“သားက နယ်အိမ်မှာ သွားနေမလို့လား”
ထိုညတွင် ဖန်ယွမ်၏ မိဘနှစ်ပါး အိမ်ပြန်ရောက်လာကြသောအခါ ဖန်ယွမ်က သူ၏ အစီအစဉ်ကို တိုင်ပင်လိုက်သည်။
“ကောင်းတာပေါ့၊ သားရဲ့ အဖိုးနဲ့ အဖွားကလည်း သားကို သတိရနေကြတာ။ သူတို့ကိုယ်တိုင် ချက်ကျွေးတော့ သားအတွက် ပိုကျန်းမာတာပေါ့။ အပြင်စာတွေက သိပ်ပြီး သန့်ရှင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ အိမ်ချက်စာကမှ စိတ်ချရတာ” ဟု မိခင်ဖြစ်သူက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ထောက်ခံလေသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ” ဖန်ယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ စိတ်ကူးသစ်များဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည်။ ဖန်ယွမ်သည် မူလတန်းအရွယ်မှသာ မြို့ပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ကလေးဘဝ အချိန်အတော်များများကို ဖိန်ချန်မြို့တောင်ဘက်ရှိ နန်ဝူမြို့နယ်လေးတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သဖြင့် ထိုဒေသ၏ ပထဝီဝင်အနေအထားကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ ဇာတိရွာအနီးတွင် သစ်ပင်များ အလွန်စိပ်ပြီး သန်မာထွားကြိုင်းသည့် တောအုပ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။ သမိုင်းကြောင်းအရ ထိုနေရာသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုနှင့် ပေါင်းစည်းခဲ့ဖူးသဖြင့် သစ်တော၏ သိပ်သည်းမှုမှာ အခြားနေရာများထက် များစွာ သာလွန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသည်ပင် အီဗီလေးကို အထူးလေ့ကျင့်ပေးရန် ဖန်ယွမ် အသေအချာ ရွေးချယ်ထားသည့် နေရာဖြစ်တော့သည်။
သားဖြစ်သူက နယ်အိမ်သို့ ပြန်ရန် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းကို မိဘနှစ်ပါးက ကျေနပ်နေကြပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ဖန်ယွမ်က အဖိုးနှင့် အဖွားထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ သတင်းစကား ပါးလိုက်သည်။ နန်ဝူမြို့နယ်မှာ ဖိန်ချန်မှ ကားဖြင့် တစ်နာရီခန့်သာ မောင်းရသော်လည်း ဖန်ယွမ်နှင့် အီဗီလေးတို့မှာ ဘတ်စ်ကားကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ ခရီးစဉ်မှာ ရုပ်ရှင်တစ်ကားစာခန့် ကြာမြင့်သော်လည်း သူတို့အတွက်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။
နန်ဝူမြို့နယ်သည် ဖိန်ချန်လက်အောက်ရှိ မြို့နယ် ခြောက်ခုအနက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သောနှစ်က မြို့ပြစီမံကိန်းများ စတင်ခဲ့သော်လည်း အမျိုးမျိုးသော ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် ခေတ္တရပ်နားထားခဲ့ရသည်။ သူတို့ နယ်အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အဖိုးနှင့် အဖွားက ဖန်ယွမ်နှင့် အီဗီလေးအတွက် အခန်းတစ်ခန်းကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပေးထားကြသည်။ အပြင်အဆင်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း မိမိကြီးပြင်းခဲ့ရာ နေရာဖြစ်သဖြင့် ဖန်ယွမ်အတွက်တော့ အလွန်ပင် နွေးထွေးနေခဲ့သည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ အင်တာနက်နှင့် အဲကွန်းကဲ့သို့သော လိုအပ်ချက်များ အစုံအလင်ရှိနေသဖြင့် မြို့ပေါ်နှင့် များစွာ မကွာခြားလှပေ။ အဖိုးအဖွားများနှင့်အတူ ထမင်းလက်ဆုံ စားသောက်ပြီးနောက် ဖန်ယွမ်သည် သူယူဆောင်လာသော လက်ပ်တော့ပ်ကို စတင်တပ်ဆင်တော့သည်။ အီဗီလေးအတွက် အာဟာရဖြည့်စွက်စာများနှင့် အခြားပစ္စည်းများမှာ သယ်ဆောင်ရန် များပြားလွန်းသဖြင့် နောက်တစ်ခေါက်မှသာ ပြန်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး မနက်ဖြန်တွင် လေ့ကျင့်ရေးကို စတင်ရန် စီစဉ်လိုက်လေသည်။
ကျေးလက်ဒေသတွင် လူကြီးသူမများမှာ စောစောထလေ့ရှိသော်လည်း ဖန်ယွမ်နှင့် အီဗီလေးကမူ လေ့ကျင့်ခန်းဆင်းရန် ပြင်းပြသော စိတ်ဆန္ဒကြောင့် သူတို့ထက်ပင် စော၍ နိုးနေကြသည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် နန်ဝူမြို့နယ်လေးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။
“ဂလု... ဂလု...”
