အာဒမ် ဝိညာဉ်လောကသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခရီးနှင်ခဲ့သည်မှာ လေးလခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ကံဆိုးသည်မှာ လူငယ်လေး မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ ထိုမီးခိုးရောင် ဥထဲမှ သတ္တဝါလေးမှာ လုံးဝ ပေါက်မလာခဲ့ပေ။ သူ၏ ခေါ်ယူမှုများကိုပင် ပြန်မထူးခဲ့ချေ။ တစ်ချိန်ကဆိုလျှင် အာဒမ်မှာ အလွန်စိုးရိမ်သွားပြီး သူ၏ Familiar လေးမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းကြောင့် သေဆုံးသွားပြီဟုပင် ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ဘာဂါက ဥထဲမှ သတ္တဝါမှာ အမှန်တကယ် အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးပြီးနောက်မှ အာဒမ် စိတ်အေးသွားရသည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ သူငယ်ချင်းများမှာ သူတို့၏ Familiar များဖြင့် အတူတကွ ကြီးထွားလာကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ အာဒမ်မှာ အနည်းငယ်တော့ စိတ်အားငယ်မိသည်။ သူသည် ၁၅ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်ရန်မှာ သူ့အတွက် မလွယ်ကူလှပေ။
၎င်းမှလွဲ၍ သူသည် အကယ်ဒမီတွင် သင်တန်းများ ပုံမှန်တက်ရောက်ပြီး မှော်ပညာရပ်များကိုလည်း အများအပြား သင်ယူခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ပထမနှစ် ကျောင်းသားများထဲတွင် အဆင့် (၁) ရသော ကျောင်းသား မဟုတ်တော့ပေ။ လီဆာနှင့် အခြားကျောင်းသား အနည်းငယ်မှာ သူ့ကို ကျော်တက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မတတ်နိုင်ပေ၊ အာဒမ်သည် စာမေးပွဲဖြေဆိုရာတွင် အတော်ဆုံး မဟုတ်ပါ။ သူသည် မှော်ပညာကို လက်တွေ့အသုံးချရာတွင် ထူးချွန်သော်လည်း သီအိုရီပိုင်းတွင်တော့ အားနည်းသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည် သီအိုရီပိုင်းကို မတတ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ စိတ်မဝင်စားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဆင့်ကျသွားသည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ပါ။
သို့သော် သူသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်ပညာကဏ္ဍတွင်တော့ အကြီးအကျယ် တိုးတက်မှုများ ရှိခဲ့သည်။ ဘာဂါပင်လျှင် သူ့ကို အကြီးအကျယ် ချီးကျူးရသည်အထိပင်။ ဂနုမ်းအဘိုးကြီးထံသို့ ဆေးရည် များစွာ ရောင်းချပြီးနောက် အာဒမ်မှာ ပိုက်ဆံအများအပြားကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပိုက်ဆံများစွာ ရှိနေသော်လည်း သူသည် အရင်က ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ရိုးရှင်းသည့် အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ဆင်ဆဲဖြစ်ပြီး မလိုအပ်ဟု ယူဆသောအရာများအတွက် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ အပိုအသုံးမခံပေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ကလေးဘဝတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အလေ့အကျင့်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဆေးဖက်ဝင်အပင်ပညာ တိုးတက်မှုထက် ပို၍ ထူးခြားသည့် အရာတစ်ခု ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ် ကြီးထွားနှုန်း ပင် ဖြစ်သည်! ပြီးခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ကြာဖြူ၏ လျှို့ဝှက်အာကာသထဲတွင် ဝိညာဉ်များကို နေ့တိုင်းနီးပါး စုပ်ယူခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အလွန်အမင်း သန်မာလာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် နောက်ထပ် အဆင့်အတားအဆီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်!
ဤအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ မှော်ဆရာ (Magus) အဆင့် တက်လှမ်းရန်ပင် ဖြစ်ကြောင်း အာဒမ် သိသည်။ သို့သော် အဆင့်တက်ရန်မှာ ပို၍ ပို၍ ခက်ခဲလာသည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် အဆင့် ၁ - ကြွက်သားအဆင့် မှော်ဆရာသာ ရှိသေးသည်။ သူသည် ဒုတိယအဆင့်ငယ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် ကျောင်းသား အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ပထမနှစ် ကျောင်းသား အများစုမှာ အရေပြားအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။
သို့သော် အာဒမ်မှာ စိတ်ပျက်မသွားပါ။ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဤမျှအထိ သန်မာအောင် လုပ်ပြီးနောက်တွင် ကွယ်လွန်သွားသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ မှတ်ဉာဏ်များပါဝင်သည့် ဝိညာဉ်ကို နောက်ဆုံးတွင် သူ စုပ်ယူနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်! သူသည် အတားအဆီးနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသော်လည်း ဤကျွမ်းကျင်သူ၏ ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူနိုင်ရန် အနိုင်နိုင် ကြိုးစားနိုင်ဦးမည်ဟု သူ ခံစားရသည်။
အာဒမ်သည် အလင်းစက်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ ရှိနေသော လျှို့ဝှက်အာကာသထဲတွင် လွင့်မျောနေရင်း သူ၏ရှေ့မှ တောက်ပနေသော အလင်းလုံးကြီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေမိသည်။ ဤအလင်းလုံးမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းထက် အနည်းငယ် သေးငယ်ပြီး မျက်နှာပြင်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။ ၎င်းကို သူ မျက်စိကျနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ဒဏ်ရာရမည် စိုးသဖြင့် မစုပ်ယူရဲခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုမူ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ၎င်းကို ဝါးမြိုရန် လုံလောက်စွာ သန်မာနေပြီဟု သူ ခံစားရသည်။
သူ့ရှေ့က အဖြူရောင် အလုံးလေးကို ကြည့်ရင်း အစားကြူးသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အာဒမ် တံတွေးမျိုချမိသည် - "အရင်တစ်ခါက ဝိညာဉ်က ငါ့ကို ဆေးဖက်ဝင်အပင်ပညာတွေ ပေးခဲ့တယ်။ အခုတစ်ခါကရော ငါ့ကို ဘာတွေ ပေးမလဲ..."
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အာဒမ်သည် မျက်နှာတွင် အပြုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ထိုတောက်ပသော အလင်းလုံးကြီးပေါ်သို့ အားရပါးရ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်!
ပြင်ပရုပ်လောကတွင်မူ အာဒမ်သည် သူ၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေသည်။ ထိုစဉ် ဂျိုနသန်နှင့် အက်ဒဝပ်တို့မှာ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဝိုင်သောက်ရင်း ဖဲကစားနေကြသည်။ သဘောကောင်းသော မျက်နှာထားရှိသည့် သန်မာသော လူငယ်လေး ဂျိုနသန်က ဖဲချလိုက်ပြီး ထိုပွဲတွင် နိုင်သွားသည် -
"ဟားဟားဟား! ပိုက်ဆံတွေအတွက် ကျေးဇူးပဲဟေ့~"
"တောက်!" အက်ဒဝပ်က မကျေမနပ် ရေရွတ်ရင်း ဘူးထဲမှ ဝိုင်ကို တကျိုက်တည်း မော့လိုက်သည် - "ဒီကောင် ကံကောင်းပြန်ပြီ။"
"ဟဲဟဲ... မင်း အိပ်ပျော်အောင် ပြောတာပါ သူငယ်ချင်းရာ။" ဂျိုနသန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက တစ်ခုခုကို သတိရကာ နောက်ပြောင်၍ မေးလိုက်သည် - "ဒါနဲ့... မင်း ဝိတ်ကျသွားသလိုပဲ။ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ယောက်အတွက်လား?"
"ဟွန့်!" အက်ဒဝပ်၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်သွားသည် - "ဘာ... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတက်အောင် လုပ်နေတာပါကွာ။"
ဂျိုနသန်က မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်သည် - "အေးပါ၊ အေးပါ... မင်းပြောသလိုပေါ့။" သူက နောက်တစ်ပွဲအတွက် ဖဲဝေရင်း - "ငါ ရှယ်လီကို ဘာပြောလိုက်လို့ သူ ငါ့ကို အသေအလဲ ချစ်သွားတာလဲ မင်းသိလား?"
