အခန်း (၄) - အမာရွတ်များနှင့် လက်ဖဝါးကြမ်း

"ရပ်လိုက်စမ်း!"

ကူရှီနာ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မကျရသေးသော မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လဲ့နေသည်။ မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများ ပြောသည်မှာ မှန်ပါသည်။ ကိုနိုဟာလို ရွာကြီးများမှ ကလေးများသည် ရက်စက်နိုင်ကြသည်။ ထိုအချိန်လေးတွင် သူမ၏ အတန်းထဲမှ အေးစက်စက် မျက်နှာထားဖြင့် ကောင်လေးမှာ သူတို့နှင့် ယှဉ်လျှင် ကြင်နာတတ်သူဟုပင် ထင်ရလေသည်။

ဟာနာတာဆိုသည့် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှပသောအရာတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်သည့် ရွံရှာဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသော ဆံနွယ်နီများအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။ သတ္တုကတ်ကြေး၏ အေးစက်မှုက ထူထဲသော ဆံပင်တစ်စုအနီးသို့ ကပ်လာချိန်တွင် လက်တစ်ဖက်က လျှပ်တပြတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကတ်ကြေးသွားကို ပစ်မှတ်နှင့် တစ်လက်မအကွာတွင် ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုလက်သည် သူမ၏ လက်ထက် များစွာ ကြီးမားခြင်း မရှိသော်လည်း အခြေအနေကတော့ လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ ထိုလက်ဖဝါးသည် ကြမ်းတမ်းသော အဖုအထစ်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အနားမရသော လေ့ကျင့်ခြင်းများ၏ မြေပုံတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ ဖြူရော်ပြီး ပါးလွှာသော အမာရွတ်များက လက်ဆစ်များနှင့် လက်ဖဝါးများပေါ်တွင် ယှက်နွယ်နေသည်။ ထိုဆုပ်ကိုင်မှုက သံမဏိလို ခိုင်မာလှသည်။

ဟာနာတာ၏ ကနဦး အံ့အားသင့်မှုက ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရက်ဂ်နာ၏ အေးစက်ပြီး အကဲခတ်နေသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိပြီး သဘာဝအလျောက် ကျောချမ်းသွားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "နင်က ဘယ်သူလဲ" ဟု သူမက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

"မင်းလုပ်နေတဲ့ အလုပ်က မှားနေတယ်" ရက်ဂ်နာက ဒေါသအလျဉ်းမပါသော လေသံဖြင့် အမှန်တရားတစ်ခုကို ပြောပြသကဲ့သို့ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ" ကောင်လေးနှစ်ယောက်က လူအင်အား သာလွန်မှုကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဟာနာတာရှေ့တွင် သူရဲကောင်း လုပ်ချင်သောကြောင့်လည်းကောင်း ရင်ကော့ကာ ရန်လိုစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

"သူလား" ကူရှီနာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ မယုံနိုင်မှုက ဝေဝါးနေသော မျှော်လင့်ချက်လှိုင်းလုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လူအများနှင့် ကင်းကွာပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နေတတ်သော ဒီကောင်လေးက ဝင်ပါနေတာလား။

သူမ၏ သူငယ်ချင်းများ ရှေ့တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဟာနာတာသည် ယုံကြည်မှု ပြန်လည်ရရှိလာပြီး ရက်ဂ်နာ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အတင်းရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမက လက်ကောက်ဝတ်ကို ပွတ်ရင်း ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ "ဒါက နင့်အလုပ်မဟုတ်ဘူး! ထွက်မသွားရင် နင့်ကိုပါ အပြတ်ရိုက်ပစ်မယ်!"

ကောင်လေးနှစ်ယောက်က ထိုစကားကို အချက်ပြမှုတစ်ခုအဖြစ် ယူဆကာ ပရမ်းပတာနှင့် ကြမ်းတမ်းသော လက်သီးချက်များဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြသည်။

