အခန်း (၃၃) ငါက သူရဲဘောကြောင်သူပဲ

အာဒမ်မှာ ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားသည်။ ဤအခြေအနေမှာ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်ပြင်ပသို့ လုံးဝရောက်ရှိနေပြီး၊ ဤမိန်းကလေးက သူ့ကို ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး စိန်ခေါ်ရသနည်း၊ သူ တစ်ခုခုများ အမှားလုပ်မိလို့လားဟုပင် တွေးတောမိသွားသည်။

အာဒမ်က လီဆာကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေစဉ်မှာပင် အက်ဒဝပ်က ရှေ့ထွက်လာပြီး သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ 

"စာကြည့်တိုက်ကိုပဲ ပြန်သွားစမ်းပါ စာဂျပိုးမရဲ့!" တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် အက်ဒဝပ်သည် သူမကို အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

လီဆာသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အက်ဒဝပ်ကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဖယ်စမ်းပါ ဝက်ကလေးရဲ့။"

"ဘာ..." အက်ဒဝပ်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အရှက်ရမှုကြောင့်ဖြစ်စေ နီမြန်းသွားတော့သည်။ အာဒမ်က သူ့ကို 'ဝက်ကလေး' ဟု အမြဲခေါ်သော်လည်း သူ ဘယ်တော့မှ စိတ်မဆိုးခဲ့ပေ။ သို့သော် လီဆာက ထိုသို့ခေါ်လိုက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခုကို ထိခိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် တုန်ရီနေသော လက်ညှိုးဖြင့် ထိုမိန်းကလေးကို ညွှန်ကာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ "ဒီမှာ စာဂျပိုးမ! မင်း ဘယ်သူ့ကို ဝက်ကလေးလို့ ခေါ်နေတာလဲ?"

"ဘယ်သူ့ကို ထင်လို့လဲ?" လီဆာက မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤအချက်က အက်ဒဝပ်ကို ပို၍ ပေါက်ကွဲစေခဲ့သည်။ သူ ထပ်မံအော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အာဒမ်က သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်ကာ စိတ်အေးအေးထားရန် တားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လီဆာကို ကြည့်ပြီး နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို စိန်ခေါ်နေရတာလဲ? ငါတို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘူး မဟုတ်လား?"

အာဒမ် တကယ်ကို နားမလည်ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်များကို အစဉ်တစိုက် စုပ်ယူနေခြင်းကြောင့် မြင့်မားလာသော သူ၏ 'အာရုံခံစားမှု'ကြောင့် လူတစ်ဦး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ ခပ်ရေးရေး ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ၎င်းကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသလို စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန်လည်း မလွယ်ကူပေ။ ၎င်းမှာ သူ့အတွက် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်သစ်တစ်ခုပင်။ သို့သော် လီဆာသည် သူ့အပေါ် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။

လီဆာသည် အာဒမ်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "လက်တွေ့မှာ တိုက်ခိုက်ရတာက အတုယောင်ကမ္ဘာထဲမှာ တိုက်ခိုက်ရတာနဲ့ မတူဘူး။ တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်ပွဲမှာ မင်းကို ငါ ရှုံးလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မယုံကြည်ဘူး။"

ထိုအခါမှသာ ထိုမိန်းကလေး ဘာကြောင့် စိန်ခေါ်သည်ကို အာဒမ် နားလည်သွားတော့သည်။ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွင် သူက ပထမရသွားခြင်းက သူမ၏ မာနကို ထိခိုက်သွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သိလိုက်ရသောအခါ အာဒမ်မှာ စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သူသည် အက်ဒဝပ်၏ လက်ကို ဆွဲကာ သူမဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို ငါ ငြင်းပယ်တယ်။"

လီဆာနှင့် ဖြစ်ပျက်သမျှကို ရပ်ကြည့်နေကြသော ကလေးများမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ ဤကမ္ဘာတွင် မှော်ဆရာများသည် ပညာရှိသော သုတေသီများ ဖြစ်ကြရုံသာမက ပြင်းထန်သော စစ်သည်တော်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် စိန်ခေါ်မှုများ၊ အထူးသဖြင့် တစ်ယောက်ချင်း စိန်ခေါ်မှုကို ဘယ်တော့မှ နောက်မဆုတ်ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့် မှော်ဆရာမှ 'လူကြောက်' ဟု အမည်တပ်ခံရခြင်းကို မလိုလားသောကြောင့်ပင်။ အထူးသဖြင့် အလင်းဘက်တော်သား မှော်ဆရာများ (Light Magi) သည် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အရာအားလုံးထက် ပို၍ တန်ဖိုးထားကြသည်!

