အခန်း (၁၁၆) ကံကောင်းသူ 

ဘာဂါသည် အာဒမ်၏ကျောပေါ်သို့ လက်တင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူသည် လူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာစစ်ဆေးရန် သူ၏မှော်စွမ်းအင်စွမ်းအင်များကို စီးဝင်စေလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ရာ အလွန်အံ့ဩသွားပုံရသည်။ သူသည် ဗာလာရီယန်ကို တစ်ချက်၊ အာဒမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းပြောသလိုပဲ။ မင်းရဲ့ မှော်စွမ်းအင်သိုလှောင်နိုင်စွမ်းက အဆမတန် တိုးတက်သွားတာပဲ။ ဒါတင်မကဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် မင်းရဲ့ မှော်စွမ်းအင် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနှုန်း  ကလည်း အများကြီး မြန်လာလိမ့်မယ်။"

ဘာဂါ၏ သုံးသပ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အာဒမ် တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။ "ဒါဆိုရင် အဓိပ္ပာယ်က..."

"ဟုတ်တယ်။" ဘာဂါက ဆေးတံသောက်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "သီအိုရီအရ ပြောရရင် မင်းရဲ့ မှော်ပါရမီ  က အဆင့်မြင့်သွားတာပဲ။"

"ဒါမျိုးက ဖြစ်နိုင်လို့လား?!" အာဒမ်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အလွန်ရှားပါးတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာတော့ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့၊" ဘာဂါက စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြသည်။ "ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ မှော်ဆရာနဲ့ ဆက်နွှယ်မှုဖြစ်ပြီးရင် အဖော်မွန်ရဲ့ ပါရမီက မြင့်တက်လာလေ့ရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ကိစ္စမှာတော့ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတယ်။ ဒါဟာ ဒီကောင်လေးမှာ အင်မတန်မြင့်မားတဲ့ မှော်ပါရမီ ရှိနေတာကို ပြနေတာပဲ။" သူက အာဒမ်ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။ "မင်းက တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့သူပဲ။"

အာဒမ်သည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် ဘလက်ကီနှင့် ဆော့ကစားနေဆဲဖြစ်သော ဗာလာရီယန်ကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အကယ်ဒမီ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတုန်းက သူ၏ပါရမီကို စစ်ဆေးခဲ့စဉ်က ရလဒ်မှာ Grade-B မပြည့်တပြည့်သာ ရှိခဲ့သည်။ ယခုမူ နဂါးပေါက်လေး၏ ကျေးဇူးကြောင့် သူ၏ပါရမီမှာ များစွာ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီ။ မဖြစ်နိုင်ဟု သူထင်မှတ်ထားခဲ့သောအရာမှာ သူ၏ပေါင်ပေါ်မှ ဤသတ္တဝါလေးကြောင့် ဖြစ်နိုင်လာခဲ့သည်။ သူ အတိုင်းမသိ ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။

အာဒမ်၏ ခံစားချက်ကို သိရှိသည့်အလား ဗာလာရီယန်က လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြသည်။ "မြူး~"

အာဒမ်က နဂါးလေး၏ အမွေးပွခေါင်းလေးကို နွေးထွေးစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပဲနော်။"

ဗာလာရီယန်၏ မျက်လုံးများမှာ လေးလံလာပြီး သမ်းဝေလာတော့သည်။ ဘလက်ကီနှင့် ဆော့ကစားရသည်မှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် ပင်ပန်းပုံရသည်။ ဒါကလည်း မဆန်းပါ၊ သူ ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည်မှာ တစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးသည်မဟုတ်ပါလား။ အာဒမ်က ၎င်းကို သတိထားမိသဖြင့် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ ပြောလိုက်သည်။

'ဗာလ်... ရပါတယ်။ နဂါးဂူ (ကြာပန်း) ထဲကို ပြန်သွားပြီး အိပ်လိုက်တော့။'

ဗာလာရီယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အာဒမ်၏ နဖူးအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ လူငယ်လေး မျက်လုံးမှိတ်ကာ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း ကြည့်လိုက်ရာ ဗာလာရီယန်မှာ အဖြူရောင်ကြာပန်းပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းကို မြင်ရသည်မှာ အာဒမ်အတွက် ပြုံးပျော်စရာပင်။

"ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။" ဘာဂါ၏ အသံက သူ့ကို လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်လာသည်။ "မှော်သတ္တဝါတစ်ကောင်က တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နေထိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။"

အကယ်၍ အာဒမ်သည် အဆင့် (၁) မှော်ဆရာအဆင့်လေးဖြင့် ဝိညာဉ်ပင်လယ် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကိုသာ သိလျှင် ဂနုမ်းအဘိုးကြီးမှာ ပို၍ပင် အံ့ဩသွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အာဒမ်သည် ဘာဂါကို မည်မျှပင် ယုံကြည်စေကာမူ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကိုတော့ ထုတ်ပြောမည်မဟုတ်ချေ။

ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ ဗာလ်က ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဘာစွမ်းရည်တွေ ရသလဲဟင်?"

ဘာဂါက ပုခုံးတွန့်ပြသည်။ "ဘယ်သူသိမှာလဲ? ပြောဖို့ စောလွန်းသေးတယ်။ ဗာလာရီယန်က ကလေးပဲ ရှိသေးတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ အဖော်မွန်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ သခင်မှော်ဆရာ သိထားတဲ့ မှော်မန္တန်အများစုကို တတ်မြောက်သွားလေ့ရှိတယ်။ ဒါက သူတို့အတွက် ဗီဇလိုမျိုး ဖြစ်သွားတာပေါ့။"

"အဲလိုလား?" အာဒမ်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ရှိနေသည်။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိကာ သူ တောင့်ခဲသွားသည်။

'အကယ်၍ ဗာလ်သာ ကြယ်တာရာ အာဏာရှင် ကျမ်းစာ (Astral Tyrant Manual) ကို တတ်မြောက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?!'

နဂါးတစ်ကောင်ကသာ ထိုကျမ်းစာထဲမှ တိုက်ခိုက်ရေးမှော်ပညာတွေကို အသုံးပြုလာလျှင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများကို တွေးကြည့်ရုံနှင့် အာဒမ်မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းရော၊ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းပါ ရောပြွမ်းကာ တုန်ယင်သွားတော့သည်။

"ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ?" ဘာဂါက ပျင်းရိသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘ-ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" အာဒမ် အမြန်ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သိပ်ပြီးတော့လည်း မမျှော်လင့်ထားနဲ့ဦး။ မင်း ဗာလာရီယန်ဆီကနေ ရလိုက်တာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သူ မင်းဆီကနေ ရမှာတွေက အသုံးမကျတာတွေ ဖြစ်နေဦးမယ်။" ဘာဂါ၏ စကားက လူငယ်လေး၏ရင်ကို ဒုတ်ခနဲ ထိသွားသည်။

အာဒမ်က ပြန်ပြောရန် ပါးစပ်ပြင်လိုက်သော်လည်း ခုနက အရိုက်ခံထားရသည့် ဒဏ်ရာများကို သတိရကာ စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းထဲ၌ပင် တစ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟဲဟဲ... အဘိုးကြီးကလည်း၊ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ကျွန်တော်က ပါရမီရှင်ပဲကို၊ ဟက်ဟက်ဟက်။"

ဘာဂါက မျက်စောင်းထိုးကာ လူငယ်လေးကို ဆူလိုက်သည်။ "အပိုတွေ ပြောနေမယ့်အစား သွားပြီးတော့ စင်တွေပေါ်က ဖုန်တွေ သုတ်စမ်း။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ..." အာဒမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဒီနေ့ ကျောင်းမတက်ဖြစ်တော့သဖြင့် ဆိုင်မှာပဲ အလုပ်ကူလုပ်ပေးလိုက်တော့သည်။ နောက်ထပ် ခြောက်နာရီခန့် သူသည် ဆိုင်သို့လာသမျှ ဖောက်သည်များကို ဧည့်ခံရင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။

