အခန်း (၁၁၉) စီးပွားရေး

အာကေးဒီးယား အင်ပါယာ၏ အံ့ဩဖွယ်ရာများကို ကြားသိရပြီးနောက် ကလေးသုံးဦး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်လိုစိတ်မှာ ပိုမိုပြင်းပြလာတော့သည်။ အထူးသဖြင့် ကမ္ဘာပတ်ကာ အသစ်အဆန်းများကို တွေ့ကြုံခံစားလိုသော အာဒမ်အတွက် ပိုဆိုးသည်။ လူငယ်လေးက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အခုချက်ချင်းပဲ ကျောင်းထွက်ပြီး အင်ပါယာကို သွားချင်လိုက်တာ!"

ဗစ်တာက ရယ်မောလိုက်ပြီး "အဲဒါတော့ ဖြစ်မယ်မထင်ဘူးကွ။ ဟိုက အဆင့်မြင့်မှော်သင်တန်းကျောင်းတွေအားလုံးက ပညာရေးရလဒ်တွေကို အရမ်းဦးစားပေးကြတာ။ ကျောင်းတောင် မပြီးသေးတဲ့သူကို သူတို့က ဘယ်တော့မှ ကြိုဆိုမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ပါရမီရှင်ဆိုရင်ရော?" အာဒမ်က လက်ပိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။

ဗစ်တာသည် ဤကလေးဆိုးလေး၏ အပြုအမူကို ကြည့်ပြီး သဘောကျနေသော်လည်း လေသံကို လေးနက်အောင် ပြင်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။ "အားလုံး မှတ်ထားကြ။ ဒီလောကမှာ ပါရမီရှင်တွေဆိုတာ ရေတွက်လို့မရအောင် အများကြီးရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေသွားတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ပါရမီရှင်လို့ ခေါ်လို့ရပါဦးမလား?"

မှော်ဆရာကြီး၏ စကားကြောင့် ကလေးသုံးဦးစလုံး မသိစိတ်အရ တံတွေးမျိုချလိုက်မိကြသည်။ ဗစ်တာက ဆက်ပြောသည်။ "ဒီလောကက မင်းတို့ထင်သလောက် မကြင်နာဘူး။ အားရှိတဲ့သူကသာ စည်းမျဉ်းတွေကို သတ်မှတ်ခွင့်ရှိတာ။ အားနည်းတဲ့သူကတော့ ခေါင်းငုံ့ပြီး နာခံရုံပဲ ရှိတယ်။"

ကလေးများ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဗစ်တာ၏ စကားကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေကြသည်။ ဗစ်တာသည် သူ၏သားနှင့် သူငယ်ချင်းများ၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ပြီး 'ငါ ပြောတာ များသွားပြီလား? ဟူး... သူတို့က ကလေးတွေပဲ ရှိသေးတာကိုး' ဟု တွေးကာ ပြန်လည် အားပေးလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် အကယ်ဒမီမှာ ရှိနေတုန်း အတတ်နိုင်ဆုံး သန်မာအောင် ကြိုးစားကြ။ ကလိုဗာ အကယ်ဒမီ ဟာ တောင်ပိုင်းဖက်ဒရေးရှင်းမှာ အကောင်းဆုံး မှော်သင်တန်းကျောင်းပဲ။ ဒါဟာ မင်းတို့အတွက် ရွှေရောင်အခွင့်အလမ်းပဲ။"

စွမ်းအားကြီး မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ အားပေးစကားကြောင့် ကလေးများမှာ ပြန်လည် တက်ကြွလာကြသည်။ ဗစ်တာက ဝိုင်တစ်ငုံသောက်ရင်း သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို အကဲခတ်နေသည်။ အာဒမ်ကတော့ စိတ်အားထက်သန်နေပြီး သူ၏စကားများက လူငယ်လေး၏ ရင်ထဲတွင် မီးတောက်တစ်ခုကို မွှေးလိုက်ပုံရသည်။ အက်ဒဝပ်မှာလည်း အတူတူပင်။

ဗစ်တာသည် မျက်နှာပြင်တွင် မပြသော်လည်း သားဖြစ်သူအတွက် အလွန်ဝမ်းသာနေမိသည်။ အက်ဒဝပ် မွေးကတည်းက မည်မျှ ခက်ခဲခဲ့ရသည်ကို သူသာ သိသည်။ 'မွေးစက အားနည်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးနဲ့ မွေးလာခဲ့တဲ့ မင်းဟာ အခုတော့ အတောင်ပံတွေကို ဖြန့်ပြီး အမြင့်ဆုံးကို ပျံသန်းနိုင်တော့မယ်!'

အက်ဒဝပ်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲသွားမှုမှာ သူ့အတွက် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ရက်စက်သော မှော်ဆရာများက သူ့သားကို လိုက်လံဖမ်းဆီးမည် စိုးသဖြင့် သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထုတ်မပြောဝံ့ချေ။ သို့သော် အရာအားလုံးက အဆင်ပြေသွားခဲ့ပြီ။

ညစာစားပွဲ ဆက်လက်ကျင်းပနေစဉ် ဗစ်တာသည် အက်ဒဝပ်၏ သူငယ်ချင်းများအကြောင်း ပိုမိုသိရှိလာရသဖြင့် သားဖြစ်သူအတွက် ဝမ်းသာနေမိသည်။ အာဒမ်၏ စရိုက်ကို သူ သိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း လီဆာ့အပေါ်တွင်မူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ မိသားစုနှင့် အခြားမှော်ဆရာ မိသားစုကြားက သတင်းအချို့ကို သူ ကြားထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မုန့်အချိုပွဲ စားနေကြစဉ် လီဆာက သူမ သိချင်နေသောအရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "အက်ဒီ... နင့်မေမေက ဘာလို့ ငါတို့နဲ့အတူ ညစာမစားတာလဲ? အိမ်မှာ မရှိလို့လား?"