ဖန်ယွမ်တစ်ယောက် မျက်လုံးပင် ကောင်းကောင်းမပွင့်သေးဘဲ ဘေစင်ရှေ့တွင် သွားတိုက်နေစဉ် အနီးရှိ အဝတ်လျှော်စက်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အီဗီလေးကမူ အသံတစာစာပြုကာ ဖန်ယွမ်ကို အလျင်စလိုလုပ်ရန် တိုက်တွန်းနေတော့သည်။
“ဒီကောင်လေးကတော့ 'အထူးလေ့ကျင့်ရေး' ဆိုတာကို ရုပ်ရှင်ကြည့်တာ၊ ကစားကွင်းသွားတာ ဒါမှမဟုတ် သဲရဲတိုက်ဆောက်တာတွေလိုမျိုး လွယ်ကူမယ်လို့ ထင်နေပုံရတယ်” ဖန်ယွမ်က ရေရွတ်လိုက်သည်။ အီဗီလေး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို သူ ဝမ်းသာသော်လည်း လေ့ကျင့်ရေး၏ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုကို အီဗီလေး ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလားဟု သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။ ဇွဲလုံ့လ... ဤသည်မှာ လူသားများအတွက်ပင် ထိန်းသိမ်းရန် ခက်ခဲသော အရာဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။
“ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... အီဗီလေးကို ဘယ်လိုမျိုး စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ဇွဲရှိရှိ လေ့ကျင့်အောင် လုပ်ရမလဲ” ဖန်ယွမ်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေမိသည်။
သူတို့ သွားရောက်မည့် နေရာမှာ 'တောနက်' (Black Forest) ဟု ခေါ်သော တောအုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သစ်ပင်များ စိပ်လွန်းသဖြင့် နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင်ပင် မှောင်ရိပ်သန်းနေတတ်သောကြောင့် ထိုအမည် ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရှေးကတည်းကပင် လူကြီးများက ကလေးများကို ခြောက်လှန့်ရာတွင် ဤတောအုပ်ကို အသုံးချလေ့ရှိကြသည်။ မကြာသေးမီက ထိုနေရာတွင် အဆောက်အအုံ မြင့်မြင့်များ ဆောက်လုပ်ရန် စီမံကိန်းများ ရှိနေသဖြင့် ပိုကီမွန်များပင် မရှိတော့ဟု သတင်းထွက်နေသည်။ တောအုပ်၏ အပြင်ဘက်ရှိ မြေကွက်လပ်မှာ လေ့ကျင့်ရေးဆင်းရန် အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ ကျေးလက်ဒေသ ဖြစ်နေ၍လားမသိ၊ ဤမျှ ကောင်းမွန်သော နေရာတွင် လေ့ကျင့်ရေးဆင်းနေသည့် လေ့ကျင့်ရေးမှူး တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ၊ ဒီလို ဝေးလံသီခေါင်ပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာထက် လူစည်ကားတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ဒိုဂျို (Dojo) တွေကိုပဲ လူတွေက ပိုသဘောကျကြမှာပေါ့” ဟု ဖန်ယွမ်က တွေးလိုက်သည်။ အဆောက်အအုံ ဆောက်လုပ်မည့် အဖွဲ့များ မရောက်လာသေးမီအထိ ဤနေရာကို သူ အပိုင်အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“လူသူမရှိတာ မဆန်းပါဘူး၊ ပတ်ဝန်းကျင်က တကယ်ကို အုံ့မှိုင်းနေတာပဲ”
“ဘွူး...” ဖန်ယွမ်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အီဗီလေးမှာမူ ထိုမှောင်ရိပ်သန်းနေသော တောအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။
“မကြောက်ပါနဲ့၊ မင်းအနားယူနေတုန်း ငါ ဒီပတ်ဝန်းကျင်ကို အရင်လာကြည့်ပြီးပြီ။ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိပါဘူး” ဖန်ယွမ်က အီဗီလေးကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ သတင်းများအတိုင်းပင် ဤနေရာတွင် ပိုကီမွန်များ မရှိတော့ပေ။ ပိုကီမွန်အသင်း (Trainer Association) ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ လူနေရပ်ကွက်အနီးရှိ တောအုပ်များကို ပိုးသတ်ဆေးများ ဖျန်းထားသဖြင့် ပိုးကောင်အမျိုးအစား (Bug Type) ပိုကီမွန်များ မရှင်သန်နိုင်တော့ဘဲ၊ ၎င်းတို့ကို စားသုံးသော ငှက်အမျိုးအစား