အခန်း (၁၃) - လရောင်အောက်မှ ထောင်ချောက်

ကိုနိုဟာရွာသည် ခရမ်းရောင်နှင့် လိမ္မော်ရောင်များ ရောယှက်နေသော နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းရောင်အောက်တွင် အေးချမ်းစွာ ငိုက်မျဉ်းနေသည့် ပုံစံဖြင့် ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် မရေမတွက်နိုင်သော သာမန် ရှီနိုဘီများ၏ မေ့လျော့ခံ သွေးများနှင့် တိတ်ဆိတ်သော စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုများဖြင့် ပေးဆပ်ထားရသော အလှတရားဖြစ်သည်။ ယာမာဒါဆန်ဆေးကဲ့သို့သော သူများ၏ အမည်များသည် မည်သည့် အထိမ်းအမှတ် ကျောက်တိုင်တွင်မှ ပါဝင်မည် မဟုတ်ဘဲ၊ လာမည့် စစ်ပွဲတွင် သူတို့ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်လည်း သိမ်းဆည်းထားရမည့် စာလိပ်တစ်ခုပေါ်မှ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း၊ စာရင်းဇယားတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သူတို့၏ နောက်ဆုံး နေ့ရက်များတွင် သူတို့သည် တစ်ခုခုကို ချန်ရစ်နိုင်ခဲ့စေရန် ကြိုးစားကြသည်—သင်ခန်းစာတစ်ခု၊ သတိပေးချက်တစ်ခု၊ ပိုမိုကောင်းမွန်သော အရုဏ်ဦးကို မြင်တွေ့ခွင့်ရမည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးထံတွင် မျှော်လင့်ချက် မီးပွားလေးတစ်ခု စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

"ရက်ဂ်နာ... ဒီနောက်ဆုံး နေ့ရက်တွေမှာ ငါက ဆရာကောင်းတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ချင်တယ်။ ငါ့တပည့်တွေကို သူတို့ ဂရုစိုက်ခံရသင့်တဲ့အတိုင်း ဂရုစိုက်ပေးချင်တယ်။"

"ကိုနိုဟာ မှာ ချို့ယွင်းချက်တွေ ရှိတယ်။ အားလုံးကို မကာကွယ်နိုင်ဘူး။ အမှားတွေ လုပ်တတ်တယ်။ သူက ငယ်ရွယ်သေးပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ အရာအားလုံးလိုပဲ တစ်ခါတစ်ရံမှာ သူ့ရဲ့ မသိနားမလည်မှုကြောင့် ရက်စက်တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ကြီးထွားလာနိုင်တယ်ဆိုတာ မင်း ယုံကြည်ရမယ်။ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ကျရှုံးမှုတွေကြောင့် သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အခွင့်အရေး တစ်ခုပေးပါ။"

တိတ်ဆိတ်စပြုနေသော လမ်းမများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေစဉ် ယာမာဒါ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒကဲ့သို့ လေးနက်စွာ ပြောကြားခဲ့သော နောက်ဆုံး စကားလုံးများ၏ ပဲ့တင်သံက ရက်ဂ်နာ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာသည်။ ထိုလူသည် သူ့သေမည့်လမ်းကို သူသိလျက်နှင့် သွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လာမည့် မုန်တိုင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်ရန် ရွာက လူအင်အား လိုအပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရူးသွပ်မှုနှင့် နီးစပ်သော သစ္စာစောင့်သိမှုတစ်ခု၊ သို့မဟုတ် ရူးသွပ်နေသော လောကကြီးတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော တစ်ခုတည်းသော အသိဉာဏ်ပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

'ကိုနိုဟာက ငါ့ကို မကျရှုံးစေဘူးဆိုရင် ငါလည်း ကိုနိုဟာကို ကျရှုံးစေမှာ မဟုတ်ဘူး။'