ရုတ်တရက် အငွေ့အသက်မှာ အေးစက်သွားတော့သည်။ အာဒမ်သည် လက်ထဲက ဇွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ 'ဟာ သွားပြီ! မလာခင် ငါ သူမကို ပြောပြထားသင့်တာ!'

အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သိလိုက်သဖြင့် လီဆာမှာ သူမ တစ်ခုခု မှားပြောမိပြီလားဟု တွေးကာ ပျာယာခတ်သွားတော့သည်။ ဗစ်တာ၏ မျက်နှာမှာလည်း လေးနက်သွားသည်။ အက်ဒဝပ်က အတင်းအကြပ် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မေမေက နေမကောင်းလို့ပါ။ အဲဒါကြောင့် မလာနိုင်တာ။"

လီဆာက ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။ "နားလည်ပါပြီ။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ မမေးသင့်တာကို မေးမိသွားတယ်။"

"ရပါတယ် ကလေးမလေးရဲ့။" ဗစ်တာက သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သော်လည်း ထမင်းစားခန်းအတွင်းရှိ ပျော်ရွှင်စရာ အငွေ့အသက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဗစ်တာက အိမ်ထိန်းကို ခေါ်လိုက်သည်။ "ရီမီ... လီဆာ့ကို ရထားလုံးနဲ့ အိမ်အရောက် လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ။ သူ ဘေးကင်းကင်း ရောက်ဖို့ သေချာပါစေ။"

လီဆာသည် ဗစ်တာ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အက်ဒဝပ်က သူမကို အပြင်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက် ဗစ်တာသည် အာဒမ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ယခု ဗစ်တာမှာ ခုနက ဖော်ရွေသော ဦးလေးကြီး မဟုတ်တော့ဘဲ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကဲ... ကောင်လေး။ 'အာဒမ်၏ မျက်ရည်များ' ဝိုင်ကို ငါ့ဆီ ရောင်းဖို့ ဘယ်လိုသဘောရလဲ?"

အာဒမ်မှာ ဗစ်တာ၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အရှိန်အဝါကြောင့် လန့်သွားသော်လည်း အမူအရာကို ထိန်းကာ "ဦးလေးက ဘာလို့ ဝယ်ချင်တာလဲ? ကျွန်တော် လက်ဆောင်ပေးလို့ ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ဗစ်တာက ခေါင်းခါပြသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မင်းဆီကနေ အများကြီးဝယ်ပြီး ပြန်ရောင်းချင်တာ။ ဒီဝိုင်က တောင်ပိုင်းဖက်ဒရေးရှင်းမှာ ငါသောက်ဖူးသမျှ အကောင်းဆုံးတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ ဈေးကွက်မှာ အကြီးအကျယ် ပေါက်သွားမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။"

အာဒမ်က မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အခု လောလောဆယ် နှစ်စည်ပဲ ကျန်တော့တယ်ဦးလေး။ တစ်စည်က အဘိုးကြီး ဘာဂါကို ပေးထားတာ။"

"ဒီဝိုင်တစ်ဘူး ကို အနည်းဆုံး ရွှေဒင်္ဂါး ၁၅ ပြားကနေ ၂၀ အထိ ရအောင် ငါရောင်းပေးမယ်လို့ ကတိပေးရင်ကော?" ဗစ်တာက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အာဒမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ရွှေဒင်္ဂါးပုံရိပ်များဖြင့် တောက်ပလာတော့သည်။ သူ စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်လိုက်သည်မှာ -

• ၁ စည် = ၄၀၆၀ အောင်စ

• ၁ ဘူး = ၂၅ အောင်စ

• စုစုပေါင်း = ၁၆၂ ဘူးခန့်

• ၁၆၂ ဘူး x ရွှေဒင်္ဂါး ၂၀ = ရွှေဒင်္ဂါး ၃၂၄၀ ကျော်!

ထိုမျှများပြားသော ငွေပမာဏကို တွေးမိရုံနှင့် အာဒမ် သွားရည်ကျလာတော့သည်။ သူက ဗစ်တာ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ ဦးလေး။ အခု လောလောဆယ် တစ်စည်ပေးမယ်။ နောက်တစ်နှစ်နေရင် နောက်ထပ် ၁၀ စည်... မဟုတ်ဘူး ၂၀ ပေးမယ်!"

"ဟားဟားဟား!" ဗစ်တာက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ "လောလောဆယ်တော့ တစ်စည်ဆိုရင် ဝိုင်ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ လုံလောက်ပါပြီ။"

အာဒမ်က နောက်ထပ် ဝိုင်စည်ပိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဗစ်တာက သူ၏ သိုလှောင်မှုပစ္စည်း (Storage Artifact) ထဲမှ ဖောင်းကားနေသော ငွေအိတ်ကြီးတစ်အိတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ရော့... ဒါက ကြိုတင်ငွေ ပဲ။"

"အဲ?!" အာဒမ် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ "ဒီလောက်တောင် များတာလား?!"