အခန်း (၂၀) သူကတော့ သူမကိုယ်တိုင် ပေးချင်တာမျိုးပဲ ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာ

​လုဟဲ့ထင်သည် သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် လက်ဆောင်ဘူးကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီးနောက် ခပ်တိုးတိုး လေသံဖြင့်... "ဒါဆိုရင်လည်း... မစ္စဆု... မင်း ငါ့ကို ဒါမျိုးပေးရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို နည်းနည်းလောက် ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား။"

​သူ့၏ လေသံထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

​သူမသည် ဤလက်ဆောင်ကို သူ့တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ပေးခဲ့တာလား... ဒါမှမဟုတ် အခြားအမျိုးသားတွေကိုလည်း ပေးခဲ့ဖူးသလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသက်သက်ပဲလား။

​ငါးနှစ်တာ ကာလတစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားပြီးမှ အခုကျမှ သူ့ရှေ့ကို သူမ ပြန်ပေါ်လာရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက ဘာလဲ။

​"ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိရမှာလဲ။ ကျွန်မ ပြောပြီးပြီပဲလေ... ရှင်နဲ့ နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားမိခဲ့တဲ့အတွက် နောင်တရတဲ့ အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပါဆို..." ဆုဘင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဆိုလိုက်သည်။ လုဟဲ့ထင်၏ မျက်နှာကြီးက သူမနှင့် အလွန်တရာ နီးကပ်လွန်းနေသဖြင့် သူမတစ်ယောက် အသက်ရှူပင် ကျပ်ချင်လာခဲ့ရ၏။

​"အဲ့ဒီလိုဆိုရင်လည်း... မင်းရဲ့ လက်ဆောင်ကို ငါ အလေးအနက် လက်ခံရမှာပေါ့။ မင်း ဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်းပဲ ဖြစ်စေရမယ်... မစ္စဆု။" လုဟဲ့ထင်က လွတ်နေသော သူ့၏ လက်တစ်ဖက်ကို သူမ၏ နောက်ကွယ်က နံရံပေါ်သို့ ထောက်လိုက်ပြီး သူမကို သူ့၏ ရင်ခွင်လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကြားတွင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်လေသည်။

​သူ့၏ အက်ရှရှ အသံထဲက သွေးဆောင်လိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆုဘင်းတစ်ယောက် ဇဝေဇဝါဖြင့် လက်ဆောင်ဘူးဆီသို့ လှည့်ကြည့်မိလိုက်၏။ သို့သော် ဘူးထဲတွင် ရှိနေသော ပစ္စည်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာလေးတစ်ခုလုံး အရှက်တရားကြောင့် ရဲရဲနီသွားခဲ့ရတော့သည်။

​သူမ လုဟဲ့ထင်ကို ပေးခဲ့မိသော လက်ဆောင်ဘူးထဲတွင် ရှိနေသည်က... ညစ်ညမ်းလှသော ကြော်ငြာစာသားများ ရေးသားထားသည့် ကွန်ဒုံး တစ်ဘူး ဖြစ်နေခဲ့သည်လေ။

​အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါချေ... သူက သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တလွဲတချော် အကြီးအကျယ် အထင်လွဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​ဆုဘင်းတစ်ယောက် အလောတကြီးဖြင့် လက်ဆောင်ဘူးကို လှမ်းလုရန် ပြင်လိုက်ရင်း... "မစ္စတာလု... တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။ ဒါက ကျွန်မ ရှင့်ကို ပေးချင်တဲ့ ပစ္စည်းမဟုတ်ပါဘူး။"

​မန်နေဂျာ ချိုးမင်းရွှမ်းတစ်ယောက် သူမကို ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုး ပေးအပ်ပြီး အခြားသူတစ်ဦးကို လက်ဆောင်ပေးရန် တိုက်တွန်းလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။

​အကယ်၍ သူမသာ ယနေ့ည ပါတီပွဲ၌ ဤလက်ဆောင်ဘူးကို အကဲဖြတ်ဒိုင်လူကြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို တကယ်ပေးမိခဲ့မည်ဆိုပါက... သူမသည် ဤဖက်ရှင်ရှိုးပွဲတွင် နာမည်ပျက်စာရင်း (Blacklist) သွင်းခံရမည့်အပြင် နောင်အနာဂတ်တွင်လည်း မည်သည့် တရားဝင် ရှိုးပွဲကြီးများကမျှ သူမကို လက်ခံတော့မည် မဟုတ်ပါချေ။

​"မစ္စတာလု... ဒီလက်ဆောင်က ကျွန်မရဲ့ မန်နေဂျာ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်တာပါ။ ထဲထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ကျွန်မ တကယ်မသိခဲ့ပါဘူး။ အထဲမှာ ဒါမျိုး ရှိနေမှန်းသာ သိရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို လုံးဝ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး အဲ့ဒါကို ကျွန်မဆီ ပြန်ပေးပါနော်။" ဆုဘင်းက လက်ဆောင်ဘူးကို လှမ်းယူရန် လက်ချောင်းလေးများ ဖြန့်ကားလိုက်သော်လည်း သူမ ရှင်းပြလေလေ၊ ပိုပြီးတော့ ပျာယာခတ်လာလေလေ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

