အခန်း (၇၂) မီးပြတိုက် 

နောက်ရက်များမှာ အလွန်ပင်ပန်းစရာ ကောင်းလှသည်။ မြို့စားဟန်းနက်စ်၊ အီမိုရီနှင့် ခါးလ်တို့သည် မြို့စောင့်တပ်များနှင့်အတူ မြို့ကို အနှံ့ကင်းလှည့်နေကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကလိုဗာအကယ်ဒမီမှ ပထမနှစ်ကျောင်းသား သုံးဦးစလုံးလည်း ပါဝင်ကူညီကြသည်။ သူတို့ရှာနေသည့် တရားခံမှာ မသေမျိုး သတ္တဝါ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးသလောက် ရှိသဖြင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများကို ညဘက်တွင်သာ ပြုလုပ်ကြသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ မည်သည့် သတ္တဝါမျိုးဖြစ်သည်ကိုမူ သူတို့ မသိကြသေးပေ။ မြို့တစ်မြို့လုံးကို အထက်အောက်လှန်၍ ရှာဖွေပြီးသည့်တိုင် တရားခံကို အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရသေးခြင်းက မှော်ဆရာများကို စိတ်ဓာတ်ကျစေသည်။ အထူးသဖြင့် အီမိုရီ... သူသည် သူ၏သားလေး အသက်ရှင်နေဦးမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကို အသည်းအသန် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။

ယနေ့တွင် ကလေးသုံးဦးမှာ ကမ်းခြေအတိုင်း လမ်းလျှောက်ရင်း ဟန်းနက်စ် မီးပြတိုက် ဆီသို့ ဦးတည်နေကြသည်။ ၎င်းမှာ "ရွက်လွှင့်မြို့တော်" ၏ ထင်ရှားသော အမှတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဟန်းနက်စ်ဆိပ်ကမ်းနှင့် မြူဆိုင်းသော ပင်လယ်ပြင်ကို ပိုင်းခြားထားသည့် ကျောက်ဆောင်များထူထပ်သော ကုန်းမြေကျဉ်းကလေး၏ အဆုံးတွင် တည်ရှိသည်။ ဤမီးပြတိုက်မှာ သင်္ဘောသားများအတွက် မျှော်လင့်ချက်ပြပြအလင်းရောင်ဖြစ်သလို မြို့နေလူထုအတွက်လည်း ဂုဏ်ယူစရာ အထိမ်းအမှတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဆောင်များကြားမှ သတိထားလျှောက်လာရင်း အာဒမ်က ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး မိုးထိအောင် မြင့်မားလှသော မီးပြတိုက်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည် - "ဝိုး! တကယ်ကြီးတဲ့ မီးပြတိုက်ပဲ။ မီတာ ၁၀၀ လောက် မြင့်မယ် ထင်တယ်နော်?"

သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော လီဆာက သူမ၏ မျက်မှန်ဝိုင်းလေးကို ပင့်တင်ရင်း ပြန်ဖြေသည် - "အတိအကျပြောရရင် ၈၅ မီတာပါ။"

အက်ဒဝပ်က အမောတကောဖြင့် သူတို့ဆီ ရောက်လာသည် - "တောက်! ငါတို့ ဒီကို ဘာလို့ ထပ်လာရတာလဲ? ဆိပ်ကမ်းနားမှာပဲ နားနားနေနေ နေပြီး ညကျမှ ကင်းလှည့်စတင်ရင် မရဘူးလား?"

"ဟွန့်! ဒီဝတုတ်ကတော့..." အာဒမ်က လျှာသပ်ကာ စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည် - "ငါတို့ အကယ်ဒမီနဲ့ ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကို ရောက်လာတာပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ မြို့ပတ်ကြည့်သင့်တာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား?"

