အခန်း ၁၄၄ — စိတ်ညို့မှော်ပညာ

မှော်ဆရာ ဆိုသည်မှာ ထက်မြက်သော လူတန်းစားများ ဖြစ်ကြသည်။ မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို သူတို့သည် အန္တရာယ်ရှိသော အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ရန် လွယ်လွယ်နှင့် လှုံ့ဆော်၍ မရပေ။ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု မချမှတ်မီ အမြဲတစေ အကျိုးအပြစ်ကို ချင့်တွက်လေ့ ရှိကြသည်။ သို့ဆိုလျှင် အကျဉ်းကျနေသော မှော်ဆရာအုပ်စုသည် အာဒမ်၏ စကားအနည်းငယ်မျှဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွသွားရသနည်း။ ထိုအဖြေမှာ သဘာဝကျကျပင် 'မှော်ပညာ' ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် 'စိတ်ညို့ခြင်း ပညာရပ်' (School of Enchantment) ပင် ဖြစ်တော့သည်။

စိတ်ညို့ခြင်း ပညာရပ်သည် ဆန်းကြယ်သော မှော်ပညာ အခက်အလက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤပညာရပ်မှ ဂါထာများသည် အခြားသူများ၏ စိတ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်ပြီး အပြုအမူများကို လွှမ်းမိုးခြင်း၊ ထိန်းချုပ်ခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ရွာပြင်ဘက်သို့ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ဆေးရည်  အမြောက်အမြား ပစ်ပေါက်ကာ ဂေါ်ဗလင်များကို အပြင်သို့ မျှားထုတ်ပြီးနောက်၊ အာဒမ်သည် မှော်ဆရာများကို လွှတ်ပေးခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့အပေါ်၌ မန္တန်နှစ်ခုကို ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။

အဆင့် ၁ မန္တန် — ဆွဲဆောင်စည်းရုံးခြင်း! အဆင့် ၁ မန္တန် — ရဲစွမ်းသတ္တိ !

ပထမမန္တန်မှာ အမည်အတိုင်းပင် ပစ်မှတ်ထားသူအား သတ်မှတ်ထားသော အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရန် စည်းရုံးခြင်း ဖြစ်သည်။ ပစ်မှတ်က ငြင်းဆန်နိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ အမြဲရှိသော်လည်း အာဒမ်၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ထိုမှော်ဆရာများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသဖြင့် ဤမန္တန်ကို သူ အလွယ်တကူ အသုံးချနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ 'ရဲစွမ်းသတ္တိ' မန္တန်မှာမူ ပစ်မှတ်ကို ကြောက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့စေသည်။ ဤမန္တန်နှစ်ခု ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အာဒမ်အဖို့ ထိုမှော်ဆရာများကို မြှောက်ပင့်ပေးကာ သူ့အတွက် ဂေါ်ဗလင်များနှင့် တိုက်ခိုက်ခိုင်းရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူသွားတော့သည်။

မှော်ဆရာများသည် ထင်ထင်ရှားရှားပင် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကြသဖြင့် ဂေါ်ဗလင်များမှာ သူတို့ဆီသို့ ပို၍ပို၍ စုရုံးလာကြသည်။ အာဒမ်က ဘေးမှနေ၍ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေ၏။ သူ၏ အကြည့်မှာ ရွာအလယ်ရှိ တဲကြီးနှင့် မှော်ဆရာများ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသည့် နေရာတို့အကြား ဟိုဟိုဒီဒီ ကူးပြောင်းနေသည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ အာဒမ် ပစ်ပေါက်ခဲ့သော ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ဆေးရည်များရှိရာသို့ ပြေးထွက်သွားသည့် ဂေါ်ဗလင်များသည် တိုက်ပွဲသံများကို ကြားရသဖြင့် ရွာထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ယခုအခါ မှော်ဆရာများသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ဂေါ်ဗလင် ဆယ်ဂဏန်းကျော်၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရလေပြီ။ သူတို့သည် အရေအတွက်ချင်း မည်မျှပင် ကွာခြားစေကာမူ မနားတမ်း ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

