အခန်း (၃) - အနီရောင်ဆံနွယ်ရှင် အရိပ်ကလေးတစ်ခု

"ကျောင်းသားအားလုံးပဲ အူဇူမာကီ ကူရှီနာရဲ့ မိတ်ဆက်စကားကို ကြားပြီးကြပြီနော်" နင်ဂျာဆရာက သူ၏ အမြဲတစေ တင်းမာနေတတ်သော မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးယောင်ယောင်လေးတစ်ခု ဖန်တီးရင်း ဆိုလိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ သင့်သင့်မြတ်မြတ် နေကြမယ်လို့ ဆရာယုံကြည်တယ်။ အူဇူမာကီဆန်... နေရာတစ်နေရာ ရှာထိုင်လိုက်ပါဦး။"

ကူရှီနာ၏ တောက်ပသော ခရမ်းရောင် မျက်ဝန်းအစုံက စာသင်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အရှေ့တန်းများတွင် စပ်စုချင်စိတ် အပြည့်နှင့် စကားများနေကြသော ကျောင်းသားများက နေရာလပ်မကျန်အောင် ပြည့်နှံ့နေ၏။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အကြည့်တို့က နောက်ဘက်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမက စိတ်ကိုတင်းကာ သစ်သားကြမ်းပြင်ထက်၌ ခြေသံမပြင်းစေဘဲ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အားလုံးနှင့် ကင်းကွာကာ ခပ်တည်တည် ထိုင်နေသော ကောင်လေးရှိရာ နောက်ဆုံးတန်း ထောင့်ကျကျ ခုံတန်းလေးဘေးတွင် ရပ်လိုက်လေသည်။

သူမက ဗိုက်ထဲတွင် လှိုင်းထနေသလို စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှုမျိုးဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟိုလေ... တောင်းပန်ပါတယ်" သူမ ရည်ရွယ်ထားသည်ထက် ပိုမိုတိုးညင်းစွာ ထွက်ပေါ်သွားသော အသံလေးဖြင့် "ဒီမှာ ထိုင်လို့ ရမလားဟင်"

ရက်ဂ်နာက သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက မည်သို့မျှ ဖတ်ယူ၍မရအောင် တည်ငြိမ်နေသည်။ သူက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုပေ။ ထိုအစား သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားကို အနည်းငယ် ပြင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ သူ၏ ပစ္စည်းအနည်းငယ်ဖြစ်သော မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် ခဲတံတစ်ချောင်းကို စားပွဲစွန်းဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်ကာ သူမအတွက် နေရာလပ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တိတ်ဆိတ်သော ခွင့်ပြုချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမ အောင့်ထားမိမှန်းပင် မသိလိုက်သော အသက်ရှူသံကို သက်သာရာရစွာ ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ခုံပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်ကာ လွယ်အိတ်အလွတ်လေးကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ချထားလိုက်သည်။

'လူလုံးမပြဘဲ နေပါ။ ပြဿနာ မရှာနဲ့။' နေရာတကျ ထိုင်လိုက်ချိန်တွင် အူဇူမာကီ အကြီးအကဲများ၏ စကားသံများက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ ကိုနိုဟာသည် အူဇူမာကီ မျိုးနွယ်စုအတွက် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၊ ခိုလှုံရာ ဘေးမဲ့တောတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤနေရာတွင် ဧည့်သည်ကောင်းတစ်ယောက်၊ အေးချမ်းသော ကျောင်းသူတစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ကဲ... ဆက်ကြရအောင်" ဆရာ့အသံက တီးတိုးပြောဆိုသံများကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ အတန်းကအဆက် ချက္ကရာ ဖြစ်တည်မှု သီအိုရီအကြောင်းကို ဆက်ပြီး လေ့လာကြမယ်။ အားလုံးပဲ ဖတ်စာအုပ်တွေ ဖွင့်လိုက်ကြ။"