ရက်ဂ်နာက မျိုးချစ်စိတ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အေးစက်သော တွက်ချက်မှုဖြင့် ထိုအတွေးကို အခြေချလိုက်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားများ ကြီးထွားလာစေရန် သူသည် တည်ဆောက်ပုံ၊ အရင်းအမြစ်များနှင့် လှုပ်ရှားမှုအခြေစိုက်စခန်း တစ်ခု လိုအပ်သည်။ ကိုနိုဟာက ထိုအရာကို ပံ့ပိုးပေးထားသည်။ လောလောဆယ်တွင် အကျိုးစီးပွား တူညီမှုက လုံလောက်နေသည်။ အတိတ်က ခိုလှုံခွင့်အတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်း၊ ဟုတ်ပါသည်။ အနာဂတ် တည်ငြိမ်မှုအတွက် ဆန္ဒရှိခြင်း၊ သေချာပါသည်။ သို့သော် မျက်ကန်း သစ္စာစောင့်သိမှုလား။ အဲဒါက ယုံကြည်ဖို့ တတ်နိုင်တဲ့ သူတွေအတွက် ဇိမ်ခံပစ္စည်း တစ်ခုပါပဲ။ ခိုင်မာတဲ့ ရွာတစ်ရွာက သူ့ကို ပိုသန်မာလာစေဖို့ ပိုလုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်စေတဲ့အတွက် သူ ရွာအတွက် တိုက်ခိုက်ပေးမယ်။ ဒါက ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ အပေးအယူ ယုတ္တိတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျဆုံးရတော့မယ့် သူ့ဆရာအတွက် သူခံစားရတဲ့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုအတွက် နေရာမရှိစေပါဘူး။

သူ ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လိုက်ရာ အမှောင်ထု အပြည့်အဝ ကျဆင်းချိန်တွင် သူ၏ အိမ်ငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကောင်းကင်သည် အစောပိုင်း ကြယ်များဖြင့် စီချယ်ထားသော နက်ရှိုင်းသည့် ကတ္တီပါရောင် ဖြစ်နေသည်။ လေထုက အေးမြပြီး အဝေးမှ သစ်တောများဆီမှ စိုစွတ်သော မြေကြီးနှင့် ထင်းရှူးနံ့များကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ကျီ...

ဆီမထည့်ထားသော သူ၏ တံခါးပတ္တာက သူ ပြန်ရောက်လာကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။ အခန်းငယ်လေးမှာ မှောင်မိုက်၊ တိတ်ဆိတ်ပြီး အေးစက်နေသည်။ မီးခြစ်ဆံတစ်ချပ်ကို သူ ခြစ်လိုက်ရာ ဖယောင်းတိုင်တိုလေးကို မီးညှိလိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် တောက်ပလာသော အလင်းရောင်ကြောင့် နံရံများပေါ်တွင် အရိပ်များ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အေးခဲသွားသည်။ မှိန်ပျပျ တုန်ခါနေသော အလင်းရောင်နှင့် အသားကျလာသော သူ၏ မျက်လုံးများက ကြမ်းတမ်းသော စားပွဲမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ စူးစိုက်သွားသည်။

အဲဒီမှာ စာလိပ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ သေသပ်တယ်။ ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ သူ ထွက်သွားတုန်းက အဲဒါ မရှိပါဘူး။

တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူက အနီးသို့သွားကာ ၎င်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ရိုးရှင်းသော ပုံစံဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အဖြူရောင် သားရေစာရွက်ကို အနက်ရောင် ကြိုးဖြင့် ပတ်ထားသည်။ သူ ဖြန့်လိုက်သည်။ အတွင်းရှိ စာတိုမှာ တိုတောင်း၊ ရှင်းလင်းပြီး ရန်လိုသော လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသည်။

[ကူရှီနာ။ သေမင်းတမန်တောအုပ်။ အစွန်ဘက် နယ်နိမိတ်။ တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့။]