မှော်ဆရာများက မှော်ဂါထာအမျိုးမျိုးကို ထုတ်ဖော်ကာ ဂေါ်ဗလင်တို့၏ အသက်ကို ခြွေယူနေကြသလို၊ ဂေါ်ဗလင်များကလည်း အဝေးမှ မြားများဖြင့် ပစ်ခတ်ခြင်း သို့မဟုတ် သူတို့၏ လက်နက်များထဲသို့ မှော်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းကာ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ခြင်းများဖြင့် တုံ့ပြန်နေကြသည်။ သွေးနှင့် အသားစများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်နေပြီး မြင်ကွင်းမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။ ဂေါ်ဗလင်များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးနေသော်လည်း မှော်ဆရာများမှာလည်း အကျပ်အတည်းဆိုက်ကာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အာဒမ်မှာ စိတ်မရှည် ဖြစ်လာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်ထပ် တစ်မိနစ်ခန့် ကြာလျှင် မန္တန်၏ အာနိသင်များ ကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထိုသို့ဖြစ်သွားပါက မှော်ဆရာများသည် ယခုကဲ့သို့ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ရှုံးနိမ့်တော့မည့် တိုက်ပွဲတွင် ဆက်တိုက်နေမည့်အစား မိမိအသက်ဘေးကင်းရေးကို ဦးစားပေးကာ ရွာထဲမှ ထွက်ပြေးရန်သာ ကြိုးစားကြလိမ့်မည်။ ထိုအခြေအနေမှာ အာဒမ် အလိုရှိသည့် အရာမဟုတ်ပေ။

သူသည် အလယ်ရှိ တဲကြီးကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အခုထိ ထွက်မလာသေးဘူးလား"

ထို့နောက် သူသည် ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ဆေးရည်အချို့ကို ထပ်မံထုတ်ယူကာ ပစ်ပေါက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... မင်း သဘောပဲ။"

သူသည် ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာမှ ပြေးထွက်ကာ ဆေးရည်ပုလင်းများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ သူ ပစ်လိုက်သော ဆေးရည်တိုင်းမှာ နေရာအသီးသီးမှ ဖြစ်သဖြင့် ရန်သူများအနေဖြင့် သူ၏ တည်နေရာကို တိတိကျကျ ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလှသည်။ ထို့အပြင် 'ဖုံးကွယ်ခြင်း' မန္တန်မှာလည်း အသက်ဝင်နေဆဲဖြစ်ရာ သူ့ကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း!

ရွာအတွင်း၌ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ တိုက်ပွဲမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး လူတိုင်းက ပေါက်ကွဲသံထွက်ပေါ်ရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သို့သော် ဂေါ်ဗလင်များမှာ အခြားသူများထက် ပို၍ ထိတ်လန့်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပေါက်ကွဲမှုအားလုံးမှာ အလယ်ဗဟိုရှိ တဲကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့်ပင်။

မှော်ဆရာများသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဂေါ်ဗလင်များအပေါ် တိုက်စစ်ကို မြှင့်တင်လိုက်ကြသည်။ အရောင်အသွေးစုံလင်သော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် မှော်ဂါထာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ဖော်ကာ ဂေါ်ဗလင်များကို အတုံးအရုံး သတ်ဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။

တစ်ဖန် ပြန်လည် ပုန်းအောင်းလိုက်သော အာဒမ်သည် တဲကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ စောစောက သူ ဆေးရည်ပုလင်းများကို ပစ်ပေါက်စဉ်က တဲကြီးကို တိုက်ရိုက်မထိဘဲ ပတ်ပတ်လည်ကိုသာ ထိစေရန် ဂရုပြုခဲ့သည်။ သူ၏ ရတနာများ ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် စွန့်စားမှု မပြုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

အတွင်းရှိ သတ္တဝါထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသေးသည်ကို မြင်သောအခါ အာဒမ်၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားသည်။ သူ၏ 'တုံ့ပြန်မှုနယ်ပယ်' အရ အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ဦး ရှိနေသည်ကို အသာအယာ ခံစားနေရသဖြင့် ထိုတဲမှာ အလွတ်ကြီး မဟုတ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိသည်။ နယ်ပယ်အတွင်း၌ ဂေါ်ဗလင် အရေအတွက် များပြားလွန်းသဖြင့် တဲအတွင်းရှိ တည်ရှိမှုကို သူ ခပ်ဖျော့ဖျော့သာ အာရုံခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စုံစမ်းထောက်လှမ်းရမည့် ဧရိယာ ကျယ်ပြန့်လေလေ၊ အချက်အလက် သိရှိမှုမှာ အသေးစိတ် မကျလေလေပင်။

သူသည် ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ဆေးရည်ပုလင်း အချို့ကို ထပ်မံထုတ်ယူလိုက်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တဲကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ပစ်လိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရပ်တန့်သွား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် တဲကြီး၏ ဝင်ပေါက်မှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အာဒမ်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ မဲ့ပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။ "နောက်ဆုံးတော့ မနေနိုင်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"

ဝုန်းးးးးး!!

