အခန်း (၉၇) သူရဲကောင်းများ 

ရှေးဟောင်း သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် ဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ နှစ်ပတ်နီးပါး ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်လည်ပတ်လာပြီး ‘ရွက်လွှင့်မြို့တော်’ အပေါ်သို့ နေရောင်ခြည်များ ပြန်လည်တောက်ပလာခဲ့သည်။ အဓမ္မဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသော မြို့ခံအပြစ်မဲ့ပြည်သူများမှာလည်း သူတို့ချစ်ရသော မိသားစုဝင်များထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြပြီဖြစ်သည်။ ညမထွက်ရအမိန့်ကိုလည်း ရုပ်သိမ်းလိုက်သဖြင့် တစ်မြို့လုံးမှာ ညဉ့်နက်သည်အထိ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ ဆင်နွှဲနေကြသည်။ အမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် ထိုအောင်ပွဲခံမှုများမှာ ယခုထက်ထိပင် မရပ်နားသေးပေ။ ၎င်းမှာလည်း နားလည်ပေးနိုင်စရာပင်။ မြို့သူမြို့သားများမှာ ဒုက္ခပေါင်းစုံကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ရတနာအခန်းကို တွေ့ရှိပြီးနောက် မြို့စားကြီးသည် အရာအားလုံးကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းထုတ်ယူကာ မြို့ထဲသို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ရရှိလာသော ရတနာများကို ခွဲဝေရန် လီဆာနှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် - မှော်စာပေများ၊ လက်နက်ကိရိယာများ၊ အဖိုးတန်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် သတ္တုရိုင်းများအားလုံးကို 'ကလိုဗာအကယ်ဒမီ'  မှ ကျောင်းသားသုံးဦးအား ပေးအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ အခန်းထဲမှ တွေ့ရှိသမျှ ငွေကြေးအားလုံးကို မြို့စားကြီး၊ မှော်ဆရာအီမိုရီနှင့် မှော်ဆရာခါးလ်တို့က ပိုင်ဆိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် မိသားစုဝင်များ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော အိမ်ထောင်စုများကိုလည်း ထိုက်သင့်သော လျော်ကြေးများ ပေးအပ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

အာဒမ်သည် ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ ရွှေဒင်္ဂါးပြားများကြားတွင် ကူးခတ်ခွင့်ရမည်ဆိုပါက အဖိုးတန်ဆုံးသော မှော်လက်နက်များကိုပင် စွန့်လွှတ်ရန် အသင့်ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် လီဆာနှင့် အက်ဒဝပ်တို့၏ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖျောင်းဖျမှုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် သူ မတတ်သာဘဲ သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

ယနေ့သည် ကျောင်းသားသုံးဦး ဟန်းနက်စ်မြို့မှ နောက်ဆုံး ထွက်ခွာမည့်နေ့ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဤမြို့သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ နှစ်လနီးပါး ရှိပြီဖြစ်ရာ အကယ်ဒမီသို့ ပြန်ရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သုံးဦးသည် သူတို့ငှားရမ်းထားသော အိမ်ကြီးထဲတွင် မြို့စားကြီး၊ မှော်ဆရာအီမိုရီ၊ ခါးလ်တို့နှင့်အတူ ရှိနေကြသည်။ ဒေသထွက် နာမည်ကြီး ဟင်းလျာများကို စားပွဲထိုးများက တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး လာရောက်ချပေးရင်း ခမ်းနားသော နှုတ်ဆက်ပွဲကြီး ကျင်းပနေကြသည်။

အာဒမ်က ကယ်လ်ဒီရာ ဝိုင်ကို အားရပါးရ သောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မှော်ဆရာအီမိုရီက ရယ်မောလိုက်သည် - "ငါ့လူတွေကို မင်းတို့ရထားလုံးထဲမှာ ကယ်လ်ဒီရာ ဝိုင်စည်ပိုင်းတွေ အပြည့်ထည့်ထားဖို့ မှာထားလိုက်ပြီ။ ဒါဆိုရင် မင်း နေ့တိုင်းသောက်ရင်တောင် နှစ်လလောက် ခံလိမ့်မယ်။"

"ဂလု... ဟူးးး!" အာဒမ်သည် ဝိုင်ဘူးတစ်ဘူးကို အကုန်သောက်လိုက်ပြီး အားရပါးရ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ဝိုင်ရှိန်ကြောင့် နီမြန်းနေပြီး ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည် - "မှော်ဆရာအီမိုရီ... ခင်ဗျားက အကောင်းဆုံးပဲ! ကားဟားဟား!"

