အာဒမ် ကလိုဗာ အကယ်ဒမီတွင် စတင်ပညာသင်ကြားခဲ့သည်မှာ ငါးရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ မှော်ပညာ၏ အခြေခံသဘောတရားများနှင့် Manaစုပ်ယူခြင်းအတတ်အတွက် လိုအပ်သည့် အခြေခံဗဟုသုတများမှလွဲ၍ အခြားဘာမျှ မသင်ကြားရသေးချေ။ ကျောင်းသားသစ်များအားလုံးကို ပတ်ဝန်းကျင်မှ Manaများကို စုပ်ယူရန်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ရန်ကိုသာ အာရုံစိုက်ခိုင်းထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ မှော်ဆရာလမ်းစဉ်တွင် လေ့ကျင့်ရမည့် အရေးကြီးဆုံးသော အခြေခံကျင့်စဉ်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ပထမပညာသင်ပတ်သည် ကျောင်းသားသစ်များအတွက် မှော်ဆရာဘဝနှင့် မကြာမီသင်ကြားရတော့မည့် ရှုပ်ထွေးသောဘာသာရပ်များကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စေရန် ပြုလုပ်ပေးသည့် သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းသဘောမျိုး ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင်တော့ အာဒမ်နှင့် အက်ဒဝပ်တို့သည် ထိုနေ့၏ နောက်ဆုံးအတန်းပြီးနောက် အဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ယနေ့မှာ သောကြာနေ့ဖြစ်ပြီး စနေ၊ တနင်္ဂနွေ အားလပ်ရက်တွင် သူတို့နှစ်သက်ရာကို လုပ်ဆောင်ခွင့်ရှိသည်။
"မင်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်ဆိုင်ကနေ ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ချင်တယ်လို့ ပြောတာ ငါမှတ်မိတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား?" အက်ဒဝပ်က မုန့်အချိုလုံးကို စားရင်း မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်" ဟု အာဒမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ငါတို့ ပစ္စည်းတွေကို အဆောင်မှာ အရင်ထားပြီးရင် အပြင်ထွက်ကြရအောင်။"
သူသည် အထူးပြုလုပ်ထားသော ရေဖျော်ရည် တစ်မျိုးကို ဝယ်ရန် လိုအပ်နေသည်။ အကယ်၍ ထိုဖျော်ရည်ကို သူရရှိထားသည့်ဆုဖြစ်သော 'ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ဆီ' နှင့် ရောစပ်လိုက်ပါက အာနိသင်မှာ များစွာပိုမို ထိရောက်လာမည်ဖြစ်သည်။ သေချာပေါက်ပင် ဤအထူးနည်းလမ်းကို သူဝါးမြိုထားသော မှော်ဆရာကြီး၏ မှတ်ဉာဏ်များကြောင့် သိရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။
၎င်းအပြင် သူသည် ကိုယ်ပိုင်မှော်ဆေးရည် (Potions) များ စတင်ဖော်စပ်ရန်အတွက် လိုအပ်သော ကိရိယာတန်ဆာပလာအစုံကိုလည်း ဝယ်ယူရန် လိုအပ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် တကယ့်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် ဆေးရည်များ စတင်ရောင်းချနိုင်သည်နှင့် ငွေများစွာ ပြန်လည်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
နှစ်ယောက်သား ပစ္စည်းများကို အဆောင်တွင်ထားခဲ့ပြီး ကျောင်းဝင်းထဲမှ ချက်ချင်းထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် တောင်ဘက်ရပ်ကွက်၏ စည်ကားသော လမ်းမများအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ကြပြီး ဆိပ်ကမ်းအနီးရှိ ဈေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ နေဝင်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် မြို့တော်မှာ မီးရောင်စုံများဖြင့် လင်းထိန်နေသည်။ အဝေးတွင် 'လမင်းတံတား' (Lunar Bridge) သည် ကြယ်ရောင်များအလား ခမ်းနားထည်ဝါစွာ တောက်ပနေသည်။ ညဘက်ရောက်မှသာ လမင်းမြို့တော်သည် အသက်ဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးမှာ လူအုပ်ကြားမှ ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် 'Herbs & More' ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အာဒမ်သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် ခါးကို ကိုင်းညွတ်ကာ သူ၏သူငယ်ချင်းကို လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။
"ကြွပါဦးခင်ဗျာ... သခင်လေး အက်ဒဝပ်။"
"ဟင်?" အက်ဒဝပ်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသော်လည်း ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟဲဟဲ၊ ငါ့ရဲ့ အခန်းဖော်လေး အာဒမ်... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို သိသွားပြီပေါ့။ ကောင်းပြီလေ၊ ငါ ရှေ့ကသွားမယ်၊ မင်းက ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့တော့။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး။" အာဒမ်က ပို၍ပင် ကိုင်းညွတ်ကာ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးရဲ့ ကြီးမြတ်မှုက အတိုင်းအဆမရှိပါဘူး။"
