အခန်း (၆၀) မှော်ဆရာတစ်ယောက်၏ အသွင်

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် မီရာ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ အက်ဖ်မလေးနှစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။ တစ်ဦးက ဝတ်စုံကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဦးက အနက်ရောင် ဘွတ်ဖိနပ်တစ်စုံကို ယူဆောင်လာသည်။ မီရာက ထိုအဝတ်အစားများကို ညွှန်ပြကာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည် -

"ဒါက ငါကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတဲ့ မှော်ဆရာဝတ်စုံပဲ။ ရှေးခေတ်မှော်ဆရာတွေ ဝတ်ဆင်တဲ့ ရိုးရာဝတ်စုံကို အခြေခံပြီး ဂန္ထဝင်အလှနဲ့ ခေတ်မီဒီဇိုင်းကို ပေါင်းစပ်ထားတာ။" သူမက ခရမ်းရောင် အဝတ်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ ဆက်ပြောသည် - "ဒါက အတွင်းခံအင်္ကျီ။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ကျရောက်လာတဲ့ ဘယ်လို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုကိုမဆို သက်သာအောင် လုပ်ပေးတဲ့ ခုခံမှော်ကို ထည့်သွင်းပေးထားတယ်။"

"ဝါးး!" အာဒမ်သည် ထိုအဝတ်ကို လီဆာ့ထံမှ ယူကာ အံ့သြတကြီး ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံပေါ်မှ ထပ်ဝတ်လိုက်ရာ ဒူးဆစ်အထိ ရောက်သွားသည်။

မီရာက အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဆက်ပေးသည် - "ဒါက အပြင်ဝတ်ရုံ။ ဒါကတော့ မှော်တိုက်ခိုက်မှုတွေကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီအဝတ်မှာ 'ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်းမှော်' ထည့်ထားတော့ စုတ်ပြဲသွားရင်တောင် အလိုအလျောက် ပြန်ချုပ်ပေးလိမ့်မယ်။"

အာဒမ်အတွက်မူ ဤသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင်။ ဤကဲ့သို့ ခန့်ညားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ရခြင်းက သူ့ကို ဤမျှ ပျော်ရွှင်စေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို အတွင်းခံပေါ်မှ အမြန်ထပ်ဝတ်လိုက်သည်။

"ဒါက နည်းနည်း... ပွမနေဘူးလား?" အာဒမ်က ရေရွတ်လိုက်သည် - "ဒါကြီးနဲ့ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ရမလဲ?"

မီရာက ပြုံးလိုက်သည် - "မင်းရဲ့  Mana ကို ဝတ်ရုံထဲ ထည့်ပြီး ပေါင်းစပ် (Refine) လိုက်ပါ။"

အာဒမ် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လုပ်လိုက်ရာ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် ထိုဝတ်စုံနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "အခု မင်းရဲ့ ဝတ်စုံကို တိုက်ပွဲပုံစံ (Combat Mode) ပြောင်းဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်" ဟု မီရာက ရှင်းပြသည်။

"Combat Mode!" အာဒမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပွယောင်းနေသော မှော်ဆရာဝတ်ရုံမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကွက်တိဖြစ်အောင် ကျုံ့သွားတော့သည်။ ထူးခြားသည်မှာ လှုပ်ရှားရသည်မှာ အလွန်ပေါ့ပါးနေခြင်းပင်။ သူ၏ ဝတ်စုံမှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ အာဒမ် မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူသည် ဘေးသို့ ခဏဖယ်လိုက်ပြီး ထဲမှ အခြေခံ တိုက်ခိုက်ရေးကွက်အချို့ကို လေ့ကျင့်ကြည့်သည်။ အဝတ်အစားများက သူ့ကို လုံးဝ အနှောင့်အယှက် မပေးသည့်အတွက် သူ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ ထို့ပြင် သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ဝတ်ရုံစများက လေထဲတွင် လွင့်ခါနေသဖြင့် သူ့ပုံစံမှာ အလွန်ပင် မိုက်နေတော့သည်။

အာဒမ်က မီရာကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြပြီး လက်မထောင်ပြလိုက်သည် - "မဒမ်မီရာ... ကျွန်တော် ဒါကို တကယ်ကြိုက်သွားပြီ!"

ဆိုင်ထဲရှိ လူအားလုံးမှာ အာဒမ် ယခုလေးတင် ပြသလိုက်သော တိုက်ကွက်များကို မြင်ကာ မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့ ဤကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြပေ။ မီရာက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည် - "မှော်ဆရာ အာဒမ်... အဲဒီ တိုက်ခိုက်ရေးကွက်တွေက ဘယ်လို နည်းစနစ်လဲ?"