​သူမရှေ့က အမျိုးသားက ဘာတွေ တွေးတောနေသည်ကို သူမ လုံးဝ မခန့်မှန်းနိုင်တော့ချေ။

​ချိုးမင်းရွှမ်းကတော့ တကယ့်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ မိန်းမပဲ။ သူမအနေဖြင့် လုဟဲ့ထင်နှင့် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောဆိုခွင့် ရနိုင်ပါလျက်နှင့်၊ ထိုအခွင့်အရေးမှာ ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် "လက်ဆောင်" ဘူးအစုတ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

​ဆုဘင်း၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုဟဲ့ထင်၏ မျက်ဝန်းအစုံက ပိုမိုမှောင်မှောင်သွားခဲ့ရသည်။ သူကတော့... ဤလက်ဆောင်ကို အခြားသူတစ်ယောက်က ပြင်ဆင်ပေးတာထက်၊ သူမကိုယ်တိုင်ကသာ သူ့ကို ရည်ရွယ်ပြီး ပေးချင်ခဲ့တာမျိုးကို ပိုပြီးတော့ အလိုရှိခဲ့မိသည်လေ။

​သူက လက်ဆောင်ဘူးကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ လက်လှမ်းမမီနိုင်မည့် နေရာသို့ အပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်ရင်း... "ကောင်းပြီလေ... ဒါက ငါ့အတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ပြင်ဆင်ထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါလည်း သိပြီးသားပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ့အတွက်တော့ ဒီတစ်လုံးတည်းနဲ့တင် လုံးဝ မလုံလောက်နိုင်ဘူးဆိုတာ မင်းလည်း အသိဆုံး ဖြစ်မှာပါ။"

​ထိုစကားကြောင့် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဆုဘင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က အတူတူ ကုန်လွန်ခဲ့သည့် ထိုညဉ့်နက်ပိုင်းအကြောင်းအရာများ ပြန်လည် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့ရပြီး၊ အရှက်တရားကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းတောက်ပသွားခဲ့ရသည်။ ဤအမျိုးသားသည် အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် လူကြီးလူကောင်း ပုံစံပေါက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတော့ တကယ့်ကို လျှာအရိုးမရှိတဲ့ လူယုတ်မာ အစစ်ပဲ ဖြစ်သည်။

​"မဟုတ်တာ... ကျွန်မ မသိဘူး။ ကျွန်မ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က အကြောင်းအရာ အားလုံးကို မေ့ပစ်လိုက်ပြီ။" ဆုဘင်းက သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲက ရှက်သွေးဖြန်းမှုများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် အရေးမစိုက်ဟန် အပြုံးမျိုးဖြင့် လိမ်ညာကာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

​"ငါးနှစ်တောင် ရှိသွားပြီ... မင်းက သင်ခန်းစာကို အခုထိ မမှတ်သေးဘူးပဲ။" လုဟဲ့ထင်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မျက်ဝန်းအစုံတွင် တောက်လောင်နေခဲ့သော ရမ္မက်ဆန္ဒ အရှိန်အဝါများသည် ဤစကားကြောင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ရေဖျန်းလိုက်သကဲ့သို့ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

​သူ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုသည်ကို ဆုဘင်း ကောင်းကောင်း သိလှပေသည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က သူမသည် မိထွေးမွေးသည့် ညီမဖြစ်သူ၏ ဆေးခတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး၊ ယနေ့တွင်လည်း မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်မန်နေဂျာ၏ လှည့်ကွက်အောက်တွင် ထပ်မံ ကျရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

​သို့သော်ငြားလည်း... ယနေ့ ပါတီပွဲတွင် လုဟဲ့ထင်သာ ပေါ်မလာခဲ့လျှင်တောင်မှ သူမသည် ဤလက်ဆောင်ဘူးကို မည်သည့် အကဲဖြတ်ဒိုင်လူကြီးကိုမျှ ပေးမိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူမသည် ဖြူစင်ရိုးသားသူ ဖြစ်သော်လည်း အူတူတူ အနအန မိန်းကလေးတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပါချေ။

​"ထားလိုက်ပါတော့ မစ္စတာလုရယ်။ နောက်မှပဲ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့။" ဆုဘင်းအနေဖြင့် ဤအခြေအနေတွင် စကားကို ဆက်လက်ပြောဆိုရန် မသင့်တော်တော့ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့်... "ကျွန်မ ပြန်တော့မယ်။ နောက်မှပဲ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်သွယ်လိုက်ပါတော့။"

​ထိုအမျိုးသားကမူ လက်ဆောင်ဘူးကို သူ့လက်ထဲတွင် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူမအနေဖြင့် ထိုဘူးကို ပြန်လည်ရယူနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

​ဆုဘင်းတစ်ယောက် လှည့်ပြန်ပြီး အခန်းထဲကနေ အလောတကြီး ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

​အခန်းအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည့်တိုင်အောင် ခုနက ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် ရှုပ်ထွေးလှသော စိတ်ခံစားမှုလှိုင်းလုံးကြီးများကို သူမ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးဘဲ၊ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် နီမြန်းနေခဲ့ရရှာသည်။

​ဒါက လက်ဆောင်ပစ္စည်းက အလွန်တရာ "ညစ်ညမ်း" နေခဲ့ရုံတင်မကဘဲ... လုဟဲ့ထင်ဆိုသည့် ထိုအမျိုးသားက တကယ့်ကို မိန်းကလေးတွေကို သွေးဆောင်မြှူဆွယ်တဲ့နေရာမှာ အကွက်ကျကျ ကစားတတ်လွန်းခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်ပါတော့သည်။