လက်မှတ် မပါဘူး။ မလိုဘူးလေ။ ပစ်မှတ်က ရှင်းတယ်။ ဒါက သူ့အတွက်ပဲ။

သူ ဖတ်ပြီးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ လက်ထဲရှိ သားရေစာရွက်က ရှူး ခနဲ အသံမည်သွားပြီး မင်များက တစ်ခဏမျှ အနီရောင် တောက်ပသွားကာ စာလိပ်တစ်ခုလုံး တိုတောင်းပြီး ပူလောင်သော မီးတောက်တစ်ခုအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ပြာအဖြစ် ပြိုကွဲသွားပြီး မည်သည့် သက်သေအထောက်အထားမျှ မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

ဘယ်သူလဲ။

အူချီဟာ။

ကောက်ချက်ချမှုက လျှပ်တပြတ်ပင်။ ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်အတွက် အကြောင်းပြချက်ရော၊ မောက်မာသော ဇာတ်ကွက်ဆင်မှုပါ ရှိသည့် ကိုနိုဟာမှ တစ်ခုတည်းသော အဖွဲ့အစည်းမှာ သူတို့ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တည်းတွင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အရှက်ခွဲခံခဲ့ရသော အူချီဟာ ရှီရိုသည် သူ၏ အရှက်တရားအပေါ် နေဝင်ခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ ကူရှီနာ? သူမက သူတို့လက်ထဲ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်သွားတာလဲ။ သူမက မီတို အူဇူမာကီ ရဲ့ ကာကွယ်မှုအောက်မှာ ရှိပြီး ဟိုကာဂဲရဲ့ လူတွေက စောင့်ကြည့်နေတာလေ။ သူမကို ထိဖို့တောင် စွန့်စားရမှုက အလွန်ကြီးမားလွန်းတယ်။

ထို့နောက် သူ ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်သည်။ မူလ သမိုင်းကြောင်းအရ ကိုးမြီး ဂျင်ချူရီကီ ဖြစ်သည့်တိုင်အောင် ကူရှီနာ သည် တစ်ကြိမ် ပြန်ပေးဆွဲခံခဲ့ရဖူးသည်။ အကာအကွယ်ဆိုသည်မှာ ဘယ်သောအခါမှ အပြည့်အဝ မရှိနိုင်ပေ။ ပြီးတော့ ဒါက တကယ်တော့ ကူရှီနာ နဲ့ ပတ်သက်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမကို မြှားစာအဖြစ် သုံးပြီး သူ့လည်ပင်းကို ချိန်ရွယ်ထားတဲ့ ဓားတစ်လက်ပဲ။ ထောင်ချောက်တစ်ခု။ ဒါ ထောင်ချောက်တစ်ခုမှန်း သူ သိတယ်။ စာလိပ်က အဲဒီလို လုံးဝ အော်ပြောနေတာပဲ။

သို့သော် သိရှိခြင်းက ညီမျှခြင်းကို မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။ သူ သွားရမည်။ သူတို့ဆီမှာ သူမ ရှိနေနိုင်တဲ့ ရာခိုင်နှုန်း တစ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ရှိရင်တောင်၊ သူမရဲ့ ကျွေးခဲ့သောအစားအစာအတွက်၊ မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ်အတွက်၊ သူ့ကို ဖုံးကွယ်မထားတဲ့ အထင်အမြင်သေးမှုတွေနဲ့ မကြည့်တဲ့ ရှားပါးသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာတွေအတွက် အကြွေးက တောင်းဆိုနေတယ်။ အကယ်၍ ဒါက လှည့်ကွက်တစ်ခုဆိုရင်လည်း တိုက်ပွဲက သူတို့ ရွေးချယ်ထားတဲ့ နေရာမှာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီညတော့ ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်။

'အူချီဟာ ရှီရို။ မင်း ကိုယ့်သေဒဏ်ကို ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်တာပဲ။'

အေးစက်ပြီး အာရုံစိုက်ထားသော ဒေါသတစ်ခုက သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးသွားပြီး ယာမာဒါဆရာ၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် ဒဿနများ၏ နောက်ဆုံးအကြွင်းအကျန်များကိုပါ လောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။ ညအမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် မှောင်မိုက်ပြီး သာမန် လေ့ကျင့်ရေးအဝတ်အစားများကို သူ လျင်မြန်စွာ လဲဝတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အိမ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသော အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး သေမင်းတမန်တောအုပ်၏ ခြိမ်းခြောက်နေသော အမှောင်ထုဆီသို့ တိတ်ဆိတ်ပြီး သားရဲတစ်ကောင်လို အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားသွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွာ၏ နှလုံးသားတွင် ကိုနိုဟာ၏ ထောက်လှမ်းရေး ယန္တရားက လည်ပတ်နေသည်။

