အခန်း (၈၄) ငါးစာ 

ဘလက်ပုလဲ အရက်ဆိုင်။ အာဒမ်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်ရင်း မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးတော့မည့် နေမင်းကို ငေးကြည့်နေသည်။ တစ်ချိန်က စည်ကားခဲ့သော ဟန်းနက်စ်မြို့၏ လမ်းမများသည် ယခုအခါ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေ၏။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ အာဒမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ - "တောက်... အဲဒီ သွေးစုပ်ကောင် အစုတ်ပလုတ်!" ဟု လေသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားနေပုံရသည်။ အရက်ရှိန်ကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီး ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင်လည်း ဗလာဖြစ်နေသော အရက်ဘူးခွံများမှာ ဟိုတစ်ဘူး ဒီတစ်ဘူး ပြန့်ကျဲနေသည်။ လူငယ်လေးသည် လက်ထဲရှိ ဘူးထဲမှ အရက်ကို တစ်ငုံအဝသောက်လိုက်သော်လည်း - "ဟင်?"

ဘာမှ ထွက်မလာတော့ပေ။ ဤဘူးမှာလည်း ကုန်သွားပြန်ပြီဖြစ်သည်။ အာဒမ်သည် ဘူးဝကို ချောင်းကြည့်ပြီး ဘာမှမကျန်တော့သည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ အော်ဟစ်တော့သည် - "စားပွဲထိုး! စားပွဲထိုး! ဘယ်ရောက်နေတာလဲ?"

အရက်ဆိုင်အတွင်း၌ အသက်ထက် အရက်ကို ပိုအရေးကြီးသည်ဟု သတ်မှတ်ထားသော သောက်ကြူးသူ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပေ။ "စားပွဲထိုး... မင်းကို လိုချင်တယ်!" အာဒမ်က ပိုကျယ်လောင်စွာ အော်သည် - "ငါ မင်းကို လိုအပ်တယ်!"

နောက်တစ်ခဏတွင် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုပုအိုအို လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပြေးလာသည် - "ဧည့်သည်... အခုပဲ ထွက်သွားသင့်ပြီ။ ညမထွက်ရအမိန့် အချိန်စတော့မယ်!"

"ဟမ်?" အာဒမ်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ရှုံ့မဲ့သွားသည် - "မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ?"

စားပွဲထိုးမှာ တံတွေးကို မြိုချကာ ပို၍ပင် ကိုယ်ကိုနှိမ့်ပြီး - "အရှင်... စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ပိတ်တော့မှာမို့လို့ပါ—"

အာဒမ်က စားပွဲထိုးအနားသို့ တိုးသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် - "ဒါပေမဲ့ အခု မပိတ်သေးဘူး မဟုတ်လား?"

"အား!" အာဒမ်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော အရက်နံ့ပြင်းပြင်းကြောင့် စားပွဲထိုးမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားသည် - "ကောင်း... ကောင်းပါပြီ။ ကယ်လ်ဒဲရား တစ်ဘူး ထပ်ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါသောက်ပြီးရင်တော့ မဖြစ်မနေ ထွက်သွားပေးရပါမယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ... မြန်မြန်သွားယူပေးစမ်းပါ" အာဒမ်က မျက်နှာပျက်ဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ထိုလူမှာ အရက်ကောင်တာဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားနေစဉ် အာဒမ်၏ မူးဝေနေသော မျက်လုံးများထဲ၌ တည်ငြိမ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် ဝတ်ရုံအတွင်းမှ ဆေးပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ တိတ်တဆိတ် သောက်လိုက်သည်။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဆေးအာနိသင် စတင်လာတော့သည်။ သာမန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လျှင် ဘာမှပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဟု ထင်ရသော်လည်း မှော်ဆရာတစ်ဦးကသာ အာဒမ်ကို အာရုံစူးစိုက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူ၏ မှော်စွမ်းအင်အငွေ့အသက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်ရပေလိမ့်မည်။

