ဗာလာရီယန်သည် အဝေးရှိ မှိုတောအုပ်၏ အစွန်အဖျားမှ စိမ့်ဝင်လာသော နေရောင်ခြည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူသည် သေးငယ်သော လက်သည်းလေးဖြင့် ထိုနေရာကို ညွှန်ပြလိုက်၏။ "မြူး~"
"ဟားဟား... ဟုတ်တယ် ဗာလ်။" အာဒမ်သည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဗာလာရီယန်ကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားရတော့မယ်။"
နီယွန်ရောင်စုံ မှိုတောအုပ်ထဲတွင် တစ်လကြာ အချိန်ကုန်ဆုံးပြီးနောက် သူတို့သည် နေရောင်ခြည် (သို့မဟုတ် နေရောင်ခြည်နှင့် တူသောအရာ) ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့ခွင့်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးလုံး အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေကြ၏။
"မြူး! မြူး! မြူးးး!" ဗာလာရီယန်သည် အာဒမ်၏ ဆံပင်များကို ဆွဲကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။
"အေးပါ... စိတ်မပူနဲ့။ ဒီတောအုပ်ထဲက ထွက်သွားပြီးရင် ငါ မင်းကို သာယာတဲ့နေရာတွေ အများကြီး ခေါ်သွားပေးမယ်။" နဂါးပေါက်လေး၏ အပြုအမူကို ကြည့်ကာ အာဒမ် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သို့သော် သူလည်း ဗာလာရီယန်နည်းတူ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အခြားသော နေရာများကို စူးစမ်းလေ့လာရန် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေမိသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ကြီးကျယ်သော စွန့်စားခန်းများကို ဆာလောင်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက်!
လူငယ်လေး၏ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိကြောင်း သတိပေးခေါင်းလောင်းသံများ ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟည်းလာပြီး သူ၏ 'တုံ့ပြန်မှုနယ်ပယ်' အတွင်းသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသော လက်နက်တစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ရည်ရွယ်ကာ လာနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အာဒမ်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။
အာဒမ်သည် သူ၏ ခေါင်းကို ဘေးသို့ အမြန်ရှောင်လိုက်သော်လည်း ထိုရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခေါင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဗာလာရီယန်မှာ ဟန်ချက်ပျက်ကာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
"မဖြစ်ဘူး!!!"
သူသည် ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော နဂါးပေါက်လေး၏ တိုပက်စ် (Topaz) ကျောက်မျက်ရောင် မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်မိသည်။ အာဒမ်သည် ဗာလာရီယန်ကို လှမ်းဖမ်းကာ လာနေသော မြားလမ်းကြောင်းမှ ဖယ်ရှားရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။
စွပ်!
မှော်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းထားသော မြားသည် ဗာလာရီယန်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တည့်တည့်မှန်သွားပြီး၊ နဂါးပေါက်လေးမှာ အရှိန်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားကာ မှိုပင်၏ ပင်စည်နှင့် ဆောင့်မိပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှက်တကွဲ လဲကျသွားတော့သည်။ အာဒမ်၏ လက်မှာမူ ဘာကိုမျှ မဖမ်းမိဘဲ လေဟာနယ်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်၏။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူငယ်လေး၏ ဦးနှောက်မှာ ဗလာဖြစ်သွားပြီး ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မှင်သက်ကာ ရပ်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဗာလာရီယန် လဲကျသွားသော နေရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟသွားသော်လည်း မည်သည့်စကားလုံးမျှ ထွက်မလာပေ။ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ထကြွနေသလို စိတ်အာရုံမှာလည်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတော့သည်။ သူသည် အသိစိတ်မကပ်ဘဲ ဗာလာရီယန်ရှိရာသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
အဝေးတစ်နေရာတွင်မူ အက်ဖ်မလေးမှာ မြားလွဲသွားသည့်အတွက် တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူမသည် နောက်ထပ် မြားတစ်စင်းကို ထုတ်ကာ လေးကြိုးတွင် တပ်လိုက်ပြန်သည်။ "ယုတ်မာတဲ့ လူသား၊ နင်လုပ်ခဲ့သမျှအတွက် ဒီနေ့တော့ နင့်ကို ငါ သတ်ပစ်မယ်!"