ပိုကီမွန်များလည်း မရှိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တောနက်အတွင်းရှိ စိပ်စိပ်မြှောင်မြှောင် ပေါက်နေသော သစ်ပင်များမှာ ဖန်ယွမ်အတွက်တော့ အဖိုးတန်သော လေ့ကျင့်ရေး ကိရိယာများပင်။ သူသည် ဤလေ့ကျင့်ခန်းကို 'သစ်ငုတ်တိုက်ပွဲ လေ့ကျင့်ရေး' (Stump Training Method) ဟု အမည်ပေးထားသည်။ ရိုးရှင်းသော်လည်း ထိရောက်သည့် ဤနည်းလမ်းမှာ အီဗီလေးကို သစ်ပင်များကြားတွင် အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ပြေးခိုင်းခြင်းဖြစ်သည်။ ဤလေ့ကျင့်ခန်းမှတစ်ဆင့် ပေါက်ကွဲထွက်နိုင်စွမ်း၊ ခံနိုင်ရည်၊ အရှိန်အဟုန်နှင့် တုံ့ပြန်မှုနှုန်း၊ ခန္ဓာကိုယ် ညှိနှိုင်းထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းနှင့် ကြံ့ခိုင်မှုတို့ကို တစ်ပြိုင်တည်း တိုးတက်စေမည်ဖြစ်သည်။
အီဗီလေးသည် အစပိုင်းတွင် 'ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်ပြေးခြင်း' ဆိုသည့်အပေါ် သိပ်ပြီး အထင်မကြီးလှပေ။ ၎င်းအတွက်တော့ လွယ်ကူလှသည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။ ဖန်ယွမ်က မြေပြင်တွင် စမှတ်ကို မျဉ်းတားပေးလိုက်သောအခါ အီဗီလေးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် နေရာယူလိုက်လေသည်။ တောအုပ်အတွင်း မီတာ ၄၀၀ ခန့်အကွာတွင် အမှတ်အသားအဖြစ် အနီရောင်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဖန်ယွမ်က ချည်နှောင်ထားသည်။
“စမယ်!”
ဖန်ယွမ်၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ အီဗီလေးမှာ အားရှိပါးရှိ ပြေးထွက်သွားသည်။ သို့သော် သစ်ပင်များ စိပ်လာသည့်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ အီဗီလေး၏ အရှိန်မှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသည်ကို ဖန်ယွမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သစ်ပင်များကို မတိုက်မိစေရန် အီဗီလေးက ပင်ကိုယ်ဗီဇအရ အရှိန်လျှော့ကာ သတိထားပြီး ရှောင်ကွင်းနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤစိပ်စိပ်မြှောင်မြှောင်ရှိသော သစ်ပင်များကြားတွင် အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ပြေးမည်ဆိုပါက သစ်ပင်နှင့် တိုက်မိရန်မှာ သေချာသလောက်ပင်။ သို့သော် ဤသည်မှာပင် ဖန်ယွမ်၏ လေ့ကျင့်ရေး ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပါလား။
အီဗီလေး မီတာ ၄၀၀ ခရီးကို အဆုံးသတ်ပြီး ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဖန်ယွမ်က လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“၁၃၃ စက္ကန့်... နှစ်မိနစ်နဲ့ ၁၃ စက္ကန့်တောင် ကြာတယ်” ဖန်ယွမ်က မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ အီဗီလေးမှာမူ အတော်လေး မောဟိုက်နေရှာသည်။ “ဒါက စွမ်းရည်တစ်ခုမှ မသုံးသေးတဲ့ အခြေအနေပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်းက အမြဲတမ်း အရှိန်အပြည့်နဲ့ မပြေးနိုင်ဘူးဆိုရင် နောင်ကျရင် 'မြန်နှုန်းမြင့်တိုက်ခိုက်ခြင်း' (Quick Attack) ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်မိနစ်လောက် အနားယူပြီးရင် နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လုပ်မယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါပါ မင်းနောက်ကနေ လိုက်ခဲ့မယ်”
ဖန်ယွမ်က အလျင်စလို မလုပ်ဘဲ အီဗီလေးကို ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အသားကျစေရန် အရင်လုပ်ဆောင်စေသည်။ သို့သော်လည်း ဤလေ့ကျင့်ရေး၏ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်မှာ ခံနိုင်ရည်ရှိရန်သက်သက်သာ မဟုတ်သည်ကိုတော့ ဖန်ယွမ်တစ်ဦးတည်းသာ သိရှိနေတော့သည်။