အာဒမ်၏ အမြင်အာရုံမှာ အစပိုင်းတွင် ဝေဝါးနေသော်လည်း ပြန်လည်ကြည်လင်လာချိန်တွင် သူသည် အဆုံးအစမဲ့ကျယ်ပြောလှသော မြက်ခင်းပြင်စိမ်းကြီးတစ်ခုပေါ်၌ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒါ... ဒါက ဘယ်နေရာလဲ?!” သူ ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်မိသည်။ သူ ခံစားနေရသော အံ့သြတုန်လှုပ်မှုမှာ ဖော်ပြ၍ပင် မရနိုင်ချေ။ လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်ပိုင်းလေးကမှ သူသည် ရေကန်ထဲတွင် ရေချိုးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ဤစိမ်းကားလှသော နေရာသစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
တစ်ခဏအကြာတွင် ပတ်ဝန်းကျင်မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်ခြည်းပြောင်းလဲသွားပြီး နက်မှောင်သော ဆံပင်ရှည်များနှင့် အနက်ရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဆင်မြန်းထားသည့် ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦး သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ အာဒမ်သည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။
“မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ?!”
သို့သော် ထိုချပ်ဝတ်တန်ဆာနှင့် လူမှာ သူ့အသံကို ကြားပုံမရသလို သူ့ကို မြင်ပုံလည်း မရပေ။ အာဒမ်အနေဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ လူပေါင်းထောင်ချီ၍ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာကြသည်။ အချို့မှာ ဝေဟင်တွင် ပျံဝဲနေကြပြီး အချို့မှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြကာ အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် လူကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါ (Aura) များကြောင့်ပင် အာဒမ်မှာ အသက်ရှူရကျပ်လာသလို ခံစားရ၏။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စကားလုံးတစ်လုံးတည်းသာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။
‘မှော်ဆရာ (Magus)!’
အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် လူကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူမှာအတိုင်းအဆမဲ့ တည်ငြိမ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကျောပြင်မှာ လှံတစ်စင်းကဲ့သို့ မတ်နေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။ အာဒမ်သည် မသိလိုက်ဘဲ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ရင်း 'ဒီလူက ဘယ်လိုလူမျိုးပါလိမ့်' ဟု အံ့သြစွာ တွေးနေမိသည်။
ထို့နောက် မြင်ကွင်းထဲရှိ လူများမှာ သူ နားမလည်သော ဘာသာစကားတစ်ခုဖြင့် စတင်ပြောဆိုလာကြသည်။ အာဒမ်မှာ ဘာကိုမှ နားမလည်သော်လည်း ထိုလူကို ဝိုင်းထားကြသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော မှော်ဆရာများ၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် ကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရောက်လာကြသူများ မဟုတ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။
ဆက်လက်ဖြစ်ပွားလာသော အခြေအနေများမှာ အာဒမ်၏ လောကအမြင်ကို လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားစေတော့သည်။ စုရုံးရောက်ရှိနေသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော မှော်ဆရာများသည် ချပ်ဝတ်နှင့်လူကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ဖျက်အားပြင်းလှသော မှော်အတတ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ဖော်လိုက်ကြရာ ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာပြီး မြေပြင်များ အက်ကွဲကာ ကောင်းကင်ယံကြီးပင် တစ်စစီ ပြိုကွဲပျက်စီးမတတ် ဖြစ်ကုန်သည်။ အာဒမ်မှာ ထိုမဟာတိုက်ပွဲကြီးကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။
‘ဒါက... ဒါက ဘယ်လိုအစွမ်းမျိုးလဲ?!’ သူ စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေမိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးပြုန်းတီးနေသော်လည်း သူ့ထံသို့မူ မည်သည့်ထိခိုက်မှုမှ မရှိပေ။ သူသည် ကြည့်ရှုသူ သက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။ ဤမြင်ကွင်းထဲရှိ လူများအားလုံးမှာ အလွန်အစွမ်းထက်သော မှော်ဆရာများ ဖြစ်ကြသည်ကို သူ နားလည်လိုက်သည်။