ရက်ဂ်နာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ပြောင်းလဲမသွားပေ။ သူက နောက်သို့ ချောမွေ့စွာ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး ပထမဆုံး လက်သီးချက်ကို သူ၏ မျက်နှာရှေ့မှ လေခွဲသံနှင့်အတူ ဖြတ်သွားစေလိုက်သည်။ ကောင်လေးက အရှိန်လွန်သွားချိန်တွင် ရက်ဂ်နာသည် သူ၏ ဖနောင့်ကို ဗဟိုပြု၍ လှည့်ကာ ထိုကောင်လေး၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ တိကျပြတ်သားသော ဘေးတိုက် ကန်ချက်တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ တိုက်ခိုက်သူ၏ အဆုတ်ထဲမှ လေများ ဝုန်းခနဲ ထွက်သွားပြီး ခွေခေါက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ဒုတိယကောင်လေးက အံ့အားသင့်ကာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် ရက်ဂ်နာက ထိုအခွင့်အရေးကို ယူကာ သူ၏ ဗိုက်ဆီသို့ ခြေဖျားဖြင့် အမြန်ကန်လိုက်ရာ ထိုကောင်လေးလည်း နောက်သို့ ယိုင်ထွက်သွားပြီး သူ၏ သူငယ်ချင်းနည်းတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

[ဒင်... အတွေ့အကြုံရမှတ် +၁၀]

[ဒင်... အတွေ့အကြုံရမှတ် +၁၀]

စနစ်၏ အချက်ပြသံက ရက်ဂ်နာ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူ၏ အတွင်းပိုင်း အာရုံစိုက်မှုက ပိုမို ထက်မြက်လာသည်။ 'ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခ... အတားအဆီးတွေကို ကျော်လွှားခြင်း။ ဒါတွေက အတွေ့အကြုံရမှတ်ကို ပေးတာပဲ။'

ကောင်လေးနှစ်ယောက်မှာ ဗိုက်ကိုဖက်ကာ ညည်းတွားနေကြပြီး သူတို့၏ ယုံကြည်မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

ရက်ဂ်နာက သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းပြီး ဆန်းစစ်လိုသော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ပထမကောင်လေး၏ ပခုံးကို ခြေဖြင့် ခပ်ဖွဖွ နင်းလိုက်သည်။ ဒဏ်ရာရလောက်အောင် မပြင်းထန်သော်လည်း ခိုင်မာသော ဖိအားတစ်ခု ပါဝင်သည်။

[ဒင်... အတွေ့အကြုံရမှတ် +၅]

ဒုတိယ တစ်ယောက်ကိုလည်း ထိုအတိုင်း လုပ်လိုက်သည်။

[ဒင်... အတွေ့အကြုံရမှတ် +၅]

"တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ" ရက်ဂ်နာက သူ့ကိုယ်သူ ပြောသကဲ့သို့ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ ယခင်က အေးစက်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ယခုအခါ လက်တွေ့ဆန်သော စိတ်ဝင်စားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအနိုင်ကျင့်တတ်သော ကလေးများသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာသက်သက် မဟုတ်ဘဲ အလားအလာရှိသော အရင်းအမြစ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူတို့၏ ခြေထောက်များနှင့် နောက်ကျောများကို ဒဏ်ရာမရစေလောက်သည့် အတိုင်းအတာဖြင့် နောက်ထပ် အချက်အနည်းငယ် ထပ်မံ နင်းလိုက်သည်။

[ဒင်... အတွေ့အကြုံရမှတ် +၃]

[ဒင်... အတွေ့အကြုံရမှတ် +၂]

ခဏတာမျှ ကြောင်တောင်တောင်နိုင်လှသော အခြေအနေတွင် ထိုလမ်းသွယ်ငယ်လေးသည် ယာယီ ရမှတ်ရှာဖွေရာ နေရာလေးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံများနှင့် အဝတ်အစားများပေါ်သို့ ခြေထောက်ဖြင့် နင်းမိသော တုံးတိတိ အသံများမှလွဲ၍ တခြားအသံ မကြားရပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤတိတ်ဆိတ်သော ထောင့်လေးတွင် မျက်မြင်သက်သေ မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ပေါင်း အတွေ့အကြုံရမှတ် ငါးဆယ်ခန့် ပေးပြီးနောက်တွင် စနစ်က တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ရက်ဂ်နာက မည်သို့ပင် ဆက်လုပ်စေကာမူ မည်သည့် အသိပေးချက်မျှ ထွက်မလာတော့ပေ။ ရေတွင်း ခန်းသွားခဲ့လေပြီ။

