အခန်း (၅၉) ခန့်ညားထည်ဝါခြင်း

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူငယ်ချင်းသုံးဦးသည် လမင်းမြို့တော်ရှိ ကုန်သည်ဂိုဏ်း၏ ပင်မအရောင်းဆိုင်သို့သွားကာ ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးရှည်အတွက် လိုအပ်သည်များကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် မနက်ဖြန်တွင် မစ်ရှင်အတွက် ထွက်ခွာကြမည်ဖြစ်ပြီး အကယ်ဒမီသို့ ပြန်ရောက်ရန် အနည်းဆုံး ငါးလခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။

လတ်တလောတွင် အာဒမ်သည် ဆိုင်အဝင်ဝ၌ ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာပေးဖြင့် ရပ်နေသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် ဆိုင်ဝန်ထမ်းများသည် သစ်သားသေတ္တာကြီးများကို မြင်းရထားပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် တင်နေကြသည်။ ထိုသေတ္တာများထဲတွင် သူ၏ ဆေးဖက်ဝင်အပင်ပညာအတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများနှင့် သူအသုံးပြုမည့် မှော်စာလုံးများ (Spells) အတွက် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းများ ပါဝင်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် ဆိုင်မှ အဆင့် ၁ မှော်စာလုံး (Rank 1 Spells) အချို့ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အားလုံးမှာ အတော်ပင် ဈေးကြီးလှသည်။

တစ်ဖက်တွင် အာဒမ်သည် ဆေးရည်ချက်ရန် ပစ္စည်းများစွာ ဝယ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသလို၊ ဝယ်ထားသော မှော်စာလုံးများကို အသုံးပြုရန်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သို့သော် အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဤအရာအားလုံးအတွက် ပလက်တီနမ်ဒင်္ဂါး အမြောက်အမြား အကုန်အကျခံလိုက်ရခြင်းက သူ့ကို နာကျင်စေသည်။ အက်ဒဝပ်၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ဗစ်တာ ပေးထားသော ၃၅ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့စျေးရသည့် Crystal Card ကို အသုံးပြုထားလျှင်ပင် ဤမျှ ဈေးကြီးနေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက သေတ္တာအသေးလေးတစ်လုံးကို ရထားပေါ်တင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အာဒမ်၏ မကျေနပ်ချက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဟဲဟဲ!" ၎င်းကိုမြင်လျှင် လူငယ်လေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မိသည်။ ၎င်းမှာ သူအခုလေးတင် ဝယ်ယူထားသည့် လက်အိတ်စွပ် (Gauntlets) တစ်စုံပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မှော်ပစ္စည်း (Artifact) တစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း ခိုင်ခံ့သော သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် အလွန် အကြမ်းခံသည်။ ဤလက်အိတ်မှာ "နက္ခတ်ဗေဒင် အာဏာရှင် ကျမ်း"၏ မှော်တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်ကို လေ့ကျင့်သူများအတွက် အသင့်တော်ဆုံး လက်နက်ဖြစ်သည်။

အာဒမ်သည် ထိုကျမ်းပါ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် စတင်သန်မာအောင် လုပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ နေ့စဉ်လေ့ကျင့်ခန်းများတွင်လည်း ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးဟန်ကို စတင်ကျင့်သုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို တကယ့်တိုက်ပွဲတွင် အသုံးပြုရန် သူ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် သတ္တုလက်အိတ်ကြီးကို ဝတ်ကာ လူဆိုးများကို နှိမ်နင်းနေပုံကို စိတ်ကူးယဉ်နေစဉ် လီဆာနှင့် အက်ဒဝပ်တို့ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။

အက်ဒဝပ်သည် ပါဝင်ပစ္စည်းများ ပြည့်နေသော သေတ္တာများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည် - "မင်းက ဒီပစ္စည်းတွေကိုသာ ဝယ်တယ်၊ အဝတ်အစား တစ်ထည်တောင် မဝယ်ဘူးလား။"

"ဟင်?" အာဒမ် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည် - "အဝတ်အစားတွေ ဘာလို့ ဝယ်ရမှာလဲ? ငါ့မှာ ရှိတာတွေက အဆင်ပြေသားပဲ။"

