ဒါနယ်လီနှင့် အေတီရယ်လ်တို့သည် သူတို့၏နောက်သို့ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်ကို အာရုံပင် မခံမိလိုက်ကြချေ။ ထိုသူမှာ သူတို့ကို သတိမထားမိစေဘဲ အနားသို့ ဤမျှနီးကပ်စွာ ချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းက သူတို့၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားစေသည်။ အေတီရယ်လ်မှာ အံ့ဩလွန်း၍ ကြောင်အသွားစဉ် ဒါနယ်လီကတော့ မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ လက်သီးမှာ လေထဲကိုသာ ထိမှန်သွားတော့သည်။
"ဘာ?!" အယ်လ်ဖ်လူငယ်လေးမှာ မှင်သက်သွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ နောက်ကျောဘက်မှ နောက်ပြောင်ကျီစယ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"တောက်... တောက်... မင်းတို့က ငါ့ကို လုံးဝကို မလွမ်းကြဘူးပဲ။ နှုတ်တောင် မဆက်ရသေးဘူး အရင် တိုက်ခိုက်နေကြတယ်။ ငါတော့ တကယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်"
"အာဒမ်!" အေတီရယ်လ်သည် အစပိုင်းတွင် လန့်သွားသော်လည်း နောက်မှ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်း နေကောင်းရဲ့လား?"
"ဟဲဟဲ... အကောင်းကြီးပါပဲ။ မင်းတို့ကော ဖက်ဒရေးရှင်း အနှံ့ လည်ပတ်ခဲ့ရတာ ဘယ်လိုလဲ?"
သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် ဒါနယ်လီကတော့ အာဒမ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ 'ဒီကောင်... သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက တော်တော်မြန်တာပဲ! ငါ့နောက်ကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတာကြည့်ရင် သူက လူသတ်သမား သင်တန်းများ တက်နေတာလား' ဟု သူ တွေးနေမိသည်။ အာဒမ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော ဒါနယ်လီကို လှည့်ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
"ဒါနယ်လီ... ဘာလဲ? ငါ့ရဲ့ ချောမောတဲ့ ရုပ်ရည်ကို ငေးကြည့်နေတာလား?"
"ဟွန်း!" ဒါနယ်လီက သတိပြန်ဝင်လာပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူက ခေါင်းမော့ကာ အာဒမ်ကို ပြန်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်မှာ - "မင်းက ချောတယ်? မင်းက ထရိုးလ် သားရဲကြီးထက်တောင် ပိုရုပ်ဆိုးပါသေးတယ်"
"လာပါဦး... ဒီကောင်စုတ်လေးကို ဖက်လိုက်ရအောင်" အာဒမ်က လက်ကို ဖြန့်ကာ သူ့ထံသို့ တိုးသွားသည်။ သူက ပြုံးနေသော်လည်း နားထင်မှ သွေးကြောများ ထောင်နေသည်က သူ ဒေါသထွက်နေကြောင်း ပြသနေသည်။ "ဘယ်သူ့ကို ရုပ်ဆိုးတယ် ပြောတာလဲ? ငါ့ရဲ့ ဇာတိမြို့မှာ ငါက အချောဆုံးကောင်လေးဆိုတာ မင်းသိဖို့ ကောင်းတယ်"
"ဝေးဝေးနေစမ်း! ဒီအရက်သမားကောင်!" ဒါနယ်လီက သူ့ထံမှ အတင်းရှောင်ဖယ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ရန်ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ အေတီရယ်လ်မှာ တခိခိ ရယ်မောနေတော့သည်။
"အေတီရယ်လ်!" ရုတ်တရက် အဝေးမှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုက သူမကို ခေါ်လိုက်သည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြောင်ပေါက်စလေးကို ချီထားသော လီဆာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အားလုံး ပြန်လည်ဆုံစည်းနေစဉ်မှာပင် ဆီလာဒေါသည် အီသီကာရီ သားရဲကြီး ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အခြေအနေများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် အစောင့်များကို သူတို့နေရာသို့ ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး အဲလ်ရော့ဒ်နှင့်အတူ ဝင်ပေါက်ပွင့်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
မြို့ရင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ဝင်ပေါက် (Portal) မှာ စက္ကန့်တိုင်းတွင် တဖြည်းဖြည်း ကြီးလိုက်၊ သေးလိုက် ဖြစ်နေသည်။ ဝင်ပေါက်အတွင်းမှ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်များပုံရသည်။ အတွင်းပိုင်းမှာ မည်းမှောင်နေပြီး မီးခိုးရောင် လျှပ်စီးတန်းများ တစ်ချက်တစ်ချက် လက်နေသည်။ ကြည့်မိသူတိုင်းကို အစိမ်းလိုက် ဝါးမြိုမည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ဝင်ပေါက်မှာ အပြည့်အဝ မပွင့်သေးဘဲ ယခုအချိန် ဝင်သွားပါက အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။
သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေခြင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်လာသည်။ မကြာမီမှာပင် ဝင်ပေါက်မှာ တည်ငြိမ်သွားပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ သွားရာလမ်းမှာ ပွင့်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။ အားလုံးက အသက်ရှူရပ်မတတ် စောင့်ကြည့်နေစဉ် ဝင်ပေါက်၏ အရွယ်အစားမှာ သိသိသာသာ ကျုံ့သွားပြီး အချင်း ၂၀ မီတာခန့်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် အတွင်းမှ အမည်းရောင် အမှေးပါးမှာ အပြာနုရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
"ဝင်ပေါက် ပွင့်သွားပြီ!" "ပွင့်ပြီ၊ ပွင့်ပြီဟေ့!" "ငါတို့ အလှည့်ရောက်ပြီ!"
