အခန်း (၁၁၇) ဂရစ်ဖင်

သုံးရက်အကြာတွင် အာဒမ်နှင့် လီဆာတို့သည် လမင်းတံတား ကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြောက်ဘက်ရပ်ကွက် ရှိ အက်ဒဝပ်၏ အိမ်တော်ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ အာဒမ်ကတော့ အမြဲတမ်းလိုလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိနေသော်လည်း လီဆာမှာမူ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။ သူမသည် တောက်ပနေသော မှော်တံတားပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း ခဏခဏ လက်သည်းကိုက်နေမိသည်။

သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်မှာ - 'အက်ဒဝပ်ရဲ့အိမ်ကို သွားတာက ကယ်ဗင် နဲ့ သူ့မိသားစုကို သတိထားမိသွားစေမှာ အသေအချာပဲ။ သူတို့ ငါ့မိသားစုကို ဆက်ပြီး ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... မဟုတ်လား? မျှော်လင့်ရတာပဲ...'

သူမသည် အက်ဒဝပ်ကို အလွန်ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော်လည်း လူအများရှေ့တွင် သူနှင့်ခင်မင်မှုကို အလွန်အကျွံ ပြသနေရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းရှိသည်။ ထိုအချက်က ဝံပုလွေတွေကို ခြောက်လှန့်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ အတွေးနက်နေစဉ်မှာပင် အာဒမ်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ လီဆာ? နင် ကြည့်ရတာ အရမ်း စိုးရိမ်နေသလိုပဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား?"

လီဆာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ အက်ဒဝပ်ရဲ့ အဖေနဲ့ တွေ့ရမှာမို့လို့ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတာပါ။"

အာဒမ်သည် လီဆာ၏ မျက်လုံးများကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ လီဆာမှာ နေရခက်စွာဖြင့် မျက်နှာလွှဲသွားသည်။ ထို့နောက် သူက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နင် လိမ်နေတာပဲ။"

လီဆာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ငါက ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ?"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ?" အာဒမ်က ပုခုံးတွန့်ပြသည်။ "ဒါပေမဲ့ နင် အရာအားလုံးကို ရင်ထဲမှာပဲ အောင့်ထားစရာ မလိုပါဘူး။ အချို့အရာတွေကို မျှဝေလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ငါက နင့်သူငယ်ချင်းပဲလေ၊ သူငယ်ချင်းဆိုတာ ဒါမျိုးတွေအတွက် ရှိနေတာ မဟုတ်လား။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေချွန်ရင်း ရှေ့က ဆက်လျှောက်သွားသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ လီဆာမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ သူမ၏ လက်သီးများကို အတော်ကြာအောင် တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားလာသည်။ သူမ ပြောချင်သော စကားများစွာ ရှိနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဘာမှမပြောရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အာဒမ်၏ နောက်ကွယ်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

မြောက်ဘက်ရပ်ကွက်ရှိ လူကုံထံရပ်ကွက်တစ်ခုတွင် အဖြူရောင် စကျင်ကျောက်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် သုံးထပ်အိမ်တော်ကြီး ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ဤရပ်ကွက်တွင် အလှပဆုံးနှင့် အခန့်ညားဆုံး အိမ်ရာဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

အာဒမ်နှင့် လီဆာတို့ အိမ်တော်၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော အဖြူအမည်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်လတ်ပိုင်း အိမ်ထိန်းတစ်ဦးက သူတို့ကို မြင်သောအခါ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သခင်လေး အာဒမ်၊ သခင်မလေး လီဆာ၊ တာနာအိမ်တော်မှ ကြိုဆိုပါတယ်ခင်ဗျာ။"