သို့သော် အာဒမ် နားမလည်နိုင်သည့်အချက်မှာ လူပေါင်းထောင်ချီ၍ ဝိုင်းတိုက်ခိုက်နေသော်လည်း ထိုချပ်ဝတ်နှင့်လူမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပြန်လည်ခုခံနေပြီး အသာစီးပင် ရနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ခဲသွားသလို ဖြစ်သွားပြီး နောက်ထပ် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြန်သောအခါ လူပေါင်းများစွာမှာ အမှုန့်အဖြစ်သို့ ပျက်စီးသွားကြသည်။ တိုက်ခိုက်နေသော မှော်ဆရာများသည်လည်း လျှော့တွက်၍ မရသူများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မှော်တစ်ချက်ဖြင့် ဥက္ကာခဲမိုးများ ရွာချစေခြင်း၊ မြေငလျင်များ လှုပ်ခတ်စေခြင်းနှင့် မိုးကြိုးများ ပစ်ချစေခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်ကြသည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် တိုက်ပွဲအခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲလာပြီး အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် လူမှာ အရေးပါသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ခံလိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီးမှော်ဆရာတစ်ဦးက အလင်းနှုန်းကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖြတ်ချလိုက်လေသည်! သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး ပေးလိုက်ရသည့် တန်ဖိုးမှာ သူမ၏ အသက်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဟင့်အင်း!” ချပ်ဝတ်နှင့်လူမှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အာဒမ်မှာ မသိလိုက်ဘဲ အော်ဟစ်မိသွားသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ ဤရဲရင့်သော မှော်ဆရာဘက်မှ အားပေးနေမိပြီဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် မှော်ဆရာမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဒဏ်ရာများ ရလာတော့သည်။ သူ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ၊ သူ၏ မှော်အတတ်များမှာ မည်မျှပင် ကောင်းကင်ယံကို တုန်လှုပ်စေကာမူ နောက်ဆုံးတွင် သူနှင့် အဆင့်အတန်း တူညီပုံရသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော မှော်ဆရာများကို မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။
သူ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်အချိန်တွင်မူ ထိုမှော်ဆရာသည် အာဒမ်၏ စိတ်နှလုံးကို အမြစ်ကနေ လှုပ်ခါသွားစေမည့်အရာတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အဖြူရောင် ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေါ်လာလေသည်! အာဒမ်မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိပြီး ရင်ခုန်သံများ မြန်လာတော့သည်။
“ဒါ... ဒါက အဲ့ဒီဟာပဲ မဟုတ်လား...”
နောက်တစ်ခဏတွင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ အေးခဲသွားသလို ဖြစ်သွားပြီး ထောင်ပေါင်းများစွာသော မှော်ဆရာများမှာ ထွက်ပြေးရန် ရုန်းကန်နေကြရသည်။ အဖြူရောင်ကြာပန်းသည် ပွင့်အာလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ မှော်ဆရာများမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သေကျေပျက်စီးသွားကြပြီး မကြာမီမှာပင် အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် လူ၏ လက်မောင်းမှာလည်း ဘေးသို့ ခွေကျသွားတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော အာဒမ်၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုမှော်ဆရာ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိရာ ထူးဆန်းစွာပင် ထိုမှော်ဆရာကလည်း သူ့ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
မှော်ဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အသက်ဓာတ်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို အာဒမ် မြင်နေရသော်လည်း ထိုသူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် နောင်တရခြင်း အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။ မှော်ဆရာသည် မတ်တပ်ရပ်လျက်၊ ကျောပြင်ကို လှံတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြောင့်တန်းစွာ ထားရှိရင်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် မသေဆုံးမီမှာပင် ထိုမှော်ဆရာ၏ အကြည့်သည် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်တို့ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အာဒမ်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားခဲ့သည်။ မိမိ၏ စိတ်က ကစားနေခြင်းလားဟု အာဒမ် မဝေခွဲနိုင်သော်လည်း ချပ်ဝတ်နှင့် မှော်ဆရာက သူ့ကို အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်!
နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ခိုက်သွားသော ထိုမှော်ဆရာ၏ နောက်ဆုံးအချိန်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အာဒမ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝေလာသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် မြင်ကွင်းမှာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြီး အာဒမ်သည် ထူးဆန်းလှသော အဖြူရောင် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုထဲတွင် ပျံဝဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်စိလည်လမ်းမှား ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးကြည့်နေစဉ် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော အလင်းစက်လေးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အချို့မှာ သေးငယ်ပြီး အချို့မှာ ကြီးမားကြသည်။ သူ သတိပြန်ဝင်လာရန် အချိန်အတော်ယူလိုက်ရသော်လည်း ခုနက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော တိုက်ပွဲကြီးကိုမူ သူ မေ့ဖျောက်၍ မရနိုင်သေးချေ။
“အဲဒီလူကိုင်ထားတဲ့ ကြာပန်းက... ငါ ရေကန်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ကြာပန်းနဲ့ အတူတူပဲ...” သူ မယုံနိုင်စွာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။
ထို့နောက် အာဒမ်၏ အကြည့်မှာ သူ၏အနီးတွင် ပျံဝဲနေသော အလင်းစက်လေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တံတွေးကို မြိုချလိုက်ကာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် လက်နှင့် မထိမီမှာပင် မြင်ကွင်းမှာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် စောစောက ရေချိုးခဲ့သော ရေကန်ထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း အဖြူရောင်ကြာပန်းကို မည်သည့်နေရာတွင်မှ မတွေ့ရတော့ပေ!
“မရှိတော့ဘူး! ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ?!” အာဒမ် ပျာယာခတ်သွားတော့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဤအဖြူရောင်ကြာပန်းသည် သူ၏ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည့် အစွမ်းထက်သော မှော်လက်နက် တစ်ခု ဖြစ်ရမည်ဆိုသည်ကို မသိအောင် အာဒမ်က တုံးအသူ မဟုတ်ပေ။
လူငယ်လေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေသော်လည်း ကြာပန်းကို အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရတော့။ ရုတ်တရက် ရေပြင်ပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသော သူ၏ ရုပ်သွင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ ကြောင်အသွားရသည်။ သူ၏ နဖူးအလယ်၊ မျက်ခုံးနှစ်ခု၏ အပေါ်နားလေးတွင် ကြာပန်းပုံစံ အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေလေသည်!
ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးမိသည်နှင့် အာဒမ်၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပလာတော့သည်။ ‘ဒါဆို အဖြူရောင်ကြာပန်းက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပေါင်းစပ်သွားတာလား?!’ ထိုသို့တွေးမိရင်း သူ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ ထိုကြာပန်းမှာ အတိအကျ ဘာမှန်းမသိသေးသော်လည်း ၎င်းသည် သူ၏ မှော်ဆရာဖြစ်လာမည့် လမ်းစဉ်တွင် အထောက်အကူပြုမည့် အလွန်အစွမ်းထက်သော အရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။
သူ စိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ထိုကြာပန်းအမှတ်အသားမှာ အရေပြားထဲသို့ လုံးဝဥဿုံ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။ စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် အာဒမ်သည် ကမ်းစပ်သို့ ကူးခတ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကိုယ်ကိုခြောက်အောင် သုတ်ကာ အပြာရောင် ဝတ်စုံနှင့် ဘောင်းဘီအဖြူ အဝတ်အစားအသစ်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။
သူသည် ညစာဝေငှနေသည့် မီးပုံကြီးဆီသို့ စိတ်လွင့်နေရင်း လျှောက်လာစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် လှောင်ပြောင်သံတစ်ခု သူ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။
“အို... ဒါက ငါတို့ရဲ့ လယ်သမားစစ်သည်တော်လေး မဟုတ်လား!”
အာဒမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ မသိလိုက်ဘဲ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိသည်။ သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာဖြင့် ထိုအသံလာရာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
‘ဒီကောင်... နောက်တစ်ခါ ထပ်လာပြန်ပြီ။’