အစိမ်းရောင် မီးအိမ်တစ်ခုတည်းဖြင့်သာ လင်းထိန်နေသော ဟိုကာဂဲ ရုံးခန်းထဲတွင် အန်ဘူ တပ်သားတစ်ဦးက သူ၏ တီးတိုး အစီရင်ခံစာကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး မီးခိုးငွေ့တစ်ခုနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဟိုကာဂဲ စားပွဲရှေ့တွင် ရင်ဘတ်ပေါ် လက်ပိုက်၍ ရပ်နေသူမှာ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမတွင် ပျားရည်ရောင် ဆံပင်ရှည်များကို နှစ်ဖက်ခွဲချည်ထားပြီး စူးရှသော အညိုရောင် မျက်လုံးများနှင့် ဆူပွက်နေသော စိတ်မရှည်မှုတို့ ပေါ်လွင်နေသော မျက်နှာရှိသည်။ သူမသည် ကိုယ်ကျပ်အင်္ကျီပေါ်တွင် နောက်ကျောဘက်၌ "လောင်းကစား" (Gamble) ဟု ရေးသားထားသော အစိမ်းရောင် ဟာအိုရီ အင်္ကျီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် ပတ်ကျိ မင်းသမီး ဆူနာဒဲ ဆန်ဂျူ၊ အနာဂတ် ဆန်းနင် (သုံးပါး) ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လောလောဆယ်တွင် သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ၏ အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းအတွက် ကြီးမားသော ခေါင်းခဲစရာ တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"အဘိုးကြီး" အန်ဘူ ထွက်သွားသည်နှင့် ဆူနာဒဲက စူးရှသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အူချီဟာ တွေကို ဒီအတိုင်း လူတွေအပေါ် ဗိုလ်ကျခွင့် ပေးထားတော့မလို့လား။ ဒါ အရမ်း ရယ်စရာကောင်းလာပြီ။"

တတိယ ဟိုကာဂဲ ဆာရူတိုဘီ ဟီရူဇန် သည် သူ၏ ဆေးတံမှတစ်ဆင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မီးအိမ်အလင်းရောင်တွင် တွဲခိုနေသော မီးခိုးငွေ့တိမ်တိုက်တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ "အူချီဟာ တွေက ရဲတပ်ဖွဲ့ကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်။ သူတို့ရဲ့ အာဏာကို... တိုက်ရိုက် စိန်ခေါ်ဖို့ ခက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီ ရှီရို နဲ့ ဒုက္ခသည် ကောင်လေး ရက်ဂ်နာ တို့ရဲ့ ကိစ္စက... ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးတစ်ခုရဲ့ အနံ့ထွက်နေတယ်။ အကယ်ဒမီ ကျောင်းသား တစ်ယောက်တည်းရဲ့ ပါရမီကိုတောင် သည်းမခံနိုင်တဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုက သူတို့ရဲ့ မာနမှာ ဖျားနာနေပြီပဲ။"

"ရက်ဂ်နာ..." ဆူနာဒဲ က လက်ညှိုးဖြင့် မေးစေ့ကို ပုတ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အဲဒီနာမည်က ဘာလို့ ရင်းနှီးနေရတာလဲ။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက နယ်စပ်တိုက်ပွဲကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ကယ်ထုတ်ခဲ့တဲ့ အဖွဲ့ကို မင်း ဦးဆောင်ခဲ့တယ်လေ ဆူနာဒဲ။ သူက အဲဒီအထဲက တစ်ယောက်ပဲ။"

