နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း - အာဒမ်သည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ဖြင့်ပွတ်သပ်ကာ သမ်းဝေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို အကြောဆန့်လိုက်၏။ သူသည် မှိုပင်ကြီးတစ်ပင်၏ ပင်စည်ကို ထွင်းထုထားသည့် ယာယီဂူငယ်လေးထဲမှ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
"အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိသားပဲ"
မနေ့က တစ်နေကုန် ခြေကျင်ခရီးနှင်ခဲ့ပြီးနောက် ဂေါ်ဗလင်အသိုက်အမြုံကို ခြေရာခံရာတွင် သူအတန်ငယ် ခရီးပေါက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အနည်းဆုံး ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသော ဂေါ်ဗလင် ကင်းလှည့်အဖွဲ့များနှင့် မကြာခဏ တိုးခဲ့သည်။ သူသည် ရှောင်နိုင်သမျှ ရှောင်ခဲ့ပြီး မရှောင်သာသည့် အခါတွင်မူ အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ဆယ့်ငါးနာရီနီးပါး ခြေရာခံပြီးနောက် သူသည် ညအချိန် (သို့မဟုတ် နေ့အချိန်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း မသေချာပေ) ၌ အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဤမှိုတောအုပ်ထဲတွင် နေ့နှင့်ညဟူသော အယူအဆ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် မြင့်မားသော မှိုပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ရွေးချယ်ကာ ထိပ်ပိုင်းနားတွင် ဂူတစ်ခု ထွင်းထုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူသည် ကင်းစောင့်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်လောကမှ ဝိညာဉ်တစ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်သည့် အစီအရင်တစ်ခုကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဆင့်ခေါ်ခြင်းပညာရပ်တွင် 'ကွယ်ပျောက်နေသော အစေခံ' ဟုခေါ်သည့် အလားတူအစွမ်းရှိသော မှော်ဂါထာတစ်ခု ရှိသော်လည်း ထိုဂါထာ၏ အားနည်းချက်မှာ ဝိညာဉ်သည် လူ့လောကတွင် တစ်နာရီသာ ကြာရှည်ခံခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အစီအရင်အတိုင်း ဆင့်ခေါ်ပါက ဝိညာဉ်သည် တစ်နာရီပြည့်တိုင်း အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်ဝင်စားလာမည်ဖြစ်ရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ကြာရှည်စေသည်။ ဝိညာဉ်လောကရှိ သတ္တဝါများသည် လူ့လောကတွင် အချိန်အကြာကြီး မနေနိုင်ကြပေ။
အာဒမ်သည် ရှေ့ရှိ အစီအရင် စက်ဝိုင်းကို ကြည့်ကာ လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ဂူအတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ ရုတ်ချည်း အေးစိမ့်သွား၏။ ခဏအကြာတွင် ဝတ်ရုံခြုံထားသော ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ရသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဝိညာဉ်သည် စုတ်ပြတ်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အာဒမ်အနေဖြင့် ၎င်း၏ ရုပ်သွင်ကို မမြင်ရပေ။ အာဒမ်က ထိုပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့အလုပ် ပြီးပြီ"
အာဒမ် အံ့သြသွားသည်မှာ ထိုဝိညာဉ်သည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားမီ သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ဦးညွှတ်သွားခြင်းပင်။
"တကယ့် လူထူးလူဆန်းပဲ..." ဟု အာဒမ်က မျက်ခုံးပင့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မြူး..."
