"ဟားဟားဟား! ဗာလ်... ငါ့ကို ဖမ်းကြည့်လေ!"
အာဒမ်သည် တောင်ပိုင်းရပ်ကွက်၏ လူစည်ကားသော ကျောက်ခင်းလမ်းများပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြေးလွှားနေသည်။ သူ့နောက်တွင်တော့ နဂါးပေါက်လေးက ခြေလှမ်းသေးသေးလေးများဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လိုက်ပါလာသည်။
"ဂရား~" ဗာလာရီယန်သည် အစွမ်းကုန်ပြေးလွှားရင်း သူ၏မျက်နှာကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် လုပ်ထားသော်လည်း လမ်းဘေးဝဲယာမှ မြင်သမျှလူတိုင်းမှာ ထို 'ကြောက်မက်ဖွယ်' အမူအရာလေးကို ကြည့်ပြီး အသည်းယားနေကြတော့သည်။ ကောင်လေးမှာ အမောတကော ဖြစ်နေပြီး သူ့ကို မမှီတော့သည်ကို မြင်သောအခါ အာဒမ်က အရှိန်လျှော့ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ခုခုကို ခလုတ်တိုက်မိသလို ဟန်ဆောင်လိုက်ရာ ဗာလာရီယန်က သူ့ပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။
"အိုး... မဟုတ်ဘူး!" အာဒမ်သည် ဗာလာရီယန် သူ့ပေါ်တက်လာစဉ် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လဲကျပေးလိုက်သည်။ "ငါ အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ!"
"ဂရားးးး~" ဗာလာရီယန်သည် မှော်ဆရာတစ်ဦးကို ဖြိုလှဲနိုင်ခဲ့သည့် သူ၏ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုအတွက် လက်သည်းလေးများကို ဝေဟင်သို့ မြှောက်ကာ အောင်ပွဲခံနေသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းငုံ့ကာ အာဒမ်ကို ဝါရွှေရောင်မျက်လုံးလေးများဖြင့် ကြည့်ပြီး မျက်နှာကို လျှာဖြင့် လိုက်ယက်တော့သည်။ အာဒမ်ကတော့ ဗာလာရီယန်၏ 'တိုက်ခိုက်မှု' များကြောင့် ယားယံကာ အားရပါးရ ရယ်မောနေမိသည်။
ခဏမျှ ဆော့ကစားပြီးနောက် အာဒမ် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ နဂါးပေါက်လေးကို သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ကာ ဗီလာဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ "ဗာလ်... ဒီနေ့ ဘာစားချင်လဲ?"
'အသား!' ဗာလာရီယန်က စိတ်ဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေသည်။
အာဒမ်က ရယ်မောရင်း "ဒါပေါ့လေ... ငါကလည်း ဘာလို့ အသားပဲဖြစ်မယ်ဆိုတာ မတွေးမိပါလိမ့်" ဟု လှောင်သလိုလိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဒီနေ့အတွက် အတန်းများ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ အာဒမ်သည် အိမ်ပြန်ပြီး ဆေးဖက်ဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှုများကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် ထိုသို့မလုပ်မီ သူသည် ဗာလာရီယန်ကို အိမ်ထိန်း ဘာရီ ထံ အပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဘာရီမှာ ယခုအခါ နဂါးပေါက်လေး၏ ကလေးထိန်းသဖွယ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
သူ၏ ရပ်ကွက်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ အာဒမ်သည် ပျော်ရွှင်စွာ လေချွန်ရင်း လမ်းလျှောက်လာသည်။ ဗာလာရီယန် မွေးဖွားလာပြီးကတည်းက သူ့ဘဝမှာ ရောင်စုံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသလို သူ ခံစားရသည်။ လမ်းဘေးရှိ ထန်းပင်ရိပ်အောက်မှ လျှောက်လာစဉ် အဝေးမှ ဘာရီ ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"သခင်လေး!" ဘာရီ၏ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။
"ဟမ်? ဘာဖြစ်လို့လဲ ဘာရီ? ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ?"
"သခင်လေး... အိမ်မှာ ဧည့်သည်တစ်ယောက် စောင့်နေပါတယ်" ဟု သူက အလောတကြီး ဖြေသည်။
"ဧည့်သည်?" အာဒမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ငါမရှိတုန်း ဘာလို့ အထဲပေးဝင်လိုက်တာလဲ?"
