အိမ်ကြီး၏ ဒုတိယထပ်တွင် ဇိမ်ခံအိပ်ခန်း လေးခန်း ပါရှိသည်။ သူငယ်ချင်းသုံးဦးက တစ်ယောက်တစ်ခန်းစီ ယူထားကြပြီး စတုတ္ထမြောက်အခန်းကိုမူ အာဒမ်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ယာယီဓာတ်ခွဲခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည်။
ယနေ့တွင် အခြားသူများ အိပ်ပျော်နေဆဲအချိန်၌ အာဒမ်သည် ဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင် ဆေးရည်တစ်မျိုးကို မနားမပန် ကြိုးစားချက်လုပ်နေသည်။ သူ နိုးနေသည်မှာ နှစ်နာရီခန့် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဤဆေးနည်းအသစ်ကို အောင်မြင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ ချက်နေသည့် ဆေးရည်မှာ "ရေအောက် အသက်ရှူဆေးရည်" (Potion of Aqua Breathing) ပင် ဖြစ်သည်။
ပင်လယ်ကမ်းခြေမြို့သို့ ရောက်နေသည်ဖြစ်ရာ ပထမမှတ်ဉာဏ် (First Memory) မှ ရရှိထားသော ဤဆေးနည်းကို စမ်းသပ်ကြည့်သင့်သည်ဟု သူ တွေးခဲ့သည်။ အမည်အတိုင်းပင် ဤဆေးရည်သည် ရေအောက်တွင် ကန့်သတ်ထားသော အချိန်တစ်ခုအထိ အသက်ရှူနိုင်စေသည်။ သို့သော် ၎င်းကို ချက်လုပ်ရသည်မှာ ဤမျှ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ကံကောင်းသည်မှာ သူ့တွင် လိုအပ်သော ပါဝင်ပစ္စည်းများအားလုံး ရှိနေခြင်းပင်။ အာဒမ်သည် အီလီငါး၏ အဆုတ်များကို စကျင်ကျောက်ငရုတ်ဆုံထဲတွင် သေချာစွာ ထောင်းလိုက်သည်။ အဆုတ်မှ ထွက်လာသော အရည်များကို ယူကာ ဘေးရှိ ဆေးအိုးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ထိုအရည်များသည် ဆေးအိုးထဲမှ အဖြူရောင်အရည်များနှင့် ထိတွေ့သွားသောအခါ အရောင်စတင် ပြောင်းလဲလာသည်။
‘အခုထိတော့ အဆင်ပြေနေတုန်းပဲ!’
အာဒမ်၏ မျက်လုံးများ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တောက်ပလာသည်။ ဤသည်မှာ ယနေ့အတွက် သူ အဝေးဆုံးအထိ ရောက်ရှိလာသည့် အဆင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် သတ္တုယောက်မကို ဂရုတစိုက်ကိုင်ကာ ဆေးအိုးထဲမှ အရည်ကို ညင်သာစွာ မွှေပေးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယောက်မမှတစ်ဆင့် သူ၏ မှော်စွမ်းအင် (Mana) များကို အရည်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် ထည့်သွင်းပေးနေသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဆေးအိုးထဲမှ အရည်များသည် ငွေရောင် တဖိတ်ဖိတ် စတင်တောက်ပလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် တောက်ပသော အပြာရောင်အရည်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလာတော့သည်။ ၎င်းကိုမြင်လျှင် အာဒမ် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ‘နီးစပ်နေပြီ!’