ကျောင်းသားများ စာအုပ်ဖွင့်လိုက်သဖြင့် စာရွက်လှန်သံများ အခန်းထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆရာက သူ၏ သင်ခန်းစာကို ခြောက်ကပ်ကပ် လေသံဖြင့် စတင်ရှင်းပြတော့သည်။ "ချက္ကရာဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ မတူညီတဲ့ စွမ်းအင်အစိတ်အပိုင်းတွေကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်ထုတ်လုပ်လိုက်တဲ့ စွမ်းအင်တစ်ခုပဲ။ အဲဒါက နင်ဂျုစု၊ ဂျန်ဂျုစုနဲ့ တိုင်းဂျုစုတွေကို သုံးနိုင်ဖို့အတွက် အဓိက အရင်းအမြစ်ဖြစ်တယ်။ ချက္ကရာကို ရစ်ပတ်ချည်နှောင်ဖို့အတွက် ကြိုးမျှင်တွေအဖြစ် ဖန်တီးနိုင်သလို၊ ခုတ်ထစ်ဖို့ ဓားသွားတွေအဖြစ်လည်း ပုံဖော်နိုင်တယ်။"

သူက အတန်းကို ဝေ့ကြည့်ရင်း ခဏရပ်လိုက်သည်။ "ကဲ... ပြန်ပြီးနွေုးတဲ့အနေနဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု မေးမယ်။ ချက္ကရာရဲ့ အခြေခံ ဖွဲ့စည်းပုံကို ဘယ်သူပြောပြနိုင်မလဲ။"

အခြားသူများ မစဉ်းစားနိုင်မီမှာပင် ရင်းနှီးနေသော ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသည့် လက်တစ်ဖက်က လေထဲသို့ မြောက်တက်လာသည်။

"ကောင်းပြီ နာမီကာဇေဆန်... ဖြေကြည့်ပါ။"

မီနာတိုက ကျက်သရေရှိစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "ချက္ကရာဟာ အဓိကအားဖြင့် စွမ်းအင်နှစ်ခုနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားပါတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က ဆဲလ်တိုင်းကနေ ထုတ်ယူရရှိတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင်နဲ့ လေ့ကျင့်မှု၊ သင်ယူမှု၊ ဘဝအတွေ့အကြုံတွေကနေ သွေးသင်ထားတဲ့ နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင်တို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနှစ်ခုကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်လိုက်တာကို ချက္ကရာလို့ ခေါ်တာပါ။"

"တိကျတယ်။ ရှင်းပြတာ ကောင်းပါတယ်။ ထိုင်နိုင်ပြီ။" ဆရာက သဘောတကျ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် တီးတိုးပြောဆိုသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အရှေ့တန်းမှ မိန်းကလေးအချို့မှာ မီနာတိုကို ကြည့်ရင်း ပါးပြင်များ ရဲတက်သွားကြသည်။ ကောင်လေးအချို့ကမူ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ အစွမ်းပြသွားသည့် သူတို့ရွယ်တူ၏ ဉာဏ်ရည်ကြောင့် သူတို့၏ ငယ်ရွယ်သော မာနများ ထိခိုက်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြလေသည်။

ရက်ဂ်နာကတော့ ဤအရာအားလုံးကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့်သာ လေ့လာနေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်သော စာသင်ခန်း၏ သဘာဝပင်။ သူက သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အတွင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး ဆရာ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း သူအသစ်နားလည်ထားသည့် ဟာကီ သဘောတရားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်နေသည်။ နှစ်ခုစလုံးမှာ မိမိကိုယ်တွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်စနစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ချက္ကရာသည် ရုပ်နှင့်နာမ် ပေါင်းစပ်မှုဖြစ်သည်။ ဟာကီကမူ စိတ်ဆန္ဒ၏ သန့်စင်သော ဖော်ပြချက်ဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိတွေ့ကိုင်တွယ်နိုင်သော အင်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းဟု ခံစားရသည်။ ယင်းတို့၏ ဆင်တူမှုများနှင့် ကွဲပြားမှုများမှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"ဟိုလေ..."

သူ၏ ညာဘက်မှနေ၍ တိုးလွန်းလှသော၊ တွန့်ဆုတ်နေသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရက်ဂ်နာက သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ဖြတ်တောက်ကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကူရှီနာက သူ့ကို ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲနေကာ လက်ချောင်းလေးများက အင်္ကျီစကို လိမ်ခေါက်နေသည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေပုံရ၏။

"ဘာကိစ္စလဲ" ရက်ဂ်နာက အေးစက်ပြီး ညီညာသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲ... အဲဒါက ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး!" သူမက ပြာပြာသလဲဖြင့် လက်ကာပြရင်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုပါ... ငါက ရုံးခန်းကနေ ဖတ်စာအုပ် မရခဲ့သေးလို့။ နင့်စာအုပ်ကို... နင့်စာအုပ်ကို မျှကြည့်လို့ ရမလားဟင်"