"ဘာပြောလိုက်တာလဲ?" အက်ဒဝပ်က ချက်ချင်း မေးသည်။
"ဟဲဟဲ... ငါက
'ရှယ်လီ... မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက သိပ်ကြင်နာတတ်ပြီး မျက်နှာလေးကလည်း စွဲမက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ မနက်တိုင်း မင်းမျက်နှာလေးကို မြင်ပြီး နိုးထခွင့်ရဖို့ဆိုရင် ငါ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပေးဆပ်ဖို့ အဆင်သင့်ပဲ' လို့ ပြောလိုက်တာပေါ့" ဟု ဂျိုနသန်က ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ဖြေသည်။
"အိုးးး!" အက်ဒဝပ်မှာ အားကျသွားသည်။ သူက ထိုစကားကို စိတ်ထဲကနေ ခိုးမှတ်ရင်း - "မဆိုးဘူး ဂျွန်! တကယ့်ကို မဆိုးဘူး။ အဲဒီတော့ ရှယ်လီက ဘယ်လို ပြန်ပြောလဲ?"
ဂျိုနသန်က ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည် - "သူမကတော့..."
သို့သော် သူ၏စကားမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်စိထောင့်မှ အာဒမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပြင်းအထန် တုန်ယင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အာဒမ်မှာ သတိလစ်နေပုံရပြီး အပေါ်ထပ် ကုတင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျတော့မည့် အနေအထား ဖြစ်နေသည်။
"အာဒမ်!" ဂျိုနသန် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ကုတင်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အာဒမ် ကြမ်းပြင်နှင့် မထိမိခင်မှာပင် သူ အချိန်မီ ဖမ်းလိုက်နိုင်သည်။ အက်ဒဝပ်ကလည်း ထိတ်လန့်တကြား နောက်မှ လိုက်လာပြီး သူ၏ အခန်းဖော်ကို နှိုးရန် ကြိုးစားတော့သည် - "အာဒမ်! အာဒမ်... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား? ငါ့ကို ပြန်ထူးဦးလေ!"
သို့သော် အာဒမ်က ပြန်မဖြေပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆက်လက် တုန်ယင်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့ကာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ အက်ဒဝပ်နှင့် ဂျိုနသန်တို့မှာ အကြီးအကျယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသလို၊ ၎င်းမှာ သူတို့ သိသလောက်တော့ အာဒမ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဒဝပ်က ဆေးကုသမှု အကူအညီတောင်းရန် အဆောင်အပြင်သို့ ထွက်ပြေးတော့မည့် အချိန်တွင် အာဒမ်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်တော့သည်။
ဟူးးးးး!
အက်ဒဝပ်နှင့် ဂျိုနသန်တို့မှာ ကြောင်အသွားကြသည်။ အာဒမ် သတိရလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူတို့ စိတ်သက်သာရာ ရသင့်သော်လည်း ထိုအစား သူတို့မှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေကြသည်။
"အာ... အာဒမ်... မင်း မျက်နှာက ဘာလို့ အဲဒီလို ဖြစ်နေတာလဲ?" အက်ဒဝပ်က တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
အာဒမ်သည် မှတ်ဉာဏ်ပါသော ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် အပြင်းအထန် ခေါင်းကိုက်နေသော်လည်း ထိုနာကျင်မှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုအစား သူသည် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တဟားဟား ရယ်မောနေတော့သည် -
"ဟားဟားဟားဟားဟား!!"
သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး လူသတ်သမားတစ်ယောက်လို ပြုံးလိုက်သည် - ‘ငါက မှော်ပညာတချို့ ရနိုးနိုးနဲ့ မျှော်လင့်နေတာ... ဒါပေမဲ့ အဲဒါထက် အများကြီး ပိုတန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာကို ငါ ရလိုက်ပြီပဲ!’