သို့သော် အောင်မြင်ခါနီး အတိအကျတွင် ထိုအရည်သည် ရုတ်တရက် နောက်ကျိသော အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းသွားပြီး စူးရှသော အနံ့ဆိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ နောက်ထပ် ကျရှုံးမှုတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အာဒမ် ခဏမျှ မှင်တက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ပုခုံးများ လျှောကျသွားပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်ထဲမှ ယောက်မကို နံရံဆီသို့ လွှဲပစ်လိုက်တော့သည် -
"တောက်!" သူက အံကြိတ်ရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
အာဒမ်သည် ပြတင်းပေါက်နားရှိ သစ်သား လွှဲကုလားထိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လိုက်သည်။ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် နေထွက်တော့မည်ဖြစ်ရာ ကောင်းကင်ယံမှာ တောက်ပသော လိမ္မော်ရောင် လွှမနေပြီဖြစ်သည်။ လူငယ်လေးသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်၊ လွှတ်လိုက် လုပ်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ သက်ပြင်းချကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီချလိုက်သည်။
‘ငါ 'ကြာဖြူ' ကို ရခဲ့ရင်ရော ဘာထူးမှာလဲ? အဲဒီ အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ရင်ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ? ကြိုးစားအားထုတ်မှု မရှိရင် အားလုံးက အလကားပဲ။’
စိတ်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် အားပေးနေသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးရခြင်းအတွက် စိတ်ဓာတ်ကျနေမိသည်။ ထို့ထက်ပို၍ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ အဖိုးတန်လှသော မှော်ဝင်ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ဖြုန်းတီးလိုက်မိခြင်းပင်။
"ဟူး... မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့။" သူက စိတ်ဓာတ် ပြန်တင်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ပေါင်ပေါ်ရှိ ဝိုင်ဘူးကို ယူလိုက်သည်။ အာဒမ်သည် ဘူးဆို့ကို ဖွင့်ကာ ဝိုင်ကို တစ်ကျိုက်ကြီး မော့လိုက်သည် - "ဟားး!"
သူကိုယ်တိုင် ချက်ထားသော ဝိုင်အရသာကို ခံစားရင်း သူ၏ ပါးပြင်များ နီမြန်းလာသည်။ သူသည် နောက်ထပ် တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို ပြတင်းပေါက်ပေါင်ပေါ် တင်ကာ နေထွက်ချိန် အလှကို ခံစားနေမိသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ နောက်ဆုံး ကျရှုံးမှုကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကာ ဘယ်နေရာမှာ မှားယွင်းသွားသလဲ၊ ဘယ်လို ပြင်ဆင်ရမလဲဆိုသည်ကို တွေးတောနေသည်။
"မနက်စောစောစီးစီး အရက်သောက်နေတာလား? မင်းကတော့ တကယ်ကို ပြုပြင်လို့မရနိုင်တဲ့ကောင်ပဲ။"
မကျေနပ်သော အသံတစ်ခု အာဒမ်၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ အခန်းအဝင်ဝသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့သြသွားသည် - "အော်... လီဆာပါလား။ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် စောစော နိုးနေတာလဲ?"
လီဆာသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး အာဒမ်၏ ရှုပ်ပွနေသော ယာယီဓာတ်ခွဲခန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ စွန့်ပစ်ထားသော ပါဝင်ပစ္စည်းများ၊ စားပွဲပေါ်ရှိ ကိရိယာများနှင့် အခန်းထောင့်ရှိ စေးကပ်ညစ်ပတ်နေသော အရာများကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်မှောင်များ တွန့်သွားသည် - "အဲဒီကနေ အနံ့အသက်တွေ ထွက်နေတာကိုး။"
"ဟင်?" အာဒမ် လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည် - "အာ... အဲဒါကို ငါ မေ့သွားတယ်၊ ဟားဟား၊ ငါ့အမှားပါ။"
သူ၏ ကျရှုံးခဲ့သော ဆေးကျွင်းဆေးကျန်များမှ ထွက်လာသော အနံ့ဆိုးများက သူငယ်ချင်းများကို နိုးစေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပေ။ အိမ်တော်ထဲရှိ လူတိုင်းလည်း ဤအနံ့ဆိုးကြောင့် နိုးလာကြပေလိမ့်မည်။ အာဒမ်သည် အမြန်ထကာ အခန်းထောင့်သို့ သွားလိုက်သည်။ သူ၏ Holding Pouch ထဲမှ ဖန်ပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ ထိုအစေးပုံပေါ်သို့ အရည်များ လောင်းချလိုက်သည်။ ထိုအရာများမှာ ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်သွားပြီး အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အခန်းထဲရှိ အနံ့ဆိုးများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အာဒမ်က လီဆာကို ပြုံးပြလိုက်သည် - "ကဲ... အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ!"