"မတွေ့တာ ကြာပြီနော် ရီမီ ။" အာဒမ်က ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူသည် အက်ဒဝပ်၏အိမ်သို့ အရင်က ခဏခဏ လာဖူးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဆော့ကစားရန်၊ တစ်ခါတစ်ရံ စာလေ့လာရန်နှင့် အများအားဖြင့်တော့ ဝိုင်သောက်ရန် လာလေ့ရှိသဖြင့် အိမ်ရှိ အလုပ်သမား အများစုနှင့် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဝိုင်နီရောင် ဆံပင်နှင့် နှုတ်ခမ်းမွေးရှိသော အိမ်ထိန်း ရီမီက ပြန်ပြုံးပြသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ မတွေ့တာ ကြာပါပြီ သခင်လေး အာဒမ်။ ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။"

"အက်ဒဝပ် ဘယ်မှာလဲ?" အာဒမ်က လီဆာနှင့်အတူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ရီမီက သူတို့နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာသည်။

"သခင်လေး အက်ဒဝပ်က နောက်ဖေးကွင်းပြင်မှာ စောင့်နေပါတယ်" ဟု ရီမီက ရိုသေစွာ ဖြေကြားသည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် လီဆာသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေမိသည်။ ၎င်းမှာ သူမအတွက် အက်ဒဝပ်၏အိမ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်တော်ကို ဝန်းရံထားသော မြေကွက်မှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ထူးဆန်းသော ပန်းများနှင့် အပင်များ စိုက်ပျိုးထားသည့် ဥယျာဉ်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော ဥယျာဉ်ထဲတွင် လှပသော ငှက်များနှင့် ပိုးမွှားလေးများ ပျံသန်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

ဥယျာဉ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရေသူမ ရုပ်တုပါရှိသော ရေပန်းတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုရုပ်တု၏ အသေးစိတ် လက်ရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျွမ်းကျင်သော ပန်းပုဆရာတစ်ဦး ထုလုပ်ထားကြောင်း လီဆာ သိလိုက်ရသည်။ ရေသူမလေးသည် သူမ၏လက်ထဲတွင် ခွက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး ၎င်းထဲမှ ရေများသည် လှပသော အကွေးပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်နေသည်။ ရေပန်းထဲတွင် လိမ္မော်ရောင်နှင့် ဝါရောင် ငါးလေးများ ပျော်ရွှင်စွာ ကူးခတ်နေကြသည်။

ဤရှုခင်းကို မြင်ရသောအခါ လီဆာ မသိစိတ်အရ စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားသည်။ သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ သူမ၏ တောင့်တင်းနေသော ပုခုံးများ လျော့ကျသွားပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။

ရီမီသည် သူတို့ကို အိမ်ဘေးရှိ လမ်းကျဉ်းလေးအတိုင်း ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုလမ်းသည် နောက်ဖေးကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျယ်ဝန်းလှသော မြက်ခင်းပြင်ကြီးကို တွေ့ရပြီး အလယ်တွင် လူလုပ် ကန်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်။

လီဆာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ မြေစျေး အလွန်ကြီးလှသော မြောက်ဘက်ရပ်ကွက်တွင် ဤမျှကျယ်ဝန်းသော မြေကွက်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။ ၎င်းက တာနာမိသားစု၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် နောက်ခံကို သက်သေပြနေသည်။

ကန်နားတွင် ထိုင်နေသော ဧရာမ ဂရစ်ဖင် ကြီးကို မြင်သောအခါ သူမ ပို၍ပင် အံ့ဩသွားရသည်။ ထိုမှော်သားရဲသည် ထိုင်နေလျှင်ပင် အမြင့် ၆ မီတာခန့် ရှိနေသည်! ဂရစ်ဖင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခြင်္သေ့ကိုယ်ထည်ဖြစ်ပြီး ဦးခေါင်းနှင့် အတောင်ပံများမှာ လင်းယုန်ငှက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

