အခန်း (၇၁) သူငယ်ချင်းများ

မြို့စားဟန်းနက်စ်နှင့် မှော်ဆရာခါးလ်တို့မှာ လုံးဝဥဿုံ မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြ၏။ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဆယ်ကိုက်ကျော် ဝေးသောနေရာတွင် ရှိနေသည့် အာဒမ်မှာ အီမိုရီ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် Rank 1 မှော်ဆရာတစ်ဦးက ဤမျှမြန်သော အရှိန်အဝါကို မည်သို့ရရှိထားသနည်းဟု နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

ခါးလ်အနေဖြင့် နားမလည်သည်မှာ ထားပါတော့။ သို့သော် အာဒမ်ထက် အဆင့်နှစ်ဆင့်ပိုမြင့်သော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းအဆင့် (Organ Stage) မှော်ဆရာဖြစ်သည့် မြို့စားဟန်းနက်စ်ပင်လျှင် လူငယ်လေး၏ လှုပ်ရှားမှုကို မမြင်လိုက်ရခြင်းမှာ အလွန်အံ့သြဖွယ်ပင်။ သူ ထိတ်လန့်သွားသည်ဟု ပြောလျှင်ပင် နည်းသေးသည်။

ဤနေရာတွင် အံ့သြခြင်းမရှိသူနှစ်ဦးသာ ရှိသည်၊ ထိုသူတို့မှာ လီဆာနှင့် အက်ဒဝပ်တို့ပင်။ အာဒမ် ဤကဲ့သို့ လေ့ကျင့်နေသည်ကို သူတို့ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးပြီ မဟုတ်ပါလား။ လီဆာ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဂုဏ်ယူမှုကိုမူ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရပေ။ အက်ဒဝပ်ကမူ ရင်ဘတ်ကို ပင့်ကာ "ဟဲဟဲ... ဒါ ငါ့လူလေ!" ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

သိုးငယ်မဟုတ်သော ကျားရဲ 

အီမိုရီမှာမူ ဖြစ်ပျက်သွားသည့် အခြေအနေကြောင့် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေမိသည်။ ဤသည်မှာ သူမျှော်လင့်ထားသည့် ရလဒ်မဟုတ်ပေ။ သူက ကလေးတစ်ယောက်ကို ပညာပေးရင်း သူ၏ ဒေါသစိတ်များကို ဖြေဖျောက်ရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူဘာမှမသိသော သိုးငယ်လေးဟု ထင်မှတ်ထားသည့် ကောင်လေးမှာ တကယ်တမ်းတွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

၎င်းတင်မကသေးဘဲ အာဒမ်၏ လက်ဝါးထဲတွင် မှော်စွမ်းအင် (Mana) များ စုစည်းလာသည်ကို မြင်ရချိန်၌ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နမိတ်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုမှော်စွမ်းအင်များက လူငယ်လေး၏ လက်ဝါးထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း လည်ပတ်လာချိန်တွင်မူ ထိုခံစားချက်က ပိုမိုပြင်းထန်လာ၏။

‘ငါ သေတော့မယ်!’

အီမိုရီသည် သူ၏ ဘဝတွင် ဤမျှအထိ ကြောက်ရွံ့မှုကို မခံစားခဲ့ဖူးပေ။ အာဒမ်သာ သူ၏ တိုက်ကွက်ကို အဆုံးသတ်လိုက်လျှင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြာပင်ကျန်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိလိုက်သည်။ အာဒမ်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မိမိကိုယ်မိမိ အရေးမပါသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အာဒမ်၏ အမူအရာမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ဖိနှိပ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။ အာဏာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်! အီမိုရီမှာ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်နေချိန်တွင် ကြည်လင်ညင်သာသော အသံတစ်ခုက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့မှုထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည် -

"တော်ပြီ အာဒမ်။"

အာဒမ်၏ လက်ဝါးထဲမှ မှော်စွမ်းအင်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး လူငယ်လေးက သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အီမိုရီဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း နောက်ပြောင်သလို ပြောလိုက်သည် - "မင်း အသက်ချမ်းသာရာ ရသွားတာ လီဆာကြောင့်ဆိုတာ သိသင့်တယ်နော်။ မဟုတ်ဘူးလား မှော်ဆရာကြီး?~"

အီမိုရီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ သူ၏ ဒူးများမှာ ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားတော့သည်။ သူ၏ တုန်ရင်နေသော လက်များကို ကြည့်ရင်း သူ တွေးနေမိသည် - ‘အဲဒီ တိုက်ကွက်သာ... ငါ့ကို ထိမှန်သွားရင် ငါ သေမှာ သေချာတယ်!’

သူသည် နောက်သို့လှည့်ကာ အာဒမ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။ ‘သူက သာမန်ကလေး မဟုတ်ဘူး...’