အခန်းဖော်နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ငြင်းခုံရင်း မီးပြတိုက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် လီဆာက မြို့စားလက်မှတ်ရေးထိုးထားသော စာရွက်စာတမ်းကို မီးပြတိုက်စောင့်အား ပြသလိုက်သည်။ ဤစာရွက်ကြောင့် သူတို့ မီးပြတိုက်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ လှေကားများကို မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ တက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ထိပ်ဆုံးရှိ ပြခန်းစင်္ကြံ  သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

လေပြင်းတစ်ချက်က သူတို့၏ မျက်နှာကို ဖြတ်တိုက်သွားပြီး ပင်လယ်၏ လန်းဆန်းသော ဆားနံ့သင်းသင်းကို ရှူရှိုက်လိုက်ရသည်။ ပြခန်းစင်္ကြံမှ ကြည့်လျှင် ၃၆၀ ဒီဂရီ ရှုခင်းမှာ အလွန်ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသည်။ တစ်ဖက်တွင် အဆုံးမရှိသော ပင်လယ်ပြာကြီးရှိပြီး ကျန်တစ်ဖက်တွင်မူ "ရွက်လွှင့်မြို့တော်" ၏ မြင်ကွင်းရှိသည်။ ဤမျှ ခမ်းနားသော ရှုခင်းကို မြင်ရသောအခါ ကလေးသုံးဦးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အရာအားလုံးကို ငေးကြည့်နေမိကြသည်။

အာဒမ်၏ အတိတ် 

အာဒမ်သည် လက်ရန်းပေါ်သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ခုန်တက်ကာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို လေထဲတွင် တွဲလောင်းချ၍ ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အိတ်ထဲမှ အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ထားသော သေတ္တာကလေးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုထဲတွင် လမ်းမှာ ဝယ်လာခဲ့သော ပူပူနွေးနွေး ပန်းသီးပိုင် သုံးခု ပါရှိသည်။

"ရော့။" သူက အက်ဒဝပ်နှင့် လီဆာကို တစ်ခုစီ ပေးလိုက်ပြီး ပိုင်ကို စားရင်း မြို့မြင်ကွင်းကို ခံစားနေသည်။ လီဆာနှင့် အက်ဒဝပ်တို့လည်း အာဒမ်ဘေးရှိ လက်ရန်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ဘယ်သူမှ စကားမပြောဘဲ ပိုင်မုန့်စားရင်း ရှုခင်းကိုသာ ကြည့်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် လီဆာက အာဒမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည် - "အာဒမ်... မင်း အကယ်ဒမီကို မရောက်ခင်က ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲ?"

သူမသည် အာဒမ်၏ နောက်ကြောင်းကို အမြဲတမ်း သိချင်နေခဲ့သည်။ ကျောင်းသားအများစုမှာ ချမ်းသာသော မိသားစုများမှ လာကြသော်လည်း အာဒမ်မှာ သာမန် အရပ်သားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ အားကိုးရဆုံးသော အသင်းဖော်မှာ မှော်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာသည့် လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ မည်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်ကို သိလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အက်ဒဝပ်ကလည်း နားစွင့်နေမိသည်။ အာဒမ်နှင့် အခန်းဖော်ဖြစ်သော်လည်း သူ အာဒမ်အကြောင်းကို ဘာမှမသိပေ။ သူ့အတွက် အာဒမ်မှာ ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ပင်။

အာဒမ်က သူ၏ ကလေးဘဝကို ပြန်စဉ်းစားရင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည် - "ငါက ငယ်ငယ်တုန်းက ကျပန်းအလုပ်သမားတစ်ယောက်လိုပါပဲ။"

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?" လီဆာက မေးသည်။

"ငါ လုပ်လို့ရတဲ့ အလုပ်မှန်သမျှ အကုန်လုပ်ခဲ့တာလေ" အာဒမ်က ပိုင်ကို ဝါးရင်း ပြန်ဖြေသည် - "အလုပ်ကြမ်းတွေချည်းပါပဲ။ သူဌေးတွေရဲ့ မြင်းဇောင်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာ၊ တည်းခိုခန်းတွေမှာ ပန်းကန်ဆေးတာ၊ အရက်ဆိုင်တွေမှာ စားပွဲထိုးတာ... အစုံပါပဲ။"

