"တောက်!" အက်ဒဝပ်သည် တည်းခိုခန်းထဲမှ ဒေါသတကြီး ထွက်လာပြီး မြေကြီးကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည် - "မြို့မှာ အကောင်းဆုံး တည်းခိုခန်းဆိုတာ ဒါပဲလား။ ငါတို့အားလုံး နေဖို့ အခန်းတောင် လုံလုံလောက်လောက် မရှိဘူး။ အကုသိုလ်ကောင်တွေ!"
လမ်းသွားလမ်းလာများက အက်ဒဝပ်ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်သွားကြသော်လည်း သူကမူ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို ဆက်လက် ဆဲဆိုနေဆဲပင်။ အာဒမ်နှင့် လီဆာတို့လည်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ထွက်လာကြသည်။ အက်ဒဝပ်က အာဒမ်ကို ကြည့်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည် -
"တွေ့လား... ဒါကြောင့် ငါပြောတာပေါ့၊ မြို့စားဆီ တန်းသွားသင့်ပါတယ်ဆိုတာ။ အနည်းဆုံးတော့ သူက ငါတို့နေဖို့ နေရာပေးမှာပဲ။ မင်းကို သူပေးမယ့် နေရာက ဒီစုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ တည်းခိုခန်းထက် အဆပေါင်း တစ်ရာ၊ မဟုတ်ဘူး... တစ်ထောင်မက သာမှာကွ။"
"ကြားပါတယ်... ကြားပါတယ်" အာဒမ်က အက်ဒဝပ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ စိတ်လျှော့ရန် ချော့မော့လိုက်သည် - "အနည်းဆုံးတော့ ဆိုင်ပိုင်ရှင်က စိတ်ကောင်းရှိလို့ ငါတို့ ငှားလို့ရမယ့် အိမ်ကြီးတစ်လုံးရဲ့ လိပ်စာကို ပေးလိုက်တယ်မဟုတ်လား။"
အက်ဒဝပ်က ပြန်လည် ငြင်းခုံရန် ပြင်စဉ် လီဆာက ကြားဝင်ဖြတ်ပြောလိုက်သည် - "ဒီလိုဖြစ်တာက ပိုတောင်ကောင်းသေးတယ်။ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ အခန်းတွေ အများကြီး ငှားနေတာထက် အိမ်ကြီးတစ်လုံးလုံး ငှားလိုက်တာက ပိုအဆင်ပြေတယ်။ ပြီးတော့ ငါ အစောက ပြောသလိုပဲ၊ မြို့စားရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုကို မခံရဘဲ ငါတို့ဘာသာ အရင် စုံစမ်းတာက ပိုကောင်းတယ်။ သူ့ကို နောက်မှ ဆက်သွယ်လို့ရတာပဲ။ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် အော်ဟစ်နေတာလဲ မသိဘူး။"
"ဘယ်... ဘယ်သူက အော်နေလို့လဲ?!" အက်ဒဝပ်၏ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းသွားသည် - "ငါက မင်းလို အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ခရီးပန်းလာပြီးမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နားရစေချင်လို့ စိတ်ပူပေးတာပါ!"
လီဆာက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော အက်ဒဝပ်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အကြည့်လွှဲလိုက်သည် - "ဟွန့်... ငတုံးလေး။"
ထိုနှစ်ဦး၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ အာဒမ် မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်မိပြီး ကိုယ့်နဖူးကိုယ် လက်ဝါးနှင့် ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည် - "အဟမ်း! ကဲ... အနောက်ဘက်ရပ်ကွက်ကို သွားပြီး အဲဒီကုန်သည်နဲ့ ဈေးစကားပြောရအောင်။ ဒီမြို့မှာ အနည်းဆုံး နှစ်လလောက် နေရမှာဆိုတော့ ဈေးတည့်အောင် ပြောကြတာပေါ့။"
သူက အက်ဒဝပ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့် - "အက်ဒ်... ကုန်သည်နဲ့ စကားပြောတာကို မင်းပဲ တာဝန်ယူလိုက်။ ဈေးဆစ်ပြီး လျှော့စျေးရအောင် လုပ်ပေးစမ်းပါဦး။ မင်းက ကုန်သည်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ရဲ့ သားပဲဥစ္စာ။ ဦးလေးဗစ်တာက မင်းကို စေ့စပ်ညှိနှိုင်းတဲ့ ပညာတွေ သင်ပေးထားမှာပဲ မဟုတ်လား?"