အာဒမ် သောက်လိုက်သောဆေးမှာ "သာမန်လူသား ဆေးရည်" ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အာနိသင်မှာ မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ မှော်စွမ်းအင်အမှတ်အသားကို လုံးဝဖုံးကွယ်ပေးပြီး သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်သွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။ အာဒမ်သည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော အနည်းငယ်ဖောင်းနေသည့် အိတ်ကို စမ်းကြည့်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တစ်နေ့ကုန် ပြင်ဆင်ပြီးနောက်တွင် အရာအားလုံး စတင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။ အခု သူလုပ်ရမှာက ‘ဖမ်းခေါ်ခံရဖို့’ ပဲ ဖြစ်သည်။

"အရှင်! အရှင်!" စောစောက စားပွဲထိုးမှာ အဖြူရောင်အရက်ဘူးကို ကိုင်ကာ ပြေးလာသည် - "ဒါကိုယူပြီး မြန်မြန်ထွက်သွားပေးပါတော့။"

ကယ်လ်ဒဲရား အရက်ဘူးကို မြင်သောအခါ အာဒမ် ပြုံးပျော်သွားသည် - "ဟားဟား... အကောင်းဆုံးပဲ!" သူသည် စားပွဲထိုးလက်ထဲမှ ဘူးကို ဆွဲယူကာ အဆို့ကိုဖွင့်ပြီး အရသာရှိလှသော အရက်ကို တစ်ငုံအကြီးကြီး သောက်လိုက်သည်။ "ဟူး...!" အာဒမ်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကျေနပ်စွာ သုတ်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ ရွှေဒင်္ဂါးငါးပြားကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ တင်လိုက်သည် - "ရော့... အကြွေပြန်မပေးနဲ့တော့။ ဒီနေ့ ငါ စိတ်ကြည်နေတယ်!"

စားပွဲထိုးက ပိုက်ဆံကို ရေတွက်ကြည့်ပြီး အော်ပြောသည် - "ဧည့်သည်... ရွှေဒင်္ဂါး နှစ်ပြား လိုသေးတယ်!"

အာဒမ်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည် - "အဲ... အဲဒီလိုလား? ရော့။"

ပိုက်ဆံအပြည့်အစုံ ရသွားသောအခါ စားပွဲထိုးသည် အာဒမ်၏ အင်္ကျီစမှ ဆွဲကာ ဆိုင်ပြင်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည် - "အရှင်... မြန်မြန်ပြန်ပါ။ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မသွားပါနဲ့!"

အာဒမ်က လက်ကို မတုန်မလှုပ် ဝေ့ယမ်းရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည် - "အား... မင်းကလည်း အပိုတွေ စိတ်ပူနေတာပဲ! ဘာလူပေးဖမ်းတာလဲ? ဘာညမထွက်ရအမိန့်လဲ? ဟွန်း... အဲဒါတွေက—အေ့—လုပ်ကြံချက်တွေပါ။ အဲဒီ အထက်တန်းစားတွေ တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာ။ အာဏာပိုင်တွေ ပြောသမျှ—အေ့—အကုန်မယုံနဲ့။ ခစ်ခစ်ခစ်!"

စားပွဲထိုးသည် ယိုင်တိယိုင်ထိုးဖြင့် ထွက်သွားသော အာဒမ်ကို သနားစဖွယ် ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ခေါင်းကိုခါယမ်းရင်း ဆိုင်တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည် - "ဘေးကင်းကင်းနဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မှာပဲ..." တံခါးပိတ်ပြီးနောက် မီးများကို ငြှိမ်းသတ်ကာ အိမ်တွင်းပိုင်းသို့ ဝင်သွားသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့်အချက်တစ်ခု ရှိနေသည် - ‘အချိန်က ဒီလောက်နောက်ကျနေပြီကို ဆိုင်မန်နေဂျာက ဘာလို့ ဒီကလေးကို ဆိုင်ထဲမှာ ပေးမအိပ်ခိုင်းတာလဲ? ထူးဆန်းလိုက်တာ။’

"အား!"