အာဒမ်သည် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ဗာလာရီယန်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ နဂါးပေါက်လေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မှ သူ၏ သေလူကဲ့သို့ အရောင်မှိန်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် အသက်ဝင်လာတော့သည်။
"မြူး..." ဗာလာရီယန်သည် ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်ရင်း မျက်ရည်ဝဲကာ သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။
"ဗာလ်... မင်း..." အာဒမ်မှာ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားရ၏။ ဤကလေးငယ်ကို ထိမှန်သွားသော မှော်မြားမှာ ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်စစီ ကြေမွသွားခဲ့သည်။ သို့သော် အာဒမ်ကို ပို၍ အံ့သြစေသည့် အချက်မှာ ထိုအရာမဟုတ်ပေ။ သူသည် ဗာလာရီယန်၏ လက်သည်းလေးကို အသာအယာ ဖယ်ရှားပြီး မြားမှန်သည့် နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
သွေးမထွက်၊ ဒဏ်ရာမရှိ၊ ဘာမှမဖြစ်။ အစင်းရာလေးတစ်ခုတောင် မရှိပေ။
'နာ... တယ်...' ဗာလာရီယန်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
အာဒမ်၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာကာ မျက်ရည်များ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာတော့သည်။ သူသည် ဗာလာရီယန်ကို အသာအယာ ဆွဲယူကာ တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်၏။
"မင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး! ဘာမှမဖြစ်တာ တော်သေးတာပေါ့! ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မင်း အဆင်ပြေနေလို့!"
စွပ်! စွပ်!
နောက်ထပ် မှော်မြားနှစ်စင်းမှာ အဝေးမှ ပြေးဝင်လာပြီး အာဒမ်၏ ကျောပြင်ကို တည့်တည့် စိုက်ဝင်သွားသော်လည်း သူ လုံးဝ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် နဂါးပေါက်လေးကိုသာ ဆက်လက် ပွေ့ဖက်ထားပြီး ရှိုက်ငိုနေမိသည်။ အာဒမ်သည် သူ၏ ဘဝတွင် ဤမျှလောက်သော ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုကို တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ!
ခဏတာမျှ သူ၏ ညီအစ်ကိုအရင်းကဲ့သို့ ချစ်ရသော ဗာလာရီယန်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီဟု သူ အမှန်တကယ် ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဗာလာရီယန် ဘာမှမဖြစ်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် အတိုင်းအဆမရှိ ဝမ်းသာသွားရ၏။ သူသည် ဗာလာရီယန်ကို နွေးထွေးစွာ ကြည့်ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ညင်သာစွာ ဆိုလိုက်၏ — "ဗာလ်... အထဲကို ခဏပြန်ဝင်နေဦးနော်။ ငါ လုပ်စရာလေး တစ်ခုရှိလို့။"
"မြူး..." အာဒမ်၏ ရင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဒေါသတရားများကို အာရုံခံမိသဖြင့် ဗာလာရီယန်က နာခံစွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး လူငယ်လေး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
ဗာလာရီယန် ဝင်သွားပြီးနောက် အာဒမ်၏ နွေးထွေးသော အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ယုတ်မာရက်စက်သည့် အမူအရာဖြင့် အစားထိုးသွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီး မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေတော့၏!
သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျောပေါ်ရှိ မြားများကို ဆွဲနှုတ်ကာ ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေသော လူသတ်လိုစိတ်နှင့် ဒေါသတရားများကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးထွက်နေသော မှော်စွမ်းအင်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကိုပင် ပုံပျက်သွားစေသည်။ အာဒမ်၏ သွေးတိုးနေသော မျက်လုံးများသည် အဝေးရှိ အက်ဖ်မလေးထံသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် သူမဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ဒေါသများက ပိုမို ပြင်းထန်လာနေသည်။
သူ၏ မှော်စွမ်းအင်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါင်းစပ်ပြီး ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူ လျှောက်လိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မြေပြင်မှာ အက်ကွဲသွားရသည်။
အာဒမ် သူမဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသော အက်ဖ်မလေး မီရာမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ နေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားတော့သည်။ လူငယ်လေးမှာ မီတာ ၁၅၀ ခန့် ဝေးနေသေးသော်လည်း သူမသည် ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကို ခံစားနေရသည်။ ကျောရိုးတလျှောက် စိမ့်တက်လာသော အအေးဓာတ်ကြောင့် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးစေးများ ပြန်လာ၏။
သူမ မယုံကြည်နိုင်စွာ တွေးမိသည်မှာ — 'သူ... သူက တကယ်ပဲ အဆင့် ၁ မှော်ဆရာ ဟုတ်ရဲ့လား?!'