"အံ့သြစရာပဲ!" ကူရှီနာက အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ကနဦး အကြောက်တရားနေရာတွင် မျက်လုံးပြူးကာ အံ့သြချီးကျူးမှုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ နည်းလမ်းက... တိကျမှုနှင့်အတူ ကြမ်းတမ်းပြီး အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း သူမကို အနိုင်ကျင့်သူများ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ငြင်းမရနိုင်အောင် ကျေနပ်စရာကောင်းလှသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကောင်လေးနှစ်ယောက်မှာ သေးငယ်သော ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများနှင့်အတူ သူတို့၏ မာနများ ထိခိုက်နေကြသည်။ သူတို့သည် လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်ကတည်းက စိတ်ဓာတ်ကျကာ အရှုံးပေးပြီး ဖြစ်သည်။ 'သူ ဘာလို့ ငါတို့ကို ဆက်ရိုက်နေတာလဲ။'

"နင်... နင်က နင်ဂျာလား" ဟာနာတာက တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မာနတံတိုင်းက ပြိုကွဲသွားပြီး အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကြောက်လန့်နေသည့် အတွင်းစိတ်ထဲက ကလေးငယ်ကို ဖော်ပြနေသည်။ "နင့်ကို ငါ ပြောထားမယ်နော်။ ငါ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲက အူချီဟာ ဆူကီ ပဲ! နင် ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်ရင် သူ နင့်ကို ပညာပေးလိမ့်မယ်!" ထိုနာမည်ကို နောက်ဆုံး လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အသည်းအသန် အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ထွက်သွား" အလျှော့ပေးစရာ နေရာမရှိသော စကားတစ်ခွန်းကို ရက်ဂ်နာက ပြောလိုက်သည်။

"နင်-!" အရှက်ရမှုက ကြောက်ရွံ့မှုထက် ပိုမို ပူလောင်စွာ ဟာနာတာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေသည်။ အရေးမလုပ်ခံရခြင်းက အရိုက်ခံရခြင်းထက် ပိုဆိုးရွားနေသည်။ သူမက ရက်ဂ်နာကို ရွံရှာမုန်းတီးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်နှာကို မှတ်သားထားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော သူမ၏ နောက်လိုက်များကို တစ်ချက်မျှ လှည့်မကြည့်ဘဲ လမ်းသွယ်ထဲမှ ပြေးထွက်သွားလေသည်။ ကောင်လေးနှစ်ယောက်လည်း ကမန်းကတမ်း ထကာ အနောက်သို့ ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်ရင်း သူမနောက်သို့ ဒယိမ်းဒယိုင် ပြေးလိုက်သွားကြသည်။

ဖောင်း!

ဟာနာတာ ရပ်နေခဲ့သော နေရာမှ အဖြူရောင် မီးခိုးတိမ်တိုက်ငယ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မီးခိုးများ ကင်းစင်သွားချိန်တွင် သာမန် ကျေးဝါရောင် ရတနာသေတ္တာငယ် တစ်ခုက ကျောက်စရစ်ခင်းလမ်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ရက်ဂ်နာမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမှ မမြင်နိုင်သော မှိန်ပျပျ လောကီပြင်ပ အလင်းရောင်ဖြင့် တုန်ခါနေသည်။

[ရတနာသေတ္တာကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိပါသည်။ လက်ခံမည်လား?] ဟု စနစ်က မေးမြန်းလာသည်။

"လက်ခံမယ်" ဟု ရက်ဂ်နာက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ သေတ္တာသည် အခြားမီးခိုးငွေ့တစ်ခုနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စနစ်၏ ထိတွေ့၍မရနိုင်သော သိုလှောင်ရုံထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ ဒီနေရာမှာ ဒါကို ဖွင့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကူရှီနာ ကြည့်နေချိန်မှာတော့ လုံးဝပဲ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ကူရှီနာက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားပြီး သူမ၏ ကနဦး ရှက်ရွံ့မှုက စစ်မှန်သော ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် ရောယှက်နေသည်။

"အင်း" ရက်ဂ်နာက ခပ်ပြတ်ပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူက သူမကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကိစ္စပြီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူ၏ ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းမှုကြောင့် ကူရှီနာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့သော် ဝိုင်းအုံနေသော အနိုင်ကျင့်သူများနှင့် ကတ်ကြေး၏ တောက်ပမှုတို့ကြောင့် အဆောက်အအုံများကြားရှိ အရိပ်များက ရုတ်တရက် ပိုမို နက်ရှိုင်းပြီး ခြိမ်းခြောက်နေသကဲ့သို့ သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် သတ္တိမွေးကာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "နေ... နေပါဦး! အတန်းဖော်... ငါ... နင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား။ လူစည်ကားတဲ့ လမ်းရောက်တဲ့အထိပဲလေ။"

