အာဒမ်သည် သစ်သားပုံးအကြီးကြီးတစ်ပုံးကို ပုခုံးပေါ်ထမ်းကာ Herbs & More ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ခြေလှမ်းစလှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူသည် အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည် - "အဘိုးကြီး... ကျွန်တော် လာပြီဗျို့!"
ဆိုင်ထဲရှိ ဝယ်သူအနည်းငယ်မှာ အစွမ်းထက်သော မှော်ဆရာကြီး၏ ဆိုင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသဖြင့် လန့်သွားကြသည်။ သို့သော် လာသူမှာ အာဒမ်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါမှ သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ ပုံမှန်ဝယ်သူများမှာ ဤအော်ကျယ်အော်ကျယ်နှင့် ကောင်လေးကို နေသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ခြားသူသာဆိုလျှင် သူတို့ အပြင်းအထန် ဆူပူကြလိမ့်မည်။ သို့သော် အာဒမ်နှင့် ဘာဂါတို့ကြားတွင် ထူးခြားသော ဆက်ဆံရေးရှိကြောင်း သူတို့ သိကြသဖြင့် အာဒမ်ကို လျစ်လျူရှုကာ မိမိတို့အလုပ်ကိုသာ ဆက်လုပ်နေကြသည်။
သစ်သားကောင်တာတွင် စာဖတ်နေသော ဘာဂါသည် လူငယ်လေးကို အနည်းငယ် အံ့သြသလို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် - "မင်းက ဘယ်သူလဲ? အာဒမ်ကို ဘာလုပ်လိုက်ကြတာလဲ?"
"ဟဲဟဲ။" အာဒမ်က သူရဲကောင်းတစ်ဦးလို ပုံစံဖမ်းကာ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည် - "အဘိုးကြီး... ကျွန်တော့် ဝတ်စုံသစ်ကို သဘောကျတယ် မဟုတ်လား?"
ဘာဂါက မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး စာအုပ်ကိုသာ ဆက်ဖတ်နေသည် - "ငါ့အချိန်ကို မဖြုန်းနဲ့ ငါ့ကောင်။ ဘာလိုချင်လို့လဲ?"
အာဒမ်သည် ကောင်တာဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သစ်သားပုံးကို အပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူက အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ လန်းဆန်းပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိုင်ရနံ့မှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ ဝယ်သူများမှာလည်း ထိုရနံ့ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဘာဂါ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူသည် ပုံးနားသို့ တိုးသွားကာ အထဲမှ ဝိုင်ကို အနံ့ခံလိုက်သည် - "အော်... အချဉ်ဖောက်ဖို့အတွက် မန်ဂရိုးဗီးယန်း တဆေး (Mangrovian Yeast) ကို သုံးထားတာလား?"
အာဒမ်က ချီးကျူးလိုက်သည် - "အဘိုးကြီးရဲ့ အာရုံခံစားမှုကို ဘာမှ မကျော်လွန်နိုင်ပါလား။"
သူသည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာပင် ကောင်တာနောက်မှ ဝိုင်ခွက်နှစ်ခွက်နှင့် ယောက်မတစ်ချောင်းကို ယူကာ ဝိုင်များကို စတင် ငှဲ့လိုက်သည် - "ကျွန်တော် အီနိုချီယန် တောစပျစ်သီးတွေကို ခူးဆွတ်ပြီး သဘာဝအတိုင်း ပေါက်တဲ့ မန်ဂရိုးဗီးယန်း တဆေးနဲ့ အချဉ်ဖောက်ထားတာ။ နှမြောဖို့ကောင်းတာက မှော်စွမ်းအင် စီရင်ချက် (Mana formation) အကူအညီနဲ့တောင် လေးလပဲ အချိန်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။" သူက ဂနုမ်းအဘိုးကြီးကို တစ်ခွက်ပေးလိုက်ပြီး မိမိအတွက် တစ်ခွက် ယူလိုက်သည် - "တစ်ငုံလောက် မြည်းကြည့်ပါဦး အဘိုးကြီး။ ဘယ်လိုနေလဲ?"