မြို့စားဟန်းနက်စ်နှင့် ခါးလ်တို့မှာ အာဒမ်က လီဆာ၏ နောက်သို့ သွားရပ်သည်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ အာဒမ်က သူ၏ လက်သန်းလေးဖြင့် နားအေးပါးအေး နားနှိုက်နေသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာမူ သူ့ကို အပြစ်မရှာရဲတော့ပေ။ ဟုတ်ပါသည်၊ ဤကလေးက ထူးဆန်းသည်။ သို့သော် သူက သန်မာလွန်းသည်!

မြို့စားဟန်းနက်စ်သည် လီဆာကို ကြည့်ကာ လက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည် - "မစ္စကလဲယား... စောစောက ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အပြုအမူအတွက် တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။" ခါးလ်ကလည်း လိုက်၍ "ကျွန်တော်လည်း တောင်းပန်ပါတယ်။ အစကနေ ပြန်စကြရအောင်ဗျာ" ဟု ဆိုသည်။

လီဆာက ပြုံးလိုက်သည် - "တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး မြို့စားဟန်းနက်စ်၊ မှော်ဆရာခါးလ်။ ကျွန်မတို့က သင့်ကို ကူညီဖို့ လာတာပဲလေ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက အောင်မြင်မှုတွေ ရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူငယ်ချင်းများ

အိမ်တော် ဒုတိယထပ်ရှိ စာကြည့်ခန်းအတွင်းတွင် အဖွဲ့သားများမှာ တရားခံကို မည်သို့ ဖမ်းဆီးမည်နည်းဟူသော အစီအစဉ်ကို နာရီပေါင်းများစွာ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ မြို့စားနှင့် ခါးလ်တို့မှာ လီဆာ၏ ထက်မြက်သော အကြံဉာဏ်များနှင့် အမြော်အမြင်ရှိမှုတို့ကြောင့် အလွန်အံ့သြခဲ့ရသည်။

ညစာစားချိန် ရောက်သောအခါ အိမ်ဖော်များက ဒေသထွက် အစားအသောက်များနှင့် ဝိုင်များကို ယူဆောင်လာကြသည်။ အစားအသောက်နံ့ကို ရသည်နှင့် အက်ဒဝပ်နှင့် အာဒမ်တို့မှာ ယဉ်ကျေးမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အငမ်းမရ စတင်စားသောက်ကြတော့သည်။ လီဆာက ဆူချင်သော်လည်း ယနေ့တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ သူမကို အများကြီး ကူညီခဲ့သဖြင့် ခေါင်းခါရင်းသာ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

ထိုစဉ် အီမိုရီသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသဖြင့် လေထုမှာ တစ်ခဏအတွင်း အနေခက်သွားသည်။ သို့သော် အီမိုရီက ဘာမှစဉ်းစားမနေဘဲ လီဆာဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် လီဆာကို စိုက်ကြည့်နေပြီး လီဆာကလည်း ရှောင်မဖယ်ဘဲ ပြန်ကြည့်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အီမိုရီ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည် - "ဒီနေ့ စောစောက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အပြုအမူအတွက် တောင်းပန်ပါတယ် မစ္စကလဲယား။ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

လီဆာက ခဏမျှ ကြောင်သွားသော်လည်း ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် - "ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်ပါတယ်၊ သင့်ရဲ့ ခံစားချက်ကို ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်—"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ခင်ဗျားတို့ သူငယ်ချင်းတွေအပေါ် ရိုင်းစိုင်းဖို့ လုံလောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ပါဘူး။ ထပ်ပြီး တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု အီမိုရီက ပြောကာ အစားအသောက်များကို အားရပါးရ စားနေသည့် အာဒမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"ဟင်?" အာဒမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည် - ‘တောက်... ငါ့ကို အေးအေးဆေးဆေး စားပါရစေဦး!’

သို့သော် အီမိုရီ လုပ်လိုက်သည့်အရာကြောင့် အားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။ သူသည် လက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည် - "မှော်ဆရာအာဒမ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး"

အာဒမ်မှာ အလွန်အံ့သြသွားသည်။ အီမိုရီက သူ့ကို လာရောက် တောင်းပန်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အီမိုရီကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းရှိသူတစ်ဦးက ကလေးတစ်ယောက်ကို ဦးညွှတ်ပြီး ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ သူ၏ မာနကို ဘေးဖယ်ထားကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တောင်းပန်ခြင်းမှာ အာဒမ်ကို သူ့အပေါ် လေးစားမှု ပေါ်လာစေသည်။

လူငယ်လေးသည် ပါးစပ်ထဲမှ အစားအစာများကို အမြန်မြိုချကာ လက်ကို သုတ်လိုက်သည်။ လည်ချောင်းကို အနည်းငယ် ရှင်းလိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည် - "ခင်ဗျားက လူကောင်းပဲ!"

သူသည် လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် - "သူငယ်ချင်းတွေပေါ့? "

"ဟင်?" အီမိုရီ ဆွံ့အသွားသည်။ သို့သော် လူငယ်လေး၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း သူ မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည် - ‘သူက ကလေးပဲ ရှိသေးတာပဲ...’

သူက အာဒမ်၏ လက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ကာ ရယ်မောလိုက်သည် - "ဟားဟားဟား! သူငယ်ချင်းတွေပေါ့!"