နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် အာဒမ်သည် ကျောင်းမတက်တော့ဘဲ ဘာဂါ၏ဆိုင်သို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ သူသည် လမင်းမြို့တော်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလွှားနေသော်လည်း ဗာလာရီယန်ကိုမူ မြင်ကွင်းတွင် မတွေ့ရချေ။ အကြောင်းမှာ ထိုနဂါးပေါက်လေးသည် အာဒမ်၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ် အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဥလေးသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ အသားကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ကောင်လေးကပါ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူ၏စိတ်ထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ အာဒမ် အတော်လေး အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ မနေ့ညက အာဒမ် သူ၏ အသိစိတ်ကို ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲ ပို့လိုက်သောအခါ ကောင်လေးသည် အဖြူရောင်ကြာပန်း၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် သူက ၎င်းကို အလွန်ပင် သဘောကျနေပုံရသည်။ ထိုစဉ်က အာဒမ် စိတ်ထဲမှ ရယ်မောရင်း တွေးမိသည်မှာ - 'ငါဖတ်ဖူးတာကတော့ နဂါးတွေက သူတို့ရဲ့ နယ်မြေကို အရမ်းကာကွယ်တတ်ကြပြီး အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင် ဂူ တွေ ရှိကြတယ်တဲ့။ ဗာလ်က ဒီအဖြူရောင်ကြာပန်းကို သူ့ရဲ့ဂူလို့ သတ်မှတ်ထားတာလား မသိဘူး။'
ယခုအချိန်အထိပင် ဗာလာရီယန်သည် အာဒမ်၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ကြာပန်းပေါ်တွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သည်။ မတတ်နိုင်ချေ။ အကြောင်းမှာ မနေ့ညက ကောင်လေးသည် အိမ်ရှိ အစားအစာအားလုံးကို ကုန်စင်လုနီးပါး စားခဲ့သောကြောင့်ပင်။ အာဒမ်ရော ဘာရီပါ ထိုမျှသေးငယ်သော သတ္တဝါလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အစားအစာများ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသနည်းဟု မှင်သက်စွာ တွေးတောခဲ့ရသည်။
၁၅ မိနစ်ခန့် မရပ်မနား ပြေးပြီးနောက်တွင် အာဒမ်သည် Herbs & More ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ နံနက်စောစောရှိသေးသဖြင့် ဖောက်သည်တစ်ဦးမျှ မရှိသေးချေ။ သူ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဂနုမ်း အဘိုးကြီးကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။
"အဘိုးကြီး! အဘိုးကြီး!"
"မနက်စောစောစီးစီး ဘာတွေ အော်နေတာလဲ!" စာဖတ်နေသော ဘာဂါက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
အာဒမ်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အော်နေတာက အဘိုးကြီးပဲကို..."
ဗြုန်း!
"အိုး?" ဘာဂါက မျက်ခုံးပင့်ကာ သူ၏လက်ဆစ်များကို ချိုးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "မင်းက အင်အားလေး နည်းနည်း ရလာတော့ ပြန်ပြောတတ်နေပြီပေါ့ ဟုတ်လား?"
"တ-တောင်းပန်ပါတယ်!" အာဒမ်သည် မျက်ရည်ဝဲလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ရသည်။ ဆေးတံနှင့် အရိုက်ခံရမည်ကို မည်မျှပင် ရှောင်ရန် ကြိုးစားပါစေ၊ သူ အမြဲတမ်း အရှုံးပေးရစမြဲပင်။ သူ၏ Sphere of Resonance (ပဲ့တင်ထပ်ခြင်း နယ်ပယ်) ကို အသုံးပြုထားလျှင်ပင် မလွတ်နိုင်ချေ!
ဂနုမ်းအဘိုးကြီးသည် ကောင်တာနောက်ရှိ သူ၏ထိုင်ခုံသို့ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဆေးတံထဲမှ ဆေးရွက်ကြီး ပြာများကို ခါထုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ကဲ... ဘာပြောချင်လို့လဲ?"
အာဒမ်၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပလာပြီး ခုနက မကျေနပ်ချက်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် အမြန်ထရပ်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးကြီး... ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖော်အကောင်လေး မနေ့ညက ဥကနေ ပေါက်ပြီဗျ!"
ဘာဂါသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ အာဒမ်က စိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာမှ ရလာသော ဥကို ပြကတည်းက ၎င်းထဲမှ မည်သည့်သတ္တဝါ ထွက်လာမည်ကို သူ အမြဲသိချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင်မူ သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရတော့မည်။ သို့သော် သူ အာဒမ်၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဘယ်မှာလဲ?"
"ဟဲဟဲ။" အာဒမ်က ဘဝင်မြင့်စွာ ရယ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ဗာလာရီယန်ကို နှိုးရန် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ သတင်းစကား ပို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး အသစ်စက်စက် ပေါက်ဖွားလာသော နဂါးလေးသည် အာဒမ်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။
"အိုဟို!" ဘာဂါမှာ အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာသွားသည်။ "သူက မင်းရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ နေတာလား? စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ!"
သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏ အမူအရာက ထူးဆန်းသွားသည်။ သူသည် အာဒမ်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ အိပ်မောကျကာ သမ်းဝေနေသော မီးခိုးရောင် ကြောင်ပေါက်လေးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဘာဂါ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ အာဒမ်သည် မသိစိတ်အရ တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။ 'သူ ထိုးဖောက်မြင်သွားတာလား?'
ခဏမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ဘာဂါက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကြောင်ဖြစ်နေတာလဲ? ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဥခွံမှာ အကြေးခွံတွေ ပါနေတော့ တွားသွားသတ္တဝါ တစ်မျိုးမျိုး ထွက်လာမယ်လို့ ငါထင်ထားတာ။"
အဆင့် (၃) မှော်ဆရာ တစ်ဦးပင် ဗာလာရီယန်၏ မှော်ပညာကို မမြင်နိုင်သည်ကို သိရသောအခါ အာဒမ် အလွန်အံ့ဩသွားသည်။ သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းပင် ဟန်ဆောင်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဟ-ဟားဟား! အဘိုးကြီးက ဥထဲကနေ နဂါးထွက်လာမယ်လို့ ထင်နေတာလား? စိတ်ကူးယဉ်တာပဲ!"
ဘာဂါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ဆေးတံကို သိမ်းဆည်းကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို လိပ်တင်လိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို သိပ်ပြီး လွှတ်ပေးထားမိပုံရတယ်။ ဒီနေ့ မင်းကို ယဉ်ကျေးပျူငှာမှု (Manners) ရှိအောင် ငါမသင်ပေးနိုင်ရင် ငါ့ခေါင်းကို ရိတ်ပစ်လိုက်မယ်!"
"အဘိုးကြီးက ပြောင်နေတာ ကြာလှပြီပဲကို!" အာဒမ်က မသိစိတ်အရ ပြန်ပြောလိုက်မိသည်။
သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ မည်မျှကြီးလေးသော အမှားတစ်ခု လုပ်မိသွားသည်ကို သတိရကာ ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ "ခ-ခဏလေး၊ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်! ခွင့်-ခွင့်လွှတ်— အားးးး!!"
ဘုန်း! ဒိုင်း! ဒုန်း! ဗြုန်း!
အာဒမ်ကို အသေအလဲ မရိုက်နှက်မီ ဂနုမ်းအဘိုးကြီးသည် ဗာလာရီယန်ကို ကောင်တာနောက်သို့ အသာအယာ မချပေးခဲ့သေးသည်။ အာဒမ် အရိုက်ခံနေရစဉ်အတွင်း ဗာလာရီယန်သည် သူ၏ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ မျက်လုံးလေးများ မှေးပြီး ကြည့်နေသည်။ သူ စဉ်းစားမရဖြစ်နေသည်မှာ - အာဒမ်သည် ဤမျှအထိ ပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံနေရသော်လည်း အဘိုးကြီးအပေါ်တွင် မုန်းတီးမှု၊ ဒေါသ သို့မဟုတ် နာကျည်းမှု တစ်စက်မျှ ဘာကြောင့် မရှိသနည်း ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ နဂါးပေါက်လေးသည် အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် စကားလုံးတစ်လုံးသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
'ထူးဆန်းတယ်...'