မှော်ဆရာခါးလ်ကလည်း သူ၏သူငယ်ချင်းကို အရှုံးမပေးလိုသဖြင့် ဝင်ပြောသည် - "မှော်ဆရာအာဒမ်... ငါ့မှာတော့ ပေးစရာ ဝိုင်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ လက်ထပ်လို့ရမယ့် အရွယ်ရောက်ပြီးသား ချောမောလှပတဲ့ မြေးမလေးတွေ တစ်ဒါဇင်ကျော်ရှိတယ်။ မင်း ဘယ်လိုသဘောရလဲ?"

ထိုရုတ်တရက် ကမ်းလှမ်းမှုကြောင့် အာဒမ် မှင်တက်သွားသည်။ သူသည် နောက်ထပ် ဝိုင်တစ်ဘူးကို ဖွင့်ကာ ထပ်သောက်လိုက်ပြီးနောက် ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည် - "အုဟဲဟဲ... မှော်ဆရာခါးလ်... အဲဒါက တကယ့်ကို အလ— အင့်!"

သူ့သူငယ်ချင်း မူးမူးရူးရူးနှင့် မိန်းမတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို လက်ထပ်ပြီး မောင်းမမိဿံ အနောက်ဆောင် (Harem) ကြီး တစ်ခု တည်ထောင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အက်ဒဝပ်က အာဒမ်၏ ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်ကာ အားနာနာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည် - "ဟားဟား... မှော်ဆရာခါးလ်၊ အာဒမ်က ငယ်သေးလို့ပါ။ သူ့မှာ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ဘဝကြီး ရှိပါသေးတယ်။ ဒါကို နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြတာပေါ့။"

"အိုး... အေးလေ၊ အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။" မှော်ဆရာခါးလ်မှာ လေလျှော့လိုက်သည့် ပူဖောင်းတစ်ခုလို ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

မြို့စားဟန်းနက်စ်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူသည် ကျော့ကျော့မော့မော့ စားသောက်နေသော လီဆာဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည် - "မှော်ဆရာမ လီဆာ... ကလိုဗာအကယ်ဒမီက ပါမောက္ခတွေ ဘယ်တော့လောက် ရောက်လာမလဲ?"

လှိုဏ်ဂူထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် လီဆာသည် သူတို့၏မစ်ရှင်နှင့် ပတ်သက်သော အစီရင်ခံစာအပြည့်အစုံကို ချက်ချင်း ရေးသားခဲ့သည်။ အဆင့် ၁ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်နှင့် တိုက်ပွဲအကြောင်းသာမက၊ အဆင့် ၃ အထိ ရှိနိုင်သော အားနည်းနေသည့် ရှေးဟောင်း သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာမှု အကြောင်းကိုပါ ထည့်သွင်းထားသည်။ ထို့ပြင် လှိုဏ်ဂူ၏ ဝင်ပေါက်ဖြစ်သော ထူးဆန်းသည့် အရိပ်နံရံမှာ ‘ရှဲဒိုးမြူရာ’ (Shadowmuir) နှင့် ဆက်စပ်မှု ရှိနိုင်သဖြင့် ဘလက်ကီမှတစ်ဆင့် အစီရင်ခံစာ ပေးပို့ထားပြီးဖြစ်သည်။

သူမက မြို့စားကြီးကို ကြည့်ကာ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြန်ဖြေလိုက်သည် - "အကယ်ဒမီမှာ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီးရှိတာကြောင့် ပါမောက္ခတွေ ရောက်လာဖို့ သိပ်မကြာလောက်ပါဘူး။ အလွန်ဆုံး နောက်သဘက်ခါလောက်ဆို ရောက်လာမှာပါ။"