ရက်ဂ်နာ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ အပြည့်အဝ လှည့်မလာသော်လည်း ခေါင်းကို သူမဘက်သို့ အနည်းငယ် စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ကြောက်နေတာပဲ" ဟု သူက မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်" ကူရှီနာက အရှက်တရားနှင့် အမှန်တရား ရောယှက်နေသော လေသံဖြင့် ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူမက ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဘယ်မှာ နေတာလဲ"

"အရှေ့ဘက် ရပ်ကွက်က ဆန်ဂျူ မျိုးနွယ်စု မြေနေရာနားက အိမ်ဟောင်းလေးမှာပါ" သူမ၏ ခရမ်းရောင် မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ တောက်ပလာရင်း ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်" ရက်ဂ်နာက သူရဲကောင်းဆန်မှု ကင်းမဲ့စွာ ပုံမှန်လေသံဖြင့်ပင် ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ယာယီ ရည်မှန်းချက်အသစ်တစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" သူမ၏ အသံတွင် သက်သာရာရသွားမှုက ထင်ရှားနေပြီး သူမ၏ စိုးရိမ်မှုများကြားမှ စစ်မှန်သော အပြုံးငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"သွားမယ်" ဟု သူက ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး သူမ လိုက်မီနိုင်မည့် အရှိန်ဖြင့် စတင် လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။ ကူရှီနာလည်း တင်းမာနေသော လမ်းသွယ်လေးကို နောက်ချန်ထားရစ်ခဲ့ကာ သူနှင့် ယှဉ်လျှောက်နိုင်ရန် အမြန် လိုက်သွားလေသည်။

နေရောင်ခြည် နွေးထွေးနေသော လမ်းမပေါ်တွင် သေးငယ်ပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော အရိပ်နှစ်ခု ရှည်လျားစွာ ကျရောက်နေသည်။ တစ်ယောက်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပုံမှန် ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေပြီး အခြားတစ်ယောက်က တစ်လှမ်းခန့် နောက်ကျကာ လိုက်ပါလာသည်။ သူမ၏ တောက်ပသော ဆံပင်များက မှေးမှိန်စပြုနေသော အလင်းရောင်တွင် အလံတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်နေသည်။ နာရီဝက်ခန့်ကြာအောင် သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြပြီး ခြေသံများနှင့် အဝေးမှ ရွာ၏ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားသံများသာ ကြားရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် လူသူကင်းမဲ့ပြီး သပ်ရပ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသော ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အဆောက်အအုံမှာ ဟောင်းနွမ်းသော်လည်း ခံ့ညားပြီး တံခါးတိုင်ပေါ်တွင် ဆန်ဂျူ မျိုးနွယ်စု၏ သိမ်မွေ့၍ ခိုင်မာသော အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု ရှိသည်။ ရက်ဂ်နာ အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိပေ။ ပထမ ဟိုကာဂဲ၏ ဇနီးဖြစ်သူ မီတို အူဇူမာကီ သည် အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးသည်။ ကူရှီနာကဲ့သို့ အရေးပါသော လူငယ် မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးကို သူမ၏ စောင့်ရှောက်မှုနှင့် ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ထားရှိခြင်းမှာ ယုတ္တိကျပေသည်။

"ရောက်ပြီ။ ကျေးဇူးပဲနော်" ကူရှီနာက သူ့ဘက်သို့ အပြည့်အဝ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း" ရက်ဂ်နာက ခြံဝင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြားစကား မဆိုတော့ဘဲ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"အို! နေပါဦး!" ကူရှီနာ၏ အသံက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်သွားစေသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များ နီရဲလာသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ နင့်နာမည်တောင် မမေးရသေးဘူး။"

သူ ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း လှည့်မလာပေ။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ အသံက တိတ်ဆိတ်သော ညနေခင်းတွင် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ရက်ဂ်နာ။ ရက်ဂ်နာ လို့ပဲ ခေါ်ပါ။"

"ရက်ဂ်နာ..." သူမက မှတ်သားထားရန် ထပ်မံ ရေရွတ်လိုက်သည်။ တောက်ပပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ကင်းစင်သော အပြုံးတစ်ခုက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လင်းလက်သွားသည်။ "ငါ မှတ်ထားမယ်! ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရက်ဂ်နာ!" သူမက နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ပျော်ရွှင်စွာ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ခုန်ပေါက်ကာ ဝင်သွားလေသည်။

