အခန်း (၂)

​ဆုဘင်းက သူမ၏ ကျန်ရှိနေသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုဟွေရှန်၏ မေးစေ့ကို ဆွဲညှစ်ကာ ပါးစပ်ကို အတင်းဟစေလိုက်သည်။

​ဆုဘင်း၏ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော လေသံထဲတွင် ထူးခြားစွာ အေးစက်တည်ငြိမ်မှုများ ရောယှက်နေပြီး...

"ဒီစွပ်ပြုတ်ထဲမှာ ဘာပဲပါပါ... အခုတော့ ဒါတွေအားလုံးက နင့်အတွက်ပဲ။"

​ထို့နောက် သူမသည် ဆုဟွေရှန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ငှက်သိုက်စွပ်ပြုတ်အိုးကို ကောက်ယူကာ ဆုဟွေရှန်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဇွတ်အတင်း လောင်းထည့်လိုက်တော့သည်။

​ဆုဟွေရှန်က ခေါင်းကို ရမ်းခါလျက် အသည်းအသန် ရုန်းကန်သော်လည်း ဆုဘင်း၏ သန်မာသော ချုပ်ကိုင်မှုအောက်မှ ရုန်းမထွက်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ဆုဘင်းက ငှက်သိုက်စွပ်ပြုတ်များကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အညှာအတာမဲ့ ထိုးသွန်းနေသည်ကို အောင့်အည်းခံရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

​"ငါ... ငါမလုပ်... ဆုဘင်း... နင်... ငါ့ကိုလွှတ်!" ဆုဟွေရှန်မှာ သီးပြီး တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးနေရှာသည်။ သူမသည် သနားစဖွယ် မျက်နှာပေးလေးဖြင့် ခေါင်းကို တရစပ် ရမ်းခါနေခဲ့၏။

​ထိုစဉ် အခန်းတံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အမျိုးသားတစ်ဦး ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူက ဆုဘင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ချက်ချင်းလှမ်းဖမ်းကာ ဆုဟွေရှန်နှင့် ဝေးရာသို့ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

​သူ့မျက်နှာတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ အထိုင်းသားဖြင့်... "ဆုဘင်း... နင် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။"

​"ဒူလော... နင် ရောက်လာတာ အတော်ပဲ။ ဆုဟွေရှန်က ဒီငှက်သိုက်စွပ်ပြုတ်ထဲမှာ ဆေးခတ်ထားတာ။ ပြီးတော့ ငါ့ကို မုဒိမ်းကျင့်ဖို့ သက်တော်စောင့်တွေကိုပါ ခေါ်ခိုင်းထားသေးတယ်။ တော်သေးတာက ငါက သူမထက် လက်ဦးမှုရသွားလို့။ အခုတော့ သူမ စီစဉ်ထားတဲ့ ငှက်သိုက်စွပ်ပြုတ်ကို သူမဘာသာ ပြန်မြည်းစမ်းခိုင်းနေတာ" ဟု ဆုဘင်းက အေးအေးလူလူပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုရိပ်များ ထင်ဟပ်နေ၏။

​ဆုဘင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒူလော၏ နူးညံ့သော မျက်နှာထားက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဒါ... ဒါတကယ်ပဲလား။"

​ဆုဟွေရှန်က သနားစဖွယ် ပုံစံဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး... "မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ရပါဘူး။ ငါက ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်ရမှာလဲ။ ဆုဘင်း... နင် ငါ့ကို မကြိုက်မှန်း ငါသိပါတယ်၊ ငါလည်း သည်းခံပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒီလောက် ယုတ်မာကောက်ကျစ်တဲ့ ကိစ္စကြီးကိုတော့ ငါ့အပေါ် ဘာလို့ စွပ်စွဲရက်ရတာလဲ။ ကိုကိုလော... ညီမလေး တကယ်မလုပ်ခဲ့ပါဘူး..."

​သူမ၏ သနားစဖွယ် မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး ဒူလောသည် ဆုဟွေရှန်အပေါ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားမိသည်။ ထို့နောက် သူက ဆုဘင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ...