သို့သော် အာဒမ်ကတော့ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်အားပေ။ ထို့အပြင် သူသည် မှော်ဆရာ လူ့အဖွဲ့အစည်းသို့ ရောက်ခါစဖြစ်၍ ထိုရိုးရာဓလေ့များကိုလည်း ကောင်းကောင်းမသိသေးပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် အာဒမ်၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အကုန်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်သူများကို ထားပါဦး၊ အက်ဒဝပ်ပင်လျှင် မှင်တက်သွားရသည်။

လီဆာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အာဒမ်ကို ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ "မင်း! မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး စိန်ခေါ်မှုကို ငြင်းရတာလဲ? မင်းက လူကြောက်လား?!"

အာဒမ် လှည့်လာပြီး သူ၏ လက်သန်းလေးဖြင့် နားကို ကလော်ရင်း ထူထူးအအ မျက်နှာပေးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အေး... ငါက လူကြောက်ပဲ။ မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ? မင်းရဲ့ စကားတွေနဲ့ ငါ့ကို ဆွဲဆောင်ပြီး တိုက်ခိုင်းလို့ ရမယ် ထင်နေတာလား? ဟမ့်... သွားစမ်းပါ။"

လီဆာ နောက်တစ်ကြိမ် ဆွံ့အသွားပြန်သည်။ အာဒမ်က အက်ဒဝပ်ကို တိုးတိုးလေး ပြောရင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ "လာပါ ဝက်ကလေးရာ... အမြန်သွားရအောင်။ လူတွေက ငါ့ကို ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြည့်နေကြပြီ။"

အက်ဒဝပ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ခါသွားသည်။ သူ၏ အခန်းဖော်ကြောင့် သူပါ အရှက်ရနေရပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အတန်းဖော်များ၏ အကြည့်များကို ရှောင်လွှဲကာ အတန်းထဲမှ အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"နေ... နေပါဦး!" လီဆာက သူတို့နှစ်ယောက်နောက်သို့ ပြေးလိုက်လာပြီး လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်ပြန်သည်။ သူမက အာဒမ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"မင်း သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်! ငါ ရွှေဒင်္ဂါး ၅၀ လောင်းကြေးထပ်မယ်—"

သူမသည် ပွဲရလဒ်ပေါ်တွင် လောင်းကြေးထပ်ရန် ပြောလိုခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ စကားမဆုံးမီမှာပင် အာဒမ်က သူမရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး သူမ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို အားရပါးရ ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်သည်။

"နိုင်တဲ့သူက ရွှေဒင်္ဂါး ၅၀ ရမှာလား? ဟားဟားဟား! သဘောတူတယ်!" အာဒမ် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ တကယ်ပင် ငွေလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မနေ့က ဘာဂါထံမှ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများနှင့် ကိရိယာများကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီးနောက် သူ့တွင် ငွေအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ ထို့အပြင် ဆေးရည်များဖော်စပ်ပြီး ပြန်ရောင်းရန်မှာလည်း အချိန်ယူရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရွှေဒင်္ဂါး ၅၀ ဟူသည်မှာ သူ့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော ပမာဏပင်။

အာဒမ်၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကြောင့် လီဆာမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူမ မည်သို့ ပြန်ပြောရမှန်း အတော်ကြာအောင် မသိဖြစ်နေမိသည်။ အာဒမ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်မှသာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အော်မေးလိုက်သည်။

"နေဦး နေဦး! မင်း ဘယ်တော့ တိုက်ချင်တာလဲ?"

အာဒမ်က လှည့်မကြည့်ဘဲ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်း ပြလိုက်သည်။ "နောက် ၁၀ ရက်နေရင်။ အဲဒီ ရွှေဒင်္ဂါးတွေကို ငါ့အတွက် နွေးနွေးထွေးထွေး သိမ်းထားပေးဦး။ ဟီးဟီးဟီး!"

လီဆာက မျက်လုံးမှေးကာ တွေးလိုက်သည်။ ‘ဒီကောင် တကယ်ကို ဘဝင်မြင့်နေတာပဲ!’ နောက်ဆုံးတွင် သူမက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကြေညာလိုက်သည်။ "နောက် ၁၀ ရက်နေရင် အကယ်ဒမီရဲ့ အားကစားကွင်းမှာ တွေ့ကြတာပေါ့။" ထို့နောက် သူမသည် အာဒမ်၏ အဖြေကို မစောင့်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်သမျှကို ကြည့်နေကြသော ကလေးများကြားတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဘုရားရေ! ငါတို့ နတ်သမီးလေးက ဒီနှစ်ရဲ့ နံပါတ် (၁) ကျောင်းသားကို စိန်ခေါ်လိုက်တာလား!?"