ထိုစကားကို ကြားမှ မြို့စားကြီး သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူတို့ လှိုဏ်ဂူကို သေချာစစ်ဆေးပြီး တခြားအန္တရာယ် မရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုထားသော်လည်း စိတ်ချရသည်မှာ အကောင်းဆုံးပင် မဟုတ်ပါလား။ "ကောင်းပါပြီ... တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" မြို့စားကြီး ပြုံးလိုက်သည်။

ကျောင်းသားသုံးဦးမှာ ခရီးဆက်ရဦးမည်ဖြစ်သဖြင့် နှုတ်ဆက်ပွဲမှာ သိပ်မကြာလိုက်ပေ။ မြို့စားကြီးနှင့် မှော်ဆရာနှစ်ဦးမှာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိသေးသည်ဟုဆိုကာ ခပ်မြန်မြန်ပင် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ အာဒမ်က မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည် - "ငါတို့က သူတို့အတွက်—ဂတ် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာကို၊ မြို့ပြင်အထိတောင် လိုက်မပို့ကြဘူးလား? ဟွန့်!"

လီဆာက အာဒမ်၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးလှန်လိုက်သည် - "ဒရာမာတွေ ခင်းမနေဘဲ သွားပြီး ပစ္စည်းတွေ အမြန်ထုပ်စမ်း။"

အာဒမ်သည် မတ်တပ်ရပ်ရန် မနည်းဟန်ချက်ထိန်းရင်း သူမကို အလေးပြုလိုက်သည် - "ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာမ!" နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ကြာဖြူ ကို အသုံးပြုကာ မူးဝေနေသော သူ၏စိတ်ကို ရှင်းလင်းလိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လုံးဝ မူးမနေတော့ဘဲ ကြည်လင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူ၏အခန်းသို့သွားကာ ပစ္စည်းများကို စတင်ထုပ်ပိုးတော့သည်။

ရှေးဟောင်း သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ အခန်းထဲမှ ရွှေဒင်္ဂါးနှင့် ပလက်တီနမ်ဒင်္ဂါးများကို မယူခဲ့ရသဖြင့် သူ စိတ်အနည်းငယ် ခုနေသော်လည်း၊ သူ ကျေနပ်လောက်သော တခြားပစ္စည်း အများအပြားကိုတော့ ရယူနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် လက်ထဲရှိ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံခြုံကို ကြည့်ကာ ချီးမွမ်းလိုက်သည် - "ကျော့လည်းကျော့သလို၊ အသုံးလည်း တည့်တာပဲ!"

ရုတ်တရက် သူ ခန္ဓာကိုယ် တုန်သွားပြီး ရွံရှာသလို ပြောလိုက်သည် - "ငါတော့ အဲဒီစုန်းမ လီဆာရဲ့ စရိုက်တွေ ကူးကုန်ပြီထင်တယ်။ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ပြီး ဒီလိုစကားလုံးမျိုးတွေ သုံးမိလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး!"

သို့သော် ထိုဝတ်ရုံခြုံမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်သည်ကိုတော့ သူ မငြင်းနိုင်ပေ။ ၎င်းသည် ဝတ်ဆင်သူအား ‘အမှောင်ဓာတ်’ ပါသော အဆင့် ၁ မှော်ပညာများမှ အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးနိုင်ပြီး တခြားအဆင့် ၁ မှော်ပညာများကိုလည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ခုခံပေးနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ကြမ်းတမ်းသော ရာသီဥတု အမျိုးမျိုးမှလည်း ကာကွယ်ပေးပြီး၊ ဝတ်ဆင်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်ကို သင့်တင့်မျှတသော အနေအထားသို့ အလိုအလျောက် ညှိပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ လူငယ်လေးသည် သူ၏ အနက်ရောင် မှော်ဆရာဝတ်ရုံပေါ်မှ ထိုဝတ်ရုံခြုံကို ထပ်ဝတ်လိုက်ပြီး ကျန်ပစ္စည်းများကို ဆက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အမွှေးအတောင် ပုံစံလေးများ ထွင်းထုထားသော လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ယူကာ ဝတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ‘အလင်းကျဆင်းခြင်း လက်စွပ်’ (Ring of Light Fall) ဖြစ်သည်။ နာမည်နှင့်အညီ ၎င်းတွင် အဆင့် ၁ မှော်ပညာဖြစ်သော အလင်းကျဆင်းခြင်း (Light Fall) ကို ထည့်သွင်းထားသည်။ ဝတ်ဆင်သူသည် နှစ်မီတာထက်ပိုသော အမြင့်မှ ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျသွားပါက ထိုလက်စွပ်မှာ အလိုအလျောက် အသက်ဝင်လာမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါကလည်း ကိုယ်တိုင် အသက်သွင်း၍ ရသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် အသုံးဝင်သော မှော်လက်စွပ်တစ်ကွင်းပင်။