အာဒမ် စကားထစ်သွားသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်သည် - "အာ... အဲဒါလား? ကျွန်တော် ရမ်းပြီး ထိုးကြိတ်ကန်ကျောက်နေတာပါ။ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ပါဘူး။"

‘ဒါက ဘယ်လိုမှ ရမ်းလုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်ကို တိကျပြီး စနစ်ကျလွန်းတာ! သူ ဘယ်ကနေ ဒီလို တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်ကို ရလာတာလဲ?’ မီရာ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ အာဒမ်သည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အမွေအနှစ်ကို ရထားခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သဖြင့် ဆက်မမေးတော့ပေ။

"ဒီဘောင်းဘီနဲ့ ဖိနပ်ကိုပါ ဝတ်လိုက်ပါ။ အားလုံး ပေါင်းလိုက်ရင် အဆင့် ၁ ခုခံရေး မှော်ပစ္စည်း (Rank 1 defense artifact) တစ်ခုနဲ့ ညီမျှတယ်" ဟု သူမက ပြောသည်။

အာဒမ်သည် ဝတ်ရုံနှင့် ပစ္စည်းတူဖြင့် လုပ်ထားသော ဘောင်းဘီကို ဝတ်လိုက်ပြီး၊ အဆင့် ၁ မှော်သားရဲ၏ အရေခွံဖြင့် လုပ်ထားသော ဘွတ်ဖိနပ်ကို စီးလိုက်သည်။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ရုပ်ထွက်အသစ်ကို မြင်သောအခါ အက်ဒဝပ်နှင့် လီဆာတို့မှာ ကြောင်အသွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် လီဆာပင်!

သူမ မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ - "ဒါ အာဒမ်ဆိုတာ ငါတောင် မယုံနိုင်ဘူး။ သူက တစ်ခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသလိုပဲ။"

အက်ဒဝပ်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံသည် - "အဝတ်အစားက လူကို တင့်တယ်စေတာ အမှန်ပဲ။"

အာဒမ်က မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြည့်နေစဉ် မီရာက စဉ်းစားနေသော မျက်နှာပေးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ "တစ်ခုခု လိုနေသလိုပဲ..."

ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အနီးရှိ စင်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ ပြန်လာပြီး ပစ္စည်းတစ်ခုကို အာဒမ်အား ပေးလိုက်သည် - "ရော့... ဒါကိုပါ ဝတ်လိုက်။"

"ဟင်?" အာဒမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြီးမားပြီး အဖျားချွန်ကာ အနည်းငယ် ကော့နေသော အနက်ရောင် ဦးထုပ်ကြီးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အကယ်ဒမီရှိ ပါမောက္ခကြီးများ ဆောင်းလေ့ရှိသော မှော်ဆရာဦးထုပ်မျိုး ဖြစ်သည်။ သူက မီရာကို ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်ကာ - "ဒါက... လူကြီးတွေ ဆောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

"ငါပြောသလိုသာ လုပ်စမ်းပါ!" မီရာက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မဒမ်။" အာဒမ် ချက်ချင်း ဦးထုပ်ဆောင်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ ဆောင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ အငွေ့အသက် (Aura) တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရှေးခေတ်က အစွမ်းထက်သော မှော်ဆရာကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ခန့်ညားပြီး သိက္ခာရှိသွားသည်။ မီရာပင်လျှင် ထိုထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကြောင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ထို့နောက် သူမ ပြုံးလိုက်သည် - "ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ!"

အာဒမ် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသော်လည်း အနက်ရောင် ဒူးဖုံး ဘွတ်ဖိနပ်များနှင့် လိုက်ဖက်နေသည်။ အနက်ရောင် ဦးထုပ်ချွန်မှာလည်း သူ၏ နဖူးပြင်နှင့် လှိုင်းတွန့်ဆံနွယ်တိုလေးများကို ပေါ်လွင်စေသည်။ အာဒမ်၏ ရုပ်ရည်မှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤဝတ်စုံနှင့် သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများကြောင့် သူသည် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတော့သည်။

သူသည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားရပါးရ ကြည့်ပြီးနောက် မီရာဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်ကာ လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ဦးညွှတ်လိုက်သည် - "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မဒမ်မီရာ။ ကျွန်တော့်အတွက် ရွေးပေးတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို တကယ် သဘောကျပါတယ်။"

"ဟဲဟဲ... မင်း သဘောကျတယ်ဆိုတော့ ငါလည်း ဝမ်းသာပါတယ်။" မီရာက ရယ်မောလိုက်သည် - "ဒါနဲ့... အားလုံးပေါင်း ပလက်တီနမ်ဒင်္ဂါး ၇၀ ကျသင့်ပါတယ်။"

အာဒမ်၏ အပြုံးမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်လာသည်။ သူသည် ဦးထုပ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ချွတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ - "ကျွန်တော် ဒါကို ပြန်—"