သူမ၏ နှလုံးသားက နောက်သို့လှည့်ကာ ထွက်ပြေးရန် အော်ဟစ်နေသည်။ ဤလူသားကို သူမ မယှဉ်နိုင်ကြောင်းနှင့် အသက်ရှင်ချင်လျှင် ပြေးမှဖြစ်မည်ဟု သူမ၏ အတွင်းစိတ်က သတိပေးနေသည်။ သို့သော် သူမ၏ မာနနှင့် ထောင်လွှားမှုတို့ကြောင့် နောက်ဆုတ်ရန် ငြင်းဆန်မိသွားသည်။
'မဟုတ်ဘူး... အကွာအဝေး ရှိနေတုန်းမှာ ငါ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရမယ်!' မီရာသည် သွားကြိတ်ကာ လေးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူမသည် နောက်ထပ် မြားနှစ်စင်းကို ထုတ်ယူကာ အာဒမ်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ "သေစမ်း!"
သို့သော် မြားများ မလွတ်ခင်မှာပင် အာဒမ်သည် မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ ခြေထောက်နားတွင် စိမ်းဖန့်ဖန့် လေပွေများ ပေါ်လာပြီး သူသည် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
အဆင့် ၁ မန္တန် — အနောက်လေစီးနင်းခြင်း !
ရုတ်တရက် မီရာ၏ ဘေးတွင် လေပြင်းတစ်ချက် ဝှေ့သွားပြီးနောက် အာဒမ်မှာ သူမရှေ့တွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုမျှလောက်သော အရှိန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မီရာမှာ ဆွံ့အသွားရ၏! အဆင့် ၁ မန္တန်တစ်ခုက မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ အရှိန်ကို ဤမျှလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းအောင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုတည်းမှာ ထိုမှော်ဆရာသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရှိန်အပေါ်တွင်မှ ထိုမန္တန်ကို ထပ်ဆင့်အသုံးချလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အရာအားလုံးမှာ အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် မီရာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမသည် ဗီဇအရ လေးကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ခါးကြားမှ ဓားမြှောင်များကို ဆွဲထုတ်ကာ အာဒမ်၏ လည်ပင်းကို ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သို့သော် အာဒမ်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီးနောက်—
ဂျွတ်! ဖြတ်!
သူသည် အက်ဖ်မလေး၏ လက်မောင်းများကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အင်အားသုံးကာ ဆွဲဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။
"အားးးးးးးးးးးးး!!!"
မီရာသည် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။ သွေးများမှာ သူမ၏ ဘေးတဖက်တချက်မှ ပန်းထွက်လာပြီး အောက်တွင် သွေးအိုင်ကြီး ဖြစ်သွား၏။ သူမသည် မျက်ရည်များကြားမှ အာဒမ်နှင့် ဝေးရာသို့ အသည်းအသန် တွားသွားရင်း— "ကျေး... ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ!" ဟု အသက်ကို တောင်းခံနေရှာသည်။ "ကျွန်မ... ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်... ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့—"
ဂျွတ်! ဂျွတ်!
သို့သော် အာဒမ်က သူ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ ဒူးခေါင်းများကို ရက်စက်စွာ နင်းခြေဖျက်ဆီးလိုက်သဖြင့် သူမ၏ စကားသံမှာ ပြတ်တောက်သွားရသည်။
"အားးးးးးး—"
မီရာသည် စောစောကထက် ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် အာဒမ်က သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးနှင့် တန်းအောင် ထားလိုက်သည်။ အာဒမ်၏ မျက်နှာမှာ မကြုံစဖူးသော ဒေါသများကြောင့် ကြည့်ရဆိုးသည်အထိဖြစ်နေပြီး မီရာ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
ဗာလာရီယန်သည် ဤအက်လ်ဖ်မလေး၏ မြားကြောင့် နာကျင်စွာ ငိုခဲ့ရသည်ကို သူ ပြန်မြင်ယောင်လာသည်။ ထိုအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် လူငယ်လေး၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားတော့သည်။ သူသည် အက်ဖ်မလေး အသက်ရှူကျပ်သွားလောက်အောင် ပြင်းထန်သော လူသတ်လိုစိတ်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရင်း—
"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ နင့်ကို မသတ်သေးဘူး... "
"မပြီးသေးဘူး။"