ရက်များကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ အာဒမ်၏ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ဆေးရည်များအကူအညီဖြင့် မြို့စောင့်တပ်သားများသည် တစ်ညခြားတစ်ခါ ပေါ်လာတတ်သည့် သွေးစုပ်ကောင်အစေခံများကို ဆက်တိုက်နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤမသေမျိုးသတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်နိုင်သော်လည်း သူတို့၏အရေအတွက်မှာ လျော့နည်းသွားခြင်းမရှိသည့်အပြင် ပို၍ပင် တိုးပွားလာနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဖြစ်ပျက်နေသော ဤအခြေအနေကြောင့် အစောင့်များမှာ အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားလာရတော့သည်။
အခြေအနေများမှာ မြို့ခံလူထုတစ်ရပ်လုံး နေဝင်ပြီးနောက် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသလဲဆိုသည်ကို အကုန်သိရှိသွားကြသည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အစပိုင်းတွင် မြို့စားကြီးအနေဖြင့် သတင်းများကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း လူပျောက်ဆုံးမှုများ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ ဆက်လက်ဖုံးကွယ်ထား၍မရမှန်း သူသိလိုက်ရသဖြင့် လူထုကို အသိပေးခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ မြို့ခံများသည် ညမထွက်ရအမိန့် (Curfew) အချိန်ကျော်သည်နှင့် ထိုယုတ်ညံ့သော သတ္တဝါများ သူတို့အိမ်ထဲဝင်လာပြီး ဖမ်းခေါ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အိမ်မီးများကိုပင် မဖွင့်ရဲကြတော့ပေ။ သူတို့လုပ်နိုင်သည်မှာ ရဲရင့်သော မြို့စောင့်တပ်သားများနှင့် အစွမ်းထက်သော မှော်ဆရာများက သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးပါစေဟု ဆုတောင်းရုံသာ ရှိတော့သည်။
ယနေ့ညတွင်လည်း မြို့တစ်ဝှမ်း ညမထွက်ရအမိန့် စတင်နေပြီဖြစ်ကာ သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ‘ရွက်လွှင့်မြို့တော်’ သည် မှောင်အတိကျနေပြီး လင်းလက်နေသော လနှစ်စင်း၏အလင်းရောင်နှင့် ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာသော ပေါက်ကွဲသံများမှ အလင်းတန်းများသာ ရှိတော့သည်။
ဈေးခရိုင်တွင် အက်ဒဝပ်နှင့် သူ၏အဖော်သားရဲ အာကွီလာတို့သည် သွေးစုပ်ကောင်အစေခံနှစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ လူငယ်လေးသည် အပြစ်မဲ့မြို့ခံအချို့ ဖမ်းခေါ်ခံရတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် အချိန်မီ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အက်ဒဝပ်သည် ဆယ်ကိုက်ခန့်အကွာတွင် ရပ်နေသော မသေမျိုးနှစ်ကောင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ အာကွီလာ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လူငယ်လေး၏ရှေ့တွင် အသင့်စောင့်ကြပ်နေ၏။
"သူ့ကို မှော်ပညာ သုံးခွင့်မပေးနဲ့၊ ကြားလား?" ဆံပင်ညိုနှင့် အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် သွေးစုပ်ကောင်ခေါင်းဆောင်က အခြားတစ်ကောင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါက သားရဲကို ကိုင်တွယ်မယ်၊ မင်းက မှော်ဆရာကို ရှင်း။ သွား!"
သွေးစုပ်ကောင်နှစ်ဦးစလုံး အက်ဒဝပ်တို့ရှိရာသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ အက်ဒဝပ်၏ နှုတ်ခမ်းများက ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။ သူသည် အာကွီလာကို စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည် - ‘ညာဘက်ကတစ်ကောင်ကို ရှင်းလိုက်’
အာကွီလာက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး ညာဘက်မှ သွေးစုပ်ကောင်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် အက်ဒဝပ်သည် ကျောမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အသင့်ပြင်လိုက်သည်။ သူသည် ရူးသွပ်သော အမူအရာဖြင့် ပြေးဝင်လာသော သွေးစုပ်ကောင်ကို ကြည့်ကာ ဓားအတွင်းသို့ မှော်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာ တောက်ပသော အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားသွားပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းသင်္ကေတများ ပေါ်လာတော့သည်။
ဝူး!
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အက်ဒဝပ်သည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် သွေးစုပ်ကောင်၏ဘေးမှ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ၏ဓားသွားပေါ်တွင် အပြာရောင်လျှပ်စီးများ ကခုန်နေ၏။ လူငယ်လေး၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း မိုးကြိုးလျှပ်စီးများကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အေးစက်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည် - "သေစမ်း။"
ရွှပ်!