ရက်ဂ်နာက သူမကို ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ တောင်းဆိုမှုမှာ ရိုးရှင်းပြီး အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံသည်။ သူမထံတွင် မည်သည့် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်မျှ မတွေ့ရဘဲ ကျောင်းသူသစ်တစ်ယောက်၏ အနေခက်မှုသာ ရှိကြောင်း သူ မြင်သည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော နင်ဂျာလက်နက်အိတ်ထဲသို့ နှိုက်ကာ ခေါက်ပြီးကြေမွနေသော ထူထဲသည့် အခြေခံ နင်ဂျုစု သီအိုရီ စာအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် စားပွဲပေါ်မှနေ၍ သူမဘက်သို့ လျှောတိုက် ပေးလိုက်သည်။ "ပြီးရင် ပြန်ပေး" သူ၏ အသံတွင် မည်သည့် နွေးထွေးမှုမျှ မပါဝင်ဘဲ ခပ်ပြတ်ပြတ်သာ ပြောလိုက်သည်။

သူ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိသည့်အတွက် ကူရှီနာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကာ စာအုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ အကြီးအကဲများက ကိုနိုဟာလို ရွာကြီးမှ ကလေးများသည် မောက်မာတတ်ကြောင်း၊ အုပ်စုဖွဲ့တတ်ပြီး ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲကြောင်း သတိပေးထားခဲ့သည်။ ဤကောင်လေးကတော့... တိုက်ရိုက်ဆန်လွန်းလှသည်။ "ကျေးဇူးပဲ" သူမက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ သူက စာအုပ်ကို သူမအား ပေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရှေ့တွင် မည်သည့်စာအုပ်မျှ မရှိသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။ "နင် မကြည့်တော့ဘူးလား" ဟု နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် သူမက မေးလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ မှတ်ဉာဏ်ရှိတယ်" ရက်ဂ်နာက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက အတန်းရှေ့သို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာ-?" ကူရှီနာ မျက်တောင်များ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်သွားပြီးနောက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက စာတွေကို အလွတ်ရနေလို့ စာအုပ်မလိုဘူးဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ မကျေနပ်သော မီးတောက်လေးတစ်ခုက သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လင်းလက်သွားသည်။ ရိုင်းလိုက်တာ! သူမ၏ အတွင်းစိတ်မှ ပိုမိုဒေါသကြီးသော သူမ က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ငါက အူဇူမာကီ မျိုးနွယ်စုရဲ့ မင်းသမီးလေးနော်။ ဟွန့်!

သို့သော် ထိုစိတ်လိုက်မာပါ လုပ်ချင်စိတ်ကို သူမ ချုပ်တည်းလိုက်သည်။ လူလုံးမပြဘဲ နေ။ ပြဿနာ မရှာနဲ့။ သူမက အသက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးသော အပြုံးယောင်ယောင်လေးကို မျက်နှာပေါ်တွင် ဖန်တီးကာ ဖတ်စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အေးချမ်းပြီး လိမ္မာရေးခြားရှိသည့် ကျောင်းသူသစ်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

စာသင်ချိန်များသည် သီအိုရီသင်ခန်းစာများနှင့် အကယ်ဒမီကွင်းပြင်ရှိ လက်တွေ့လေ့ကျင့်ခန်းများဖြင့် ပုံမှန် စည်းချက်အတိုင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရက်ဂ်နာကမူ စာသင်ခန်း၏ ရှုပ်ထွေးလှုပ်ရှားနေမှုများကြားတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်လို သတိထားမိခြင်း မခံရဘဲ သူ၏ ပုံမှန် အာရုံစိုက်မှုအပြည့်ဖြင့်သာ ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာပြီး ကျောင်းသားများက ညနေခင်း နေရောင်ခြည်ထဲသို့ ထွက်လာကြချိန်တွင် ရက်ဂ်နာသည် လွယ်အိတ်ကို လွယ်ကာ ကျောင်းပေါက်ဝဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ညနေပိုင်း လေ့ကျင့်ရေး အစီအစဉ်များကို စိတ်ထဲတွင် စီစဉ်နေဆဲ၌ ရင်းနှီးပြီး တောက်ပသော မျက်နှာတစ်ခုက သူ့ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ရက်ဂ်နာ!" မီနာတို နာမီကာဇေ က သူ၏ ဘေးတွင် ယှဉ်လျှောက်လာရင်း အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဈေးတန်းဘက်မှာ အီချီရာကူ ခေါက်ဆွဲဆိုင် ဆိုပြီး ဆိုင်သစ်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားတယ်။ ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေ သွားစားကြမလို့။ မင်းရော လိုက်မလား။"