"အင်း... မင်းက ထင်သလောက် မအပါဘူးပဲ။" အက်ဒဝပ်က မေးကိုမော့ကာ ဆိုင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ဝင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် တောင့်ခဲသွားတော့သည်။ သူ့ရှေ့တွင် ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် ခွေးကြီးတစ်ကောင်က သူ့ကို အငြိုးတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်! အက်ဒဝပ်မှာ အသေအလဲ ကြောက်လန့်သွားတော့သည်။ သူသည် ကြောက်လွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်ဘဲ ထိုနေရာမှာတင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေမိသည်။ ထိုမိစ္ဆာခွေးကြီးက သူ့အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်မလာခင်...
"အားးးးးးးး!!!" အက်ဒဝပ်သည် စူးရှသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားသည်။ "ကယ်ကြပါဦးဗျ!!!"
သို့သော် သူ မျှော်လင့်ထားသည့် နာကျင်မှုက ရောက်မလာခဲ့ပေ။ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်မှာ ကျယ်လောင်လှသော ရယ်သံများသာ ဖြစ်သည်။
"ဟားဟားဟားဟား!" အာဒမ်သည် သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ "အက်ဒ်... မင်း... မင်း... ဟားဟား။ မင်းက တကယ် ဟာသလုပ်နိုင်တာပဲ!"
"မင်း... ကောင်စုတ်လေး!" အက်ဒဝပ်သည် သူငယ်ချင်း၏ နောက်ပြောင်မှုကို ခံလိုက်ရမှန်း သိလိုက်သောအခါ သူ၏ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်သည်။ အာဒမ်က ရယ်မြဲရယ်ဆဲဖြင့် သူ့ကို ထူပေးလိုက်သည်။
"မင်းမျက်နှာက တကယ်ကို ရီချင်စရာကြီးကွ။"
"ဟွန်း!" အက်ဒဝပ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုင်ထဲသို့ ဒေါသတကြီး ဝင်သွားသည်။ သူသည် အတုယောင်မှော်ကို အသုံးပြုခဲ့သည့်သူကို ဆူပူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူက ဤမျှ အစစ်အမှန်နှင့်တူသော အတုယောင်ကို ဖန်တီးနိုင်သည်ဆိုပါက မှော်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးမိသွားသည်။ ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် သူ၏ဒေါသများမှာ လေလျှော့လိုက်သည့် ပူဖောင်းအလား ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အာဒမ်ကိုသာ ရန်လိုစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။ "မင်း စောင့်နေလိုက်ဦး! ငါ ပြန်လုပ်ပြမယ်၊ ဟင်း!"
သူ၏အခန်းဖော်ကို အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်ပြီးနောက် အာဒမ်သည် ဆေးတံသောက်ရင်း ထိုင်နေသည့် ဂနုမ်းအဘိုးကြီးရှိရာ ကောင်တာသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် လက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ကာ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
"နေကောင်းရဲ့လားခင်ဗျာ၊ မှော်ဆရာကြီး။"
ဂနုမ်းအဘိုးကြီးက ပျင်းရိစွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "ကြည့်ရတာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီဈေးပေါတဲ့ ဂူအောင်းလူသားလေးကို ယဉ်ကျေးမှုအချို့ သင်ပေးလိုက်ပုံရတယ်ပဲ။"
‘ဈေးပေါတဲ့... ဂူအောင်းလူသား? ငါ့ကိုလား?’ အာဒမ် စိတ်ထဲမှ မတတ်သာဘဲ တွေးမိသည်။ သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အက်ဒဝပ်က သူ့ကို အခြေခံ မှူးမတ်ယဉ်ကျေးမှုအချို့ကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရင်း အာဒမ်က သူ၏အခန်းဖော်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်။ "ဒါက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း အက်ဒဝပ်ပါ။"
အက်ဒဝပ်သည် သူ့ကို ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်မတတ် ကြောက်အောင်လုပ်ခဲ့သည့် ဂနုမ်းကြီးကို အာဒမ်၏နောက်ကွယ်မှ စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "နေ... နေကောင်းပါသလား မှော်ဆရာကြီး။"
ဂနုမ်းကြီးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဪ... ဗစ်တာရဲ့ သားလား?"