သူ့နောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော သွေးစုပ်ကောင်မှာ ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံး ထောင့်ဖြတ်အတိုင်း နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် လျှပ်စီးများက ထိုခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ပြာအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အက်ဒဝပ်က ညာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အာကွီလာကလည်း ကျန်တစ်ကောင်ကို ရှင်းလင်းပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏သစ္စာရှိသားရဲနားသို့ သွားကာ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးလိုက်သည် - "တော်တယ် ငါ့ကောင်ကြီး။"
ထို့နောက် ပေါက်ကွဲသံထွက်ပေါ်လာရာ အခြားတစ်ဖက်သို့ ကြည့်ရင်း - "တခြားသူတွေကို သွားကူရအောင်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဟန်းနက်စ်မြို့၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းသည် စပျစ်ခြံများစွာရှိသော မြေယာကျယ်ကြီးများ ဖြစ်သည်။ ထိုစပျစ်ခြံတစ်ခုတွင် မှော်ဆရာအီမိုရီနှင့် မြို့စောင့်တပ်သားနှစ်ဦးမှာ သွေးစုပ်ကောင်အစေခံ သုံးဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ အီမိုရီက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် နောက်မှ အစောင့်နှစ်ဦးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည် - "တစ်ကောင်ကို ရွေးပြီး ပေါက်ကွဲစေတတ်တဲ့ ဆေးရည်တွေနဲ့ အမိအရ နှိမ်နင်းလိုက်ကြ။"
အစောင့်နှစ်ဦးမှာ ဒေါသများဖြင့် တုန်ရီနေသလို သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပါဝင်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ရှေ့မှ သွေးစုပ်ကောင်များကို သူတို့ သိနေကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သွေးစုပ်ကောင်တစ်ဦးမှာ အစောင့်တစ်ဦး၏ အိမ်နီးချင်းဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ဦးမှာ အခြားအစောင့်တစ်ဦး၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်။ မိမိသိကျွမ်းသူများကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နေရသဖြင့် သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးနေ၏။
ထိုအချိန်တွင် အီမိုရီ၏ အေးစက်သောအသံက သူတို့ကို ခါးသီးသော လက်တွေ့လောကထဲသို့ ပြန်လည်နှိုးဆော်လိုက်သည် - "သူတို့က မင်းတို့သိခဲ့တဲ့လူတွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ အခု သူတို့ဟာ သူတို့ကို အသွင်ပြောင်းလိုက်တဲ့ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ရဲ့ အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ ကျွန်တွေပဲ။ မတွန့်ဆုတ်နဲ့!"
"အားးးးးး!!"
အစောင့်များသည် သူတို့ရင်ထဲရှိ မကောင်းသော ခံစားချက်များကို မေ့ပျောက်နိုင်ရန် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ လက်တစ်ဖက်တွင် ဓား၊ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ဆေးပုလင်းကို ကိုင်ကာ သွေးစုပ်ကောင်တစ်ဦးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ထိုစဉ် ကျန်ရှိသော သွေးစုပ်ကောင်နှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ အဆိပ်လက်သည်းများကို ဝှေ့ယမ်းကာ မှော်ဆရာဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
သူတို့ကို မြင်သောအခါ အီမိုရီမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရစဉ်ကနှင့် မတူဘဲ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ သေးငယ်သော ခရစ္စတယ်ငါးခုကို ထုတ်ကာ လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး လက်ဟန်များကို မမြင်ရနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်စွာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သွေးစုပ်ကောင်များမှာ သူနှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အီမိုရီ၏ အထက်၌ မှော်အသိုင်းအဝိုင်းငယ် ငါးခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး နောက်တစ်ခဏ၌ စွမ်းအင်လုံးငါးလုံးမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
အဆင့် ၁ မှော်ပညာ - မှော်မြှား!
သွေးစုပ်ကောင်များမှာ အချို့ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း အီမိုရီက မှော်မြှားများကို လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြကာ လမ်းကြောင်းပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။
"သေစမ်း!"
အီမိုရီသည် သွေးတက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် အော်ဟစ်ကာ မှော်မြှားများကို စိတ်ကြိုက်ထိန်းချုပ်ပြီး သွေးစုပ်ကောင်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘာမှမကျန်တော့သည်အထိ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖောက်ထွက်စေတော့သည်။
ရင်ပြင်တစ်ခု၏ အလယ်တွင် သွေးစုပ်ကောင်အစေခံများ၏ အလောင်းများစွာ ပြန့်ကျဲနေပြီး အာဒမ်သည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။ ထိုမသေမျိုးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြတ်တောက်နေခြင်းက ဤလူငယ်သည် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်စဉ် မည်မျှအထိ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်ကို ပြသနေသည်။ မြေပြင်မှာ မသေမျိုးများ၏ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေပြီး အာဒမ်သည် အနိုင်ရရှိသူအဖြစ် ရပ်နေသော်လည်း သူ၏ကျောပြင်မှာမူ ရှုံးနိမ့်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ အထီးကျန်နေပုံရသည်။
သူ သွေးစုပ်ကောင် ဘယ်နှကောင်ကိုပဲ သတ်သတ်၊ နောက်တစ်နေ့တွင် ပိုမိုများပြားသော အရေအတွက်ဖြင့် ထပ်မံပေါ်လာဦးမည် ဖြစ်သည်။ ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သွေးစွန်းသည့် သံသရာကြီးမှာ သီတင်းပတ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် ကုန်ဆုံးမည်ကို သူ မသိပေ။
သူသည် ဝေးကွာသော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို အာရုံမရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ငေးကြည့်နေစဉ် နေမင်းမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို တောက်ပသော အရောင်များဖြင့် ခြယ်သလိုက်သည်။ နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံးသော နေရောင်ခြည်တန်းများ အာဒမ်၏ ငယ်ရွယ်သော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာချိန်တွင် သူ၏အကြည့်မှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်ပြတ်သားလာတော့သည်။
သူသည် သွေးစွန်းနေသော လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည် -
"တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်။"