ဝင်ပေါက်ကြီး အပြည့်အဝ ပွင့်သွားသည်နှင့် ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ လူတိုင်းက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြတော့သည်။ ထိုစိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ လူတိုင်းဆီသို့ ကူးစက်သွားသည်။ အာဒမ်ပင်လျှင် သူ၏လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် သူငယ်ချင်းများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
"မင်းတို့ အဆင်သင့်ပဲလား?"
အက်ဒဝပ်၊ လီဆာ၊ ဒါနယ်လီနှင့် အေတီရယ်လ်တို့က ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။ အာဒမ်၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဗာလာရီယန်လေးပင်လျှင် သူ၏ လက်သည်းလေးများကို မြှောက်ကာ - "မြူးးး!" ဟု အော်လိုက်သည်။
အဲလ်ရော့ဒ်က သူတို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြုံးပြသည်။ "အားလုံးပဲ... အထဲမှာ သတိထားကြဦး"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ!" "ဟုတ်ကဲ့ပါ လော့ဒ်အဲလ်ရော့ဒ်" သူတို့ ၅ ဦးစလုံးက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ကြသည်။
"ကောင်းပြီ" အဲလ်ရော့ဒ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အမြွှာများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ကို ငါ ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်။ ကဲ... သွားကြတော့"
လူငယ်တစ်စုသည် ရွေးချယ်ခံရသော အခြားသူများနှင့်အတူ ရင်ပြင်အလယ်ရှိ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လျှောက်သွားကြသည်။ လမ်းတွင် လီဆာက သတိပေးလိုက်သည်မှာ - "မင်းတို့ရဲ့ မှော်ပစ္စည်း (Artifacts) တွေကို စစ်ဆေးလိုက်ဦး။ အားလုံး အလုပ်လုပ်ရဲ့လားလို့"
အာဒမ်တွင် မှော်ပစ္စည်း အများကြီး မရှိပေ။ သူသည် ခုခံနိုင်စွမ်းရှိပြီး အပူအအေးကို ထိန်းညှိပေးနိုင်သော Dark Cape (အမှောင်ဝတ်ရုံ) ကို ဝတ်ထားသည်။ ထို့ပြင် Ring of Light Fall (အလင်းကျလက်စွပ်) နှင့် ဟင်းလင်းပြင်သိုလှောင်ပစ္စည်းဖြစ်သော Red Star နားကပ် တို့ ပါရှိသည်။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် သူသည် ဟန်းနက်စ်မြို့ရှိ ရှေးဟောင်းဗမ်ပိုင်းယားဂူမှ ရရှိခဲ့သော လျှို့ဝှက်သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အဆင့် (၁) သံလက်အိတ် တစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် အတ္တလန်တိတ် အာဏာရှင်ကျမ်း (Astral Tyrant Manual) ၏ ဒဿနအတိုင်း "ခန္ဓာကိုယ်သည်သာ အဆုံးစွန်သော လက်နက်" ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးမှော်ပစ္စည်းများကို များများစားစား အသုံးမပြုပေ။
ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး အမြွှာများကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ မြေပုံကို ကြည့်ပြီးပြီ မဟုတ်လား?"
ဒါနယ်လီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဆရာက အားလုံး စီစဉ်ပေးပြီးသားပါ"
"ကောင်းပြီ" အာဒမ်က ပြန်ဖြေသည်။ "အထဲရောက်ရင် လူစုမိအောင် ကြိုးစားကြမယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ဗဟိုချက်ကို မရောက်ခင်မှာ အားလုံး ပြန်ဆုံဖို့ ရည်မှန်းထားကြရအောင်"
"ပြဿနာမရှိဘူး!" ဟု အက်ဒဝပ်က ကြားဖြတ်ပြောပြီး၊ အေတီရယ်လ်ကလည်း - "ငါတို့ အဲဒါကို မှတ်ထားပါ့မယ်" ဟု ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ဝင်ပေါက်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ အဆင့် (၂) မှော်ဆရာများသည် ဝင်ရောက်မည့်သူများ၏ တိုကင် များကို စစ်ဆေးနေကြသည်။ လူဦးရေ ၃၀၀ ထက် မပိုစေရန် စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အမြွှာညီအစ်ကို၏ တိုကင်ကို ဘာဂါက ရယူပေးထားပြီး၊ အာဒမ်၊ အက်ဒဝပ်နှင့် လီဆာတို့ကမူ အကယ်ဒမီမှ ရရှိခဲ့ကြသည်။
အစောင့်တစ်ဦးဖြစ်သော အလတ်ပိုင်းအရွယ် အဆင့် (၂) မှော်ဆရာက သူတို့ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "အချိန်စေ့တာနဲ့ မင်းတို့ကို နယ်မြေထဲကနေ အလိုအလျောက် ပြန်ထုတ်ပေးလိမ့်မယ်။ ကဲ... ဝင်သွားလို့ ရပြီ"
အားလုံးက ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် အပြာရောင် ဝင်ပေါက်ကြီးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေစဉ်၊ အာဒမ်သည် ဗာလာရီယန်ကို သူ၏ စိတ်ပင်လယ် (Spirit Sea) ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ကောင်လေး ပြန်ဝင်သွားသည်ကို သေချာမှ အာဒမ်သည် သူငယ်ချင်းများကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"တစ်ဖက်မှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့!"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဝင်ပေါက်ထဲသို့ မဆိုင်းမတွ ခုန်ဝင်သွားတော့သည်။ သူ၏ ရယ်မောသံသာ လေထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ အက်ဒဝပ်၊ လီဆာ၊ ဒါနယ်လီနှင့် အေတီရယ်လ်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝင်ပေါက်ထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။
သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ... အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ခရီးစဉ်ကြီးပင် ဖြစ်ပေတော့သည်!