ပထမဆုံး စက်ဝိုင်းပုံစံ အမှတ်အသားကို တွေ့ရှိပြီးနောက် မှော်ဆရာခါးလ်သည် ခြေရာခံနိုင်ရန် သူ၏မှော်ပညာကို အကြိမ်ကြိမ် ထပ်မံအသုံးပြုခဲ့သည်။ အာဒမ်သည် သူ၏အဖွဲ့ လိုက်ပါရလွယ်ကူစေရန် ကျောက်ခဲများကို တော်တော်များများ ချန်ထားရစ်ခဲ့ပုံရသည်။
မှော်ဆရာခါးလ်၏ နောက်နားလေးမှ ကပ်လိုက်လာသော အက်ဒဝပ်သည် အဘိုးကြီး၏အထက်တွင် ပျံဝဲနေသော ဝိညာဉ်လက်ဝါးကို စပ်စုကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည် - "တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ မှော်ပဲ။ ဒါက ဘယ်ကျောင်းတော်က ဖြစ်မလဲ?"
သူ့ဘေးတွင် လျှောက်လာသော လီဆာက သူမ၏ မျက်မှန်ဝိုင်းလေးကို အကျင့်ပါအတိုင်း ပင့်တင်လိုက်ရင်း ပြန်ဖြေသည် - "ရှေ့ဖြစ်ဟောကျောင်းတော်ပေါ့။"
"တကယ်လား?!" အက်ဒဝပ် အံ့သြသွားသည် - "ငါ တစ်ခါမှ ရှေ့ဖြစ်ဟောမှော်ကို မမြင်ဖူးဘူး။"
"ရှေ့ဖြစ်ဟောကျောင်းတော်က မှော်ပညာတွေက ရဖို့ခက်တယ်" လီဆာက ရှင်းပြသည် - "ပြီးတော့ ဒီပညာရပ်ကို အဓိကထားလေ့လာတဲ့ မှော်ဆရာတွေဆိုတာ ပိုတောင် ရှားသေးတယ်။"
အက်ဒဝပ်က အံ့သြတကြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သော်လည်း နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည် - "မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ စဉ်းစားကြည့်တော့ ငါလည်း ရှေ့ဖြစ်ဟောပညာကို အထူးပြုတဲ့ မှော်ဆရာတစ်ယောက်မှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး။" ထို့နောက် သူသည် ရှေ့မှ အဘိုးကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် - "မှော်ဆရာခါးလ်... ခင်ဗျားက ရှေ့ဖြစ်ဟောပညာရှင်လား?"
မှော်စွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် သုံးစွဲနေရသဖြင့် ချွေးများရွှဲနေသော အဘိုးကြီးက အားနည်းသောအသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည် - "မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ စွန့်စားခန်းတစ်ခုမှာ ဒီမှော်စာအုပ်ကို ကံကောင်းထောက်မစွာ ရှာတွေ့ခဲ့ရုံတင်ပါ။"
"ဪ... အဲဒီလိုလား။" အက်ဒဝပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အဘိုးကြီးကို ဆက်ပြီး အနှောင့်အယှက်မပေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အားလုံးက အဘိုးကြီးနောက်မှ ဆက်လိုက်လာစဉ် အက်ဒဝပ်သည် လီဆာအနားသို့ တိုးသွားကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည် - "ဒါနဲ့... ငါ တကယ်သိချင်လို့။ ဒီမှော်က ဘယ်လို အလုပ်လုပ်တာလဲ?"
လီဆာက သူ့ကိုကြည့်ကာ မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်သည် - "အစီအစဉ်ကို ဆွေးနွေးတုန်းက မင်း ဘာတွေ နားထောင်နေတာလဲ?"
အက်ဒဝပ်က မျက်နှာလေး အနည်းငယ်နီသွားရင်း - "ငါ နားထောင်ဖို့ လိုလို့လား? မင်း ရှိနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား?"
"ဟွန်း... လူအ!" လီဆာက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည် - "မနေ့က မှော်ဆရာခါးလ် အာဒမ်ကို ပေးလိုက်တဲ့ ကျောက်ခဲသေးသေးလေးတွေကို မှတ်မိလား?"
အက်ဒဝပ် ခေါင်းညိတ်ပြသည် - "အင်း... အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ?"