ဘာရီက အမြန်ဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်သည်။ "ခွင့်လွှတ်ပါ သခင်လေး။ ကျွန်တော် သူ့ကို အပြင်မှာ မစောင့်ခိုင်းရဲလို့ပါ။ မပြောဝံ့တာပါ..."
အလုပ်ကို အမြဲ အလေးအနက်ထားသော ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဘာရီက ဤသို့ပြောလာသဖြင့် အာဒမ် သိချင်သွားသည်။ "ဘယ်သူလဲ?"
ဘာရီက တံတွေးမျိုချရင်း ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်ရှင်ဟောင်း သခင်ကြီး ဗစ်တာ တာနာ ပါခင်ဗျာ။"
"ဗျာ?!" အာဒမ် မှင်သက်သွားသည်။ "ဦးလေးဗစ်တာက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"
ဗီလာထဲသို့ အမြန်ဝင်လာကြစဉ် ဘာရီက ဆက်ပြောသည်။ "သခင်ကြီး ဗစ်တာက ဘာကိစ္စလဲဆိုတာ မပြောပါဘူး။ သခင်လေး မနက်က ကျောင်းသွားကတည်းက သူ စောင့်နေတာပါ။"
အာဒမ် ထပ်မံ အံ့ဩသွားရပြန်သည်။ "ဘာလဲ? သူ ဒီလောက်တောင် ကြာအောင် စောင့်နေတာလား?"
"ရော့..." သူက ဗာလာရီယန်ကို ဘာရီ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ငါ ဦးလေးဗစ်တာနဲ့ တွေ့နေတုန်း သူ့ကို တစ်ခုခု ကျွေးထားလိုက်ဦး။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး။" ဘာရီက ဗာလာရီယန်ကို ကြင်နာစွာ ပွေ့ချီလိုက်စဉ် အာဒမ်က ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဗာလာရီယန်က လက်သည်းလေး လှုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ဘာရီ့ကို ကြည့်ကာ ဗိုက်လေးကို ထိပြပြီး "မြူး!" ဟု ငိုမဲ့မဲ့ အသံပြုလိုက်သည်။
"အော်... ဟုတ်ပါပြီ။ အခုချက်ချင်း ကျွေးပါ့မယ် သခင်လေး ဗာလာရီယန်။" သူတို့နှစ်ဦး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
အာဒမ် အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ မီးလင်းဖိုဘေးက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဗစ်တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဗစ်တာသည် စောင့်နေရင်း မှော်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
"ဦးလေးဗစ်တာ! ဘာကိစ္စရှိလို့လဲခင်ဗျာ?" ခြောက်နာရီကျော်ကြာအောင် စောင့်နေရလောက်အောင် အရေးကြီးသည့် ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိရမည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
ဗစ်တာသည် အာဒမ်၏ ကျောင်းဝတ်စုံကို ကြည့်ကာ "ကျောင်းက ပြန်လာပြီလား?" ဟု မေးသည်။
"ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် ဘာကူညီပေးရမလဲ?"
"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့။" ဗစ်တာ မတ်တတ်ရပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ "ငါတို့ အိမ်ကို သွားမယ်။"
အာဒမ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ သူက မြေအောက်ဓာတ်ခွဲခန်းမှာ စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ဖို့ ပြင်ထားတာ မဟုတ်ပါလား။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ ဦးလေး?"
ဗစ်တာက လှည့်ကြည့်ကာ "မင်းပဲ အီလီယာရဲ့ ရောဂါကို ကြည့်ချင်တယ်ဆို?"
