အာဒမ်သည် ထူးဆန်းလှသော အဖြူရောင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ လွင့်မျောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခဏမျှ သူ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း နောက်တွင်မူ သူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပလာခဲ့သည်။
“ငါ ဒီကို ပြန်ရောက်လာပြီ!”
အဖြူရောင်ကြာပန်းကို ရရှိပြီးကတည်းက သူသည် ကြာပန်း၏အတွင်းပိုင်းဟု သူယုံကြည်ထားသော ဤထူးဆန်းသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိရန် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူ ဘယ်လောက်ပင် ကြိုးစားပါစေ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ယခုမူ ရုတ်တရက်ကြီး ဤနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာသဖြင့် သူ အလွန်ဝမ်းသာသွားမိသည်။
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောက်ပနေသော အဖြူရောင် အလင်းစက်လေးများကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဒီနေရာအကြောင်း ဘာမှ သေချာမသိလိုက်ရဘူး...” အာဒမ်သည် လေထဲတွင် ကူးခတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ “ဒီအလင်းတွေက ဘာတွေများပါလိမ့်—”
အဝေးတစ်နေရာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ စကားလုံးများမှာ ပါးစပ်ထဲတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ တောက်ပသော အဖြူရောင် အလင်းစက်လေးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပို၍ ပေါ်ထွက်လာနေခြင်းပင်!
“ဒါ... ဒါက ဘာတွေလဲ...” အာဒမ်မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူ ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အလင်းစက်လေးများသည် နှေးကွေးသော အရှိန်ဖြင့် နေရာအနှံ့တွင် ပေါ်ထွက်နေကြသည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက်ဆိုသလို အဖြူရောင် အလင်းစက်ပေါင်း ၁၀၀ နီးပါးမှာ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြန်သည်။
အာဒမ်မှာ မှင်တက်သွားရ၏။ “ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?!”
ဤအလင်းစက်လေးများမှာ ဘာတွေလဲ၊ ဤနေရာတွင် ဘယ်လိုပေါ်လာသလဲ ဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။ အဆိုးဆုံးမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤနေရာသို့ မည်သို့ရောက်လာသည်ကို မသိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အလင်းစက်များ ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အာဒမ်သည် သူနှင့် အနီးဆုံး အဖြူရောင် အလင်းစက်လေးထံသို့ ကူးခတ်သွားလိုက်သည်။ ထိုအလင်းစက်လေးမှာ သူ၏ လက်သည်းခွံခန့်သာ ရှိသည်။ သူသည် ခုန်ပေါက်နေသော ရင်ခုန်သံကို ထိန်းချုပ်ရန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
“မစွန့်စားရင် ဘာမှ ရမှာမဟုတ်ဘူး။” သူကိုယ်သူ အားပေးလိုက်ပြီး ထိုအလင်းစက်ကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ထိတွေ့လိုက်တော့သည်။
ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုသည်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် အာဒမ် မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားလိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူ ဘာကို မျှော်လင့်နေမှန်းပင် သူကိုယ်တိုင် မသိပေ။ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ငြိမ်သက်နေပြီးနောက်မှာမူ...
အေးချမ်းမှု။ ယခင်က တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှုကြီးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အာဒမ်သည် သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ကျယ်ပြန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရလည်း လန်းဆန်းတက်ကြွလာသည်။ သူ၏ ဘဝတွင် ဤမျှ ကျေနပ်စရာကောင်းသော ခံစားချက်မျိုးကို မရရှိဖူးပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လျှင် ပို၍ သန်မာလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
ထိုထူးဆန်းသော ခံစားချက်ထဲတွင် သူ မည်မျှကြာအောင် နစ်မွန်းနေခဲ့သည်ကို သူ မသိပေ။ ဤဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် နောက်ထပ် အဖြူရောင် အလင်းစက်လေးတစ်ခု ထပ်မံပေါ်လာချိန်မှသာ သူ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်နိုင်သည်။
“ငါ... အသစ်တစ်ဖန် ပြန်မွေးဖွားလာသလို ခံစားရတယ်။” သူသည် ရတနာသိုက်ကြီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အာဒမ်မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။ “စောစောက ခံစားချက်က... ငါ့ဝိညာဉ်အတွက် တကယ်ကို အကျိုးရှိမယ်လို့ ငါခံစားရတယ်။”
ဝိညာဉ်ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို အာဒမ် သေချာမသိပေ။ အချစ်သီချင်းများထဲတွင် လေလွင့်အဆိုတော်တွေ ထည့်သွင်းသီဆိုတာကိုပဲ သူ ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာရှိ အဖြူရောင် အလင်းစက်လေးများက သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို သန်မာစေကြောင်း သူ ဗီဇအရ သိနေသည်။ သူသည် ဤနေရာရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော အလင်းစက်များကို ကြည့်ကာ မသိလိုက်ဘဲ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။
“အကယ်၍... ငါ ဒီအလင်းစက်တွေအားလုံးကို စားသုံးလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ?”