"ဆုဘင်း... နင်က ဆုမိသားစုအကြီးအကဲရဲ့ အဖိုးတန်သမီးအရင်းပဲလေ။ ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ လုယူလို့မရပါဘူး။ ဘာလို့ ဟွေရှန်အပေါ် ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ရတာလဲ။"

​ဒူလော၏ စကားလုံးများက ဆုဘင်း၏ နားထဲတွင် အလွန်ပင် ခါးသက်လှသည်။ ထို့ပြင် သူက သူမ၏ ဖအေတူမအေကွဲ ညီမကို "ဟွေရှန်" ဟု ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရ၏။ သူတို့တွေက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးသွားကြတာလဲ။

​"နင်က ငါ့ဘက်က တမင်သက်သက် လုပ်ကြံဖန်တီးပြီး သူမကို စွပ်စွဲနေတယ်လို့ သံသယဝင်နေတာလား" ဟု သူမက ဒူလောကို မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​"နင် ရံဖန်ရံခါ ဂျစ်ကန်ကန်နိုင်တာကို ငါလက်ခံပေးလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးက နောက်ပြောင်လို့မရဘူးဆိုတာ နင် သိသင့်တယ်" ဟု ဒူလောက ဆုဘင်းကို ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဆုဟွေရှန်ကို သနားဂရုဏာသက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်... "ဟွေရှန်က နင့်အပေါ် အမြဲတမ်း အလျှော့ပေး သည်းခံခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အတိုင်းအထက်အလွန်တော့ မလုပ်နဲ့လေ။"

​ဆုဘင်းသည် ဒူလော၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မိမိကိုယ်မိမိ အမြဲမှန်သည်ဟု ထင်နေသော သူ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး သူမ စိတ်ထဲတွင် ရယ်ချင်စရာကောင်းလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

​ထို့နောက် သူမက သရော်လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်... "နင်က ငါ့ကိုမယုံဘဲ သူမကိုပဲ ယုံတယ်ပေါ့?"

​ဒူလောက မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲသွားပြီး သူ့လက်သီးများကို ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲတွင် တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သူ သူမ၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

​"ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ။ ဘာလို့ ပြန်ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ" ဆုဘင်း၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ဆုရှင်းဖူ  နှင့် သူ့ဇနီး ရွှီကျိချင်  တို့ အခန်းထဲသို့ အလောတကြီး ပြိုင်တူ ဝင်လာကြသည်။

​ဆုဟွေရှန်က ရွှီကျိချင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ချက်ချင်းတိုးဝင်ကာ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုကြွေးလေတော့သည်... "မေမေ... သမီး တကယ်ပဲ ဆုဘင်းကို ဆေးမခတ်ခဲ့ပါဘူး။ ပြီးတော့ သမီး သူမကို စော်ကားဖို့ လူတွေကိုလည်း မခေါ်ခိုင်းခဲ့ပါဘူး။ သမီးက ဘာလို့ သူမအပေါ် ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်ရမှာလဲ။"

​ရွှီကျိချင်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး... "ဆုဘင်း... ဒီကြားထဲမှာ တစ်ခုခု နားလည်မှုလွဲနေတာ နေမှာပါ ဟုတ်တယ်မလား။"

​"သမီး သူမပြောတဲ့ စကားတွေကို ကိုယ်တိုင် နားနဲ့ဆတ်ဆတ် ကြားခဲ့တာ။ သက်တော်စောင့်တွေကို သမီးအခန်းထဲ လာခဲ့ဖို့ ဖုန်းဆက်မှာကြားနေတာကိုပါ ကြားခဲ့တာ။ ဒါကို ဘာလို့ နားလည်မှုလွဲတာလို့ ပြောနိုင်ရတာလဲ" ဟု ဆုဘင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​ဆုဟွေရှန်က ပို၍ပင် သည်းထန်စွာ ငိုကြွေးပြန်သည်... "ငါက ဘာလို့ ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့အလုပ်ကို လုပ်ပြီး နင့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးရမှာလဲ။ ဒီလိုလုပ်ရင် ငါ့ဘဝပါ ပျက်စီးသွားမှာလေ။ ငါက ထောင်ကျမှာကို မကြောက်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။"

​ရွှီကျိချင်က ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရသော လေသံဖြင့်... "မောင်... သမီးလေး ဟွေရှန်က ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုံးဝလုပ်မယ့်ကလေး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကြား ပြန်အဆင်ပြေဖို့ မလွယ်တော့ဘူးထင်တယ်..."