အာဒမ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အရိပ်မည်း အာရုံခံမျှင်ပင်လယ်ကြီးထဲတွင် ပြုတ်ကျမနေတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက ဝေခွဲမရစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည် - "အဲဒါက... စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုလား?" သို့သော် သူ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်သည် - "မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက တကယ့်ကို အစစ်အမှန်ကြီးအတိုင်းပဲ!"
ထို့နောက် သူ လက်ရှိရောက်နေသော နေရာကို ကြည့်လိုက်ရာ အရောင်အသွေးပေါင်းစုံ ရောယှက်နေသော နေရာတစ်ခုတွင် လွင့်မျောနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထိုအရောင်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောနှောရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မအောင်မြင်ကြပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ထူးဆန်းသော ဖရိုဖရဲ စွမ်းအင်ပင်လယ်ကြီး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ ဤနေရာမှာ အရင်နေရာထက်စာလျှင် ပို၍ လုံခြုံပြီး အေးချမ်းပုံရသည်။ အရင်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိရုံနှင့်ပင် သူ တုန်လှုပ်မိသည်။
အာဒမ်သည် ဝိညာဉ်လောက၏ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျင့်သားရလာပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအာရုံခံမျှင်များ ပြည့်နှက်နေသော ငရဲတွင်းနက်ကြီးကိုမူ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မကြုံတွေ့ချင်တော့ပါ။ သူသည် ထိုအရောင်အသွေးစုံ လေဟာနယ်ထဲတွင် အတော်ကြာအောင် လွင့်မျောနေရင်း - ‘သံကြိုးလည်း မရှိတော့ဘဲနဲ့ ငါ အိမ်ကို ဘယ်လိုပြန်ရမလဲ?’ ဟု တွေးနေမိသည်။
လူငယ်လေးမှာ ငိုချင်စိတ် ပေါက်လာသော်လည်း မည်သို့ငိုရမည်ကို မသိပေ။ သူသည် မိမိ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲဖွရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် - "ငါ ဘာလို့ အဲဒီ ဥစုတ်က ခေါ်တဲ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့မိပါလိမ့်?!"
အာဒမ်မှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ထိုခံစားချက်မှာ ကြာရှည်မခံပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက် သို့မဟုတ် တစ်ခုခုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ဟူသော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်ကို သူ ထပ်မံ ရရှိပြန်သည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေသည်။
ဟူးးးးး!
တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော မျက်လုံးအစုံပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ သူ့ကို မလိုတမာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူ၏ နားထဲတွင် ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ စကားလုံးများကို တိုးတိုးလေး ကပ်၍ ပြောနေကြသည်။
"အားးးးးးးးးး!!" အာဒမ် နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ ဤရူးသွပ်ဖွယ် စကားများကို နားထောင်နေရရုံနှင့်ပင် သူ ရူးသွားနိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။ "ဒီကျိန်စာသင့်တဲ့ နေရာမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတော့တာပဲ!"
သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အဆုံးစွန်ထိ ရောက်နေပြီဟု ထင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးမှ ကြာဖြူ (White Lotus) လေးမှာ ပွင့်အာလာပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ အာဒမ်၏ စိတ်မှာ ပြန်လည် ကြည်လင်လာပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အရင်ကထက် ပို၍ တောက်ပလာတော့သည်။
"ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်!" သူ ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ရူးသွပ်စကားများက ဤလူသားသေးသေးလေးကို မထိခိုက်စေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုမျက်လုံးပိုင်ရှင်ကြီးများမှာ ပို၍ နီးကပ်လာပြီး အသံများမှာလည်း ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။
"အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးး!!" အာဒမ် တစ်ကိုယ်လုံး အဆုတ်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်မိတော့သည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို သူ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးပေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ကြာဖြူလေးမှာ လူငယ်လေး၏ ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ရန် ပိုမိုတောက်ပသော အလင်းရောင်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ဂရားးးးးးးးး!!!
ရုတ်တရက် ညဉ့်မှောင်ထုကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော ဧရာမ ဝံပုလွေကြီး တစ်ကောင်မှာ အာဒမ်၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ အရွယ်အစားမှာ ထိုမျက်လုံးနီကြီးများ၏ ပိုင်ရှင်များနှင့် မကွာခြားလှပေ။ ၎င်းသည် ထက်မြက်သော သွားများ ပြည့်နှက်နေသည့် ၎င်း၏ ပါးစပ်ကြီးကို ဖွင့်ကာ လူငယ်လေးကို တစ်လုပ်တည်းနှင့် မျိုချလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် ဝံပုလွေကြီးမှာ ထိုမျက်လုံးဆိုးကြီးများကို သတိပေးသည့် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီး ပေါ်လာစဉ်ကကဲ့သို့ပင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သူတို့၏ အစာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုမျက်လုံးအစုံများမှာလည်း ဝံပုလွေနောက်သို့ မလိုက်လိုသဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။
"အင်း..." အာဒမ်သည် သူ၏ နားထင်ကို နှိပ်နယ်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ "ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ?"
သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော သစ်သားမျက်နှာကြက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ဘာဂါ၏ ဆိုင်မှ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရောက်နေကြောင်း အတည်ပြုနိုင်လိုက်သည်။
"ငါ ဒီကို ဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ?" သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထထိုင်ကာ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားရန် ကြိုးစားသော်လည်း အပြင်းအထန် ကိုက်ခဲနေသော ခေါင်းခဲဝေဒနာကြောင့် မစဉ်းစားနိုင်ပေ။
"ဝုဖ်!" ရုတ်တရက် ဘလက်ကီးမှာ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး လူငယ်လေး၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ "အော်... ဘလက်ကီး! မင်းကိုး။" အာဒမ်က ခွေးပေါက်လေး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ နောက်ဆုံးမှတ်မိသည်မှာ ဝိညာဉ်လောကထဲတွင် လမ်းပျောက်နေစဉ် ဧရာမ ဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အာဒမ်၏ မျက်လုံးများ မှေးကျသွားသည် - "အဲဒါ မင်းမလား?"
ဘလက်ကီးက လူငယ်လေးနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံရန် ရှောင်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခွေးပေါက်လေးမှာ ခိုး၍ ပြုံးနေပုံရသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ အာဒမ်၏ မျက်မှောင်များ တွန့်သွားပြီး - ‘ဒီကောင်က တစ်ချိန်လုံး ခွေးပေါက်လေးလို ဟန်ဆောင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းအောင် လုပ်နေတာကိုး...’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
မှန်ပါသည်! ဘလက်ကီးမှာ အမှန်စင်စစ်တွင် ခွေးပေါက်ကလေး အယောင်ဆောင်ထားသော ဝံပုလွေကြီး ပင် ဖြစ်သည်!
"မင်း နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီပေါ့ ကောင်လေး။" ဘာဂါ၏ ဩဇာရှိသော အသံမှာ အာဒမ်၏ နားထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ဂနုမ်းအဘိုးကြီးမှာ ဆေးတံကို ခဲရင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူက အာဒမ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်သည် - "ဘယ်လို ခံစားရလဲ?"
အာဒမ်က သူ၏ နားထင်ကို နှိပ်နယ်ရင်း - "ခေါင်းကတော့ အတော်ကို ကိုက်နေတယ် အဘိုးကြီးရာ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
"ခေါင်းကိုက်ရုံပဲလား?" ဂနုမ်းအဘိုးကြီးက အံ့သြသံကို ထိန်းရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် အာဒမ်မှာ ဝိညာဉ်လောကထဲတွင် နာရီပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူ သေဆုံးသွားသင့်သည်။ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာပင် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အကြီးအကျယ် တိုက်စားခံရပြီး တစ်သက်လုံး အိပ်ရာပေါ်တွင် မသန်မစွမ်းတစ်ယောက်လို လဲနေရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူက ခေါင်းကိုက်ရုံသာ ရှိသည်။
ဘာဂါ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူသည် လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည် - "ကောင်လေး... ဝိညာဉ်လောကထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ ငါ့ကို ပြောပြဦး။ မင်းကို ရုပ်လောကနဲ့ ချိတ်ထားတဲ့ သံကြိုးက ဘာလို့ ပြတ်သွားတာလဲ?"
အာဒမ် ခေါင်းညိတ်ကာ သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အရာအားလုံးကို ပြန်ပြောပြတော့သည်။ ဆူနာမီလှိုင်းထဲ နစ်မြုပ်ခဲ့သည်မှ လင်းပိုင်များနှင့် ကူးခတ်ခဲ့ပုံ၊ မှောင်မည်းသော တောအုပ်ကို ဖြတ်၍ ရဲတိုက်ကြီးထဲ ဝင်ခဲ့ပုံနှင့် မြွေဖြူကြီးလက်မှ ပြေးခဲ့ရပုံများကို ပြောပြသည်။ ထို့နောက် အာရုံခံမျှင်များ ပြည့်နေသော ငရဲတွင်းနက်ထဲ ပြုတ်ကျခဲ့ပုံနှင့် ထူးဆန်းသော မျက်လုံးကြီးများ၏ ဝိုင်းကြည့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပုံများကိုပါ ပြောပြလိုက်သည်။
ဘာဂါမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ လူငယ်လေးတစ်ဦးအနေဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဝိညာဉ်လောကသို့ သွားရုံနှင့် ဤမျှများပြားသော ဖြစ်ရပ်များကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ သူသည် နေရာတော်တော်များများကို ရောက်ရှိခဲ့ပုံရသည်။ ဂနုမ်းအဘိုးကြီးသည် သူ၏ နားထင်ကို မနှိပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် သူက - "ဒါဆို နောက်ဆုံးတော့ မင်း ဘယ် Familiar နဲ့မှ ကတိကဝတ် မပြုနိုင်ခဲ့ဘူးပေါ့၊ ဟုတ်လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ" အာဒမ်က ပြုံးစိစိဖြင့် - "ဘယ်သူက မရခဲ့ဘူး ပြောလို့လဲ?"
