အခန်း ၁၄၅ — လိမ္မော်ရောင်

ဂျွတ်!

"အား...!" အာဒမ်သည် ကျိုးသွားသော နှာခေါင်းရိုးကို နေရာတကျဖြစ်အောင် ပြန်နှိပ်လိုက်သည်။ "ဒီကောင်တွေက ဘာလို့ အမြဲတမ်း နှာခေါင်းကိုပဲ ရည်ရွယ်ပြီး ထိုးနေကြတာလဲ။ နာတာပေါ့ကွ သိရဲ့လား"

သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းပေါက်ထဲမှ သွေးများကို အကုန်မှုတ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှသာ တဲအတွင်းမှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထွက်လာသော ဒုတိယမြောက် ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ဤတစ်ကောင်မှာ အရပ် ၁.၆ မီတာခန့်ရှိသော အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် သူမ၏ အသားအရေမှာ နီညိုရောင်ဖြစ်သော်လည်း ကွာခြားချက်မှာ သူမသည် ပုဆိန်နှစ်ဖက်သွားကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းပင်။ ထို့အပြင် သူမသည်လည်း အခြားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာကို အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

အာဒမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်တလင်းကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဂေါ်ဗလင်အများစုမှာ မှော်ဆရာအုပ်စုနှင့် တိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"အခြေအနေက ပြန်ပြင်လို့ ရသေးတာပဲ။"

သူသည် ရုပ်ဆိုးလှသော မဲ့ပြုံးဖြင့် သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသည့် ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင်မကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးကို တစ်ချက်လှန်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ "နောက်ထပ် ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင်တစ်ကောင် ရှိနေတာက မျှော်လင့်မထားတဲ့ အချက်ဖြစ်ပေမဲ့ အစီအစဉ်ကတော့ အတူတူပါပဲ။"

သူသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော ခြေလှမ်းများဖြင့် သူမဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ နားကပ်ထဲမှ အနက်ရောင် လက်အိပ်တစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်၏။

"ငါ ဒီတစ်ကောင်ကို အပြတ်ရှင်း၊ ရတနာကိုယူ၊ ပြီးရင် မှော်ဆရာတွေအပေါ် သုံးထားတဲ့ မန္တန်အာနိသင် မပြယ်ခင် ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးရမယ်။"

အာဒမ် တွက်ချက်ကြည့်ရသလောက် မန္တန်အာနိသင်ပြယ်ရန် တစ်မိနစ်ပင် မလိုတော့ပေ။ အာနိသင်ပြယ်သွားသည်နှင့် ထိုမှော်ဆရာအုပ်စုမှာ သူတို့တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းသွားသည်ကို ချက်ချင်းရိပ်မိကြမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို သံသယဝင်လာကြမည်မှာ အသေအချာပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ 'ဆွဲဆောင်စည်းရုံးခြင်း' နှင့် 'ရဲစွမ်းသတ္တိ' မန္တန်များ ပြယ်သွားပါက မှော်ဆရာများသည် အသက်ကိုရင်းပြီး ဆက်တိုက်မည့်အစား ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန်သာ ရွေးချယ်ကြလိမ့်မည်။ ထိုသို့မဖြစ်မီ သူ အရာအားလုံးကို အပြီးသတ်ရမည်။

သူသည် ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင်မဆီသို့ ပြေးဝင်လိုက်သည်။ သူမကလည်း ပုဆိန်နှစ်ဖက်သွားကို အသင့်ပြင်ကာ သူ့ဆီသို့ ပြေးလာ၏။ အာဒမ်သည် သူမ၏ တိုက်ကွက်အကွာအဝေးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးဆာနေသည့် အရောင်အဝါများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် အာဒမ်၏ လည်ပင်းကို ပုဆိန်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

အာဒမ်သည် ပုဆိန်ချက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ခုန်ရှောင်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် တစ်ပတ်ဂျွမ်းပစ်ကာ ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင်မ၏ အပေါ်တည့်တည့်တွင် နေရာယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ညာလက်မောင်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ချောင်းလေးချောင်း၏ ထိပ်ဖျားများကို ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင်မ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ လက်မောင်နှင့် လက်သီးကို လည်ပတ်အားယူကာ ပြင်းထန်လှသော 'တစ်လက်မထိုးချက်' ဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်တော့သည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်းလက်ဝါး — တစ်ချက်တည်းနှင့် အပြတ်! 

ဘုန်း!

ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင်မ၏ ခေါင်းမှာ ဖရဲသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွက်သွားတော့သည်။ ထိုမျှနှင့် မပြီးသေးပေ! သူမ၏ ကျောရိုးမှာ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း အလွှာလိုက် ခေါက်သွားရသည်။ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး သူမအပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ်ကျသွားတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် အချင်း ၅ မီတာခန့်ရှိသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး သွေးနှင့် အသားစများ ရောနှောနေသည့် ပင့်ကူအိမ်သဏ္ဌာန် အက်ကြောင်းများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

အာဒမ်သည် ဂျွမ်းပစ်ပြီးနောက် အခြားတစ်ဖက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး နောက်သို့ပင် ပြန်မကြည့်တော့ဘဲ တဲအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးကြောင့် လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် အသံထွက်ပေါ်ရာသို့ တပြိုင်နက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ထို့နောက်တွင်မူ...