ယခုအခါ ထိုဂရစ်ဖင်ကြီးသည် သူနှင့် ပုံစံတူဖြစ်သော ဂရစ်ဖင်လေးတစ်ကောင်ကို သူ၏ဦးခေါင်းဖြင့် ကြင်နာစွာ ပွတ်သပ်နေသည်။ ၎င်းမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အက်ဒဝပ်၏အဖော်မွန် အာကွီလာ ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ဘေးတွင် အက်ဒဝပ်သည် သားအဖနှစ်ဦး၏ သံယောဇဉ်ကို ကြည့်ရင်း နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် ရပ်နေသည်။

ရုတ်တရက် ဧရာမ ဂရစ်ဖင်ကြီးသည် သူ၏ အမည်းရောင် အမွေးအမှင်များရှိသော ဦးခေါင်းကို လှည့်ကာ လူသစ်များကို သူ၏ ထက်မြက်သော ဝါရွှေရောင် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လီဆာမှာ လန့်သွားပြီး အာဒမ်၏နောက်တွင် ချက်ချင်း ပုန်းလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အာဒမ်သည် ဂရစ်ဖင်ကြီးထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏လက်ဖဝါးကို ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "နေကောင်းပါစေ ဆာ အာနော့ ။"

ဧရာမ ဂရစ်ဖင်ကြီး အာနော့သည် သူ၏နှုတ်သီးမှတစ်ဆင့် ထူးဆန်းသောအသံကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး အာဒမ်၏ နှုတ်ဆက်မှုကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ လီဆာကလည်း အာဒမ်ကို အတုယူကာ စိုးရိမ်တကြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မ-မင်္ဂလာပါ ဆာ အာနော့။"

ဤကမ္ဘာတွင် လူသားမျိုးနွယ်ဖြစ်စေ၊ သားရဲဖြစ်စေ အရေးမကြီးချေ။ အစွမ်းထက်သူကိုသာ အရာအားလုံးထက် ပိုမိုလေးစားကြသည်။

အာနော့သည် လီဆာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏သားဖြစ်သူ အာကွီလာနှင့် ဆက်လက်ကစားနေသည်။ မဟာဂရစ်ဖင်ကြီး၏ ထက်မြက်သော အကြည့်အောက်တွင် မရှိတော့သဖြင့် လီဆာ များစွာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမ အက်ဒဝပ်ကို ကြည့်ကာ စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဆာ အာနော့က နင့်အဖေရဲ့ အဖော်မွန်လား?"

"ဟုတ်တယ်လေ။" အက်ဒဝပ်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် သူ၏အဖော်မွန်ကို အာနော့နှင့် ကစားရန် လွှတ်ထားလိုက်သည်။ အာကွီလာသည် သူ၏အဖေနှင့် ဝေးကွာနေခဲ့ရသည်မှာ တစ်နှစ်ကျော် ရှိခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

"လာ... သွားထိုင်ရအောင်။ ဟိုမှာ မုန့်တွေ ပြင်ထားပေးတယ်။" အက်ဒဝပ်က အလှမ်းဝေးသော နားနေဆောင် ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

သူငယ်ချင်း သုံးယောက်စလုံး နားနေဆောင်တွင် ထိုင်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။ အာဒမ်သည် ယနေ့တွင် အက်ဒဝပ်၏ အဖေနှင့် တွေ့ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ဝိုင်မသောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ သူငယ်ချင်းများရှေ့တွင် လူလေလူလွင့်လို နေနိုင်သော်လည်း ဗစ်တာ၏ ရှေ့တွင်မူ သူ၏ အကောင်းဆုံး အမူအရာကို ပြသရမည်ဖြစ်သည်။

သူငယ်ချင်း သုံးယောက်သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားပြောနေကြသည်။ တစ်ချိန်တွင် အိမ်ထိန်း ရီမီ ရောက်လာပြီး အက်ဒဝပ်ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး... သခင်ကြီး ပြန်ရောက်ပါပြီ။ သူက ထမင်းစားခန်းထဲမှာ မင်းတို့ အားလုံးကို ခေါ်နေပါတယ်ခင်ဗျာ။"