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူက စိတ်ဖြင့် ခေါ်ယူလိုက်ရာ သူ၏ ဦးခေါင်းထဲမှ မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ထဲတွင် ဥတစ်လုံး ပေါ်လာတော့သည်။
"အိုး!" ဘာဂါမှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူသည် ထိုဥကို အသာအယာယူကာ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သည် - "တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ! သတ္တဝါတစ်ကောင်၊ ဒါမှမဟုတ် ဥတစ်လုံးက လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေနိုင်တာမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။"
အာဒမ် တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ ထိုဥမှာ သူ၏ 'စိတ်' ထဲတွင် ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ 'ကြာဖြူ' ထဲတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။ ထိုကြာဖြူမှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ သို့သော် အရာအားလုံးမှာ သူ ကြံစည်ထားသလို ဖြစ်မလာတတ်ပေ။
"ကြည့်ရတာ ဒီဥထဲက သတ္တဝါက မင်းနဲ့ ကတိကဝတ် ပြုပြီးသား ဖြစ်နေပြီပဲ။" ဘာဂါက ဥကို အာဒမ်ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ အာဒမ် အံ့သြသွားရသည် - "ပြုပြီးသား ဟုတ်လား?"
"အေး။" ဘာဂါ ခေါင်းညိတ်သည် - "မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ အလွန် ခိုင်မာတဲ့ ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခု ရှိနေတာကို ငါ ခံစားရတယ်။"
"ဝုဖ်!" ဘလက်ကီးကလည်း အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အာဒမ်သည် ဥကို ကြည့်ရင်း - ‘ငါ မင်းကို မြွေကြီးဆီက ကယ်ခဲ့လို့လား?’ ဟု တွေတွေကြီး စဉ်းစားနေမိသည်။ ထို့နောက် သူက ဂနုမ်းအဘိုးကြီးကို ကြည့်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည် - "အားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးကြီး။" ထို့နောက် ဘလက်ကီ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း - "မင်းကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘလက်ကီ။ မင်းသာ မပါရင် ငါ သေလောက်ပြီ။"
ဘလက်ကီးက ပြန်မဖြေသော်လည်း သူ၏ အမြီးမှာ ပို၍ မြန်မြန် လှုပ်ယမ်းလာသည်။
"ကဲ... မင်း အကယ်ဒမီကို ပြန်သင့်ပြီ။ မင်း ဟိုမှာ မရှိတာ ဆယ်ရက်တောင် ရှိသွားပြီ" ဟု ဘာဂါက ဆေးလိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဘာ?!" အာဒမ် လန့်သွားသည် - "တောက်! ငါ စာမေးပွဲ တစ်ခု လွတ်သွားပြီ! မဟုတ်ဘူး... နှစ်ခုတောင် ထင်တယ်!"
"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ငါ ဟယ်လင် နဲ့ ပြောထားပြီးသား။ သူမက အားလုံးကို စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်" ဟု ဘာဂါက အေးအေးဆေးဆေး ပြောသည်။
"ဟယ်လင်က ဘယ်သူလဲ?" အာဒမ်က ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။
ဗုန်း!!!
"သွားတော့! မင်းက မေးခွန်းတွေ သိပ်များတာပဲ!" ဂနုမ်းအဘိုးကြီးက ဟောက်လိုက်သည်။
"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ!" အာဒမ်သည် သူ၏ ပစ္စည်းများကို အမြန်သိမ်း၊ ဥကို စိတ်ထဲပြန်ထည့်ကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
ဘာဂါသည် အာဒမ်၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည် - "ဝိညာဉ်လောကထဲမှာ နာရီပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေနိုင်တာကို ထားဦး၊ အဲဒီ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ တည်ရှိမှုကြီးတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုတောင် သူက ရခဲ့တယ်ပေါ့..."
ပုံမှန်အားဖြင့် မှော်ဆရာများသည် ဝိညာဉ်လောကကို လေ့လာလျှင် အလွန်ဝေးဝေး မသွားရဲကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာတွင် အကွာအဝေးဆိုသည်မှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် အာဒမ်၏ ပြောပြချက်အရမူ ဤလူငယ်လေးမှာ အားလပ်ရက်ခရီးရှည်ကြီး ထွက်လာခဲ့သကဲ့သို့ပင်။
"ဒီကောင်လေးကတော့... တကယ့်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ကောင်ပဲ။"