လီဆာက မျက်လုံးလှန်ပြကာ အခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်သွားသည် - "အောက်ဆင်းရအောင်၊ မနက်စာ အဆင်သင့် ဖြစ်တော့မယ်။"
မနက်စာ စားပြီးနောက် သုံးဦးသား အိမ်တော်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မနက်စောစော ရှိသေးသော်လည်း မြို့မှာ လူစည်ကားလှသည်။ ဟန်းနက်စ်မြို့မှာ ဆိပ်ကမ်းမြို့ဖြစ်သဖြင့် ဤသည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။ အာဒမ်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့သည် မြို့၏ အစည်ကားဆုံးနေရာဖြစ်သော စျေးရပ်ကွက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အခြားရပ်ကွက်များနှင့် မတူဘဲ စျေးရပ်ကွက်မှာ မြို့၏ အနောက်ဘက်မှ အရှေ့ဘက်အထိ ရှည်လျားကျယ်ဝန်းသော လမ်းမကြီး တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။
စျေးရပ်ကွက်သို့ လျှောက်သွားစဉ် အက်ဒဝပ်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည် - "ငါတို့ မစ်ရှင်အတွက် စုံစမ်းရမှာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ စျေးဘက်ကို သွားနေတာလဲ?"
ရုတ်တရက် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး အာဒမ်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည် - "မပြောနဲ့ဦး! မင်း အရက်သမား... ဝိုင်ဝယ်ဖို့ ကြံနေတာ မဟုတ်လား?"
ဟန်းနက်စ်မြို့သည် ဝိုင်၊ ရေမွှေးနှင့် အိုးလုပ်ငန်းတို့တွင် အဓိက တင်ပို့သည့်မြို့ဖြစ်သည်။ ဤမြို့မှထွက်သော ဝိုင်မှာ နာဝါတိုက်တွင်ပင် နာမည်ကြီးလှသည်။ ထို့ကြောင့် အာဒမ်က ဝိုင်ကြိုက်သူဖြစ်သဖြင့် အက်ဒဝပ်က ထိုသို့ ထင်မိခြင်းဖြစ်သည်။
အာဒမ်က မျက်နှာကို တည်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "အက်ဒဝပ်... မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်ပဲ အထင်ရှိတာလား? ငါတို့က စုံစမ်းဖို့ လာတာလေ။ မြို့စောင့်တွေ ဒါမှမဟုတ် ကုန်သည်တွေဆီ သွားမေးရင် သူတို့က ငါတို့လို ပြင်ပလူတွေကို သတင်းပေးလိမ့်မယ် ထင်လို့လား?"
အာဒမ်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ အက်ဒဝပ် စဉ်းစားသွားသည်။ သူ၏ ဝဖိုင့်ဖိုင့် မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း သံသယများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အာဒမ်က ဆက်ပြောသည် - "ဒါကြောင့် သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာက လူပေါင်းစုံ စုဝေးတဲ့ အရက်သောက်ဆိုင်တွေပဲ! အရက်သောက်ဆိုင် အများစုက ဒီစျေးရပ်ကွက်မှာ ရှိတာလေ။ ဟွန့်... မင်း ဒါကို မစဉ်းစားမိဘူး မဟုတ်လား?"
သူတော်စင်ကြီး တစ်ယောက်လို ပြောနေသော အာဒမ်၏ လေသံကြောင့် အက်ဒဝပ် မျက်ခုံးတွန့်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် - "မင်းပြောတာ ဟုတ်တယ်၊ ငါ အဲဒါကို မစဉ်းစားမိဘူး။ မင်းပြောသလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။"
အာဒမ်က ကျေနပ်သွားဟန်ဖြင့် - "ကောင်းပြီ! မင်း နားလည်သွားတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကဲ... နာမည်ကြီး အရက်သောက်ဆိုင် တစ်ခုခုကို သွားကြစမ်းစို့!"
"ကောင်းပြီလေ!" အက်ဒဝပ်မှာ သူတို့၏ ပထမဆုံး မစ်ရှင် စတင်ပြီဖြစ်သဖြင့် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။
အာဒမ်နောက်သို့ တက်ကြွစွာ လိုက်သွားသော အက်ဒဝပ်ကို ကြည့်ကာ လီဆာက သူမ၏ နဖူးကို လက်ဝါးနှင့် ရိုက်လိုက်မိသည် - ‘ဒီငတုံးလေး! အရက်ဆိုင်မှာ ဝိုင်မရဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား?’