​အခန်း (၂၂) ရှင်ပါလား

​အိုရီဆာ ဖက်ရှင်ရှိုးပွဲ၏ ပထမအဆင့် လူရွေးပွဲ  ကို "ဟောက်ကျွယ် ဟိုတယ်" မှာပင် ဆက်လက်ကျင်းပမည် ဖြစ်သည်။

​နံနက်စောစော ထပြီးနောက် ဆုဘင်းတစ်ယောက် ဖုန်းဆော့ဖ်ဝဲလ်အက်ပ်  မှတစ်ဆင့် အငှားယာဉ်တစ်စီးကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။ အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုမှ သူမသည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်မိမိ တစ်ချက်ပြန်လည်စစ်ဆေးပြီး၊ လက်ကိုင်အိတ်ကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

​သူမသည် ပါးပါးလျလျ မိတ်ကပ်အလှလေးအပြင်၊ ရှေးဟောင်းဒီဇိုင်း ချောင်ဆမ် ဝတ်စုံလေးကို ဆင်ယင်ထားသဖြင့် S နိုင်ငံသူ အမျိုးသမီးတို့၏ ကျော့ရှင်းလှပမှုနှင့် သိမ်မွေ့မှုအလှတရားတို့က အထိုင်းသား ပေါ်လွင်နေခဲ့၏။

​သူမ အပြင်သို့ လှမ်းခြေလှမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် ကားတစ်စီး ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ထိုကားဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

​ထို ဘန့်တလေ ကားဇိမ်ခံအမျိုးအစားကြီးသည် သူမ၏အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာပြီး ဘေးတွင် ဆိုက်ရပ်လိုက်၏။

​‘ငါ အက်ပ်ကနေ တက္ကစီခေါ်တာကို ဘန့်တလေကားကြီး လာကြိုတယ် ဟုတ်လား... ငါ တကယ်ပဲ ကံကောင်းတာပဲ။’ ဟု ဆုဘင်း စိတ်ထဲကတွေးကာ အံ့ဩနေမိသည်။

​သို့သော်ငြားလည်း... ကားမှန်တံခါး ပွင့်ကျသွားသည့်အခါတွင်မူ လုဟဲ့ထင်၏ အဆမတန် ချောမောခန့်ညားလွန်းလှသော ဘေးတစ်စောင်း မျက်နှာခန့်ခန့်ကြီးက ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

​သူက နိမ့်ရှရှနှင့် အက်ရှရှအသံဖြင့် ခပ်ပြတ်ပြတ်လေး ဆိုလိုက်သည်... "ကားပေါ်တက်။"

​သူ့၏ စကားလုံးများက တိုတောင်းလှသော်လည်း အမိန့်ပေးသံကဲ့သို့ အရှိန်အဝါ အပြည့်ရှိနေခဲ့၏။

​"ရှင်... ရှင်ပါလား။" ဆုဘင်း၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်စလုံး ရှက်သွေးဖြန်းကာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။

​"ဘာလို့ အံ့ဩနေတာလဲ။ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ငါ့ကို ဖုန်းဆက်သွယ်ပါဦးဆိုပြီး အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။" လုဟဲ့ထင်တွင် ထိုသို့လုပ်ရန် ခိုင်လုံသောအကြောင်းပြချက် မရှိခဲ့သည့်တိုင်အောင် အခုတော့ သူမအနားသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​မနေ့ညက သူမ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရရှိပြီးနောက်တွင်မူ... သူသည် အငှားယာဉ်အက်ပ်၏ အတွင်းပိုင်းစနစ် ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူမ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည့်အခါတိုင်း သူ့ကားတစ်စီးတည်းကိုသာ ရွေးချယ်မိစေရန် အချက်အလက်များကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဤအကွက် ဆန်းပြားဖို့အတွက်... သူသည် တက္ကစီအက်ပ် ကုမ္ပဏီပလက်ဖောင်း အတော်များများတွင် ယာဉ်မောင်းအကောင့်တစ်ခုကို အထူးတလည် သီးသန့်သွားရောက် လျှောက်ထားခဲ့ရရှာသည်။

​"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မ ရှင့်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ပြောခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကားဒရိုင်ဘာအဖြစ် လာကြိုပေးဖို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။"

​"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာလေ။ မင်း အခုလေးတင် လှမ်းခေါ်လိုက်တဲ့ကားက ငါ့ကား ဖြစ်နေတာကိုး။"

​အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ဆုဘင်းလည်း ချက်ချင်းပင် ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ရတော့သည်။ မဟုတ်လျှင်မူ သူမ လူရွေးပွဲကို နောက်ကျပေတော့မည်။

​သူမက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်... "ဒါနဲ့... ရှင်က မစ္စတာဝေကျန့်အတွက် ကားမောင်းပေးရတာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်။"

​လုဟဲ့ထင် သူမ ဆိုလိုသည်မှာ လုဝေကျန့်ကို ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်၏။

​ကြည့်ရသည်မှာ... လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်တုန်းကလိုပဲ သူမသည် သူ့ကို ဒရိုင်ဘာတစ်ယောက်အဖြစ် အခိုင်အမာ ထင်မှတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

​"ငါ့မှာ အချိန်ရှိပါတယ်။" လုဟဲ့ထင်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

​ဆုဘင်း ခေါင်းလေး အသာညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ထပ်မံကြည့်ရှုရင်း... "မစ္စတာလု... ရှင့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီ ကရှင့်ကို သူတပါးအပေါ် ကားအလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး မောင်းခွင့်ပြုလို့လားဟင်။ ကျွန်မ ဆိုလိုတာက... မစ္စတာဝေကျန့်ရဲ့ ကားကို တက္ကစီအဖြစ် သုံးပြီး ရှင်က ပြင်ပဝင်ငွေရှာနေတာကို သူတို့ သိရင် အဆင်ပြေပါ့မလားလို့ပါ။"