အီချီရာကူ။ ထိုအမည်က ရက်ဂ်နာ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေးကွာပြီး ဝမ်းနည်းပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ ပဲ့တင်သံတစ်ခုကို နှိုးဆွလိုက်သည်။ အို... ဒီဆိုင်လေးက အခုအချိန်တည်းက ရှိနေခဲ့တာပဲ။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက် ဆံပင်ရွှေရောင် ဂျင်ချူရီကီလေး တစ်ယောက်အတွက် ခိုလှုံရာလေး မဖြစ်လာခင်ပေါ့။ မီနာတို၏ ဖိတ်ခေါ်မှုက ရိုးသားကြောင်း သူ သိသည်။ သူ၏ အတွင်းစိတ် တစ်နေရာမှ၊ အလွန်သေးငယ်ပြီး အထီးကျန်ဆန်သော အစိတ်အပိုင်းလေးက ထိုရိုးရှင်းသည့် သာမန်ဖိတ်ခေါ်မှုလေးကြောင့် နာကျင်စွာ တုန်ခါသွားရသည်။

သို့သော် ပိုမိုကြီးမားသော အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည့် ရှင်သန်သူ၏ စိတ်ကမူ အချိန်များ ကုန်ဆုံးနေသည်ကိုသာ မြင်သည်။ လေ့ကျင့်မှုများ။ စနစ်ကို နားလည်သဘောပေါက်မှု။ အတွေ့အကြုံရမှတ်များ။ ရှင်သန်ရေး။ သူ၏ လမ်းကြောင်းကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့်၊ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာနိုင်မည့် ခေါက်ဆွဲစားခြင်းများနှင့် ပေါ့ပါးသော သူငယ်ချင်းဖွဲ့ခြင်းများအတွက် သူ့တွင် အချိန်မရှိပေ။

"ကျေးဇူးပဲ" ရက်ဂ်နာက ယဉ်ကျေးသော်လည်း ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ တခြား လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့ပါ။" သူက တရားဝင်ဆန်စွာ ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြပြီး မီနာတိုကို ကျော်ဖြတ်ကာ ပိုမိုတိတ်ဆိတ်သော လူနေရပ်ကွက် လမ်းသွယ်များဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

မီနာတိုက သူ့ကို ငေးကြည့်နေပြီးနောက် ရှက်ရွံ့ရွံ့ ရယ်မောလိုက်ကာ ဇက်ပိုးကို ပွတ်လိုက်သည်။

"တွေ့လား... တကယ့် ခေါင်းမာတဲ့ကောင်ပဲ" ရှီကာကူ နာရာ က ချိုဇာ၊ အီနိုအီချီတို့နှင့်အတူ ရောက်လာပြီး ပျင်းရိပျင်းတွဲ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အချိန်ကုန်ခံတာပဲ အဖတ်တင်တယ်။"

ချိုဇာက ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို ကိုက်ဝါးရင်း "အင်း... ဟုတ်တယ်" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ငါ ထင်တာကတော့... သူ အပေါင်းအသင်း လိုအပ်နေပုံရလို့ပါ" မီနာတိုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး ရက်ဂ်နာ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အဖွဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ကဲ... အီချီရာကူကို သွားကြစို့ဟေ့!"

နေဝင်ဆည်းဆာက ကိုနိုဟာရွာကို ပယင်းရောင်၊ ရွှေရောင်တို့ဖြင့် ဆေးခြယ်ထားပြီး ရှည်လျားကာ ငြိမ်းချမ်းသော အရိပ်များကို ဖန်တီးပေးနေသည်။ ရွာကလေးမှာ ပို့စကတ်တစ်ခုမှ မြင်ကွင်းလို အေးချမ်းလှပနေသည်။ သို့သော် ရက်ဂ်နာကမူ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို လှည့်စားမှုတစ်ခုအဖြစ်သာ မြင်ပြီး ထိုငြိမ်းချမ်းရေးမှာ အလွန်ပင် ကြွပ်ဆတ်လွယ်ကြောင်း သိထားသည်။ လျှောက်လာရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အဓိက လုပ်ဆောင်ချက်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေမိသည်။