လီဆာက ပြန်ဖြေသည် - "အဲဒီကျောက်ခဲတွေကို မှော်ဆရာခါးလ်က ကိုယ်တိုင် မှော်အမှတ်အသား လုပ်ထားတာ။ အခု သူလုပ်နေတာက အဲဒီကျောက်ခဲတွေရဲ့ တည်နေရာကို ဟောကိန်းထုတ် နေတာပဲ။"
"ဪ...!" အက်ဒဝပ် သဘောပေါက်သွားသည် - "အဲဒီလိုကိုး။ ငါလည်း စဉ်းစားနေတာ... အကယ်လို့ မှော်ဆရာခါးလ်က တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ တည်နေရာကို ဟောကိန်းထုတ်နိုင်ရင် ဘာလို့ အစကတည်းက သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ရဲ့ ပုန်းအောင်းရာကို မဟောနိုင်ရတာလဲလို့။ အခုမှပဲ အကြောင်းရင်းကို သိတော့တယ်။"
"ရှေ့ဖြစ်ဟောပညာဆိုတာ အရာအားလုံးကို သိနိုင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အသုံးပြုသူက သူသိချင်တဲ့ ပစ်မှတ်နဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်မှု (Connection) ရှိဖို့ လိုတယ်။ ပတ်သက်မှုက ပိုခိုင်မာလေ၊ ဟောကိန်းထုတ်ရတာ ပိုလွယ်လေပဲ။ အခုကိစ္စမှာတော့ ပစ်မှတ်က ကျောက်ခဲတွေ ဖြစ်နေတာပေါ့။" လီဆာက ရှင်းပြသည်။
သူတို့အဖွဲ့သည် ခါးလ်နောက်မှ အတော်ကြာအောင် လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ မြို့၏ တစ်ဝက်ခန့်ကိုပင် ပတ်မိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ခြေရာမှာ ဆုံးမသွားသေးပေ။
"ဒီသွေးစုပ်ကောင် အစေခံတွေက တကယ့်ကို သတိကြီးတာပဲ။" မြို့စားဟန်းနက်စ်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူတို့ လမ်းကြောင်းအသွယ်သွယ်ကို လှည့်ပတ်သွားနေရခြင်းက ၎င်းကို သက်သေပြနေသည်။ ထို့နောက် သူသည် မောပန်းလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် မမှန်တော့သော ခါးလ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် - "ခင်ဗျား အဆင်ပြေရဲ့လား? အနားယူဖို့ လိုမလား?"
ခါးလ်က ချက်ချင်း ခေါင်းခါပြသည် - "မလိုပါဘူး! မှော်ဆရာအာဒမ်က ငါတို့ကို စောင့်နေတုန်းပဲ။"
ထိုသို့သော ပြတ်သားမှုကို မြင်ရသောအခါ မြို့စားကြီး သက်ပြင်းချကာ ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူတို့သည် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ ပုန်းအောင်းရာကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့နိုင်ရန်သာ ဆုတောင်းရင်း အဘိုးကြီးနောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်လာခဲ့ကြသည်။
မှောင်မည်းနေသော လှိုဏ်ဂူကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သွေးစုပ်ကောင်အစေခံများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ကြီးမားသော ပုံစံကားချပ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ အစေခံ အရေအတွက်မှာ ၂၀ ကျော်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်! သူတို့အားလုံးသည် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် မှော်ဆရာ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ရှေးဟောင်းသင်္ကေတ (Rune) ပုံစံများကို ကြိုးစားပမ်းစား ထွင်းထုနေကြသည်။
မှော်ဆရာသည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ပုံစံကားချပ်တစ်ဝိုက် လမ်းလျှောက်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ ခေါင်းညိတ်ပြတတ်သည်။ ပြင်ဆင်မှုများမှာ ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ လပေါင်းများစွာ သူ အာရုံစိုက် ပြင်ဆင်ခဲ့ရသော ထုံးတမ်းစဉ်လာ (Ritual) ကို စတင်ရန်အတွက် လူသားယဇ်ပူဇော်မှု အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။ နောက်ထပ် တစ်ည သို့မဟုတ် နှစ်ညခန့် လူများကို ဖမ်းဆီးလိုက်လျှင် အရာအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ တွက်ဆထားသည်။
အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်လျှင် ထိုပုံစံကားချပ်မှာ ငါးမြှောင့်ကြယ် (Pentagram) ကို ပဉ္စဂံ (Pentagon) က ဝိုင်းရံထားပြီး၊ ထိုပဉ္စဂံကို စက်ဝိုင်းတစ်ခုက ထပ်မံဝိုင်းရံထားသည့် ပုံစံဖြစ်သည်။ ပုံစံတစ်ခုလုံးမှာ အဆင့်မြင့် မှော်အသိုင်းအဝိုင်း (Magic Circle) တစ်ခုနှင့် အလွန်တူလှသည်!