"ဗျာ?" အာဒမ် စကားမထွက်တော့ချေ။ မနေ့ညကပဲ သူ့ကို ငေါက်လွှတ်ခဲ့သော ဗစ်တာ၏ သဘောထားမှာ ဆန့်ကျင်ဘက်အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ 'ဦးလေး ခေါင်းနဲ့ တစ်ခုခု ဆောင့်မိလာတာလား?' ဟုပင် သူ တွေးမိသည်။
အာဒမ်၏ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဗစ်တာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်လေး... အစကတော့ မင်းလို ကလေးတစ်ယောက်က ဝါရင့်ဆေးဆရာတွေတောင် မလုပ်နိုင်တာကို လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးကြီး ဘာဂါနဲ့ စကားပြောပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါ စမ်းကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ။" သူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အခုအချိန်မှာတော့ ငါ့မှာ ဆုံးရှုံးစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးလို့ ထင်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။
ဗစ်တာ၏ စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ အာဒမ် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို အဘိုးကြီးက ဦးလေးကို စည်းရုံးလိုက်တာပေါ့ ဟုတ်လား?"
ဗစ်တာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ကောင်းပါပြီ" အာဒမ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်!"
လူငယ်လေး၏ ပြတ်သားသော အမူအရာကြောင့် ဗစ်တာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ သွားရအောင်။"
"ခဏလေးဦးလေး၊ ကျွန်တော့် ပစ္စည်းတွေ ဝင်ယူလိုက်ဦးမယ်။" အာဒမ်သည် ဓာတ်ခွဲခန်းထဲသို့ အပြေးဝင်ကာ လိုအပ်မည့် ကိရိယာများကို အမြန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်ကာ ဘာရီ့ကို ဗာလာရီယန် ဗိုက်တင်းပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ ကျွေးထားရန် မှာကြားလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ဗစ်တာနှင့်အတူ ရထားလုံးပေါ်တက်ကာ မြောက်ဘက်ရပ်ကွက်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
လတံတားကို ဖြတ်ကျော်နေစဉ် ရုတ်တရက် ရထားလုံးအတွင်းသို့ ဘာဂါ ပေါ်လာသဖြင့် အာဒမ် လန့်ဖြတ်သွားတော့သည်။
"ဝါး!" အာဒမ်သည် ဘာဂါ ရုတ်တရက် ရောက်လာမှုကြောင့် ထိုင်ခုံပေါ်မှ လဲကျသွားသည်။ သူသည် တုန်လှုပ်နေသော ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်ဖိကာ ဘာဂါကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား ဒီကို တယ်လီပို့ လုပ်လာတာလား?!"
ဖောက်! ဘာဂါက အာဒမ်၏ နဖူးကို လှမ်းခေါက်လိုက်သည်။ "ငတုံး! ဟင်းလင်းပြင်မှော်ပညာ က ဘယ်သူမဆို သုံးလို့ရတဲ့အထိ လွယ်တယ်များ ထင်နေလား?"
"အာ... ဟုတ်သားပဲ။" အာဒမ်က သူ၏ ရောင်ကိုင်းသွားသော နဖူးကို ပွတ်ရင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒါနဲ့ ဘာလို့ ဒီကို လိုက်လာတာလဲ?"
ဘာဂါက ဆေးတံသောက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါက မင်းရဲ့ ပထမဆုံး လူနာစစ်ဆေးမှု မဟုတ်လား? ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ကြီးကြပ်မှု မလိုတော့ဘူးလို့ ထင်ရလောက်အောင် မင်းကိုယ်မင်း ယုံကြည်ချက်တွေ လွန်ကဲနေတာလား?"
အာဒမ်က လက်သီးဆုပ်ကာ "ဒါပေါ့... ကျွန်တော်—"
ဖောက်!
"မာန်မတက်နဲ့!" ဘာဂါက လူငယ်လေးကို ဆူလိုက်သည်။ "မာန်မာနဆိုတဲ့ မျိုးစေ့လေး စတင်ပေါက်ဖွားလာပြီဆိုရင် အဲဒါဟာ လူတစ်ယောက် ပျက်စီးခြင်းရဲ့ အစပဲ။ အဲဒါကို အမြဲမှတ်ထား!"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ..." အာဒမ်က မျက်ရည်ဝိုင်းလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဂနုမ်းအဘိုးကြီးလည်း လိုက်ပါလာသဖြင့် ဗစ်တာမှာ များစွာ ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ "လိုက်လာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"
ဘာဂါက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆေးတံကို ဆက်သောက်နေပြီး ရထားလုံးလေးသည် တံတားကို ဖြတ်ကာ တဖြည်းဖြည်း မောင်းနှင်သွားတော့သည်။