လီဆာသည် အာဒမ်၏ ရိုးရှင်းသော ဝတ်ရုံ၊ ဂွမ်းဘောင်းဘီနှင့် သာမန်လူတန်းစားများသာ ဝတ်လေ့ရှိသည့် ဝါးဖိနပ်တို့ကို ကြည့်ကာ ဤကိစ္စကို ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် - "အာဒမ်... မင်း အသွင်အပြင်ကို ဂရုမစိုက်တာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှော်ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်သင့်တဲ့ ကျင့်ဝတ်ရှိရမယ်။ မင်းတွေ့သမျှ မှော်ဆရာတွေက မင်းကို ဘာလို့ အထင်သေးကြတာလဲဆိုတာ မစဉ်းစားမိဘူးလား? အဲဒါ မင်းဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကြောင့်ပဲ!"

"အင်း... မင်းတို့ မှော်ဆရာ စံနှုန်းတွေ လာပြန်ပြီ" အာဒမ် မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်သည်။

သို့သော် လီဆာက ဆက်လက် ဖျောင်းဖျသည် - "စဉ်းစားကြည့်ပါဦး အာဒမ်။ မင်း သေသေသပ်သပ် ဝတ်ထားရင် အနည်းဆုံးတော့ ကြည့်ကောင်းမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းကိုယ်မင်းလည်း ယုံကြည်မှု ရှိလာလိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး တခြားသူတွေကလည်း မင်းကို အထင်မသေးတော့ဘဲ လေးစားလာနိုင်တာပေါ့။"

အာဒမ်ကမူ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘဲ အေးအေးဆေးဆေးပင် နှာခေါင်းနှိုက်နေရင်း - "တခြားသူတွေ ငါ့အပေါ် ဘယ်လိုထင်ထင် ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ? ငါ့ကို လေးစားစေချင်ရင် သူတို့ထက် သန်မာအောင် လုပ်လိုက်ရုံပဲလေ။ ဒီလို အဝတ်အစား ကောင်းကောင်းဝတ်တာတွေက အပိုတွေပါ။ မင်းကတော့ ငါ့ကို..."

အာဒမ်က သူဘာကြောင့် အသွင်အပြင်ကို ဂရုမစိုက်ကြောင်း တတွတ်တွတ် ပြောနေစဉ် လီဆာမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ခေါင်းပေါက်ထွက်တော့မတတ် ခံစားရသည်။ အက်ဒဝပ်ကမူ အာဒမ် မကြာခင် ကြုံရတော့မည့် ကံဆိုးမှုအတွက် ကြိတ်ရယ်နေသည်။ သူသည် လီဆာ မည်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ သိသည်။ သူမသည် အလွန်တင့်တယ်သူဖြစ်ပြီး အသွင်အပြင်နှင့် သန့်ရှင်းမှုကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်သူဖြစ်သည်။

"...အဲဒါကြောင့် အသွင်အပြင်ကို ဂရုမစိုက်နဲ့လို့ ပြောတာ" အာဒမ်က သူ၏ စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နှာချေးကို အက်ဒဝပ်ဆီသို့ ဖောက်ခနဲ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်!" အက်ဒဝပ်က သီသီလေး ရှောင်လိုက်ပြီး အာဒမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အာဒမ်က ရယ်မောရင်း လီဆာဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ကို ကြိုဆိုနေသည်မှာ လက်သီးတစ်လုံးပင်။

ဗုန်း!

လီဆာက အာဒမ်၏ ခေါင်းကို လွှဲထိုးလိုက်ရာ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ သနားစဖွယ် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ "မင်းလို ညစ်ပတ်တဲ့ကောင်ကို ငါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး!" သူမက အာဒမ်၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိမ်ကာ လမ်းတစ်ဖက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည် - "အခုချက်ချင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့စမ်း!"