ရုတ်တရက် အပူချိန် ကျဆင်းသွားမှုကြောင့် အာဒမ်အနားတွင် အိပ်ပျော်နေသော ဗာလာရီယန်မှာ နိုးလာခဲ့သည်။
"နိုးပြီလား" အာဒမ်က သူ့ကိုကြည့်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ဗာလာရီယန်သည် ထိုင်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ သေးငယ်သော လက်သည်းလေးများဖြင့် မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်နေသည်။ ထို့နောက် အာဒမ်ကို မော့ကြည့်ကာ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ပြီး မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ပို့လိုက်သည်။
'အသား။'
အာဒမ်မှာ တဟားဟား အော်ရယ်မိတော့သည်။ ဤနဂါးပေါက်လေးသည် စားဖို့နှင့် အိပ်ဖို့ကလွဲလျှင် တခြားဘာမှ မသိတော့ဘူးလားဟု သူ တွေးမိသည်။ သို့သော် ဗာလာရီယန်သည် ရင်သွေးငယ်လေးသာ ရှိသေးသည်ကို ထည့်တွက်လျှင်မူ ဤသည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။ သူသည် ဗာလာရီယန်ကို အသာအယာ မချီကာ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နားကပ်ထဲမှ အမဲသားခြောက်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ နဂါးပေါက်လေးကို တစ်ခုပေးပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ခု စားလိုက်သည်။
ဗာလာရီယန်သည် သူ့လက်ထဲရှိ မွဲခြောက်ခြောက် အသားပြားကို ကြည့်ကာ ညည်းညူလိုက်သည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းဆူလျက် အာဒမ်ကို မော့ကြည့်သည်။ အာဒမ်က ရယ်မောရင်း ဗာလာရီယန်၏ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးလိုက်၏။
"သည်းခံစမ်းပါ ကလေးရာ။ ဒီနေရာကနေ လွတ်သွားရင် ငါ မင်းကို အရသာရှိတဲ့ ဟင်းတစ်နပ် ချက်ကျွေးပါ့မယ်။"
အပူပေးထားသော အစားအစာ၏ အနံ့ကြောင့် ဂေါ်ဗလင်များ သို့မဟုတ် အခြားသားရဲများ ရောက်လာမည်ကို သူ စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုသို့ စွန့်စားမှု မပြုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဗာလာရီယန်မှာ မလိုလားသော်လည်း အသားခြောက်ကိုသာ စားလိုက်ရတော့သည်။ အစားအစာကို မကြိုက်သော်လည်း အဆုံးတွင်မူ အိတ်နှစ်အိတ်လုံးကို ပြောင်စင်အောင် စားပစ်လိုက်သည်။
စားသောက်ပြီးနောက် အာဒမ်က ဗာလာရီယန်ကို သူ့စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သစ်ကိုင်းများနှင့် နွယ်ပင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ယာယီတံခါးကို ဖယ်ရှားလိုက်၏။ တောအုပ်ကြီးမှာ သူ မအိပ်ခင်ကအတိုင်းပင်။ နေရာအနှံ့အပြားတွင် မှိုများမှ ထွက်ပေါ်နေသော နီယွန်အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံနေသည်။ အာဒမ်သည် ဤနေရာကို အတော်လေး သဘောကျသည်။ အကယ်၍ မသိနိုင်သော အန္တရာယ်များသာ ကိန်းအောင်းမနေပါက သူသည် ဝိုင်ဗူးကိုဖွင့်ကာ ဤရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မြင်ကွင်းကို ဇိမ်ခံကြည့်ရှုနေမိမည်မှာ အမှန်ပင်။
သူသည် 'တုံ့ပြန်မှုနယ်ပယ်' (Sphere of Resonance) ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဂေါ်ဗလင်များ မရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂူထဲမှ အသာအယာ ခုန်ချလိုက်၏။ ဂူပေါက်မှ တောအုပ်ကြမ်းပြင်အထိမှာ အနည်းဆုံး အမြင့် မီတာ ၂၀ ခန့် ရှိသည်။ သို့သော် အာဒမ်မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ မြေပြင်နှင့် မီတာအနည်းငယ်အလိုတွင် သူသည် 'အလင်းကျလက်စွပ်' ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ ကျဆင်းသည့် အရှိန်မှာ နှေးကွေးသွားပြီး ငှက်မွှေးလေးတစ်ပင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဂေါ်ဗလင်အသိုက်အမြုံ ရှိနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့သည်။
...
စိုစွတ်နေသော တောအုပ်ကြမ်းပြင်တွင် ပုစဉ်းရင်ကွဲများ၏ အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပိုးစုန်းကြူးများမှာ အပင်တစ်ပင်မှ တစ်ပင်သို့ ပျံသန်းရင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာလိုက်၊ ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေသည်။ ဤဆန်းကြယ်သော နီယွန်တောအုပ်ကြီးထဲတွင် ငှက်အော်သံနှင့် ပိုးမွှားသံများ ပေါင်းစပ်ကာ အေးချမ်းသာယာသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံများနှင့် တိုက်ခိုက်သံများကြောင့် ထိုငြိမ်းချမ်းမှုမှာ ပျက်ပြားသွားရသည်။
ချွင်!