ဂနုမ်းအဘိုးကြီးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်တွင် လူငယ်လေးသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အကယ်ဒမီဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ အနာဂတ်မှာ အလွန်တောက်ပနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မှော်စွမ်းအင်စွမ်းအင်များ တိုးတက်လာသည်ကို ထားဦး၊ စိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာကို ဖြတ်ကူးနိုင်သည့် စွမ်းရည်မှာတင် မယုံနိုင်စရာပင်။ သို့သော် ဤစွမ်းရည်တွင် အကန့်အသတ်အချို့ ရှိနိုင်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားသည်။ နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး စမ်းသပ်ကြည့်ရပေလိမ့်မည်။

ဒုတိယနှစ် အတန်းများ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ အက်ဒဝပ်နှင့် လီဆာတို့သည် စာသင်ခန်းထဲမှ အတူတူ ထွက်လာကြသည်။ အဆောက်အအုံ၏ လူသွားလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရင်း အက်ဒဝပ်က မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ အာဒမ် ဘာလို့ ကျောင်းမလာတာလဲ? သူနဲ့ မတူဘူး။"

လီဆာက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ထူးဆန်းတယ်။"

အာဒမ်သည် အကယ်ဒမီကို တစ်ရက်မျှ ပျက်လေ့မရှိသူ ဖြစ်သည်။ သင်ခန်းစာတွေကို မနှစ်သက်လျှင်ပင် သူ တက်ရောက်လေ့ရှိသည်။ (စာသင်ခန်းထဲမှာ တန်းအိပ်တာကတော့ တစ်ပိုင်းပေါ့လေ။)

"ဟေ့!"

သူတို့နှစ်ယောက် အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် အာဒမ်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ အဝေးတွင် အာဒမ်သည် သစ်ပင်ရိပ်အောက်၌ ရပ်ရင်း ဝိုင်ဘူးထဲမှ ဝိုင်ကို ပျော်ရွှင်စွာ သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ အနားသို့ သွားကာ ချက်ချင်းပင် မေးကြတော့သည်။

"ဒီနေ့ ဘာလို့ ကျောင်းမလာတာလဲ?" "ပြီးတော့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပျော်နေရတာလဲ?"

အာဒမ်က ဝင်းပသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ အဖော်မွန်လေး မနေ့ညက ဥကပေါက်ပြီကွ။"

"တကယ်ကြီးလား?!" အက်ဒဝပ်နှင့် လီဆာတို့ အံ့ဩဝမ်းသာ သွားကြသည်။ သူတို့လည်း အာဒမ်အတွက် တကယ်ကို ပျော်ပေးကြသည်။ အရင်တုန်းက အာဒမ်သည် သူတို့က သူတို့၏ အဖော်မွန်လေးတွေနှင့် ပျော်နေချိန်တွင် သူကတော့ ဥတစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး ရပ်နေရသည်ဟု အမြဲတမ်း ညည်းတွားလေ့ရှိသည်။ ယခုတော့ အာဒမ်၏ အဖော်မွန်လေး မွေးဖွားလာပြီဖြစ်ရာ အရင်လို ညည်းညူနေတော့မည် မဟုတ်ချေ။

"ဟဲဟဲ... အမှန်ပဲ။" အာဒမ်၏မျက်နှာမှာ ကြည်နူးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "ငါ့အိမ်ကို ထမင်းလာစားကြ၊ ငါမိတ်ဆတ်ပေးမယ်။ အခုတော့ သူ အိပ်နေတယ်။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အာဒမ်၏ နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့ကြသည်။ အာဒမ်၏ ဗီလာသို့ လျှောက်လာစဉ် အက်ဒဝပ်က တစ်ခုခုကို သတိရကာ ပြောလိုက်သည်။

"အော်... ဟုတ်သားပဲ! ဒီအပတ် ပိတ်ရက်ကျရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ငါ့အိမ်ကို ညစာစားဖို့ လာခဲ့ကြဦး။"

"အေးလေ။" အာဒမ်က အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။ သို့သော် လီဆာက အရင်မေးလိုက်သည်။ "ဘာထူးခြားလို့လဲ?"

အက်ဒဝပ်က ရယ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့အစ်မကို အရုဏ်ဦးမျှော်စင်ကို သွားပို့ပြီးတော့ ငါ့အဖေ အင်ပါယာကနေ ပြန်ရောက်လာလို့ပါ။ မင်းတို့နဲ့လည်း ပေးတွေ့ချင်လို့။"