အာဒမ်မှာ ဆွဲခေါ်ခံရစဉ်တစ်လျှောက်လုံး အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ အက်ဒဝပ်မှာ အားရပါးရ ရယ်မောမိသည်။ သူသည် ဝန်ထမ်းများကို သူနှင့် လီဆာ၏ အဆောင်သို့ သေတ္တာများ ပို့ရန် ညွှန်ကြားပြီး သူငယ်ချင်းများနောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားတော့သည်။

"ဟဲဟဲ... လီဆာ၊ မင်းက ဒီကောင်လေးကို မင်းသူငယ်ချင်းလို့ မပြောရင် ငါက မင်းရဲ့ အစေခံလို့တောင် ထင်မိမှာ"

ပုခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေသော ရွှေရောင်ဆံနွယ်များရှိသည့် လှပသော အက်ဖ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ အက်ဖ်မလေး မီရာ၊ လီဆာနှင့် အက်ဒဝပ်တို့မှာ မြောက်ဘက်ရပ်ကွက်ရှိ ဇိမ်ခံအဝတ်အထည်ဆိုင်တစ်ခုအတွင်း လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ထိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လီဆာမှာ ရှက်လွန်းသဖြင့် ပြန်ပင်မဖြေနိုင်ပေ။ သူမသည် ဆိုင်အတွင်းရှိ အက်ဖ်မလေးအချို့က ကိုယ်တိုင်း တိုင်းပေးနေသည်ကို ရှက်ရယ်ရယ်နေသော အာဒမ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အက်ဒဝပ်က ရိုသေစွာဖြင့် - "မဒမ်မီရာ... အာဒမ်က ဒီလိုကိစ္စမျိုးဆိုရင် တော်တော်လေး စေးနှဲတတ်တာပါ။ အထူးသဖြင့် သူ ဆေးဖက်ဝင်အပင်ပညာရှင် အနေနဲ့ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်တောင် ရှာထားသလဲဆိုတာ သိရင် ပိုအံ့သြဖို့ကောင်းတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အော်?" မီရာ စိတ်ဝင်စားသွားသည် - "ဒီလူသားကောင်လေးက ဆေးဖက်ဝင်အပင်ပညာရှင်လား? ငယ်ငယ်လေးနဲ့ တော်လှချည်လား။ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ!" အစောပိုင်းက အာဒမ်ကို လူညံ့တစ်ယောက်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူသည် ထူးခြားဆန်းပြားသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဟု ပြောင်းလဲယူဆလိုက်သည်။ ဆေးဖက်ဝင်အပင်ပညာရှင်တိုင်းမှာ ထူးဆန်းတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

သူမ ထိုင်နေရာမှ ထကာ လူငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားသည် - "မှော်ဆရာ အာဒမ် ဆိုတာ မင်းလား?" သူသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်ပညာရှင်ဖြစ်ကြောင်း သိပြီးနောက် သူမ၏ သဘောထားမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဟု... ဟုတ်ကဲ့ပါ မဒမ်!" မီရာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အာဒမ် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။ အက်ဖ်မျိုးနွယ်ဖြစ်သဖြင့် သူမမှာ အလွန်လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းသည်။ မီရာက အာဒမ်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီး သူ့ကို ပတ်၍ လှည့်ကြည့်နေသဖြင့် အာဒမ်၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်လာသည်။

သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဘေးမှ အက်ဖ်မလေးများမှာ တခိခိ ရယ်မောနေကြသည်။ သို့သော် မီရာကမူ အလုပ်အပေါ် အလေးထားစွာဖြင့် ပြုံး၍ မေးလိုက်သည် - "အဝတ်အစားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း ကြိုက်တာမျိုး ရှိလား?"

"ဟို... အနက်ရောင်ဆိုရင် ကောင်းမယ် ထင်တယ်" အာဒမ်က တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြေသည်။

"အင်း..." မီရာ ခေါင်းညိတ်သည် - "တခြားရော?"

"မဒမ် စိတ်ကြိုက်ပဲ စီစဉ်ပေးပါ" ဟု လူငယ်လေးက ဖြေလိုက်သည်။

မီရာ အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည် - "ကောင်းပြီ... မင်းနဲ့ အလိုက်ဖက်ဆုံး ဖြစ်မယ့် ဝတ်စုံတစ်ခု ငါ့မှာ ရှိတယ်။"