မှော်ဆရာနှင့် သူ၏အစေခံများ အလုပ်ရှုပ်နေစဉ်၊ လှိုဏ်ဂူ၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ကြီးမားသော သံလှောင်အိမ်ထဲ၌ အာဒမ်သည် အေးစက်သော ကျောက်နံရံကို ကျောမှီကာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြို့ခံလူပေါင်း ၁၀၀ နီးပါး ရှိနေပြီး အားလုံးမှာ သတိမေ့မြောနေကြသည်။ အာဒမ်သည်လည်း ခေတ္တမျှ ထိုသို့ ဟန်ဆောင်နေခဲ့သော်လည်း သူ မဖမ်းခံရခင်က သောက်ထားခဲ့သော ဆေးရည်ကြောင့် ယခုအခါ သတိအပြည့်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သတိကြီးလှသော သူက မည်သို့လျှင် ကြိုတင်မပြင်ဆင်ဘဲ နေပါမည်နည်း။ သူ ကယ်တင်ခဲ့သော လူများဆီမှတစ်ဆင့် သွေးစုပ်ကောင်များ ဖမ်းဆီးပြီးနောက် လူများကို မေ့ဆေးတစ်မျိုးဖြင့် ထိုးလေ့ရှိကြောင်း သူ သိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အာဒမ်သည် ထိုသူများဆီမှ သွေးနမူနာယူကာ ထိုဆေး၏ အာနိသင်ကို လေ့လာခဲ့ပြီးနောက် ဖြေဆေး ကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု အခြေအနေကို ကြည့်ကာ သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ် ‘ကြာဖြူ’ ထဲသို့ ဝင်ရောက်စဉ်က ဆေးဘက်ဝင်အပင်ပညာရှင်၏ အမှတ်သညာများကို ရရှိခဲ့သည့်အတွက် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။
ထိုအတွေးများကို ဘေးဖယ်ထားကာ လူငယ်လေးသည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်ဖွင့်၍ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် မှော်ဆရာနှင့် အစေခံများ စုဝေးနေသည့် နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ ဘာလုပ်နေသလဲဆိုသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အာဒမ် အလိုလို မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည် - ‘ထုံးတမ်းစဉ်လာ မှော်ပညာ (Ritual Magic) လား?’
ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ကြည့်ကာ အချက်အလက်များကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ‘သူက ဒီလူတွေအားလုံးကို ဒီထုံးတမ်းစဉ်လာအတွက် ယဇ်ပူဇော်ဖို့ ကြံနေတာပဲ! ဒါပေမဲ့ ဒီထုံးတမ်းက ဘာအတွက်လဲ?’
သူ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံက ရှေ့တွင် ကြီးမားသော အန္တရာယ်ရှိနေကြောင်း သတိပေးချက်များ ပေးပို့နေသည်။ အာဒမ်သည် မသိမသာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်လိုက်သည် - ‘အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူးပဲ။’
မှော်ဆရာခါးလ်သည် သူ၏လက်ဖဝါးကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော စက်ဝိုင်းပုံစံကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည် - "ဒါ နောက်ဆုံးတစ်ခုပဲ။"
သူ ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံး မျှော်လင့်ချက် ပျက်သုဉ်းသွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ သူတို့ ရောက်နေသည်မှာ လမ်းကြားတစ်ခုထဲတွင် ဖြစ်ပြီး၊ ခါးလ် ရှာတွေ့လိုက်သော အမှတ်အသား၏ ရှေ့တွင် နံရံကြီးတစ်ခု သာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ လမ်းပိတ်နေပြီ (Dead end)!
မြို့စားဟန်းနက်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည် - "သေချာရဲ့လား?"
ခါးလ်က အားနည်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည် - "ဟုတ်ကဲ့။"
"ဒါဆိုရင်..." မှော်ဆရာအီမိုရီက ရှေ့သို့တိုးလာကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောသည် - "မှော်ဆရာအာဒမ် တစ်ခုခု မှားသွားတာလား?"
"မဖြစ်နိုင်တာ!" အက်ဒဝပ်က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့မှာ သက်သေပြစရာ ဘာမှမရှိပေ။ သူသည် သူငယ်ချင်းအပေါ် ထားရှိသော ယုံကြည်မှုကြောင့်သာ ဤစကားကို ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လေထုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ‘ငါတို့ ရှုံးသွားပြီလား?’ ဆိုသော အတွေးက လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
ရုတ်တရက်...
"ကြည့်ကြဦး!" လီဆာ၏ အသံကြောင့် အားလုံး၏ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အခြေအနေမှ နိုးထသွားကြသည်။ အားလုံးက သူမ ညွှန်ပြနေသော နံရံကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ဒီနံရံကနေ အားနည်းတဲ့ မှော်စွမ်းအင်လှိုင်းတွေ ထွက်နေတာကို ငါ ခံစားနေရတယ်။" သူမက နံရံဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ ပုံမှန်အခြေအနေဆိုလျှင် သူမ သတိထားမိလိမ့်မည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုအခါ နံရံကို အသေအချာ အာရုံစိုက်ကြည့်သောအခါ ထူးခြားမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
အားလုံးက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေစဉ် လီဆာသည် နံရံဘေးတွင် ရပ်ကာ သူမ၏ လက်ကို နံရံပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖြစ်ပျက်သွားသော အရာကြောင့် လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြရသည်။
လီဆာ၏ လက်မှာ နံရံကို ဖောက်ထွက်သွားသည်!