'ရတနာသေတ္တာတွေက ကျပန်း ထွက်ပေါ်လာမှာတဲ့။ ငါ အခုထိ တစ်လုံးမှ မတွေ့သေးဘူး။' ၎င်းသည် သူ အတင်းအကြပ် လုပ်ယူ၍မရသော ထီတစ်စောင်ပင်။ သို့သော် ထိုစိတ်ပျက်မှုကို သူ ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ နောက်ထပ် သေတ္တာများ မရသေးလျှင်တောင် ဟာကီသုံးပါးက အလွန်ကြီးမားသော လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသာ ထိုစွမ်းအားများကို အမြင့်ဆုံးအထိ လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့လျှင်... သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အခြား ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်မှ ပုံရိပ်များကို မြင်ယောင်လာသည်။ နတ်ဆိုးအသီးစွမ်းအား မရှိဘဲ၊ အထွတ်အထိပ် ဟာကီများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လက်သီးများဖြင့် ပင်လယ်ပြင်တစ်ခွင်တွင် ဘုရင်တစ်ပါးကို လိုက်လံဖမ်းဆီးကာ ဒဏ္ဍာရီများနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ခဲ့သော ဒုတိယ ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်။ ထိုစွမ်းအားမျိုးကိုသာ ဤနေရာတွင် အသုံးချနိုင်ခဲ့လျှင်... အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်လိမ့်မည်။ ထိုအရာက သူ့ကို သာမန် ရှင်သန်သူတစ်ယောက်ထက် ပိုမို ကြီးကျယ်လာစေလိမ့်မည်။

"နင့်ဆံပင်က ဘာလို့ အဲဒီအရောင် ဖြစ်နေရတာလဲ။"

"အူဇူရှီအိုဂါကူရဲ? ကြားတောင် မကြားဖူးပါဘူး။"

"တောကြိုအုံကြားက နေရာတစ်ခုခု ဖြစ်မှာပေါ့။"

"ဟေ့... ဆံပင်နီလေး၊ နင်က ထူးဆန်းတဲ့ကောင်မလေးလား။"

ကြမ်းတမ်းပြီး လှောင်ပြောင်နေသော အသံများသည် ရိုင်းစိုင်းသော ကလေးဆန်ဆန် မောက်မာမှုများဖြင့် ပြည့်နှံ့နေသည်။ ထိုအသံများက ရက်ဂ်နာ၏ အတွေးများကို ကူနိုင်းတစ်လက်လို ဖြတ်တောက်သွားသည်။

သူ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ အေးစက်စက်နှင့် စူးစမ်းတတ်သော မျက်လုံးများက ရှေ့လမ်းထောင့်ရှိ လမ်းသွယ်ငယ်နှင့် ပင်မလမ်းမကြီး ဆုံရာနေရာ၌ ဖြစ်ပျက်နေသော မြင်ကွင်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

ကျောင်းသားလေးသုံးယောက် (ကောင်လေးနှစ်ယောက်နှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်) သည် စတုတ္ထမြောက် လူတစ်ယောက်ကို ဝိုင်းထားကြသည်။ သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ သေးသွယ်ပြီး ညနေခင်း နေရောင်အောက်တွင် မီးတောက်တစ်ခုလို လင်းလက်နေသော တောက်ပသည့် အနီရောင် ဆံပင်ပိုင်ရှင်လေးပင် ဖြစ်သည်။

ကူရှီနာ။

သူမက ပခုံးလေးကို အနည်းငယ် တွန့်ထားပြီး မရှိနိုင်သော ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေသည်။ သူမသည် သေးငယ်ပြီး ပိတ်မိနေကာ အပြောအဆို တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် လုံးဝ အင်အားမဲ့နေပုံရသည်။ 'လူလုံးမပြဘဲ နေပါ' ဆိုသော အကြီးအကဲများ၏ အမိန့်နှင့် ရှက်ရွံ့တတ်သော အပြင်ပန်းသွင်ပြင်အောက်တွင် ရက်ဂ်နာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် သူမ၏ မီးတောက်လို ဒေါသတို့က ပြင်းပြင်းထန်ထန် လွန်ဆွဲနေပုံရသည်။

ကျောင်းတွင်း အနိုင်ကျင့်မှု။ တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ အကျည်းတန်သော အမှန်တရားတစ်ခု။ ရက်ဂ်နာသည် ရွံရှာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူရဲကောင်းဆန်ချင်စိတ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ အလွန် နှမြောစရာကောင်းသော အချိန်ဖြုန်းမှုတစ်ခုအဖြစ် မြင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အခြားနေရာများတွင် အသုံးပြုလျှင် ပို၍ အကျိုးရှိမည့် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ပြီး မိုက်မဲသော စွမ်းအင်အသုံးချမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