အာဒမ်သည် ညစ်ပတ်သော လမ်းမပေါ်သို့ မှောက်လျက်လဲကျသွားသည်။ "တောက်!" သူသည် ပါးစပ်ထဲမှ မြေကြီးများကို ထွေးထုတ်ရင်း မနည်းရုန်းထရပ်ရသည်။ ဖြောင့်ဖြောင့်မလျှောက်နိုင်သဖြင့် လဲကျခြင်းမှာ ဤသည်နှင့်ဆိုလျှင် သုံးကြိမ်မြောက် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ အဝတ်အစားများနှင့် မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ညစ်ပတ်နေပြီး သူ့ကို ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း ခွဲခြားရန်ပင် ခက်ခဲနေပြီဖြစ်သည်။

လူငယ်လေးသည် လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမများကို ဝေ့ကြည့်ကာ - "ဘာ... ငါ ဘယ်ကို ရောက်နေတာလဲ?" သူသည် မိမိရောက်နေသောနေရာကို အတော်ကြာ ရှာဖွေနေပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မြေကြီးကို ဆောင့်ကန်လိုက်သည် - "အာ... ထားလိုက်တော့!" သူသည် စိတ်ထဲရှိသည့် ဘက်သို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

အနီးရှိ အဆောက်အအုံ၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် နီရဲသော မျက်လုံးများရှိသည့် လူရိပ်နှစ်ခုမှာ မူးနေသော အာဒမ်ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်နေကြသည်။

"မိုက်မဲတဲ့ လူသား!" တစ်ဦးက ရေရွတ်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဦးက ညွှန်ကြားသည် - "သူ့ကို ဖမ်းလိုက်။ လှိုဏ်ဂူကို မပြန်ခင် နောက်ထပ် တစ်ယောက်လောက် ထပ်ရှာဦး။ လူတွေ အများကြီး ခေါ်သွားရင် အရှိန်နှေးလိမ့်မယ်။"

"နားလည်ပါပြီ။"

နီရဲသော မျက်လုံးနှင့် လူရိပ်မှာ အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ဖုံးကွယ်ခြင်းပင် မပြုတော့ဘဲ အာဒမ်ဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားသည်။ အာဒမ်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသော ထိုလူရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အာဒမ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် - "မင်းက ဘယ်သူလဲ? ဘာလို့ ငါ့အနားမှာ ကပ်ရပ်နေတာလဲ? ငါ့အဖေ—အေ့—ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား? ဟမ်?"

သို့သော် ထိုလူရိပ်က ပြန်ပြောမည့်အစား အာဒမ်၏ လည်ပင်းဘေးကို လက်ဝါးစောင်းဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ 'မူးနောက်နေသော' အာဒမ်သည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို မမြင်နိုင်သလို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သွေးစုပ်ကောင်အစေခံသည် အာဒမ်ကို အလွယ်တကူပင် သတိမေ့အောင် လုပ်လိုက်ပြီး ပုခုံးပေါ် ထမ်းတင်လိုက်တော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် အာဒမ်၏ မျက်ခွံများမှာ အနည်းငယ် ပွင့်လာပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ တည်ငြိမ်ပြတ်သားနေသည်။ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိစေဘဲ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ မိမိဘယ်ရောက်နေသလဲဆိုသည်ကို အတည်ပြုလိုက်သည် - ‘ကောင်းပြီ... မြို့ထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်!’

ထို့နောက် သူ၏အကြည့်မှာ သွေးစုပ်ကောင်၏ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် အဖမ်းခံထားရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အာဒမ်သည် ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ နေနေ၏။ ယခုအချိန်မှာ သူရဲကောင်းလုပ်ရမည့်အချိန် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ခါးရှိ အိတ်ထဲသို့ လက်ကို တိတ်တဆိတ် နှိုက်လိုက်ပြီး လက်သည်းခွံခန့်ရှိသော ကျောက်ခဲငယ်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်၏။ ကျောက်ခဲမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျသွားပြီး မြေကြီးနှင့် ထိတွေ့ချိန်တွင်ပင် မည်သည့်အသံမှ ထွက်မလာပေ။ မြေပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ကျောက်ခဲမှာ အရည်ပျော်သွားပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖြစ်ပေါ်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ အာဒမ်၏ မျက်နှာတွင် အားရကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည် - ‘ကျန်တာတော့ မင်းအလှည့်ပဲ၊ မှော်ဆရာခါးလ်။’