ဘာဂါသည် ဝိုင်ကို ခွက်ထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းကြည့်ကာ အနံ့ခံပြီးနောက် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည် - "အင်း... ပထမဆုံးအကြိမ်အတွက်တော့ မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါသင်ပေးထားတဲ့ မှော်စွမ်းအင်စီရင်ချက်နဲ့ အနည်းဆုံး ၂ နှစ်၊ ၃ နှစ်လောက် ထားလိုက်မယ်ဆိုရင် ရလဒ်က ဒီထက် အများကြီး ပိုကောင်းမှာ။"
ဂနုမ်းအဘိုးကြီးမှာ စံနှုန်းမြင့်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အာဒမ်က 'မဆိုးပါဘူး' ဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ အမှန်တကယ် ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ နောက်ထပ် တစ်ခွက်ကိုလည်း တစ်ကျိုက်တည်း မော့ပစ်လိုက်သည် - "ဆရာ... ကျွန်တော် မနက်ဖြန် အကယ်ဒမီရဲ့ နှစ်ပတ်လည် မစ်ရှင်အတွက် ထွက်တော့မယ်။ လမင်းမြို့တော်ကို နှစ်ကုန်ခါနီးမှ ပြန်ရောက်မယ် ထင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါလား?" ဘာဂါက သူ၏ ဆေးတံထဲသို့ ဆေးရွက်ကြီး ထည့်ရင်း ပျင်းရိသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည် - "အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ?"
"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။" အာဒမ်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြသည် - "နှုတ်ဆက်ဖို့ လာတာပါ။"
လွန်ခဲ့သော ဆယ်လအတွင်း အာဒမ်သည် ဤနုမ်းအဘိုးကြီးနှင့် အလွန်ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။ အာဒမ်အတွက် ဘာဂါသည် ဆရာတစ်ယောက်ကဲ့သို့သာမက အဘိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤစိတ်တိုတတ်သော အဘိုးကြီးနှင့် ကုန်ဆုံးခဲ့သည့် အချိန်များကို သူ တကယ် တန်ဖိုးထားမိသည်။
အာဒမ်၏ မျက်နှာပေးကို ကြည့်ကာ ဘာဂါ သက်ပြင်းချလိုက်သည် - "ငါ့ကို လာပြီး သံယောဇဉ် လာပြနေတယ်... မင်းကတော့ အကန်ခံချင်နေပြီ ထင်တယ်။"
အာဒမ်က အလိုလိုက်ခံရသော ကလေးတစ်ဦးလို ရယ်မောလိုက်သည်။ အဘိုးကြီး၏ ပြင်းထန်သော မေတ္တာတရားကို သူ နေသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဘာဂါသည် အံဆွဲထဲမှ ပစ္စည်းအချို့ကို ထုတ်ကာ ကောင်တာပေါ် တင်လိုက်သည် - "ရော့... ဒါတွေကို ယူသွား။"
အာဒမ်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည် - "ဒါတွေက ဘာလဲ?"
ဂနုမ်းအဘိုးကြီးက ပိုက်ဆံအိတ်လေးတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ ရှင်းပြသည် - "ဒါက Holding Pouch (အိတ်ငယ်) ပဲ။ အထဲမှာ ၁ ကုဗပေစာရှိတဲ့ အာကာသအပို (Extra-dimensional space) ပါတယ်၊ အဲဒီထဲမှာ မှော်ဝင်ပစ္စည်းတွေကို အချိန်အကြာကြီး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သိုလှောင်ထားနိုင်တယ်။ မှော်ဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေ ထည့်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ။"
"ဝါးး!!" အာဒမ် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အာကာသ သိုလှောင်ရေး မှော်ပစ္စည်းများအကြောင်း ကြားဖူးသော်လည်း အလွန် စျေးကြီးကြောင်း သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဝယ်ရန် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ ဤအိတ်ငယ်မှာ ၁ ကုဗပေသာ ဆံ့သော်လည်း၊ ယင်း၏ ပေါက်စျေးမှာ အနည်းဆုံး ပလက်တီနမ်ဒင်္ဂါး ရာဂဏန်းရှိမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ထက် ပိုကြီးသော အိတ်ကြီး (Holding Bags) များမှာမူ ထောင်ဂဏန်းအထိ စျေးရှိကြသည်။
ထို့နောက် ဘာဂါသည် ဆလင်ဒါပုံစံ ကြေးညိုရောင် ခရာလေးတစ်ခုကို ညွှန်ပြသည် - "ဒါနဲ့ဆိုရင် မင်း ဘလက်ကီကို ခေါ်လို့ရမယ်။ ခရာကို မှုတ်လိုက်ရုံပဲ။"
အာဒမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ကြေးညိုရောင် ခရာလေးကို တုန်တုန်ရင်ရင် ကိုင်လိုက်ပြီး - "ဒီ... ဒီခရာက ဘလက်ကီကို ခေါ်လို့ရတာလား?! မယုံနိုင်စရာပဲ!"
ဘာဂါက ဆေးတံသောက်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည် - "ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်စား တိုက်ခိုက်ဖို့ ဘလက်ကီကို ခေါ်တာမျိုးကို ငါ လုံးဝခွင့်မပြုဘူး၊ နားလည်လား? ကိုယ့်တိုက်ပွဲကို ကိုယ်တိုင် မတိုက်ခိုက်ရင် မှော်ဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် ဘယ်တော့မှ ကြီးထွားလာမှာ မဟုတ်ဘူး။"
အာဒမ် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် - "နားလည်ပါပြီ ဆရာ။ ဒါဆို ဒီခရာကို ဘယ်လို သုံးရမှာလဲ?"