အက်ဒဝပ် အံ့သြသွားသည်။ "ဆရာက ကျွန်တော့်အဖေကို သိတာလား!?"
"တုံးလိုက်တဲ့ ကောင်လေး။" ဂနုမ်းကြီးက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ "လမင်းမြို့တော်မှာ မင်းအဖေကို မသိတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ?"
အက်ဒဝပ်က သူ၏နဖူးကို ရိုက်ကာ လျှာထုတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက ကျွန်တော်က သူ့သားမှန်း ဆရာ ဘယ်လိုသိတာလဲလို့ပါ။"
ဂနုမ်းကြီး၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ "မင်းအဖေက မင်းအမေရဲ့ ရောဂါကို ကုဖို့အတွက် ဘယ်သူ့ဆီမှာ ဆေးတွေ ဝယ်နေတယ်လို့ မင်းထင်လို့လဲ?"
အက်ဒဝပ်မှာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများ နီမြန်းလာသည်။ "ဒါဆို အမေ့အတွက် ဆေးတွေကို အခုထိ ဖော်စပ်ပေးနေတာ ဆရာပေါ့..." သူသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ရိုးသားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ရာ မျက်ရည်များမှာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာတော့သည်။ "အကယ်၍ ဆရာသာ မရှိရင် ကျွန်တော့်အမေက... သူမက..."
ဖြောင်း! ဂနုမ်းကြီးက အက်ဒဝပ်၏ နဖူးကို ဆေးတံဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။ "ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး သံယောဇဉ်တွေ လာမပြနဲ့ ကောင်လေး။"
"ဟု... ဟုတ်ကဲ့။" အက်ဒဝပ်က ငိုချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဆရာ့နာမည်ကို သိခွင့်ရမလား ခင်ဗျာ?"
ဂနုမ်းကြီးက ဆေးတံကို တစ်ချက်ဖွာလိုက်ပြီး တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ဖြေလိုက်သည်။ "ဘာဂါ။"
အက်ဒဝပ်က နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မှော်ဆရာ ဘာဂါ ခင်ဗျာ။"
ဘာဂါက လက်ကာပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အာဒမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းကရော ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ ကောင်လေး?"
အာဒမ်သည် သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာသည့် စာရင်းကို ရိုသေစွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဘာဂါက ထိုစာရင်းကို ယူကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် မေးသည်။ "မင်း နောက်ဆုံးတော့ ဆေးရည်တွေ စတင်ဖော်စပ်တော့မှာပေါ့၊ ဟုတ်လား?"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ!" အာဒမ်က သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ဖြေလိုက်သည်။
"အင်း... မဆိုးပါဘူး။" ဘာဂါက ၎င်းကို မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ အားလုံးပေါင်း ရွှေဒင်္ဂါး ၄၅၀ ကျသင့်မယ်။"
"ဘာ!!?" အာဒမ်သည် ငွေအမြောက်အမြား ပေးရမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဤပမာဏမှာ အလွန်အမင်း များပြားလွန်းလှသည်။
"ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို လျှော့ဈေးတော့ ပေးနိုင်ပါတယ်..." ဘာဂါ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားသည်။
အာဒမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အရင်ကလည်း ဤကဲ့သို့ ကြုံဖူးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဆ... ဆရာက အလဲအလှယ်အနေနဲ့ ဘာကို လိုချင်လို့လဲ?"