ထိုမှော်ပစ္စည်းနှစ်ခုအပြင် အာဒမ် ရယူခဲ့သော ပစ္စည်းများထဲတွင် မှော်စာပေအချို့၊ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြံ့ကြံ့ခံနေခဲ့သော ရှားပါးမှော်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် လက်အိတ်အသစ်တစ်စုံ ပြုလုပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော အမည်မသိ သတ္တုရိုင်းတစ်မျိုးတို့ ပါဝင်သည်။ ရှေးဟောင်း သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မှာ အလွန်ပင် ချမ်းသာလှပြီး သူ၏လက်ဝယ်တွင် တိုက်ခိုက်ရေး၊ ခုခံရေးနှင့် အလွန်ရှားပါးသော သိုလှောင်မှုအမျိုးအစား မှော်ပစ္စည်းများစွာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အာဒမ်၏ မျက်စိထဲတွင် ဤအရာများသာ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်ပစ္စည်းများကိုမူ အက်ဒဝပ်နှင့် လီဆာတို့က ခွဲဝေယူခဲ့ကြသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာဖြစ်သော ‘မှော်စာအုပ်’ (Grimoire) ကိုမူ သူတို့ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။

အာဒမ်အနေဖြင့် ပစ္စည်းများအားလုံး သိမ်းဆည်းရန် အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။ သူ၏ ယာယီဓာတ်ခွဲခန်းကိုပါ ဖြုတ်သိမ်းကာ စက်ကိရိယာများကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းရခြင်း ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံး စုစည်းပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် ထားရှိလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ပုံထားသော သေတ္တာကြီး အများအပြားကို ကြည့်ကာ လူငယ်လေး၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပနေ၏။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ သပ်ရပ်လှပသော၊ လေးထောင့်ကြယ်ပုံစံ ကျောက်နီလေး ပါရှိသည့် ငွေရောင် နားကပ်တစ်ဖက်ကို ယူကာ ဘယ်ဘက်နားတွင် ဝတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စိတ်ထဲမှ အမိန့်ပေးလိုက်ရာ အခန်းထဲရှိ သေတ္တာကြီးများ အားလုံးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်!

"ကားဟားဟား!" အာဒမ်သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မောရင်း လေထဲသို့ လက်သီးချက် အနည်းငယ် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ ထိုနားကပ်မှာ ၂၅ ကုဗမီတာ အထိ ဆံ့သော ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှု (Space-type Storage) ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ စျေးကွက်တန်ဖိုးမှာ အနည်းဆုံး ရွှေဒင်္ဂါး ၂၀,၀၀၀ ခန့် ရှိလိမ့်မည်ဟု အာဒမ် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ ထို့ပြင် ၎င်းမှာ သူတို့တွေ့ရှိခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော သိုလှောင်မှုပစ္စည်း မဟုတ်ပေ။ အလားတူ အမျိုးအစား သုံးခု (အားလုံးမှာ လက်စွပ်များ ဖြစ်သည်) ကို အက်ဒဝပ်၊ လီဆာနှင့် မြို့စားကြီးတို့က တစ်ယောက်တစ်ကွင်းစီ ယူခဲ့ကြသည်။

နားကပ်ကို အစမ်းအသုံးကြည့်ပြီးနောက် အာဒမ် ကျေနပ်သွားတော့သည်။ သူ အေးအေးဆေးဆေး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသောအခါ သူ၏သူငယ်ချင်းများ၊ ကြေးစားစစ်သည်များနှင့် အစေခံများမှာ အပြင်တွင် စောင့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းကလည်း ကြာလိုက်တာကွာ" အက်ဒဝပ်က ညည်းလိုက်သည်။