သူသည် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် အနီးဆုံး အလင်းစက်ဆီသို့ ကူးခတ်သွားကာ ဖမ်းယူရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်က တင်းကျပ်စွာ ကျရောက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
“ဟေ့... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား?” အသံတစ်ခုက သူ့ကို သတိပြန်ဝင်လာစေသည်။
“ဟင်?” အာဒမ်က ဇဝေဇဝါဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ... ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ?”
အဲလက်စ်က သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဪ... မင်းက မတ်တပ်ရပ်လျက်နဲ့တောင် အိပ်ပျော်သွားတာလား? မင်းကတော့ တကယ့်လူပဲ!”
ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို အာဒမ် သဘောပေါက်ရန် ခဏမျှ အချိန်ယူလိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝံပုလွေများကို မတွေ့ရတော့ပေ။ ဒဏ်ရာနည်းသော ကြေးစားစစ်သည်များနှင့် ကလေးများက ဒဏ်ရာရသူများကို ပြုစုပေးနေကြသည်။
“ပြီး... ပြီးသွားပြီပေါ့...” ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ မျက်လုံးပြာနှင့် မှော်ဆရာကို သူ ပြန်မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြာသွားပြီး သတိလစ်သွားလေတော့သည်။
စောစောက ဝံပုလွေနှင့် သေလုမျောပါး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရခြင်းနှင့် ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှ သွေးများစွာ ထွက်သွားခြင်းတို့ကြောင့် သူ မခံနိုင်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေပြီ။
...
ရွေ့လျားနေသော လှည်းပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် နေရောင်ခြည်များ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာပြီး အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အသာအယာ ကျရောက်နေသည်။ ထိုလူငယ်မှာ လှည်းအတွင်းရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုလုံးကို ယူကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကောင်လေးမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ အာဒမ်ပင် ဖြစ်သည်။
ဖြည်းညှင်းစွာပင် သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားသယောင် ရှိနေသည်။ သူ ထလိုက်သောအခါ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာ ပတ်တီးများ အပြည့်ပတ်ထားပြီး သွေးစွန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အားး!” သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် နာကျင်မှုများက သူ၏ အာရုံကြောများထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ အာဒမ်!” ရွှင်လန်းသော အသံတစ်ခု သူ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ အာဒမ် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆံပင်ညိုညိုနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့ကို ချစ်ခင်ပျူငှာစွာ ပြုံးပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဟင်?” အာဒမ်မှာ အံ့သြသွားရသည်။ ခရီးသွားအဖွဲ့ထဲမှ အခြားကလေးတစ်ဦးက သူ့ကို နှုတ်ဆက်သည်မှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်ရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ မနေ့ညက တိုက်ပွဲတွင် သူသည် ဝံပုလွေများကို ခုခံကာကွယ်ခဲ့သဖြင့် သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ကလေးအများအပြားကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။
သူမက အဲဒီကလေးတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်မှာပဲဟု အာဒမ် စိတ်ထဲမှ သေချာနေသည်။ သူက ထိုမိန်းကလေးကို အားယူကာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး “ကျွန်တော်တို့ အခု ဘယ်ရောက်နေတာလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ ဘေးမှ အခြားကောင်လေးတစ်ဦးက ပြန်ဖြေသည်။ “ငါတို့ ခရက်စ်တောင်ကြားရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို ရောက်နေပြီ။”
“ဪ... အင်း” အာဒမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ သူငယ်ချင်းချင်းများက ရုတ်တရက် ရင်းနှီးဖော်ရွေပြလာသဖြင့် သူ အနည်းငယ် နေရခက်နေမိသည်။ မနေ့ညအထိ လူတိုင်းက သူသည် သာမန်အရပ်သားတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် ရှောင်ဖယ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မနေ့ညက အာဒမ် တိုက်ခိုက်ပုံကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့၏ စိတ်ထားများ ပြောင်းလဲသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းမှာ အင်အားကြီးသူကို လေးစားတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့အပြင် အချို့ကလေးများမှာ အာဒမ်၏ ကျေးဇူးကြောင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်ခဲ့ရသဖြင့် သူ့အပေါ် ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။
အာဒမ်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ရွေ့လျားနေသော မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မနေ့ညက ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ပွဲနှင့် သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် ဂျက်ဖရီ၏ အကြောင်းကို သူ ခေတ္တမျှ မေ့ထားလိုက်သည်။ ယခု သူ အလေးအနက် စဉ်းစားနေသည်မှာ အဖြူရောင်ကြာပန်းအတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော ဟင်းလင်းပြင်အကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် သန်မာလာသည်ဟူသော သူ၏ ထင်မြင်ချက်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေလေပြီ။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုများမှာ အနည်းငယ် ပိုမို ထက်မြက်လာသလို၊ အတွေးအခေါ်များမှာလည်း ချောမွေ့နေပြီး ခြုံငုံကြည့်လျှင် သူ၏ ဦးနှောက်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ အလုပ်လုပ်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
သို့သော် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ... ထိုဆန်းကြယ်သော ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ သူအလိုရှိသည့်အချိန်တွင် မည်သို့ဝင်ရောက်ရမည်ကို ယခုအခါ သူ သိရှိသွားပြီဟု အာဒမ် ခံစားနေရခြင်းပင် ဖြစ်တော့သတည်း။