သူမ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်မှသာ ရက်ဂ်နာ ဆက်လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူ အိမ်သို့ မပြန်သေးပေ။ ကောင်းကင်မှာ နက်မှောင်သော အပြာရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီး ပထမဆုံး ကြယ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် အချိန်ရှိသေးသည်။ သူ ထပ်မံ ပြေးလွှားလိုက်သည်။ အမြန်ပြေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပုံမှန် ခြေလှမ်းများဖြင့် ခရီးဆက်ကာ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်ကို ထပ်မံမြှင့်တင်ရန် ညဦးယံ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များကို အသုံးချလိုက်သည်။

ပြေးနေစဉ် သူ၏ စိတ်က အလုပ်လုပ်နေသည်။ တိုက်ခိုက်မှုက အသိဉာဏ်ပွင့်စေခဲ့သည်။ အတွေ့အကြုံရမှတ်များ ရရှိခဲ့ရုံသာမက ကူရှီနာနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်စဉ် သူ သံသယဖြစ်ခဲ့သော အရာတစ်ခုကိုပါ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ အတွင်း၌ တုန်ခါနေသော နိုးကြားစ အာရုံခံဟာကီက တည်ရှိမှုတစ်ခုကို ထောက်လှမ်းမိခဲ့သည်။ အရိပ်တစ်ခုက သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်း အစွန်းတွင် ကပ်တွယ်နေပြီး တစ်လမ်းလုံး သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းမှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ထိုတည်ရှိမှုတွင် မည်သည့် ရန်လိုမှုမျှ မပါဝင်ပေ။ စောင့်ကြည့်နေသော၊ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သော အာရုံစိုက်မှု တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

အန်ဘူ။ (Anbu)

ဒါ လုံးဝ သဘာဝကျသည်။ သူတို့က သူ့ကို လိုက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အနာဂတ်တွင် ကိုးမြီးမြေခွေး၏ ခိုအောင်းရာခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်လာနိုင်ဖွယ်ရှိသော ကူရှီနာကို စောင့်ရှောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံခြုံရေးရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် သူ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုက မလိုအပ်ပေ။ သူသာ ဝင်မပါခဲ့လျှင် ကတ်ကြေးက ဆံပင်ကို မထိခင်မှာပင် အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော သူလျှိုများသည် အရိပ်များထဲမှ ထွက်လာပြီး အနိုင်ကျင့်သူများကို ဖြေရှင်းပေးမည်မှာ သေချာသည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်များသည် သူတို့၏ နေ့စဉ် အစီရင်ခံစာတွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် မှတ်စုတိုလေးတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်သည် : ‘ရည်ညွှန်းချက် R-14 (ဒုက္ခသည် အကယ်ဒမီ ကျောင်းသား) သည် အခြေခံ တိုင်းဂျုစု စွမ်းရည်ကို ပြသခဲ့ပြီး ပစ်မှတ်အား အိမ်သို့ ဘေးကင်းစွာ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။'

သူ ထိုအတွေးကို ဘေးဖယ်လိုက်သည်။ အရေးမကြီးပေ။ သူ အတွေ့အကြုံရမှတ်များ ရရှိခဲ့သည်၊ ရတနာသေတ္တာ တစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီး သူ၏ အာရုံသစ်များ မည်သို့ အလုပ်လုပ်သည်ကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ခဲ့သည်။ ထိုတွေ့ဆုံမှုက အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း အကျိုးအမြတ်များသာ ရရှိခဲ့သည်။

သူ ပြေးနေစဉ် အေးမြသော ညဘက်လေက သူ၏ အဆုတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ စနစ်ပြကွက်ကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။

[အတွေ့အကြုံ - ၇၅/၁၀၀]

သူ နီးစပ်နေပြီ။ အလွန် နီးစပ်နေပြီ။ ကိုနိုဟာ၏ တိတ်ဆိတ်သော လမ်းမများသည် အိမ်တစ်ခုအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုအဖြစ် သူ့ဘေးမှ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ စောင့်ဆိုင်းနေသော စစ်မြေပြင်တစ်ခု။ ပြီးတော့ ရက်ဂ်နာ... သူဟာ နောက်ဆုံးတော့ သူ၏ လက်နက်များကို အသင့်ပြင်နေပြီ ဖြစ်သည်။