ထိုပုံရိပ်ကြီးမှာ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများသည် အဝေးတွင် ဂေါ်ဗလင်များနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော မှော်ဆရာများဆီသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဧရာမ ဓားကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူတို့ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုပုံရိပ်မှာ ဂေါ်ဗလင်တစ်ကောင်၏ ရုပ်သွင်ရှိသော်လည်း ပို၍ သန်မာကာ ဉာဏ်ရည်ပိုမြင့်ပုံရသည်။ အရပ်မှာ ၁.၈ မီတာနီးပါး ရှိပြီး အရေပြားအရောင်မှာ နီညိုရောင် ဖြစ်သည်။ သားရေ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဂေါ်ဗလင်များနှင့် မတူဘဲ ဤသတ္တဝါမှာ သံမဏိ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည်ဆိုခြင်းမှာပင် နည်းလွန်းလှသည်။ ၎င်းသည် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် မှော်ဆရာများအနီးသို့ ခဏချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရှုးးး!

ရိုးရှင်းသော ဓားချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် ထိုသတ္တဝါသည် အက်လ်ဖ် မှော်ဆရာမတစ်ဦးကို အလွယ်တကူပင် ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားအောင် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စစ်တလင်းရှိ လူတိုင်းမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားကြသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ ဂေါ်ဗလင်များမှာ အောင်ပွဲခံသံများဖြင့် ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြပြီး၊ မှော်ဆရာများမှာမူ မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပျောက်ဆုံးကာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားကြတော့သည်။

လူသား မှော်ဆရာတစ်ဦးမှာ ရောက်ရှိလာသူကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ကာ ကြောက်ရွံ့တုန်ရီစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင် ပဲ!"

ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်ကာ ဓားကို မြှောက်၍ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြန်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မှော်ဆရာများမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြသဖြင့် မှော်ကာကွယ်ရေး အတားအဆီးများကို တည်ဆောက်ကာ ခုခံနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင် ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် မှော်ဆရာများနှင့် ဂေါ်ဗလင်များအကြား တိုက်ပွဲမှာ ပို၍ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာတော့သည်။

အဝေးမှ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသော အာဒမ်က အောင်နိုင်သူအလား ပြုံးလိုက်၏။ "ဟဲဟဲ... ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ တကယ်ကို ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင်တစ်ကောင်ပဲ။"

သူသည် ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာမှ ထလိုက်ပြီး ဟော့ဘ်ဂေါ်ဗလင်၏ တဲဆီသို့ မည်သည့် အနှောင့်အဖွဲ့မျှ မရှိဘဲ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ ကောင်းမွန်လှသော အစီအစဉ်ကို တွေးမိရင်း မိမိကိုယ်မိမိ ဂုဏ်ယူမဆုံး ဖြစ်နေမိသည်။

"မင်းတို့တွေ ဂေါ်ဗလင်တွေကို ဆက်ကိုင်တွယ်ထားကြ၊ ငါကတော့ ရတနာတွေကို သွားသိမ်းလိုက်ဦးမယ်။" အာဒမ်သည် အဝေးတွင် တိုက်ပွဲဝင်နေကြသော မှော်ဆရာများကို ကြည့်ကာ မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး တဲအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်၏။

"ခစ်ခစ်ခစ်... ငါကတော့ တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ—"

သို့သော် သူ၏ စကားသံမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်သွားတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ တဲအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဘုန်း!

အာဒမ်သည် မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် လွင့်ထွက်သွားပြီး ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှက်တကွဲ လဲကျသွားတော့သည်။ သွေးချင်းချင်းနီနေသော သူ၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာများဖြင့် တဲ၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

"နောက်ထပ် တစ်ကောင် ရှိသေးတာလား?!"