"အဲဒီ မျက်စိနောက်စရာ ဆံပင်နီကြီးကိုလေ" သုံးယောက်စုထဲမှ ကောင်မလေးက ရက်စက်စွာ ပျော်ရွှင်နေသော လေသံဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဖြတ်ပစ်လိုက်ရအောင်!" ရက်ဂ်နာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်မှာ သူမက အိတ်ကပ်ထဲမှ တောက်ပနေသော သတ္တုကတ်ကြေးငယ်လေး တစ်လက်ကို တကယ်ပင် ထုတ်ယူလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကောင်လေးတစ်ယောက်က နေရခက်သွားဟန်ဖြင့် ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်လိုက်သည်။ "ဟာနာတာ... ဒါကြီးက အရမ်းလွန်မသွားဘူးလား။"

ဟာနာတာဆိုသည့် မိန်းကလေးက မဲ့ရွဲ့လိုက်သည်။ "ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ ငါ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲက အူချီဟာ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပါရမီရှင်လေ။ ပြဿနာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် သူ ရှင်းပေးလိမ့်မယ်။" တန်ခိုးကြီးသည့် နာမည်တစ်ခု၏ အရိပ်အောက်တွင် အမြဲခိုလှုံခွင့်ရထားသူ တစ်ယောက်၏ ပကတိ ယုံကြည်မှုမျိုးဖြင့် သူမက ပြောလိုက်သည်။

ကိုယ့်စကားနှင့်ကိုယ် အားတက်သွားကာ အနောက်တွင် ကာကွယ်ပေးမည့်သူ ရှိသည်ဆိုသည့် အသိကြောင့် ဟာနာတာက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာပြီး ကတ်ကြေးကို ဖြဲထားလိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကူရှီနာ၏ တောက်ပသော ဆံနွယ်နီများကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

ကူရှီနာ မျက်လုံးလေး ပြူးသွားကာ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ ပြဿနာ မရှာရဆိုသော အမိန့်နှင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ချင်သော မူလဗီဇတို့ လွန်ဆွဲနေမှုကြောင့် သူမ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ရက်ဂ်နာသည် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပေါ်လွင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ တရားမျှတမှုကို လိုလားသော ကြီးမားသည့် ဒေါသလှိုင်းတံပိုးမျိုး သူ့ထံတွင် မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။ ဒါက သူနှင့်ဆိုင်သော တိုက်ပွဲ မဟုတ်ဘူး။ ဝင်ပါလိုက်လျှင် လူသိများသွားမည်၊ အူချီဟာနှင့် ဆက်နွှယ်နေသော ကလေးမတစ်ယောက်နှင့် ပြဿနာတက်နိုင်ပြီး သူ ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းထားသော အထီးကျန်ဆန်မှုကို ပျက်စီးစေလိမ့်မည်။ ရှင်သန်သူတစ်ယောက်၏ အသိဉာဏ်က လမ်းတစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ အိမ်ကို ကွေ့ပတ်သွားရန် ယုတ္တိကျကျ သတိပေးနေသည်။

သို့သော် အခြားသော အစိတ်အပိုင်း၊ ပိုမို ရှေးကျပြီး တိတ်ဆိတ်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက အပြင်လူတစ်ယောက်အဖြစ် နေခဲ့ရသည့် အချိန်များကို သတိရသွားသည်။ အခြားသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုမှ ကွဲပြားသော ကူနိုင်းတစ်လက်၏ တောက်ပမှုကို သတိရသွားသည်။ အင်အားမဲ့နေခဲ့ရသည့် ခံစားချက်ကို မှတ်မိနေခဲ့သည်။

ဟာနာတာ၏ လက်ချောင်းများက ကူရှီနာ၏ ဆံပင်များကို ထိမိသွားပြီး ကတ်ကြေးက စတင် စေ့ဝင်သွားချိန်တွင်... ရက်ဂ်နာသည် မကြားရလောက်အောင် တိုးညင်းသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်လေသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များက အလိုအလျောက် ရွေ့လျားသွားကာ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ အရိပ်များထဲမှ ထွက်ခွာ၍ အနိုင်ကျင့်နေသော ကလေးများအလယ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။