"ဆောရီး ဆောရီး... ကဲ သွားကြစို့။" အာဒမ်သည် သူ၏အနက်ရောင် မြင်းပေါ်သို့ တက်ကာ ဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်သည်။

ခရီးသွားအဖွဲ့သည် အနောက်ဘက်ရပ်ကွက် မှတစ်ဆင့် စျေးတန်းရပ်ကွက်ထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ သူတို့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။ အက်ဒဝပ်၊ အာဒမ်တို့နှင့်အတူ အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသော လီဆာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည် - "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင်... တိတ်ဆိတ်နေရတာလဲ?"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ? အိပ်ရေးပျက်လို့ အိပ်နေကြတာနေမှာပေါ့" အာဒမ်က နှာခေါင်းနှိုက်ရင်း ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြန်ဖြေသည်။

"အခုက မနက်ခင်းလေ" လီဆာက လက်သီးဆုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ ဒေါသထွက်သွားသည် - "ပြီးတော့ မင်းရဲ့ နှာခေါင်းကို အမြဲတမ်း နှိုက်မနေစမ်းနဲ့! ရွံစရာကြီး!"

"အေး... အေးပါ... စိတ်လျှော့ပါ" အာဒမ်က အားနည်းစွာ ပြန်ဖြေရင်း သူ၏ လုပ်ရပ်ကို ရပ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူတို့ လမ်းထောင့်တစ်ခုသို့ ချိုးလိုက်သောအခါ ဆူညံထက်သန်သော အသံပေါင်းစုံကြားထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

"ဝိုး! သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီဟေ့!"

"ငါတို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်တွေ!"

"ဟန်းနက်စ်မြို့တော်ရဲ့ သူရဲကောင်းတွေ!"

"သခင်လေးအာဒမ်... သခင်လေးအက်ဒဝပ်... ကျားးးး!"

"သခင်မလေး လီဆာ... ဒီဘက်ကို ကြည့်ပါဦး!"

ကလေးသုံးယောက်လုံး မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ဤမျှအထိ ခမ်းနားသော နှုတ်ဆက်မှုကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ လူအများ၏ အားပေးထောက်ခံမှုများကို ရရှိသောအခါ သူတို့ သုံးဦးလုံးမှာ မနေတတ်မထိုင်တတ် ဖြစ်ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ ၎င်းမှာလည်း မတတ်နိုင်ပေ၊ သူတို့မှာ ကလေးများသာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ သူတို့သည် နီမြန်းနေသော မျက်နှာများဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း မြို့တံခါးဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

အာဒမ်မှာမူ အားလုံးထဲတွင် အပျော်ဆုံးပုံပေါ်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူသည် မြင်းပေါ်မှနေ၍ နောက်ပြန်ဂျွမ်းထိုးပြခြင်း၊ လူအုပ်ကြီးကို ဖျော်ဖြေရန် လေထဲသို့ မှော်ပညာများ ပစ်လွှတ်ပြခြင်းများကိုပင် စတင်လုပ်ဆောင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မြို့တံခါးသို့ ရောက်သောအခါ မြို့စားဟန်းနက်စ်၊ မှော်ဆရာအီမိုရီ၊ ခါးလ်တို့အပြင် မြို့၏ အထက်တန်းလွှာများနှင့် မြို့စောင့်စစ်သည် အားလုံးက စောင့်ကြိုနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခရီးသွားအဖွဲ့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံးမှာ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည် - "ဟန်းနက်စ်မြို့တော်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်တို့... ကျွန်တော်တို့ နှလုံးသားထဲကနေ အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

သူတို့သည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ကလေးသုံးယောက်ကို ကျေးဇူးတင်မှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မြို့စားဟန်းနက်စ်သည် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ အာဒမ်၏လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ငါတို့အားလုံးရဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

အာဒမ်က နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည် - "ရပါတယ် ခင်ဗျာ။"

မြို့စားကြီးသည် ခရီးသွားအဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးချင်းစီ၏ လက်ကို လိုက်လံနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့ ဤမြို့ကို ရောက်လာစဉ်က ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်းမသိသော လူစိမ်းများအဖြစ် ရောက်လာခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ထွက်ခွာသွားချိန်တွင်မူ သူရဲကောင်းများ အဖြစ် ဂုဏ်ယူစွာ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။