"ဟွန့်!" အက်ဒဝပ်က ရင်ဘတ်ကို မာန်ပါပါ ပင့်လိုက်သည် - "ဒီအဖေကြီးရဲ့ စီးပွားရေး အကွက်အမြင်တွေကို ကြည့်ထားလိုက်စမ်း!"
အာဒမ်က ပါးစပ်နားရွက်တက်ချိတ်မတတ် ပြုံးလိုက်သည် - "ခဲခဲခဲ... အဲဒါမှ ငါ့သူငယ်ချင်းကွ။ ပိုက်ဆံအနည်းဆုံး ကုန်အောင် လုပ်ပေးနော်။"
အာဒမ်၏ ကပ်စေးနှဲတတ်သော အကျင့်ကို မြင်ရပြန်သဖြင့် လီဆာ၏ မျက်မှောင်များ တွန့်သွားသည်။ ကြေးစားစစ်သည်များပင် လျှင် 'ဒီလောက် စေးနှဲတဲ့ မှော်ဆရာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး' ဟု တွေးနေကြတော့သည်။
နေဝင်ချိန်ရောက်သောအခါ သူတို့အဖွဲ့သည် ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးများ နေထိုင်သည့် အနောက်ဘက်ရပ်ကွက်ရှိ ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤနေရာမှာ စောစောက မြို့လယ်ခေါင်ထက် အများကြီး ပိုသန့်ရှင်းပြီး အေးချမ်းလှသည်။
အက်ဒဝပ်ကလည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အာဒမ်ကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ပေ။ အိမ်ရှင်နှင့် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ ဈေးဆစ်ပြီးနောက် အလွန်သင့်တော်သော ဈေးနှုန်းဖြင့် အိမ်ကြီးကို ငှားရမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဒေသခံ ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး အားလုံး စိတ်တိုင်းကျလှသည်။ အိမ်မှာ နှစ်ထပ်အိမ်ဖြစ်ပြီး နောက်ဖေးတွင်လည်း ကျယ်ဝန်းသော မြေကွက်လပ် ပါရှိသည်။
အစေခံများနှင့် အလုပ်သမားများက မြင်းရထားပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို အမြန်ချကာ ကလေးသုံးဦး သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ပေးကြသည်။ ၎င်းကို ကြည့်ကာ အာဒမ် ကျေနပ်သွားသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ လုပ်လေ့ရှိသော်လည်း တစ်ပါးသူက ဝန်ဆောင်မှုပေးသည်ကို ခံယူရသည်မှာ အတော်ပင် ဇိမ်ရှိလှသည်။
အက်ဒဝပ်နှင့် လီဆာတို့ အိမ်ထဲဝင်သွားစဉ် အာဒမ်က ကြေးစားခေါင်းဆောင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည် - "ဂါရစ်ရှ် ... ခဏစကားပြောရအောင်။"
"ဟုတ်ကဲ့ သခင်အာဒမ်" ဂါရစ်ရှ်က ရိုသေစွာ ဖြေကြားသည်။ အာဒမ်သည် သူ့ထက် အများကြီး ငယ်သော်လည်း သူသည် လူငယ်လေးကို အလွန်လေးစားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အာဒမ် မည်မျှအထိ လူစွမ်းကောင်း (Monster) ဆန်ကြောင်း သူ ကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးထားသောကြောင့်ပင်။ ဂါရစ်ရှ်ကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ ခွန်အားကိုသာ အလေးထားသူများ ဖြစ်သည်။
နှစ်ဦးသား နောက်ဖေးမြေကွက်လပ်ဆီသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်သွားကြသည်။ အာဒမ်က မေးလိုက်သည် - "မင်းရဲ့ လူတွေ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ?"
"အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ် ဆရာ" ဂါရစ်ရှ်က ဖြေသည် - "မေးပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
"ကောင်းပြီ။" အာဒမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အသံကို လေးနက်လိုက်သည် - "ညဘက်ဆိုရင် လုံခြုံရေးကို နှစ်ဆတိုးလိုက်။ မင်းလူတွေကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေဖို့ သတိပေးထား။"
အာဒမ်၏ လေသံကြောင့် ဂါရစ်ရှ်၏ ရင်ထဲ ထိတ်သွားသည် - "တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား ဆရာ?"
"ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မယ်၊ မဖြစ်ချင်လည်း မဖြစ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြိုတင်ကာကွယ်တာက အကောင်းဆုံးပဲ။ မင်း ဒါမှမဟုတ် မင်းလူတွေ အပြင်ထွက်ရင် အနည်းဆုံး သုံးယောက်တစ်ဖွဲ့ အုပ်စုဖွဲ့ပြီးမှ သွားကြ။"
"နားလည်ပါပြီ ဆရာ။" ဂါရမ်ရှ် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။
"ပြီးတော့ နေဝင်ပြီးရင် အိမ်ပြင် လုံးဝမထွက်နဲ့" ဟု အာဒမ်က အလေးအနက် ထပ်မှာသည်။
အာဒမ်၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာကို မြင်ရသဖြင့် ဂါရစ်ရှ် အလိုအလျောက် တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည် - "ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။"
"ကဲ... သွားလို့ရပြီ။ အစေခံတွေကိုလည်း ဒီအတိုင်း မှာထားလိုက်။" အာဒမ်က ပုံမှန်အတိုင်း နောက်ပြောင်တတ်သော ပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းသွားကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ ဂါရစ်ရှ်မှာမူ အာဒမ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည် - ‘ဒီခရီးစဉ်က ငါထင်သလောက် မလွယ်ကူတော့ဘူး ထင်တယ်’
ထိုအချိန်တွင်... "ပုလဲနက်"အရက်ဆိုင်၏ တံခါးမှာ ပွင့်လာပြီး အဝတ်အစား ကောင်းကောင်းဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ ယိမ်းထိုးလျက် ထွက်လာသည်။
"ဟူး... ငါ့အသည်းကျော်လေး ပျက်စီးသွားတော့မလို့..." သူက လက်ထဲမှ ဝိုင်ဘူးလေးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူက ဝိုင်ကို တစ်ကျိုက်ကြီး သောက်လိုက်ပြီး - "ဟား... ကယ်လ်ဒဲရား (Caldera) ဝိုင်က အကောင်းဆုံးပဲဟေ့~"
သူသည် လမ်းဘေးအတိုင်း ယိမ်းထိုးလျှောက်ရင်း တတွတ်တွတ် ညည်းတွားနေသည် - "တောက်... ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ကုန်သွားပြီ။ အဲဒီ ထိပ်ပြောင်ကောင်ကို မလောင်းဘဲ အိုလက်ဂ်ကိုပဲ လောင်းလိုက်ရမှာ!"
ရုတ်တရက် ထိုလူသည် မှောင်မည်းနေသော လမ်းကြားတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်သွားသည် - "ဘာကြီးလဲ... ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ? ဒါ ပြည့်တန်ဆာတန်း မဟုတ်ပါဘူး။" သူက ရယ်မောရင်း - "ဟားဟားဟား... ငါ တော်တော် မူးနေပြီပဲ။"
သူသည် လမ်းကြားထဲမှ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်နှာမှာ ရာဂစိတ်များဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည် - "အခုတော့ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နွေးထွေးမှု လိုအပ်နေပြီ... ဟဲဟဲဟဲ~"
သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို လေထဲတွင် ဆုပ်နယ်သည့်ပုံစံ လုပ်နေစဉ် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အမှောင်ထဲမှ အရိပ်တစ်ခုမှာ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို သူ သတိမထားမိပေ။
ထိုအရိပ်သည် လူငယ်၏ နောက်နားသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အမှောင်ထဲ၌ မျက်လုံးတစ်စုံမှာ အနီရောင် တောက်တောက် တောက်ပလာတော့သည်! ထို့နောက် အရိပ်သည် သူ၏ လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ဖြူဖျော့သော အသားအရေနှင့် ကုတ်ဟန်တူသော လက်ဝါးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရုတ်တရက် သူ၏ နောက်ကျောမှ သားရဲတစ်ကောင်၏ ဟိန်းသံတိုးတိုးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မူးနေသော လူငယ်မှာ လန့်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ထိုအရိပ်ကြီးက သူ့အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်!
"အားးးးး—"
ထိုလူ၏ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံမှာ ချက်ချင်းပင် ပြတ်တောက်သွားသည်။ မှောင်မည်းနေသော လမ်းကြားလေးမှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ထိုလူနှင့် အရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ရွှံ့နွံပေနေသော ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်ရှိ သွေးစက်အချို့သာ ဖြစ်တော့သည်။