"အော်... ဟုတ်ပြီ! အဲဒီ အေးဆေးနေတက်တဲ့ ကောင်လေး။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့ အူချီဟာ တွေနဲ့ ပြဿနာ တက်နေရတာလဲ။"

"သိရသလောက်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက သူတို့ရဲ့ အဖိုးတန် အကယ်ဒမီ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ကို သူက လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ဆေးရုံပို့လိုက်လို့တဲ့။ အဲဒီကောင်လေး အခုထိ အပြည့်အဝ ပြန်မကောင်း လာသေးဘူး။"

ဆူနာဒဲ၏ မျက်နှာတွင် ကြမ်းတမ်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ခံရမှာပေါ့! မောက်မာတဲ့ ကောင်တွေ အသေအလဲ အရိုက်ခံရဖို့ လိုနေတာ။"

"ဟမ်းး။ အရိုက်ခံရတာက အကျိုးဆက်တွေ ရှိတယ်။ အူချီဟာ တွေက အငြိုးကြီးတယ်။ စကားမစပ်... ကောင်လေးရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ဟန်။ သူက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မြှင့်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်တစ်မျိုးကို ပြသတယ်လို့ ငါတို့ရဲ့ စောင့်ကြည့်သူတွေက အစီရင်ခံတယ်။ လူတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့... ထူးခြားတဲ့ ခွန်အားနဲ့ ဆင်တူတယ်။"

ဆာရူတိုဘီ ၏ စကားများက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက မီးခိုးငွေ့နောက်ကွယ်တွင် စူးရှနေသည်။

"ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မြှင့်တင်မှု? ငါ့ရဲ့ သာမန်ထက်လွန်ကဲတဲ့ ခွန်အား လိုမျိုးလား။" ဆူနာဒဲ ၏ စိတ်ဝင်စားမှုက သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပြီး သူမ၏ ပညာရှင်ဆန်သော စူးစမ်းချင်စိတ်က ဒေါသကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ "သွေးဆက်ပါရမီ တစ်ခုလား? ဒုက္ခသည် တစ်ယောက်ဆီမှာလေ?"

"ဖြစ်နိုင်တယ်။ လေ့လာကြည့်သင့်တယ်။"

ဆူနာဒဲ က လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်သည်။ "ဟုတ်ပြီ။ ကဲ၊ ငါ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ် အဘိုးကြီး။ အော်... ပြီးတော့ ကိုနိုဟာ လောင်းကစားရုံက လူလာရင်... ဟိုကာဂဲ က ငါ့အကြွေးတွေ ရှင်းပေးလိမ့်မယ်လို့ ပြောလိုက်။ ဒါက ရွာရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တစ်ခုပဲ!"

ဟီရူဇန် ငြင်းဆန်ရန် မကြိုးစားမီမှာပင် ဝုန်း ဆိုသည့် လျှပ်တပြတ် ရွေ့လျားခြင်း အသံနှင့်အတူ သူမ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရေမွှေးနံ့ သင်းသင်းနှင့် ပြဿနာများကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

"အဲဒီ ကောင်မလေးတော့..." ဟီရူဇန် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ပင်ပန်းသော်လည်း ကျေနပ်နေသော အပြုံးငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ ထရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ညအမှောင်ထုက ဝါးမျိုထားသော ရွာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အတွင်း၌ ယနေ့စောစောပိုင်းက ချူးနင် ယာမာဒါ ထံမှ ရိုးသားပြီး အသည်းအသန် တောင်းဆိုချက်ကို တွေးတောနေမိသည်။ အဆုံးသတ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းနေသော လူကောင်းတစ်ယောက်က ကတိရှိသော ကျောင်းသားတစ်ဦးကို အကာအကွယ် တစ်ခုပေးရန်သာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

"ငါ့ကောင်လေး" ဟိုကာဂဲ က အမှောင်ထုကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ဒီအချိန်မှာ မင်းကို ငါပေးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကာအကွယ်က ဒါပဲ။ လမ်းကြောင်းမှန်ကို ညွှန်ပြပေးရုံလေးပဲ။ ကျန်တာကတော့... မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။"