 "အဲ့ဒါကို ထားပါဦး! အာဒမ်က အစက ငြင်းနေတာကွ။ သူက ကြောက်ချေးပါတဲ့ ကြွက်ကလေးပဲ!" 

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်! ငါတို့ နတ်သမီးလေး လီဆာကိုတောင် ပြန်တိုက်ရဲတယ်လား? 

အတင့်ရဲလှချည်လား! အားလုံးပဲ သူ့ကို သပိတ်မှောက်ကြစို့!" 

"အာဒမ်က တကယ် ကြောက်နေတာ ဟားဟား! လီဆာက ရွှေဒင်္ဂါး ၅၀ လောင်းကြေးထပ်မှပဲ သူက သဘောတူတာ။ ဆင်းရဲသားဆိုတာ ဆင်းရဲသားပါပဲကွာ။"

လီဆာတွင် ကျောင်းသားသစ်များကြား၌ ပရိသတ်များစွာ ရှိသည်။ သူမက 'A' အဆင့် ပါရမီရှိရုံသာမက အလွန်လည်း လှပသောကြောင့်ပင်။ သဘာဝအတိုင်းပင် လူတိုင်း (အထူးသဖြင့် ယောင်္ကျားလေးများ) က သူမဘက်မှ ရပ်တည်ကြသည်။ ထို့အပြင် ဤသည်မှာ ပထမနှစ်ကျောင်းသားများအကြား ပထမဆုံးသော တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်မှာ ထူးဆန်းသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်မှာ နံပါတ် (၁) ကျောင်းသားနှင့် နံပါတ် (၂) ကျောင်းသားတို့ တိုက်ခိုက်ကြမည် ဖြစ်ခြင်းပင်!

ဤသတင်းမှာ ပထမနှစ် ကျောင်းသားအားလုံးကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။ ကလေးများမှာ ထိုပွဲကို ရင်ခုန်စွာ စောင့်စားနေကြတော့သည်။

...

တောင်ဘက်ရပ်ကွက် ရှိ နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုအတွင်း၌ အာဒမ်နှင့် အက်ဒဝပ်တို့သည် စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ ဆန်ဝိုင်ကို သောက်သုံးနေကြသည်။ အာဒမ် အေးအေးဆေးဆေး ဝိုင်သောက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး အက်ဒဝပ်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"အာဒမ်... မင်း ဟိုစာဂျပိုးမနဲ့ တိုက်ရမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား? သူမက 'A' အဆင့် ပါရမီရှိတဲ့သူနော် သိရဲ့လား?"

အာဒမ်က ဝိုင်တစ်ခွက်ကို မော့ချလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ပါရမီက ဘာဆိုင်လို့လဲ?"

"ဆိုင်တာပေါ့!" အက်ဒဝပ်က အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူမမှာ မင်းထက်ပိုပြီး မှော်စွမ်းအင် (Mana) ပမာဏ များသလို၊ မှော်ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးတဲ့ နှုန်းကလည်း မင်းထက် အများကြီး ပိုမြန်တယ်။ ဒါက တိုက်ပွဲမှာ အလွန် အရေးပါတဲ့ အချက်ပဲ။"

အာဒမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မှော်စွမ်းအင်တစ်ခုတည်းက တိုက်ပွဲရဲ့ ရလဒ်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးတာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

အက်ဒဝပ် ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ နောက်ထပ် ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ထပ်သောက်လိုက်သည်။ "မင်း နိုင်မယ်လို့ရော ယုံကြည်မှု ရှိရဲ့လား?"

အာဒမ်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ရှိတာပေါ့!"

သူ၏ ယုံကြည်မှုမှာ သူ၏လက်ထဲတွင် အဆင့် (၁) မှော်အတတ် နှစ်ခု ရှိနေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခု သူလုပ်ရန်မှာ မှော်အင်းပုံစံ တည်ဆောက်ပုံနှင့် မှော်ပစ္စည်းများ အသုံးပြုပုံကို လေ့လာရန်သာ ကျန်တော့သည်။ သို့သော် ထိုမျှတင် မကသေးပေ။ သူ့တွင် အခြားသော လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ အဖြူရောင်ကြာပန်းထံမှ သူ ရရှိထားသော အရာပင် ဖြစ်သည်!