​"သူ ကိုယ်တိုင် ခွင့်ပြုထားတာပဲ။"

​လုဝေကျန့်သာ သူ့ကို မခွင့်ပြုရဲဘဲ နေဝံ့ပါ့မလား။

​"ဒါဆို ရှင့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီက ဝန်ထမ်းအကျိုးခံစားခွင့်တွေ တကယ်ကောင်းတာပဲနော်။ မစ္စတာဝေကျန့်ကလည်း တကယ့်ကို သဘောကောင်းမယ့်ပုံပဲ။" ဆုဘင်းက အေးအေးလူလူပင် ရေရွတ်လိုက်၏။

​သူမက လုဝေကျန့်ကို ချီးမွမ်းပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုဟဲ့ထင်၏ နှုတ်ခမ်းပါးကြီးက ချက်ချင်း တွန့်ချိုးသွားကာ... "ငါက သူ့ရဲ့ ဝေးကွာတဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့်... သူက ငါ့ကို ညီအစ်ကိုအရင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံတာပါ။"

​"ဩော်... ဒါကြောင့်ကိုး။"

​ထို့နောက်တွင်မူ ဆုဘင်းတစ်ယောက် နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ယနေ့ကျင်းပမည့် ဖက်ရှင်လူရွေးပွဲ အခြေအနေများနှင့် ပတ်သက်၍သာ မလွဲမသွေ တွေးတောပူပန်နေမိတော့၏။

​ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ လုဟဲ့ထင်က စကားစမြည် ထပ်မံစတင်လိုက်သည်... "မစ္စဆု... လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ မင်း ဘယ်နေရာတွေကို ရောက်နေခဲ့တာလဲ။"

​မနေ့ညက... သူသည် သူမ၏ အချက်အလက်များကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လိုက်လံစုံစမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်အတွင်း သူမ ဘယ်မှာ နေထိုင်ခဲ့သည်ဆိုသည့် သဲလွန်စကို လုံးဝ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါချေ။ သူ ရရှိခဲ့သမျှမှာ သူမ ဘဝထဲကနေ မပျောက်ကွယ်သွားခင် အတိတ်က အကြောင်းအရာများသာ ဖြစ်သည်။

​ဆုမိသားစု အိမ်တော်အကြီးအကဲ၏ ချစ်လှစွာသော သမီးအရင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပါလျက်နှင့်၊ သူမသည် မိထွေးနှင့် ညီမဖြစ်သူတို့၏ နှိပ်စက်မှုကြောင့် အိမ်ကနေ မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရပြီး၊ ငါးနှစ်တိုင်တိုင် မည်သူမျှ သတင်းအစအန မရရှိခဲ့ကြချေ။

​"အမေရိကန်မှာပါ။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင်... ကျွန်မ အခုမှ ပြန်ရောက်တာ။" ဆုဘင်းအနေဖြင့် ဤကိစ္စကို သူ့အပေါ် ဖုံးကွယ်ထားရန် အကြောင်းပြချက် မရှိဟု ထင်မှတ်သဖြင့် ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​လုဟဲ့ထင်သည် ကားစတီယာရင် ဟ ကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားမိသဖြင့် သူ့၏ သွယ်လျလှသော လက်ချောင်းထိပ်လေးများပင် ဖြူဖျော့သွားခဲ့ရရှာသည်။ အတိတ်တုန်းက သူမသည် သူ့ထံသို့ ကွာရှင်းပြတ်စဲရေး စာချုပ်ကို ပေးပို့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့စဉ်ကလည်း... သူ သူမရှိရာ နေရာကို လိုက်လံစုံစမ်းမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အခြားသူတစ်ဦးထံမှတစ်ဆင့် လှမ်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​"မစ္စဆု... ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာရော ဘယ်လောက်အထိ ကြာကြာနေဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ။"

​"ကျွန်မ ထင်တာတော့... တစ်နှစ်လောက်ပါပဲ။"

​‘တစ်နှစ် ဟုတ်လား...’ လုဟဲ့ထင် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ သူမနှင့်အတူ ရှိနေခွင့်ရမည့် အချိန်က ဤမျှလောက်အထိ နည်းပါးနေသည်ကို သူ အသိဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

​"ဒါဆို... တစ်နှစ်ပြည့်သွားရင် မင်း ထပ်ပြီး ထွက်သွားဦးမှာပေါ့။"

​ဆုဘင်း သူမ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းလေးကို တင်းတင်းစေ့လိုက်မိသည်။ တစ်နှစ်တာ ကာလတစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်လာမလဲဆိုသည်ကို သူမ အကြိမ်ကြိမ် တွေးတောခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူမ၏ အဓိက အစီအစဉ်မှာ အချိန်တန်လျှင် တာပေါင်လေးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မည့်သူတစ်ဦးကို ရှာဖွေပေးရန်သာ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

​သူမသည် ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်လျက် မျက်နှာထက်တွင် ဖျော့တော့သော အပြုံးလေးတစ်ခုကို ဆင်ယင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုဟဲ့ထင်လည်း ဆက်လက်၍ မေးခွန်းမမေးတော့ပါချေ။ ထို့ပြင် ကားလမ်းမကြီးကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ရှေ့သို့သာ ကားမောင်းနှင်သွားခဲ့တော့သည်။