လူတိုင်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။ မှော်ဆရာများသည် ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင်တစ်ကောင်ကို ကိုင်တွယ်ရန် ခက်ခဲနေချိန်တွင် အာဒမ်ကမူ တစ်ချက်တည်းနှင့် တစ်ကောင်ကို သတ်ပစ်လိုက်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဂေါ်ဗလင်များမှာမူ အားလုံးထက် ပို၍ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ "ကီး... အီး... အီး...!"

ဤရွာ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင် အထီးသည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပုံပျက်ပန်းပျက် အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နာကျင်စွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ တဲအတွင်းသို့ ဝင်သွားသော အာဒမ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ သွေးတိုးနေသော မျက်လုံးများထဲမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ ကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွက်သွားမတတ် ကျယ်လောင်လှသော နာကျည်းမှု ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင်သည် အတိုင်းအဆမရှိသော ဒေါသများဖြင့် တဲဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အခြားသော ဂေါ်ဗလင်များကိုလည်း တဲကို ဝိုင်းထားရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ဇနီးကို သတ်သွားသော လူသတ်သမားကို အလွတ်မပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဂေါ်ဗလင် အမြောက်အမြားမှာ ရွာအလယ်ရှိ တဲဆီသို့ ပြေးသွားကြပြီဖြစ်ရာ တိုက်ပွဲကြောင့် သွေးအလိမ်းလိမ်း ဖြစ်နေသော မှော်ဆရာအုပ်စုမှာ သူတို့အနားတွင် ဂေါ်ဗလင်များ မရှိတော့သဖြင့် ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

အနားရှိ နောက်ဆုံး ဂေါ်ဗလင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် လူသားမှော်ဆရာတစ်ဦးက ဆိုလိုက်သည်။ "ဒါ... ဒါ ငါတို့ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးပဲ!"

အခြားသော မှော်ဆရာများလည်း သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး ဤဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အလွန်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ကြောင်း တွေးမိကြသည်။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့ ဘာကြောင့် စောစောက အဲဒီလို မတွေးခဲ့ကြတာလဲဟု သံသယဖြစ်လာကြသည်။ အစကတည်းက ဘာကြောင့်များ သူတို့ဟာ မနိုင်နိုင်တဲ့ တိုက်ပွဲကို အသေအလဲ တိုက်နေခဲ့ကြတာလဲ။

ဤနေရာအထိ တွေးမိသောအခါ သူတို့၏ သံသယများမှာ အာဒမ်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။ သူတို့သည် ဂေါ်ဗလင် အမြောက်အမြား ဝိုင်းရံထားသော တဲကြီးဆီသို့ မရည်ရွယ်ဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်မိကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ မျက်နှာတွင် အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများ ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

တစ်ဖက်တွင် အာဒမ်မှာ သူတို့ကို ဂေါ်ဗလင်များလက်မှ ကယ်တင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် အခုအချိန်တွင် ပြန်လည်ကူညီပေးသင့်သည်။ သို့သော် အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထိုလူငယ်သည် သူတို့အပေါ် မန္တန်များအသုံးပြုကာ သူ၏ ကိုယ်ကျိုးအတွက် ဂေါ်ဗလင်များနှင့် တိုက်ခိုက်ခိုင်းခဲ့သည်ဟု သူတို့ သံသယဝင်နေကြသည်။ မည်သို့ ခံစားရမည်ကို သူတို့ မသိကြတော့ပေ။

သို့သော် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန်မှာမူ အချိန်အကြာကြီး မယူလိုက်ရပေ။ မှော်ဆရာများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် ဂေါ်ဗလင်ကျေးရွာမှ လမ်းကြောင်းအသီးသီးသို့ ခွဲကာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။ အာဒမ် ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုသည်ကို သူတို့ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူတို့အတွက်မူ မိမိတို့ အသက်ရှင်ရေးကသာ ပထမ မဟုတ်ပါလား။

...

ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင် အထီးသည် သူ၏ ဧရာမ ဓားကြီးကို ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းကာ အထိန်းအကွပ်မဲ့သော ဒေါသများဖြင့် သူ၏ တဲဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် ဂေါ်ဗလင် စစ်သည်အားလုံးမှာ တဲကို ဝိုင်းထားကြပြီဖြစ်ရာ အာဒမ်အဖို့ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းမရှိသလောက်ပင်။

ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သွားကြိတ်ရင်း သူ၏ နေအိမ်တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ရိုက်ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် ဓားကိုမြှောက်ကာ သောင်းကျန်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

သူ၏ တဲအတွင်းရှိ ပရိဘောဂ တစ်ခုမကျန် ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဘာမှ မကျန်တော့ပေ! ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ကွဲအက်နေသည့် ဆေးပုလင်း အမြောက်အမြားသာ ကျန်ရစ်သည်။ ထိုပုလင်းများအတွင်းမှ လိမ္မော်ရောင် အရည်များ စိမ့်ထွက်လာပြီး မြေပြင်ကို စွန်းထင်းစေသည်။

ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင်သည် ထိုလိမ္မော်ရောင် အရည်များကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် ရင်ထဲ၌ မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သို့သော် သူ စဉ်းစားရန် သို့မဟုတ် လှုပ်ရှားရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်တစ်ခဏ၌ ထိုအရည်များမှာ မီးတောက်များအဖြစ်သို့ ကူးစက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မီးလျှံများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ချက်ချင်းပင် သူ့ကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

ဘုန်းးးးးးးးးးး!!!