ဂေါ်ဗလင်အုပ်စုကြီးက မှော်ဆရာ (Magi) အုပ်စုငယ်လေးကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရာတွင် လက်နက်ချင်း ထိခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဂေါ်ဗလင်များမှာ အနည်းဆုံး အရေအတွက် ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိသော်လည်း မှော်ဆရာများမှာ လက်တစ်ဆုပ်စာသာ ရှိသည်။ အရေအတွက် ကွာခြားသော်လည်း ဂေါ်ဗလင်တို့မှာ ပုန်းအောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အတွက် တရားမျှတသော တိုက်ပွဲဟူသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ သူတို့သည် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် မသမာသော နည်းလမ်းများကိုသာ နှစ်သက်သည့် ယုတ်မာသော သတ္တဝါများ ဖြစ်သည်။
မှော်ဆရာအုပ်စုတွင် လူသားနှစ်ဦး၊ အက်လ်ဖ် နှစ်ဦးနှင့် ဒွါ့ဖ် တစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည်။ သူတို့သည် ကျောချင်းကပ်ကာ စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် ဂေါ်ဗလင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ပူးပေါင်းကာကွယ်နေကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အချို့သော မှော်ဆရာများက အဝေးမှနေ၍ မြားဖြင့်ပစ်ခတ်နေသော ဂေါ်ဗလင်များကို အာရုံစိုက်နေကြသည်။ တစ်ခါမျှ အတူတူ အလုပ်မလုပ်ဖူးသူများအတွက် သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ထက် ခြောက်ဆမက များပြားနေသော ဂေါ်ဗလင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန်မှာ ခက်ခဲလွန်းလှသည်။ ပြင်ပအကူအညီသာ မရရှိပါက သူတို့အားလုံး သေဆုံးရမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။
အာဒမ်သည် မှိုထိပ်ဖျားတစ်ခုပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် တိုက်ပွဲသံကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သလို၊ လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း ဂေါ်ဗလင် ကင်းလှည့်အဖွဲ့အများအပြားကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူသည် ဂေါ်ဗလင်များ ဝိုင်းရံထားခြင်း ခံရပြီး သွေးအလိမ်းလိမ်း ဖြစ်နေသည့် မှော်ဆရာ ငါးဦးကို ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့သည် အဆက်မပြတ် တိုက်ထုတ်ခံနေရသော်လည်း ဆက်လက်၍ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တိုက်ခိုက်နေကြဆဲပင်။ အရှုံးမပေးဘဲ သတ္တိရှိရှိ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ အာဒမ်၏ ရင်ထဲတွင် စာနာစိတ်နှင့် အားကျစိတ်တို့ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာသည်။
သူသည် ကူညီရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အလွန်တရာ ဝေခွဲမရသည့် အမူအရာများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
'နေဦး... ကျိုးကြောင်းဆီလျော်အောင် စဉ်းစားစမ်း! ဟိုလူတွေကို ဝိုင်းထားတဲ့ ဂေါ်ဗလင် အနည်းဆုံး အကောင်သုံးဆယ် ရှိတယ်။ ငါဝင်သွားရင်တောင် ငါတို့အားလုံး အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်မယ်လို့ ဘယ်သူ အာမခံနိုင်မလဲ'
အာဒမ်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်၊ ပြန်လွှတ်လိုက်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်နေမိသည်။
'ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့်၊ ဒါက မထိုက်တန်ဘူး။ စွန့်စားရလွန်းတယ်။ တခြား ဂေါ်ဗလင်တွေလည်း လမ်းမှာ လာနေကြပြီ။ ငါ့မှာ သူတို့ကို ကူညီရမယ်လို့ တာဝန်မရှိဘူး။'
လူငယ်လေးသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။ သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချရန်အတွက် ဤမျှလောက် မခက်ခဲဖူးပေ။ အဆုံးတွင်မူ ဤမှော်ဆရာများ၏ အသက်သည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် တင်းတင်းဆုပ်ထားသော လက်သီးကို ဖြေလျော့လိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်လေသည်။ ထိုအခိုက်တွင် မှော်ဆရာများထဲမှ ချောမောလှပသော အက်လ်ဖ် အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦးက သူ့ကို လှမ်းမြင်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။
"အို... ကယ်တင်ရှင်ကြီးရှင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို ကူညီပေးပါ! ရှင်ခိုင်းတာမှန်သမျှ ကျွန်မ အကုန်လုပ်ပါ့မယ်!"
ထို့နောက် ကျန်ရှိသော မှော်ဆရာများကလည်း အာဒမ်ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်ကာ အကူအညီတောင်းကြတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် အာဒမ်ရပ်နေသော မှိုပင်ကြီးဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးကပ်လာကြသည်။
"ဟူး... မတတ်နိုင်ဘူးလေ။"
အာဒမ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ချောမောလှပသော အက်လ်ဖ်မလေး၏ သနားစဖွယ် အကူအညီတောင်းသံကို ကြားလျှင် မည်သည့်ယောက်ျားမဆို စိတ်လှုပ်ရှားသွားမည်မှာ အမှန်ပင်။ သူသည် ခါးကို ထောက်ကာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မားမားမတ်မတ် ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ မှော်ဆရာများမှာ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ...
အာဒမ်သည် နောက်သို့ ဖြုန်းခနဲ လှည့်ကာ အသက်လု၍ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။