အခန်း (၅၆) - ဆည်းဆာယံမှ စကားသံများ

အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ နေရာမှနေ၍ အောက်ဘက်ရှိ မိန်းကလေးထံမှ တသွင်သွင် စီးဆင်းကျလာသော ညည်းတွားသံများကို ရက်ဂ်နာ နားထောင်နေမိသည်။ သူ အောက်သို့ ဆင်းတော့မည် ပြုသော်လည်း၊ သူမ၏ တီးတိုး ရေရွတ်သံများက သူ့ကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

'ဒီကောင်လေးကလေ... တစ်နေ့လုံး ရေခဲမြစ်ကြီးလို မျက်နှာပေးနဲ့။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ရဲ့ နေ့လယ်စာဖိုးကို ခိုးသွားတဲ့ရုပ်မျိုးချည်းပဲ။ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ပျောက်ပျောက်သွားသေးတယ်။ ဝုန်းဆို ပျောက်သွားလိုက်တာ ရက်နဲ့ချီပြီးတော့ကိုပဲ! ဟွန်း! သူ ပြန်ရောက်လာရင် သေချာပေါက် ထုထောင်းပစ်ရမယ်!'

'...အေးပါ၊ ပြောသာ ပြောရတာ။ တကယ်တမ်းကျ သူကပဲ ငါ့ကို ပြန်ထုထောင်းသွားမှာ...'

ရက်ဂ်နာ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် မှိန်ပျပျ အပြုံးလေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ အေးစက်နေတဲ့ မျက်နှာ ဟုတ်လား။ အဲဒါက ရှင်သန်ရေးအတွက်လေ။ ဒီလောက် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ခေတ္တခဏလေး ကာကွယ်မှုမဲ့ပြီး နူးညံ့သွားတာက သွေးကြောလှီးခံလိုက်ရတာနဲ့ အတူတူပဲ။ ပျောက်ပျောက်သွားတယ် ဆိုတာကလည်း... သူက အန်ဘူလေ။ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းဆိုတာက အလုပ်ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရား တစ်ခုပဲ။

သို့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုများကတော့ စစ်မှန်လှသည်။ ထိုအရာများ၏ အောက်ခြေတွင်၊ သူ၏ အိမ်တံခါးဝအထိ ရောက်လာကာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော အိမ်ငယ်လေးကို လာရောက် စစ်ဆေးပေးသည့် သူမ၏ နှုတ်မှ ထုတ်မပြောသော ဂရုစိုက်မှုများကို သူ ခံစားသိရှိနေသည်။ ၎င်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးမှုမရှိသော ခံစားချက်တစ်ခုကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ အမြဲတမ်း အေးစက်နေမှုများကြားမှ မှိန်ပျပျ၊ နွေးထွေးသော လင်းလက်မှုလေး တစ်ခု။

နာရီပေါင်း ထောင်ချီသော လေ့ကျင့်မှုများဖြင့် သွေးမွေးထားသည့် သူ၏ အသက်ရှူ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းသည် ခေတ္တမျှ လွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ တိုးညင်းသော သက်ပြင်းချသံလေးတစ်ခု သူ့ထံမှ လွတ်ကျသွားသည်။

အောက်ဘက်တွင်မူ ကူရှီနာ တစ်ယောက် အေးခဲသွားသည်။ လေ့ကျင့်မှု မခံယူရသေးသော်လည်း ထက်မြက်လှသော သူမ၏ အူဇူမာကီ အာရုံခံနိုင်စွမ်းများက သတိပေးလာသည်။ သူမ လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး၊ ပိုမို မှောင်မိုက်လာသော အရိပ်များထဲသို့ မျက်လုံးများဖြင့် အကဲခတ်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူလဲ။ ထွက်ခဲ့စမ်း!"