၁၀ မိနစ်ခန့် ရိုက်နှက်ပြီးနောက်တွင် အာဒမ်သည် တစ်ကိုယ်လုံး ညိုမည်းစွဲသွားတော့သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးတစ်စက်မျှ မထွက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဘာဂါသည် အာဒမ်ကို ရိုက်နှက်ပြီးနောက်တွင် တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် စိတ်လက်ပေါ့ပါးကာ ပျော်ရွှင်သွားပုံရသည်။ "ဟင်း... ငါ ဒါမျိုးကို ခဏခဏ လုပ်သင့်တယ်"
သူသည် လှည့်ထွက်လာပြီး ဗာလာရီယန် လဲလျောင်းနေသည့် ကောင်တာဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "ကဲ... ငါတို့ ခုနက ရပ်ထားတဲ့ နေရာကနေ ဆက်ကြရအောင်။"
ဂနုမ်းအဘိုးကြီး သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဗာလာရီယန်သည် ချက်ချင်းပင် နောက်ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခြေဖဝါးသေးသေးလေးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကြောက်စရာကောင်းဟန် ဆောင်လိုက်သည်။
"ဂရားးး~"
ထိုကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဘာဂါမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ဗာလာရီယန်ကို အသာအယာ မလိုက်ပြီး အသေအချာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ "ကဲ... ကောင်လေး၊ မင်းက ဘယ်လို ကြောင်အမျိုးအစားလဲဆိုတာ ငါသိချင်မိတယ်..."
သူသည် ကြောင်နှင့်တူသော မှော်သားရဲ အမျိုးအစားများစွာကို ဖတ်ဖူးသော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာမှ ကြောင်မျိုးနွယ် သတ္တဝါရှိသည်ဟု မကြားဖူးချေ။ ထို့ကြောင့် သူ အလွန်ပင် စပ်စုချင်နေမိသည်။
သူတို့နေထိုင်သော ကမ္ဘာမှာ အကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ သတ္တဝါအားလုံးကို သိသည်ဟု တစ်စုံတစ်ဦးက ပြောလျှင် လက်ခံနိုင်သည်။ သို့သော် စိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာမှာ လူ့လောကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကျယ်ပြောလှပြီး ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သော သတ္တဝါများမှာလည်း ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် များပြားလှသည်။ ထို့ကြောင့် ဘာဂါအနေဖြင့် ဗာလာရီယန်သည် မည်သည့်သတ္တဝါမျိုးဖြစ်သည်ကို မသိခြင်းမှာ မဆန်းလှချေ။
သို့သော်လည်း သူ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော သတ္တဝါမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါး တစ်ကောင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ အိမ်မက်ထဲတွင်တောင် ထည့်မမက်ခဲ့ဖူးချေ!
နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့ဘေးရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး စုတ်ပြဲသွားပြီး ဘာဂါ၏ ခေါ်ယူမှုကြောင့် ဘလက်ကီ ထွက်လာသည်။
"ဝုဖ်!"
"ဘလက်ကီ... ဒါက ဘာလဲဆိုတာ မင်းသိလား?" ဂနုမ်းအဘိုးကြီးက သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းကို မေးလိုက်သည်။
"ဝုဖ်!" ဘလက်ကီ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘာဂါ၏ မေးစေ့ကို ဆော့ကစားနေသော မီးခိုးရောင် ကြောင်ပေါက်လေးကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ဘလက်ကီ၏ မျက်လုံးများ မှေးသွားပြီး သူ၏ခေါင်းကို ဇဝေဇဝါဖြင့် စောင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဘာဂါကို ကြည့်ကာ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ သတင်းစကား ပို့လိုက်သည်။
သူ၏ အဖော်မွန်၏ သုံးသပ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘာဂါသည် အတိုင်းမသိ အံ့ဩသွားတော့သည်။
"ဘာ?!"
သူသည် သူ၏လက်ထဲမှ ချစ်စရာကောင်းသော ကြောင်ပေါက်လေးကို ကြည့်ကာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"သူက... စိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာက သတ္တဝါ မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား?!"