အဆောင်ခန်း ၅၂-A အပြင်ဘက်တွင် ပထမနှစ်ကျောင်းသားတစ်စု စုရုံးနေကြသည်။ အချို့က အခန်းထဲတွင် ဘာတွေဖြစ်နေသလဲ သိရန် တံခါးတွင် နားကပ်ပြီး နားစွင့်နေကြသလို၊ အချို့ကလည်း တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် စကားပြောနေကြသည်။
အတန်ကြာကတည်းက အခန်း ၅၂-A အတွင်းမှ ပစ္စည်းများ ကျိုးပဲ့သံ၊ လဲကျသံများ၊ ဆဲဆိုသံနှင့် အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကလေးများမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် တံခါးရှေ့တွင် စုဝေးနေကြခြင်းပင်။
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ မသိဘူးနော်?"
"ဒီနှစ်ကောင်ကတော့ အမြဲတမ်း တစ်ခုခု ရှုပ်နေတာပဲ။"
"အေးလေ... ငါကတော့ မအံ့သြတော့ပါဘူး။"
"နောက်တစ်ပွဲ ထပ်နွှဲကြဦးမှာလား?"
"နွှဲရင်တော့ အကောင်းသားပဲ!" "ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်! ဒီနှစ်ကောင်က ဘယ်လောက်ပဲ တုံးတုံး၊ တကယ်ကို ဖျော်ဖြေမှု ပေးနိုင်တာကွ။"
အပြင်က ကလေးများ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အဆောင်ခန်းတံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး ဝက်ကြီးတစ်ကောင် ပြေးထွက်လာသည်။ သို့သော် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ ဝက်မဟုတ်ဘဲ အက်ဒဝပ် ဖြစ်နေသည်!
အက်ဒဝပ်သည် အပြင်က ကလေးအချို့ကို ဝင်တိုက်မိပြီး သူ၏ ကိုယ်အလေးချိန်ဖြင့် ဖိမိသွားသည်။ သူသည် အမြန်ပြန်ထရပ်ကာ အခန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်ပြီး တဟားဟား အော်ရယ်တော့သည်။
"ဟားဟားဟား—"
သူ၏ ရယ်သံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပျံထွက်လာသော ဖိနပ်တစ်ဖက်က သူ၏မျက်နှာကို ဝုန်းခနဲ လာမှန်သောကြောင့်ပင်။
ဗုန်း!
"အား!" အက်ဒဝပ် နာကျင်စွာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသော်လည်း သူ၏ ရယ်သံကိုတော့ မရပ်နိုင်သေးပေ။ "နောက်ဆုံးတော့ မင်း သိသွားပြီလား? ဟားဟားဟား!" သူသည် အာဒမ်ကို ထပ်မံလှောင်ပြောင်ပြီးနောက် အော်ရယ်လျက်ပင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
အပြင်က ကလေးများမှာ ဤအရူးနှစ်ယောက်ကြား ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဟု တွေးတောနေစဉ်မှာပင် အာဒမ်၏ ဒေါသတကြီး အော်သံက အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဝက်စုတ်! မင်း ငါ့မျက်နှာကို ဘာတွေ လုပ်ထားတာလဲ?!"
အာဒမ် ဒေါသတကြီးဖြင့် အခန်းပြင် ထွက်လာသောအခါ ကျန်ရှိသော ကလေးများမှာ အားရပါးရ ဟားတိုက်ရယ်မောကြတော့သည်။
"သူ့မျက်နှာက ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"
"ဟားဟားဟား! အခုထိ မပြောင်သေးဘူးပဲ!"
"အက်ဒဝပ်က မှော်ဆေးတစ်မျိုးမျိုး သုံးထားတာ နေမှာ!"
အတန်းဖော်များ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံရသောအခါ အာဒမ် အလွန်အမင်း အရှက်ရသွားတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ကာ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရေချိုးခန်းထဲသွားပြီး မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသည်မှာ လူရွှင်တော်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ အာဒမ်သည် မျက်နှာပေါ်မှ ဆေးများကို အကြိမ်ကြိမ် ဆေးသော်လည်း အချည်းနှီးပင်။ အက်ဒဝပ်က သူ၏မျက်နှာကို ဆေးခြယ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆေးများမှာ လုံးဝ ဆေး၍မရဘဲ ရှိနေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ သက်ပြင်းချလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ "ဒီဝက်စုတ်က တကယ်ပဲ မှော်ဆေးတွေ သုံးခဲ့တာလား? တကယ့်ကို ဒုက္ခပဲ!"
လောလောဆယ်တွင် ဘာမှမတတ်နိုင်သဖြင့် သူသည် ဤကိစ္စကို ခေါင်းထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စာရေးစားပွဲပေါ်မှ ပစ္စည်းအချို့ကို ယူကာ အခန်းပြင် ထွက်လာခဲ့သည်။ လူတိုင်း၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုပြီး ကျောင်းဝင်း၏ မြောက်ဘက်အဆုံးသို့ လျှောက်သွားကာ အဆောက်အအုံတစ်ခုထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
သူသည် လှေကားမှတစ်ဆင့် မြေအောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားပြီး ဧည့်ကြိုစားပွဲရှိရာသို့ သွားလိုက်ရာ နှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် အဘွားအိုတစ်ဦးမှာ ခုံပေါ်တွင် ငိုက်မြည်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
"အဟမ်း!" အာဒမ်က သူမ နိုးလာအောင် အကျယ်ကြီး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။
"ဟမ်? ဘယ်သူလဲ?" အဘွားအိုသည် မျက်လုံးကို ပွတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်မှာ အာဒမ်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ "ဒါ ဘယ်လိုကြီးလဲ?!" အကယ်၍ အာဒမ်သာ ကျောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်မထားလျှင် သူမသည် ဤလူရွှင်တော်ကို တိုက်ခိုက်မိတော့မည် ဖြစ်သည်။
"မင်းကတော့ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ ဝါသနာရှိတာပဲ ကောင်လေးရာ" ဟု အဘွားအိုက မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ထားပါတော့... မင်း အခန်းငှားမလို့လား?"