အရာအားလုံးကတိတ်ဆိတ်နေသည်။

"ထူးဆန်းတယ်... ငါ နားကြားမှားတာများလား" သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဆက်လက် ပုန်းကွယ်နေရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ၊ ရက်ဂ်နာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် အိမ်ခေါင်မိုးစွန်းမှနေ၍ သူမ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ကျစ်လစ်နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံမထွက်ဘဲ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ကူရှီနာ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ လည်ချောင်းထဲတွင် အာမေဍိတ်သံတစ်ခု တစ်ဆို့သွားသည်။ ပြူးကျယ်နေသော သူမ၏ ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများက သူ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားပြီး၊ အံ့အားသင့်မှုများကနေတစ်ဆင့် ကြီးမားသော ထိတ်လန့်ရှက်ရွံ့မှုအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ကူးပြောင်းသွားကာ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။

သူ ဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာပဲ။ အချိန်တောက်လျှောက်။ သူ အားလုံးကို ကြားသွားခဲ့ပြီ။

"ညနေခင်းပါ" ရက်ဂ်နာက ပုံမှန် ပြန့်ပြူးတည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညွတ်ပြလိုက်သည်။

ကူရှီနာ၏ ဦးနှောက်သည် အလုပ်လုပ်ဖို့့ေရပ်ဆိုင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ရှက်ရွံ့မှုများက မတည်ငြိမ်သော ကာကွယ်လိုသည့် ဒေါသအဖြစ်သို့ မီးတောက်လောင်သွားသည်။ ဒေါသနှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်နေသော စကားလုံးမဲ့ အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ သူမသည် သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ မည်သည့် သိုင်းကွက်မျှ မပါဝင်ဘဲ၊ ထောင့်ပိတ်မိနေသော ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် ရမ်းကားသော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးသာ ဖြစ်သည်။

ရက်ဂ်နာက ခြေစုံရပ်လျက်ပင် စောင့်နေလိုက်သည်။ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့လျှင်တောင် သူ ခိုးနားထောင်ခဲ့မိသည် မဟုတ်ပါလား။ အန္တရာယ်မရှိသော ရိုက်နှက်မှု အနည်းငယ်ကို သူ ခံယူပေးလိုက်မည်။ ဟာကီဖြင့် သွေးမွေးထားသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ကျရောက်လာမည့် သူမ၏ လက်သီးများမှာ ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည့် မိုးပေါက်လေးများနှင့်သာ တူနေမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မျှော်လင့်ထားသော ထိုးနှက်ချက်များက ရောက်ရှိမလာခဲ့ပေ။

ရိုက်နှက်မည့်အစား သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော ကောင်မလေးသည် သူ၏ ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မျက်နှာအပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဖက်တွယ်ထားမှုက အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် တင်းကျပ်နေသည်။ "တိုက်ခိုက်မှုများ" မှာ သူ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် အားပျော့စွာ ပုတ်ခတ်မှုလေးများသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

"အဲဒီလိုမျိုး... အဲဒီလိုမျိုး ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်မသွားပါနဲ့" သူ၏ အင်္ကျီရင်ဘတ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော သူမ၏ အသံလေးက တိုးညင်းပြီး ရှိုက်သံပါနေသည်။ "ပြီးတော့... ပြီးတော့ အဲဒီလို အန္တရာယ်များတဲ့ အရူးလုပ်ရပ်တွေကို ဆက်မလုပ်ပါနဲ့တော့။ နင့်ကိုယ်နင် ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင်တောင်... အနည်းဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က... တစ်ယောက်ယောက်က နင့်အတွက် စိတ်ပူနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ သိထားပေးပါ။"

ရက်ဂ်နာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ဤအရာက သူ၏ တွက်ချက်မှုများထဲတွင် လုံးဝ ပါဝင်မနေခဲ့ပေ။ ရန်တွေ့ခြင်း၊ စိတ်ရှုပ်စွာဖြင့် ရှင်းပြရခြင်း စသည့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဇာတ်ညွှန်းများအားလုံး ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရလေပြီ။ သူ့ကို တွယ်ဖက်ထားသည့် အကာအကွယ်မဲ့ပြီး နူးညံ့လွန်းသော အလေးချိန်တစ်ခုအတွက် လုံးဝ အသင့်မဖြစ်သေးဘဲ သူ၏ လက်များကို ဘေးတွင်ချလျက် သူ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိသည်။

တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့်၊ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး တောက်ပနေသော သူမ၏ ဆံပင်နီများထက်သို့ တင်လိုက်သည်။ ထိုအပြုအမူက သူစိမ်းဆန်လှသည်။ "ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ" ဟု သူ မေးလိုက်ရာ သူ၏အသံက သူ ရည်ရွယ်ထားသည်ထက် ပိုမို တိုးညင်းနေသည်။ "တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား။"

"အင်းအင်း! ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး!" သူမက ရုတ်တရက် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများက သူ့အကြည့်များကို ရှောင်လွှဲကာ သူ၏ ပခုံးပေါ်မှတစ်ဆင့် အဝေးတစ်နေရာသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုငြင်းဆိုမှုက မြန်ဆန်လွန်းပြီး စူးရှလွန်းနေသည်။

သို့သော် ရက်ဂ်နာ ၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်သည်။ မှိန်ပျပျ ဆည်းဆာအလင်းရောင်အောက်တွင်၊ သူမ၏ မျက်လုံးများအနောက်၌ ဖြတ်ပြေးသွားသော အရိပ်တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ အကြောက်တရား။ သူသိထားသော ဆူညံပြီး၊ ရဲတင်းကာ၊ စွမ်းအင်တွေ အပြည့်ဖြစ်နေတတ်သည့် ကောင်မလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လုံးဝ မရှိသင့်သော နက်ရှိုင်းသည့် အခြေခံ ထိတ်လန့်မှုကြီးတစ်ခု။ ၎င်းက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက... အခြား တစ်စုံတစ်ရာကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းသာ။ သူမ၏ အတွင်းပိုင်းမှ တစ်စုံတစ်ရာကိုပင်။

သူ၏ အာရုံခံ ဟာကီသည် အတွေးများကို မဖတ်နိုင်သော်လည်း၊ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ တုန်ခါမှုများကိုတော့ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။ ယခု သူမထံမှ စီးဆင်းနေသော တုန်ခါမှုသည် သန့်စင်ပြီး ရောနှောခြင်းမရှိသော အကြွင်းမဲ့ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ထစ်ငေါ့ပြီး ကျိုးပဲ့လွယ်သော သူမ၏ နောက်ထပ် စကားလုံးများက ထိုအကြောက်တရား၏ ဦးတည်ရာကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

"ရ-ရက်ဂ်နာ..." သူမက လေတိုးသံလေးမျှသာရှိသော အသံဖြင့် စတင် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့... တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့ကျရင် ငါက မိစ္ဆာကောင်ကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရင်... နင် ငါ့ကို ဘယ်လို ထင်မလဲ။"

သူမ စကားပြောနေစဉ်မှာပင်၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သေးငယ်သော တုန်ယင်မှုလေးသည် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားမှုကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရဲတင်းသော "သွေးပူတက်တဲ့ ငရုတ်သီး အနီ" လေးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ သူမ၏ နေရာတွင် ကိုယ်ပိုင် အနာဂတ်အတွက် ထိတ်လန့်နေသော ကြောက်ရွံ့နေသည့် မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

ရက်ဂ်နာ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် အချက်အလက် အပိုင်းအစများက တူကြီးတစ်လက်၏ အင်အားဖြင့် အကြိတ်အနယ် ပေါင်းစပ်သွားကြသည်။ အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေး။ ဂျင်ချူရီကီ။ အူဇူမာကီ မျိုးနွယ်စု၏ အဆုံးစွန်သော ကံကြမ္မာ— ကမ္ဘာလောက၏ အဖျက်စွမ်းအား အကြီးမားဆုံး အရာများအတွက် အသက်ရှင်လျက်ရှိသော အကျဉ်းထောင်များ ဖြစ်လာရခြင်း။