"မင်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်ပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့ဆီ စာရေးလို့ရတယ်။ ဘလက်ကီက ဝိညာဉ်လောက ကနေတစ်ဆင့် စာပို့သမားအဖြစ် လုပ်ပေးလိမ့်မယ်" ဟု ဘာဂါက ရှင်းပြသည် - "ပြီးတော့ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အရေးပေါ်အခြေအနေမျိုးမှာတော့ မင်းရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့ သူ့ကို ခေါ်နိုင်တယ်။"
"ဆရာကြီး..." အာဒမ်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည် - "နောက်ဆုံးတော့ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို တကယ် ဂရုစိုက်တာပဲ—"
ဗုန်း! ဗုန်း ဗုန်း!
"ငါ ဒီပစ္စည်းတွေ ပြန်မသိမ်းခင် အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း!" ဘာဂါက ဟောက်လိုက်သည်။
အာဒမ်သည် အရိုက်ခံရသဖြင့် နဖူးတွင် အဖုထွက်သွားသော်လည်း ဆိုင်ထဲမှ ပြေးထွက်သွားချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာတွင် တောက်ပသော အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။ "အားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးကြီး! မကြာခင် ပြန်တွေ့မယ်နော်!" ဟူသော အသံမှာ ဆိုင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်ကျန်ရစ်သည်။
ဘာဂါသည် ထိုင်ခုံတွင် ပြန်ထိုင်ကာ စာအုပ်ကို ပြန်ဖတ်နေရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည် - "ဒီကောင်စုတ်လေး... သူ့ကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေလို့လဲ?"
နောက်တစ်နေ့တွင် ခရီးသွားအဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခုသည် တောင်ဘက်ရပ်ကွက်၏ တံခါးနှစ်ခုအနက် တစ်ခုမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ မြင်းဆွဲသစ်သားရထား သုံးစီး ပါဝင်ပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော ကြေးစားစစ်သည် တစ်ဒါဇင်ခန့် ပါရှိသည်။
ခရီးသွားအဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ခွန်အားကြီးသော မြင်းသုံးကောင် ရှိသည်။ အလယ်တွင် အာဒမ်သည် သူ၏ အနက်ရောင် မှော်ဆရာဝတ်စုံအသစ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ ညာဘက်တွင် အပြာရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားသော အက်ဒဝပ်နှင့် ဘယ်ဘက်တွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားသော လီဆာတို့ ရှိကြသည်။ လီဆာသည် ချစ်စရာကောင်းသော အဖြူရောင် မြေခွေးလေးတစ်ကောင်ကို ပိုက်ထားပြီး ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ ထိုမြေခွေးလေးမှာ လီဆာ၏ Familiar ဖြစ်သော အန်နီယပင် ဖြစ်သည်။
ကိခိ! အက်ဒဝပ်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့အပေါ် ကောင်းကင်ယံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပျံသန်းနေသော အကွီလာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက သူငယ်ချင်းများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည် - "ငါတို့ သွားကြတော့မလား?"
လီဆာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ အာဒမ်က ကြေးစားစစ်သည် တစ်ဒါဇင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည် - "သူတို့ကို ခေါ်သွားဖို့ တကယ် လိုလို့လား အက်ဒ်? နည်းနည်း များလွန်းသလိုပဲ။"
အက်ဒဝပ်က ရှင်းပြသည် - "သူတို့က ငါတို့အတွက် အပင်ပန်းခံရမယ့် အလုပ်ကြမ်းတွေကို လုပ်ပေးလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့ စည်းကမ်းဖောက်တာမှ မဟုတ်တာ။ အကယ်ဒမီက မှော်ဆရာတွေကို ငှားတာပဲ တားမြစ်ထားတာလေ၊ သာမန်လူတွေကို မငှားရဘူးလို့ မပြောထားဘူး။"
"ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ အလုပ်လုပ်ပေးမယ့် အစေခံတွေ ရှိနေတာပဲ။ ခရီးသွားအဖွဲ့ကြီးနေရင် ပိုနှေးကွေးသွားလိမ့်မယ်" ဟု အာဒမ်က ငြင်းခုံသည်။
အက်ဒဝပ်က လျှာသပ်လိုက်ရင်း - "ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ငါ့ကိုပဲ ယုံစမ်းပါ!"
"ဟူး... ကောင်းပြီလေ။" အာဒမ် နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ဟစ်အော်လိုက်တော့သည် - "ကဲ... ရှေ့သို့! ဖေဘီယိုဘုရင့်နိုင်ငံဆီသို့!"