အာဒမ်သည် အဘွားအို၏ စကားကြောင့် နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသော်လည်း ရိုရိုသေသေပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျာ။ အခန်းငှားခက ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ သိပါရစေ။"
"တစ်နာရီကို ပလက်တီနမ်ဒင်္ဂါး တစ်ပြား။" အဘွားအိုက သမ်းဝေရင်း ပြောလိုက်သည်။ အာဒမ် မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ ဈေးကြီးသည့်အတွက် ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားရသည်။ သူသည် မျှော်လင့်ချက်လေးဖြင့် မေးကြည့်လိုက်သည်။
"လျော့... လျှော့ဈေးလေးများ မရဘူးလားဟင်?"
အဘွားအိုက အာဒမ်ကို ဆွံ့အစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက... အရူးလား?" "မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က အာဒမ်ပါ။" အဘွားအို: "..." အာဒမ်: "..."
သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်မိနစ်ခန့် အပြန်အလှန် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အာဒမ် လက်လျှော့လိုက်ပြီး ပလက်တီနမ်ဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ရော့၊ ဒါယူပြီး အခန်း ၅ ကို သွားလိုက်။" အဘွားအိုက ပလက်တီနမ်ဒင်္ဂါးကို ယူကာ သံနဲ့လုပ်ထားသော အခန်းကတ်ပြားတစ်ခုကို ကမ်းပေးသည်။ အာဒမ်က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီး အခန်း ၅ ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ အဘွားအိုသည် ထွက်ခွာသွားသော အာဒမ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒီဘက်ခေတ်မှာ အကယ်ဒမီက ထူးထူးဆန်းဆန်း လူတွေကို အကုန်လက်ခံနေတာပဲ။" မကြာမီမှာပင် သူမသည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
အာဒမ်သည် အခန်းကတ်ပြားကို ဝှေ့ယမ်းကာ လမ်းဆုံးရှိ အခန်းကျယ်ကြီးထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ဤအခန်း၏ နံရံများကို အနက်ရောင် သတ္တုစပ်တစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ရှုပ်ထွေးသော မှော်အစီအရင်များ(Formations) ရေးထိုးထားသည်။
"ဒါတွေက ဆူညံသံတွေကို ကာကွယ်ပေးတဲ့အပြင် စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူပေးတဲ့ အင်းစာသား (Runes) တွေ ဖြစ်ရမယ်..." အာဒမ်သည် နံရံကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် လေ့ကျင့်ရေး ရုပ်တု ၃ ခု ရှိသည်။ ၎င်းတို့ကိုလည်း နံရံနှင့် တူညီသော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသည်။ အာဒမ်သည် အလယ်က ရုပ်တုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါက်ကြည့်လိုက်သည်။ "တကယ်ကို မာတာပဲ။"
သူသည် အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ သွားကာ အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။ သူ ယနေ့ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ မှော်ရွတ်ဆိုခြင်း (Spell Casting) ကို လေ့လာရန်ပင် ဖြစ်သည်! လက်ရှိတွင် သူ့ထံ၌ မှော်အတတ် ၃ ခု ရှိသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရန်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။
၎င်းမှာ အဆင့် (၁) မှော်အတတ် - ထူးဆန်းသောအလင်းတန်း (Eldritch Beam) ဖြစ်သည်! ကျန်ရှိသော မှော်အတတ် ၂ ခုမှာတော့ လူများကို လှည့်စားရန်အတွက်သာ သုံးနိုင်သည်။
သူသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး လက်များဖြင့် လှုပ်ရှားမှုများကို စတင် ပြုလုပ်တော့သည်။ သူသည် ၎င်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ မြန်ဆန်ပြီး ချောမွေ့နေသည်။ တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် အာဒမ်သည် ဤမှော်အတတ်အတွက် လိုအပ်သော လက်ဟန်ခြေဟန် ၁၁ မျိုးကို အောင်မြင်စွာ ပြုလုပ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်!
နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညာဘက်လက်မှ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို အလယ်ရှိ လေ့ကျင့်ရေးရုပ်တုဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ ၎င်းနောက် အာဒမ်သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထည့်သွင်းလိုက်ရာ တောက်ပသော မှော်စက်ဝန်းတစ်ခုသည် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းနှင့် အင်းပုံစံအစိတ်အပိုင်းများ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်!
ထို့နောက်... နက်မှောင်သော ခရမ်းရင့်ရောင် စွမ်းအင်ထုကြီးတစ်ခုသည် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် စုစည်းလာတော့သည်။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အာဒမ် အတိုင်းထက်အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ ၎င်းမှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မှော်ဂါထာ ရွတ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်လား!
မကြာမီ သူ စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး အာရုံအားလုံးကို ဂါထာပေါ်သို့ စုစည်းလိုက်သည်။ လက်ချောင်းထိပ်ရှိ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသော စွမ်းအင်ထုကြီးမှာ စုစည်းသွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်... အာဒမ်၏ မျက်လုံးများမှာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။
ဗုန်း!!!