သို့သော် အချိန်ဇယားက မှားယွင်းနေသည်။ လက်ရှိ ဂျင်ချူရီကီ ဖြစ်သော အူဇူမာကီ မီတို သည် အသက်ရှင်နေသင့်ဆဲ ဖြစ်သည်။ ပြန်ပေးဆွဲခံရပြီးနောက် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ကြီး လွှဲပြောင်းမှု လုပ်ငန်းစဉ်က ဖြစ်ပွားနိုင်ပါ့မလား...။ သူသည် သူ၏ အာရုံများကို ကူရှီနာဆီသို့ စူးစိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ အပေါ်ယံလွှာအောက်တွင် ဆူပွက်နေသော ကြီးမားသည့် မကောင်းဆိုးဝါး ချက္ကရာများ မရှိသေးပေ။ မြေခွေးပုံသဏ္ဌာန် အရိပ်လည်း မရှိ။ လောလောဆယ်တော့ မရှိသေးပေ။

သို့သော် အကြောက်တရားကတော့ ရှိနေသည်။ ဖြစ်လာမည့် အရာများကို—ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏ အဖွား မီတိုထံမှ သိရှိလာသော— အသိပညာ။ အသွင်ပြောင်းလဲသွားရမည်ကို၊ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် မဟုတ်ဘဲ "မိစ္ဆာကောင်" တစ်ကောင်အနေဖြင့် အမြင်ခံရမည်ကို ထိတ်လန့်နေမှု။ ကူမိုနင်ဂျာတို့၏ ပြန်ပေးဆွဲရန် ကြိုးစားမှုက ထိုစိတ္တဇ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လက်တွေ့ကျသွားစေခဲ့သည်။

ဤကံကြမ္မာကို သူ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ပေ။ အခုလောလောဆယ်တော့ မဖြစ်နိုင်သေး။ လှုပ်ရှားကစားနေကြသော နိုင်ငံရေးနှင့် စစ်ရေး အင်အားစုများသည် အဆမတန် ကြီးမားလွန်းလှသည်။ သူက ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေသော အသက်ရှစ်နှစ်အရွယ် အန်ဘူ အစမ်းခန့် ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ချိတ်ပိတ်ခြင်းကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ကိုနိုဟာကို စစ်ကြေညာခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုအရာက သူမအတွက် မည်သို့ အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်မည်ကိုတော့ သူ ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်။

သူ သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ပုံမှန် အေးစက်စက် တွက်ချက်နေတတ်သည့်ဟန်မှ ကင်းလွတ်သွားသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့က တိုက်ရိုက်ကျပြီး ယိမ်းယိုင်မှု မရှိပေ။

"ဘာတွေပဲ ဖြစ်လာဖြစ်လာ" သူက စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနှင့် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ရာ ညနေခင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ခွဲဖြတ်သွားသည်။ "နင် ဘာကြီးပဲ ဖြစ်သွားဖြစ်သွား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့က နင့်အထဲကို ဘယ်လို စွမ်းအားတွေပဲ ထည့်လိုက်ထည့်လိုက်... နင်က နင်ဖြစ်နေသရွေ့—ကူရှီနာ ဖြစ်နေသရွေ့— ငါ့အတွက် ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ကြမ်းတမ်းသောလေ့ကျင့်မှုများလုပ်ထားသဖြင့် အသားမာတက်နေသော သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ စိုစွတ်နေသော ပါးပြင်ထက်မှ လွတ်ကျနေသည့် သွေးရောင် ဆံကေသာ တစ်စကို ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ "ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ နင် ဘယ်တော့မှ မိစ္ဆာကောင်ကြီး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ နင်က မိန်းကလေး တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေမှာ။ သေချာ လက်သီးတောင် မပစ်တတ်တဲ့... ဆူညံပြီး၊ ခေါင်းမာတဲ့၊ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလောက်အောင် ဇွဲကြီးတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ပါပဲ။"