သေမင်းတမန်တောအုပ်။

နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်ပါတယ်။ အစွန်အဖျားမှာတောင် လေထုက ပိုအေးစက်နေပြီး တိတ်ဆိတ်မှုက ပိုလေးလံကာ မမြင်ရတဲ့ အရာတွေရဲ့ လှုပ်ရှားသံ၊ အသံတွေနဲ့ ပြည့်နှံ့နေတယ်။ ရက်ဂ်နာက အဲဒီအရာတွေထဲက တစ်ခုလို လှုပ်ရှားနေပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့ သားရဲတစ်ကောင်လို သူရဲ့ အဆင့် (၂) အာရုံခံ ဟာကီ ကို သုံးပြီး မြေပြင်အနေအထားကို ပုံဖော်ကာ ရှေ့က သက်ရှိအချက်ပြမှုတွေကို အာရုံခံနေတယ်။

သတ်မှတ်ထားတဲ့ ရှင်းလင်းနေတဲ့ နေရာကို သူ တွေ့သွားတယ်။ အလယ်ဗဟိုက ရှေးဟောင်း ဝက်သစ်ချပင်ကြီးရဲ့ ထူထဲတဲ့ ပင်စည်မှာ ကြိုးချည်ခံထားရတာက တောက်ပတဲ့ ဆံပင်အနီရောင်နဲ့ ပုံရိပ်သေးသေးလေးပဲ။ ကူရှီနာ။ သူမက ကြိုးတွေကို ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရက်ဂ်နာ ရဲ့ အာရုံတွေက သူမကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့အခါ ပုံရိပ်က ဝေဝါးသွားတယ်။ သက်စောင့်စွမ်းအင် လုံးဝ မရှိဘူး၊ ချက္ကရာ အချက်ပြမှု မရှိဘူး၊ ပုံဖော်ထားတဲ့ သစ်သားရဲ့ အခေါင်းပေါက် ပဲ့တင်သံပဲ ရှိတယ်။

အစားထိုးခြင်း သိုင်းကွက်။

သူ မအံ့ဩပါဘူး။ ထောင်ချောက်တစ်ခုဆိုတာ သူ မျှော်လင့်ထားပြီးသားပဲ။ အတည်ပြုချက်က သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမို ခိုင်မာသွားစေရုံပါပဲ။

ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်...

သစ်ရွက်တွေ လှုပ်ရှားသွားတယ်၊ လေကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ကြီးမားတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတွေကြားက နက်ရှိုင်းတဲ့ အရိပ်တွေထဲကနေ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်လာတယ်။ မှိန်ပျပျ လရောင်က နဖူးစည်းပြားရဲ့ တောက်ပမှု၊ မောက်မာတဲ့ ပခုံးအနေအထားနဲ့ ကိုယ်ကျပ်အင်္ကျီပေါ်က ထင်ရှားတဲ့ အူချီဟာ ယပ်တောင် အမှတ်တံဆိပ်ကို ဖမ်းယူလိုက်တယ်။ အူချီဟာ ရှီရို က ကွင်းပြင်ထဲကို လျှောက်လာပြီး သူ့မျက်နှာက လက်စားချေ အောင်ပွဲခံမှု မျက်နှာဖုံးတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ လက်တစ်ဖက်က လည်ပင်းမှာ ကြိုးသိုင်းထားရပြီး အဲဒါက ရက်ဂ်နာ ရိုက်ချိုးလိုက်တဲ့ လက်ပဲ။ နောက်လက်တစ်ဖက်ကတော့ အေးစက်တဲ့ အလင်းရောင်မှာ တောက်ပနေတဲ့ ကူနိုင်းတစ်လက်ကို ကိုင်ထားတယ်။

"မင်း တကယ် လာတာပဲ" ရှီရို က တိုးညင်းပြီး ကျေနပ်နေတဲ့ လှောင်ပြောင်သံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "သစ္စာရှိတဲ့ ခွေးလေး။ မင်းလာမယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ စိတ်ခံစားချက်ဆိုတာ အရမ်း အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အားနည်းချက် တစ်ခုပဲ။"