မနေ့ညက တိုက်ပွဲမြေပြင်တွင် မှော်ဆရာသုံးဦး ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဘာတွေဆက်ဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို လှည်းထဲရှိ ကလေးများကို မေးမြန်းကြည့်ရာ၊ ထိုသူတို့သည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဝံပုလွေ ၁၀၀ ကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ကလေးသုံးဦးမှာ ထိုအကြောင်းကို ယခုတိုင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေကြဆဲဖြစ်ပြီး မှော်ဆရာများ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို အလွန်အမင်း အံ့သြနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
အာဒမ်မှာမူ အခြားအရာတစ်ခုကိုသာ တွေးနေမိသည်။ ထိုထူးဆန်းသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော အလင်းစက်အရေအတွက်မှာလည်း ထိုပမာဏနှင့် ခပ်ဆင်ဆင်ပင်...။ အာဒမ်သည် ထိုအချက်နှစ်ခုကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်ရာ တိုက်ဆိုင်မှုဟု ဆိုရန်အတွက် အလွန်ပင် ထူးခြားနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ အဖြူရောင်ကြာပန်းကို သူစတင်ရရှိစဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း အာဒမ်သည် ဤဆန်းကြယ်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်း၏ နောက်ကွယ်မှ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ဖော်ထုတ်နိုင်လာခဲ့သည်။
ထိုမြင်ကွင်းတွင် အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် မှော်ဆရာက အဖြူရောင်ကြာပန်းကို အသက်သွင်းလိုက်ချိန်တွင် ကျန်ရှိသော မှော်ဆရာအားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ ထိုကြာပန်းသည် ထောင်ပေါင်းများစွာသော မှော်ဆရာများ၏ အသက်ကို နုတ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိအကျဆိုလျှင် လေးထောင်နီးပါးခန့်...။
လျှို့ဝှက်ချက်မှာ အာဒမ်၏ရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လွင်လာသည်။ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးမိသွားသဖြင့် သူ ကြက်သီးဖြန်းဖြန်း ထသွားရ၏။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ အလင်းစက်အရေအတွက်မှာ သေဆုံးသွားသော မှော်ဆရာအရေအတွက်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ရမည်...။
‘မဖြစ်နိုင်တာ!!’
အာဒမ်သည် သူ၏နဖူးကို မသိလိုက်ဘဲ စမ်းမိလိုက်ရာ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း ချွေးစေးများဖြင့် ရွဲနစ်နေသည်။
‘ဒီအဖြူရောင်ကြာပန်းက တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်တွေကို စုပ်ယူနိုင်တာပဲ! ဒါတင်မကသေးဘူး... ငါက အဲဒီဝိညာဉ်တွေကို စားသုံးပြီး ငါ့ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်ကို သန်မာအောင် လုပ်လို့ရနေတာလား!’
သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဤကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် ဆန့်ကျင်နိုင်သည့် တန်ခိုးကြီးပစ္စည်းတစ်ခုကို ရရှိထားသဖြင့် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာနေမိသော်လည်း၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော ရတနာရှိနေကြောင်း သူတစ်ပါး သိသွားပါက ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုသည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။ ယခုမှစ၍ သူ အလွန်အမင်း သတိထားရတော့မည်။
ဝိညာဉ်နှင့်ဆိုင်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများမှာ သာမန်ပဲလား သို့မဟုတ် အလွန်ရှားပါးသလားဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။ သို့သော်လည်း သူ သတိကြီးစွာ ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ထိုပစ္စည်းမျိုးမှာ သာမန်ဆိုလျှင် သူတစ်ပါး သိသွားသော်လည်း ဘာမှဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အကယ်၍ ရှားပါးလှသော ပစ္စည်းဆိုလျှင်မူ...။
ထိုအကြောင်းကို တွေးရင်း သူသည် ရှေ့ရှိ ကလေးသုံးဦးကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တင်းမာသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။“ငါ သတိလစ်သွားပြီးနောက် ဘာဖြစ်သေးလဲ? လှည်းပေါ်ကို ဘယ်သူတင်ပေးတာလဲ? ငါ့ဒဏ်ရာတွေကို ဘယ်သူ ဆေးထည့်ပေးတာလဲ?”
အာဒမ်၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အပြုအမူကို ကလေးများက သိပ်ပြီး သတိမထားမိကြပေ။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးကအမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေသည်။ “ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ မှော်ဆရာက နင့်ကို လှည်းပေါ်အထိ ချီလာပေးတာ။ ပြီးမှ ကြေးစားစစ်သည်တစ်ယောက်က ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ပြီး ပတ်တီးစီးပေးတယ်။”
‘သွားပြီ!’ အာဒမ် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ‘အဲဒီမှော်ဆရာက အဖြူရောင်ကြာပန်းအကြောင်း သိသွားပြီလား?’ ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိတိုင်း သူ ပို၍ စိုးရိမ်လာသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။
‘မဟုတ်ဘူး... ငါ အလွန်အကျွံ တွေးနေတာ ဖြစ်မှာပါ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ။’
ထိုသို့တွေးလိုက်မှ သူ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရသည်။ သို့သော်လည်း... ‘ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေကို အတည်ပြုဖို့ လိုသေးတယ်။’
လောလောဆယ်တွင် သူသည် ထိုထူးဆန်းသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြာပန်းရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားနေရသည်။ အတိအကျဆိုလျှင် ထိုကြာပန်းမှာ သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် အေးချမ်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း တည်ငြိမ်သွားကာ မျက်နှာမှာလည်း ကြည်လင်လာသည်။သူ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ထူးဆန်းသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ လွင့်မျောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အောင်မြင်ပြီ!” အာဒမ် ပြုံးလိုက်သည်။ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ သူ့အတွက် မွေးကင်းစကလေးတစ်ဦး သူ၏ ခြေလက်များကို အလိုလို စတင်အသုံးပြုတတ်သကဲ့သို့ ဗီဇအရ အလိုအလျောက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။
သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အလင်းစက်အရေအတွက်မှာ မြင်ကွင်းထဲတွင် သေဆုံးသွားသော မှော်ဆရာအရေအတွက်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။
‘ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ဒီကြာပန်းက သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်အားလုံးကို တကယ်ပဲ စုပ်ယူထားတာပဲ။’
အာဒမ်သည် အနီးဆုံး အဖြူရောင် အလင်းစက်လေးထံသို့ ကူးခတ်သွားကာ လေ့လာကြည့်သည်။ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အလင်းစက်လေးများကို တစ်ခုချင်းစီ လေ့လာပြီးနောက် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါက ဝိညာဉ်ဆိုတဲ့ အရာပေါ့...”
