အခန်း (၇၉) အမှောင်ထု

အာဒမ်သည် မီးပြတိုက်၏ လသာဆောင်လက်ရန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို လေထဲတွင် တွဲလောင်းချထားပြီး ကျန်ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ကွေးကာ ဒူးပေါ်မေးတင်ရင်း လှုပ်ရှားစပြုလာပြီဖြစ်သော မြို့ပြကြီးကို ငေးကြည့်နေသည်။ မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အနိဋ္ဌာရုံများကို ဘာမှမသိဘဲ နေ့သစ်ကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသော လူများကို မြင်ရသောအခါ အာဒမ် သက်ပြင်းချမိသည်။ မနေ့ညက မြို့ပေါ်ကျရောက်ခဲ့သော အဖြစ်ဆိုးကို ဆုံးရှုံးမှုကြုံခဲ့ရသူများသာ သိရှိကြပေလိမ့်မည်။

အက်ဒဝပ်၊ လီဆာနှင့် သူတို့၏ အဖော်သားရဲများသည် မီးပြတိုက်ထိပ်သို့ တက်လာကြပြီး ‘ရွက်လွှင့်မြို့တော်’ ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးမောနေသော အာဒမ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှစ်ဦးစလုံး အာဒမ်၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြပြီး ခေတ္တမျှ ဘယ်သူမှ စကားမပြောဖြစ်ကြပေ။

ရုတ်တရက် အက်ဒဝပ်က အာဒမ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ မေးလိုက်သည် - "မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား?"

အာဒမ်က ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ပြန်ထူးသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ လီဆာက သက်ပြင်းချလိုက်သည် - "ဒါ မင်းနဲ့ လုံးဝမတူဘူး အာဒမ်။ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ ငါတို့ကို ပြောပြစမ်းပါ။"

အာဒမ်သည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြန်ဖြေသည် - "ငါ... ဟို..." သူ ဘယ်လိုပြောရမလဲ မသိဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ကာ သူ၏ရင်ထဲရှိ စကားများကို ဖွင့်ဟလိုက်သည် - "ဒီနေ့ ငါ့လက်နဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ်တိုင်သတ်ခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ့စိတ်ထဲမှာ သိပ်ပြီး မကောင်းဘူးဖြစ်နေတာ!"

အက်ဒဝပ်နှင့် လီဆာတို့ အံ့သြသွားကြသည်။ လီဆာက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည် - ‘ဪ... ဒါကြောင့် မင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတာကိုး’ သူမက အာဒမ်၏ အခြားပုခုံးတစ်ဖက်ကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည် - "ဒါက မင်းမဟုတ်ရင် သူတို့ သေရမယ့် အခြေအနေပဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့ တိုက်ခိုက်နေတာတွေက အသက်ရှင်ခြင်းရဲ့ ရန်သူဖြစ်တဲ့ မသေမျိုး သတ္တဝါတွေပဲ။ သူတို့ကို သတ်လိုက်ရလို့ မင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မနေသင့်ဘူး။"

အာဒမ်က လီဆာ၏ စကားကို ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။ ၎င်းက ယုတ္တိရှိသော်လည်း သူ့အတွက်တော့ အလွန် ထူးဆန်းသောအတွေ့အကြုံ ဖြစ်နေဆဲပင်။ မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ ခရီးလမ်းတွင် သူ၏လက်များကို လူပေါင်းများစွာ၏ သွေးဖြင့် စွန်းပေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယခုမှာ အစပြုခြင်းသာ ရှိသေးကြောင်း သူသိသည်။ သူ စိတ်ကို ခိုင်ခိုင်ထားရမည်။ ‘ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်နေပြီ’ ဟု သူ ကိုယ်တိုင် ပြန်တွေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် တစ်ခုရှိသေးတယ်" အာဒမ်က ဆက်ပြောသည်။

"ဟင်?" လီဆာက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ - "ဘာလဲ?"

"စောစောက မှော်ဆရာခါးလ် သွေးစုပ်ကောင်လက်ချက်နဲ့ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေတာကို တွေ့တော့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ အဲဒီလူအပေါ် အထင်သေးတဲ့စိတ်တွေ ဝင်လာတယ်" ဟု သူက စတင်ပြောပြသည် - "အားနည်းတဲ့သူ တစ်ယောက်အပေါ် ငါ အခုလို အထင်သေးမိလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။" သူသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပြောနေခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုသို့သော စကားမျိုး သူ၏ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံနိုင်ပုံရသည်။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ လီဆာက ပြုံးလိုက်ပြီး အက်ဒဝပ်ကပင် စတင်ရယ်မောတော့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?" အာဒမ်က ဘာရယ်စရာရှိသလဲဆိုသည်ကို မသိသဖြင့် သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါ မင်း မောက်မာ နေတာလေ။ မင်း ဘယ်လောက်အထိ မောက်မာသလဲဆိုတာကို မင်းကိုယ်တိုင် အခုထိ မသိသေးတာပဲ" လီဆာက ရယ်ရင်းပြောသည်။

"ငါက မောက်မာတယ် ဟုတ်လား?!" အာဒမ် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ သူကိုယ်သူ မောက်မာသောသူဟု တစ်ခါမှ မသတ်မှတ်ခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူသည် နှိမ့်ချပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သူဟုသာ သူ ထင်ခဲ့သည်။

"အဲဒါ မဟုတ်ရင် တခြား ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ?" အက်ဒဝပ်က မျက်လုံးလှန်ပြသည်။

အာဒမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မိမိကိုယ်မိမိ သိလိုက်ရသော အချက်အသစ်ကို လက်ခံနိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ လီဆာက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည် - "မောက်မာတာနဲ့ သီးသန့်ဆန်နေတာဟာ အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေရဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။" သူမသည် ဝေးကွာသော ပင်လယ်ပြင်ကို လွမ်းဆွတ်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော သူမ၏ဖခင်က သူမအား ပြောခဲ့ဖူးသည့် စကားများကို သတိရနေခြင်းဖြစ်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တခြားသူတွေအပေါ် မစာနာရဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။"

အာဒမ် သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လေသံထဲရှိ ဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ မမေးတော့ဘဲ ကျေးဇူးတင်သော အပြုံးဖြင့်သာ - "နားလည်ပါပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို"

သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ ရူးသွပ်သော ရည်မှန်းချက်

လှိုဏ်ဂူကြီးအတွင်းရှိ လေထုမှာ ယခင်အတိုင်းပင် အေးစက်မှောင်မိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်များက နေရာတိုင်းမှာ ပျံ့နှံ့နေသည်။ ဟန်းနက်စ်မြို့ခံ ၁၀၀ နီးပါးကို ချုပ်နှောင်ထားသော သံလှောင်အိမ်ကြီး၏ အနားတွင် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် မှော်ဆရာသည် လက်ပိုက်ရပ်ကာ သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော အစေခံ ခုနစ်ဦးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒါဆို မင်းတို့ထဲက ရှစ်ယောက် သေသွားတာပေါ့?" သူ၏ အသံမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေပြီး နားထောင်သူတို့၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားစေသည်။

အစေခံများမှာ ထိုအသံကို ကြားရသောအခါ ကြောက်ရွံ့တုန်ရင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းဖြင့် ဆောင့်ကာ ကရုဏာသက်ရန် တောင်းပန်ကြတော့သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ အရှင်!" "ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ!" "သနားပါဦး!"

"တိတ်စမ်း!" မှော်ဆရာက ငေါက်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ဖြူဖျော့ပြီး သွယ်လျသော လက်ဖဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အစေခံတစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းပြတ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူက ထိုသူ့နားသို့ လျှောက်သွားကာ ခေါင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

သူက ကျန်ရှိသော အစေခံများကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည် - "မင်းတို့ကို ဘယ်သူက စကားပြောခွင့် ပေးလို့လဲ?"

ကျန်ရှိနေသော သွေးစုပ်ကောင်များမှာ သူတို့ထဲကတစ်ဦး အရှင်သခင်၏ လက်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာများမှာ တုန်ရင်နေပြီး ထပ်မံ ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်ရဲတော့ပေ။

သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် မှော်ဆရာသည် လှောင်အိမ်ထဲရှိ အသစ်ရောက်လာသော ယဇ်ကောင်များကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် - "မင်းတို့ထဲက ၈ ယောက်ရဲ့ အသက်နဲ့ လူ ၁၇ ယောက် ရလာတာဆိုတော့... မဆိုးပါဘူး။" သူက အစေခံများကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးသည် - "မင်းတို့လို အမှိုက်တွေ ဘယ်နှယောက် သေပါစေ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ အလိုရှိရင် အများကြီး ထပ်ဖန်တီးလို့ ရတယ်။ မင်းတို့ ဖမ်းလာတဲ့ လူဦးရေက သေသွားတဲ့ မင်းတို့ အရေအတွက်ထက် များနေသရွေ့ အရာအားလုံးက အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ ဖြစ်နေမှာပဲ။"

သူတို့ အရှင်သခင်၏ အေးစက်ရက်စက်သော လေသံကို ကြားရသော်လည်း အစေခံများမှာ ဘာမှ မတတ်နိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် သွေးစုပ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခံရကတည်းက သူတို့၏ အသက်မှာ အရှင်သခင်နှင့် ဆိုင်သွားပြီဖြစ်သည်။ အကယ်လို့ အရှင်သခင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်ခိုင်းလျှင်ပင် သူတို့ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လုပ်ဆောင်ကြမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ အစေခံများအပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းပင် ဖြစ်သည်။

မှော်ဆရာသည် အစေခံများကို ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လှိုဏ်ဂူ၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ အရိုးပလ္လင်နောက်က နဂါးသွေးကျောက် ခေါင်းတလား  ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းတလားရှေ့တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ရပ်နေမိ၏။ သူ၏ ဖြူဖျော့သော လက်ကို ခေါင်းတလားပေါ် တင်လိုက်ချိန်တွင် မကျေနပ်မှု၊ အကူအညီမဲ့မှုနှင့် ဒေါသများ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ထိုခံစားချက်များမှာ ပြင်းထန်သော သစ္စာရှိမှု ဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

"မကြာခင် အရာအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်တော့မယ်။ လူသားယဇ်ကောင် အရေအတွက် ပြည့်စုံသွားတာနဲ့ ငါ ထုံးတမ်းစဉ်လာ (Ritual) ကို စတင်တော့မယ်" ဟု မှော်ဆရာက ကြည်နူးစွာ ပြောလိုက်သည် - "အဲဒီအခါကျရင်..."

သူ မျှော်လင့်ထားသော တောက်ပသည့် အနာဂတ်ကို တွေးမိသောအခါ မှော်ဆရာမှာ မိမိကိုယ်မိမိ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ...

"ဟားဟားဟားဟားဟား!အမှောင်ထု...အမှောင်ကမ္ဘာကြီးက ငါတို့ကို စောင့်ကြိုနေပြီ!"