လီဆာနှင့် အက်ဒဝပ်တို့မှာ မှင်တက်သွားကြသည်။ အာဒမ်မှာ သာမန်လူတန်းစားမှ ဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း ဤမျှအထိ ရုန်းကန်ခဲ့ရမည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ခဏမျှ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားကြသည်။ အာဒမ်က သူတို့၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည် -

"အံ့သြသွားတာလား? ကဲပါ... ဒါက ဖြစ်လေ့ရှိတာပါပဲ။ ငါ ဒါကို မရှက်ပါဘူး။ ငါ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် လုပ်သင့်တာကို လုပ်ခဲ့တာပဲလေ။"

လီဆာက သက်ပြင်းချလိုက်သည် - "မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ခိုးဆိုးလုယက်ပြီး လူသတ်နေတာထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းတာပေါ့။"

အာဒမ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ ‘ငါ တကယ်ပဲ အကျပ်အတည်းဖြစ်တုန်းက ခါးပိုက်နှိုက် တာ တစ်ခါနှစ်ခါတော့ လုပ်မိသား...’ သို့သော် လီဆာ၏ အမျက်ဒေါသကို မခံလိုသဖြင့် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်သည်။

အက်ဒဝပ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည် - "မင်းရဲ့ မိဘတွေကော?"

အာဒမ်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် - "ငါ မှတ်မိသလောက်တော့ ငါက မိဘမဲ့ တစ်ယောက်ပဲ။ ငယ်ငယ်လေးတုန်းက မိဘတွေနဲ့ အတူရှိခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ဝေဝေဝါးဝါးလေးပဲ မှတ်မိတော့တယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကိုတောင် ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး..."

လေထုမှာ တစ်ခဏအတွင်း ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ အာဒမ်၏ စကားကြောင့် လီဆာနှင့် အက်ဒဝပ်တို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြသည်။ အက်ဒဝပ်က မျက်ရည်ဝဲလျက် တိုးတိုးလေး ပြောသည် - "တောင်းပန်ပါတယ် အာဒမ်။ ငါ ဒါကို မမေးခဲ့သင့်ဘူး။"

သို့သော် အာဒမ်က သူ့ကို ကြည့်ကာ တောက်ပစွာ ပြုံးပြသည် - "စိတ်ထဲမထားပါနဲ့! အကယ်လို့ ငါ့မိဘတွေသာ အခုရှိနေရင် ငါ မှော်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာတာကို မြင်ပြီး သူတို့ သိပ်ပျော်ကြမှာ သေချာတယ်!"

လီဆာသည် အာဒမ်၏ အပြုံးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည် - ‘ငါ့အဖေကော... ငါ မှော်ဆရာ ဖြစ်လာတာကို သိရင် ပျော်နေမှာလား...’

အက်ဒဝပ်က ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရကာ မေးသည် - "နေဦး... ဒါနဲ့ မင်းက မှော်ဆရာ ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ? ဆိုလိုတာက မင်းမှာ မှော်စွမ်းအင်ရှိတယ်ဆိုတာကို ဘယ်လို သိခဲ့တာလဲ?"

အာဒမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှုများ ပေါ်လာပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည် - "ငါ့ရွာကို ရောက်လာတဲ့ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ မှော်ဆရာမ တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့ရတာက ငါ့ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ကံကောင်းခြင်းပဲ။ သူမသာ မရှိခဲ့ရင် ငါ အခုထိ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ထဲမှာ ပုပ်သိုးနေဦးမှာ သေချာတယ်။"

"အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ?" လီဆာက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

အာဒမ်က ပြန်ဖြေသည် - "သူမရဲ့ နာမည်က... အန်နာ တဲ့။"