"မရဘူး! မင်း ပြန်လို့ မရဘူး!" လီဆာက အော်လိုက်သည်။ သူမ အာဒမ်ဆီသို့ ဒေါသတကြီး လျှောက်လာပြီး - "မင်းဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မှော်ဆရာတစ်ယောက်နဲ့ တူနေတာကို... အခုမှ ဒါတွေကို ပြန်ပေးချင်တယ် ဟုတ်လား? အိပ်မက်တောင် မမက်နဲ့! ငါ အခု စိုက်ပေးလိုက်မယ်။ မင်း နောက်မှ ငါ့ကို ပြန်ပေး။"

အာဒမ် စိတ်ထဲမှ ထိုကောင်မလေးကို ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ သူက သွားကြိတ်ရင်း - "မ... မလိုပါဘူး။ ငါ့ဘာသာငါပဲ ဝယ်ပါ့မယ်။" ထို့နောက် သူက မီရာကို အလွန် နာကျင်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သည် - "လျှော့စျေးရော မရှိဘူးလားဟင်?"

"ဟဲ!" မီရာက ပြုံးလိုက်သည် - "မင်း မမေးတော့ဘူး ထင်နေတာ။"

သုံးယောက်သား မြောက်ဘက်ရပ်ကွက်၏ ကျောက်ခင်းလမ်းများအတိုင်း မြင်းရထားဆီသို့ လျှောက်လာကြသည်။ အက်ဒဝပ်က ဓာတ်လိုက်ထားသလို ဖြစ်နေသော အာဒမ်ကို ကြည့်ကာ - "မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ? မဒမ်မီရာက မင်းကို ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းတောင် လျှော့ပေးလိုက်တာပဲ၊ ပျော်သင့်တာပေါ့?"

"ပျော်ရမယ် ဟုတ်လား?" အာဒမ်က ဒေါသတကြီး ပြန်အော်သည် - "ဟွန့်! သူမ ဆေးရည်တွေ ရောင်းရင် သူ့ကို အရင် ဦးစားပေးရမယ်လို့ ပြောသွားတာ မေ့သွားပြီလား? စျေးအပြည့်နဲ့ ဝယ်မယ်ဆိုပေမဲ့ သူမ ငါ့ကို ဆေးရည်တွေ ဘယ်နှခါလောက် ခိုင်းဦးမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ?"

လီဆာက သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည် - "သူမလို သတင်းအချက်အလက် နှံ့စပ်တဲ့သူမျိုးက လော့ဒ်ဘာဂါနဲ့ မင်းရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သိနေမှာပဲ။ မင်းကို အလွဲသုံးစားလုပ်မှာ စိတ်မပူပါနဲ့။"

"ဟင်?" အာဒမ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည် - "အဲဒီ စိတ်တိုတတ်တဲ့ အဘိုးကြီးက ဘာဆိုင်လို့လဲ?"

လီဆာ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တွန့်သွားတော့သည်။ သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည် - ‘ဒီငတုံး... လော့ဒ်ဘာဂါက ကျောင်းအုပ်ကြီးလောက်နီးပါး အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ သူ မသိဘူးလား?’ သူမ အာဒမ်ကို ပြောပြရမလား စဉ်းစားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ‘ထားလိုက်ပါတော့... လော့ဒ်ဘာဂါက သူ့ကို မပြောပြထားမှတော့ ငါလည်း မပြောတော့ဘူး။’

"အဘိုးကြီးအကြောင်း ပြောမှ... ငါ မထွက်ခွာခင် သူ့ဆီ တစ်ချက် သွားတွေ့ရဦးမယ်" ဟု အာဒမ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ သူက အက်ဒဝပ်ကို ကြည့်ကာ - "မင်း အဆောင်ကို အရင်ပြန်နှင့်။ ငါ ညစာကျမှ တွေ့မယ်။"

အက်ဒဝပ်က ခေါင်းခါပြသည် - "ငါ ကျောင်းကို အခု ပြန်လို့မရသေးဘူး။ ခရီးစဉ်အတွက် လိုအပ်မယ့် အစေခံတွေကို စီစဉ်ရဦးမယ်။"

လီဆာက ကြားဝင်ပြောသည် - "ငါ မင်းကို ကူညီပေးမယ်လေ။"

အက်ဒဝပ်က မျက်နှာလေး ရဲသွားပြီး စကားထစ်ကာ - "ဟု... ဟုတ်ကဲ့။"

အာဒမ်က သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်ကာ မျက်မှိတ်ပြလိုက်သည် - "ကောင်းပြီ... ဒါဆို ညစာကျမှ ရှာမန်းစားသောက်ဆိုင်မှာ တွေ့ကြမယ်။" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သုံးဦးသား လမ်းခွဲလိုက်ကြတော့သည်။