စကားလုံးများက ပွင့်လင်းလွန်းပြီး ရိုင်းစိုင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ထဲတွင် မည်သည့် သနားညှာတာမှုမျှ မပါဝင်သလို၊ အနှစ်သာရမရှိသော နှစ်သိမ့်မှုမျိုးလည်း မပါဝင်ပေ။ ၎င်းတို့သည် အမှန်တရားကို ကြေညာချက်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ ခြေအောက်ရှိ မြေကြီးကဲ့သို့ပင် ခိုင်မာနေသည်။

သူသည် အမြီးကိုးချောင်း မြေခွေးအကြောင်းကိုသာ ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အတွင်းပိုင်းရှိ စနစ်အကြောင်း၊ သူ၏ ဘေးရှိ နတ်ဆိုးဓားအကြောင်း၊ သူလျှောက်လှမ်းနေသော သွေးစွန်းသည့် လမ်းကြောင်းအကြောင်းကိုပါ ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် လူသားဟူသော အဓိပ္ပာယ်မှလွဲ၍ အခြား တစ်စုံတစ်ရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေကြသည်။ သို့သော် အနှစ်သာရကတော့ ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။ စိတ်ဆန္ဒ။ ကိုယ်ပိုင် အတ္တ။

ကူရှီနာက သူ့ကို မော့ကြည့်နေသည်။ သူမ မျက်လုံးများထဲရှိ ထိတ်လန့်မှုက ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ နောက်သို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရပြီး အခြား တစ်စုံတစ်ရာ၏ လှိုင်းလုံးကြီးအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ ခေါင်းမူးသွားစေလောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှသော သက်သာရာရမှုကြီး။ ဟိုကာဂဲ ရုပ်တုကြီးများပေါ်ရှိ နောက်ဆုံး နေရောင်ခြည် အလင်းတန်းလေးထက်ပင် ပိုမို တောက်ပစွာဖြင့် သူမ၏ အတွင်းပိုင်းမှနေ၍ လင်းလက်သွားစေသော ပျော်ရွှင်မှုကြီး တစ်ခု။

ဖယ်ကြဉ်ခံရမည်ကို၊ အရာဝတ္ထုတစ်ခုအနေဖြင့် အမြင်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမှုများသည် သူ၏ အသံထဲရှိ အကြွင်းမဲ့ ယိမ်းယိုင်မှုမရှိသော သေချာမှုအောက်တွင် အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့လေပြီ။ သူက သူမကို မြင်သည်။ အနာဂတ် ခွက်တစ်ခွက်အနေဖြင့် မဟုတ်၊ လက်နက်တစ်ခုအနေဖြင့် မဟုတ်၊ မျိုးနွယ်စု၏ အမွေအနှစ် တစ်ခုအနေဖြင့် မဟုတ်။ ကူရှီနာ ဆိုသည့် အဖြစ်သက်သက်ကိုသာ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ကလေးတစ်ယောက်လို နေထိုင်ရမည်ကို မေ့လျော့နေပြီဖြစ်သော ကောင်လေး တစ်ယောက်နှင့် ကလေးဘဝ ကုန်ဆုံးသွားရမည်ကို ထိတ်လန့်နေသော မိန်းကလေး တစ်ယောက်တို့အကြား ဆည်းဆာအချိန်လေး၌ တိတ်ဆိတ်ပြီး ချိုးဖျက်၍မရနိုင်သော သဘောတူညီချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ကျယ်ပြန့်ပြီး တုန်ယင်နေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ မျက်ရည်စများကို အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ သူမ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ သေးငယ်သော ပခုံးလေးများကို မတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ မီးတောက်များ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

"အိုကေ" သူမက ပြောလိုက်ရာ သူမ၏အသံက ခိုင်မာနေပြီဖြစ်သည်။ "ဒါဆိုလည်း ပြီးပြတ်သွားပြီပေါ့။"

ဘာတွေ ပြီးပြတ်သွားလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူမ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ ပြောရန်လည်း မလိုအပ်တော့ချေ။

သူမ၏ လက်ကျန် ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင်၊ ဤအခိုက်အတန့်လေးအတွက် သူမ မည်သည့်အခါမျှ နောင်တရလိမ့်မည် မဟုတ်တော့ပေ။