အချို့ အစက်လေးများမှာ လက်သည်းခွံထက်ပင် သေးငယ်ပြီး အေးချမ်းသော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။ အချို့မှာမူ ဖရဲသီးတစ်လုံးထက်ပင် ကြီးမားနေပြီး သူ၏ရင်ကို တုန်လှုပ်စေသည်။ ကျောက်တုံးကြီးများထက် ကြီးမားသော အစက်ကြီးများပင် ရှိသေး၏! ၎င်းမှာ ရှင်းလင်းပါသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကြီးမားသော အလင်းစက်များကို စားသုံးရန် သူ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပေ။
ရုတ်တရက် အာဒမ်၏ အကြည့်မှာ ထူးဆန်းသော အစက်လေးတစ်စက်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ “ဟင်?” သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ထိုအလင်းစက်လေးထံသို့ ကူးခတ်သွားလိုက်သည်။ ထိုအဖြူရောင် အလင်းစက်လေး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အရောင်အမျိုးမျိုးမှာ တစ်ချက်တစ်ချက် လက်ခနဲ၊ လက်ခနဲ ဖြစ်နေသည်။
“ဒါက ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေတာလဲ?” အာဒမ် အကြာကြီး စဉ်းစားသော်လည်း အဖြေရှာမရပေ။ ထိုအလင်းစက်လေးထံမှ အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်မျိုး မရရှိသဖြင့် သူသည် ၎င်းကို စားသုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် ထိုအလင်းစက်လေးကို ထိတွေ့လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူ၏ ဝိညာဉ်သန်မာလာသော ခံစားချက်နှင့်အတူ အခြားအရာတစ်ခုကိုလည်း အာဒမ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအရာက သူ့ကို အလွန်ပင် အံ့သြသွားစေသည်။
သတင်းအချက်အလက်များစွာ သူ၏စိတ်ထဲသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာခြင်းပင်!
ရွေ့လျားနေသော လှည်းအတွင်းတွင် မျက်လုံးမှိတ်ထားသော အာဒမ်သည် ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားကာ မျက်နှာမှာလည်း ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးများ ရွဲနစ်လာတော့သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်မှာ သူ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်နိုင်သည်။
ဟင်းးး!!
သူသည် ရေနစ်နေရာမှ ပြန်တက်လာသူကဲ့သို့ အသက်ကို အလုအယက် ရှူလိုက်ရသည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ကိုင်ကာ ညည်းတွားလိုက်၏။ သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးပေါ်တွင် ပုရွက်ဆိတ် တစ်ထောင်ခန့် တွားသွားနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲနေပြီး နားထင်မှ အကြောများလည်း ထောင်ထနေသည်။
“အာဒမ်! ဘာဖြစ်တာလဲ?”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဟ?”
“အဆင်ပြေရဲ့လား?”
အာဒမ်၏ ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေကို မြင်ပြီး ကလေးများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ နောက်ထပ် တစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်မှာမူ နာကျင်မှုမှာ လျော့ပါးသွားပြီး အာဒမ်က သူ၏ သူငယ်ချင်းသုံးဦးကို ခက်ခက်ခဲခဲ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... ဒဏ်ရာက နည်းနည်း ပြန်နာလာလို့ပါ။ ငါ ခဏလောက် အိပ်လိုက်ရင် သက်သာသွားလိမ့်မယ်။”
သူတို့၏ အဖြေကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူ မျက်လုံးမှိတ်ကာ လှဲချလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော သတင်းအချက်အလက်သစ်များ (သို့မဟုတ်) သူစိမ်းတစ်ဦး၏ မှတ်ဉာဏ်များကို သူ ပြန်လည် စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအဖြူရောင် အလင်းစက်လေးကို စားသုံးပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ သန်မာလာရုံတင်မကဘဲ၊ ထိုမြင်ကွင်းထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သော မှော်ဆရာများထဲမှ တစ်ဦး၏ မှတ်ဉာဏ် အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကိုလည်း သူ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ရောယှက်နေသော ထိုမှတ်ဉာဏ်သစ်များကို ပြန်လည် စနစ်တကျ ဖြစ်အောင် လုပ်ရန် အချိန်အတော်ယူလိုက်ရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် နေမဝင်မီလေးမှာပင် ထိုမှတ်ဉာဏ်များကို သူ စနစ်တကျ စုစည်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ် သန်မာလာမှုကြောင့် ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ထင်သလောက် မပင်ပန်းခဲ့ပေ။ အာဒမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ထထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်မှာ...
“ဆေးဖက်ဝင် အပင်ပညာတဲ့လား?”