အခန်း (၆၀) - စက္ကူအရုပ်ကို သံမှိုရိုက်နှက်ခြင်း။
တာအိုဆရာကြီးက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အစီအစဉ်တကျကို သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် မေးမြန်းလာသည်။ - "မင်း အဲဒီ ချီမျိုးရိုးနဲ့ ကောင်မလေးကို သိတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ မဟုတ်လား။"
ကျွန်တော် ခေါင်းငြိတ်ပြလိုက်သည်။
တာအိုဆရာကြီးက ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ - "မင်းရဲ့ တွက်ချက်သုံးသပ်ချက်တွေအရဆိုရင် တခြားရွေးချယ်စရာ လုံးဝမရှိတော့ဘူး။ လင်းရင်ကပဲ အဲဒီသရဲဆိုတာ ငါ အသေအချာ အာမခံရဲတယ်။"
"မြတ်စွာဘုရား... သူမက တကယ်ကို ပုန်းကွယ်ကောင်းလွန်းတာပဲ။"
"ဒါပေမဲ့... အဲဒီ ချီမျိုးရိုးနဲ့ ကောင်မလေးကတော့... စိုးရိမ်ရတယ်... သက်ပြင်း (ဟူး)"
ကျွန်တော် မျက်တောင်ပင့်ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။၊ ဒီအကြောင်းကို ဆက်မပြောချင်တာမို့ လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်သည်။ - "အခုအချိန်မှာ လင်းရင်ကို ရှာဖို့ တခြားနည်းလမ်း ရှိသေးလားဗျ။"
တာအိုဆရာကြီးက ပြန်ဖြေသည်။ - "လင်းရင်က သူမရဲ့အရှိန်အဝါ ပေါ်တော့မယ်ဆိုတာ သိသွားပြီ၊ ပြီးတော့ မင်းကို သတ်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တာကြောင့် သေချာပေါက် ပုန်းကွယ်သွားလိမ့်မယ်။"
"ဒါပေမဲ့ သူမကို ရှာဖွေဖို့ ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့လည်း..."
သူက ခါးသီးတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်သည်။
‘ဒါက သူချုပ်ရက်ကျတဲ့ ပထမဆုံးနေ့ပဲ ရှိသေးတာ၊ နောက်ထပ် သုံးရက်တောင် လိုသေးတာလေ။
ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြင်ထွက်နိုင်ပါ့မလဲ။’
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ တာအိုဆရာကြီးကိုယ်တိုင် လိုက်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်မှန်း ကျွန်တော် အစကတည်းက သိထားတာကြောင့် ကိုယ့်မျှော်လင့်ချက်ကို ကိုယ့်အပေါ်မှာပဲ ပုံအပ်ရတော့သည်။
"ဆရာကြီးရဲ့ အမြင်အရဆိုရင် တခြား ထွက်ပေါက် ရှိသေးလား။"
တာအိုဆရာကြီးက သူ့ရဲ့ ကျဲတောက်တောက် မုတ်ဆိတ်မွေးကို ဆွဲရင်း ခေါင်းခါကာ ပြောလာသည် - "ငါ့ကို သေသေချာချာ စဉ်းစားခွင့်ပေးဦး။"
သူက အခန်းထဲမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။
တစ်ဖက်က ရဲစောင့်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ကို အရူးတွေလိုမျိုး ကြည့်နေခဲ့သည်။ ‘ဒါကလည်း ဖြစ်သင့်တာပေါ့။’
‘ဘယ်သာမန်လူကများ ရုပ်ရှင်ရိုက်နေသလိုမျိုး တစ်နေ့လုံး သရဲတစ္ဆေအကြောင်းတွေ ပြောနေပါ့မလဲ။’
တာအိုဆရာကြီးက အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်၊ ရုတ်တရက် သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးတစ်ဆုပ်ကို ဆွဲနှုတ်လိုက်မိပြီး ဝမ်းသာအားရနဲ့ အော်ဟစ်လာသည်။ - "ရပြီ။ သူမကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်။"
"သူမကို လိုက်ရှာနေစရာတောင် မလိုဘူး၊ သူမရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တန်းပြီး လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်လို့ရတယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ နည်းနည်းခက်ခဲတယ်။ ပထမအချက်က လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရှာဖို့ ခက်ခဲပြီး၊ ဒုတိယအချက်ကတော့ မင်း အဆောင်ဟောင်းကြီးဆီကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်သွားရမယ်။"
ကျွန်တော် အံ့ဩသွားမိသည်။
‘သူမကို မရှာဘဲနဲ့ အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်လို့ ရတယ်ဟုတ်လား။’
‘တာအိုဆရာကြီးမှာ ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုး ရှိနေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာအရဆိုရင် ဒါက လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စတော့ ဟုတ်ပုံမရဘူး။’
"ဘာတွေ လိုအပ်တာလဲ။ အရင်ပြောပြပါဦး၊ ကျွန်တော် လုပ်နိုင်မလား ကြည့်ရအောင်။"
တာအိုဆရာကြီးက အလွန်လေးနက်တည်ကြည်စွာနဲ့ - "ဒါဟာ လူပန်ကျိန်စာ ပညာ ကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ အစီရင်အတတ်ပညာတစ်ခုပဲ။ ငါ ဒါကို တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးဖူးတယ်။ ဒီနည်းလမ်းက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျှတမှုကို ထိခိုက်စေပြီး၊ မိမိရဲ့ သက်တမ်းကို ယုတ်လျော့စေသလို၊ ကံကုန်စေတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး ဖြစ်တယ်။"
"မင်းအနေနဲ့ လေးနှစ်သား ကြက်ဖတစ်ကောင်၊ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းက ခေါင်းတလားသံမှို တစ်ချောင်း၊ အနည်းဆုံး သက်တမ်း သုံးရာစုရှိတဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းက ကြောင်မျက်လုံးကျောက် နှစ်လုံး၊ ပြီးတော့ အပျိုစင် စစ်စစ်ရဲ့ ဆံပင်အရှည်နဲ့ စက္ကူအရုပ်အသေး တစ်ရုပ်ကို ရှာရမယ်။"
"ပထမဆုံးအနေနဲ့ စက္ကူအရုပ်ကို ကြက်သွေးတွေနဲ့ သုတ်လိမ်းလိုက်၊ ပြီးရင် သူမ ဝတ်ဆင်ခဲ့ဖူးတဲ့ အဝတ်အစားစကို အရုပ်ထဲ ထည့်၊ ကြောင်မျက်လုံးကျောက်တွေကို မျက်လုံးအဖြစ် သုံးပြီး ဆံပင်အရှည်နဲ့ ပတ်ထားလိုက်။ အဆောင်ဟောင်းကြီးကို ရောက်လို့ မိုး လုံးဝ ချုပ်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်း အဲဒီခေါင်းတလားသံမှိုနဲ့ စက္ကူအရုပ်ရဲ့ မျက်ခုံးအလယ်တည့်တည့်ကို ထိုးစိုက်လိုက်ပါ။"
"ဒါဆိုရင် စက္ကူအရုပ်က သူမနဲ့ စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်သွားပြီး ခေါင်းတလားသံမှိုက သူမကို ချုပ်နှောင်ထားလိမ့်မယ်။ သူမ ဘာပြဿနာမှ ထပ်မရှာနိုင်တော့ဘူး။ စက္ကူအရုပ်က သူမရှိတဲ့နေရာကို အလိုလို ရှာဖွေသွားလိမ့်မယ်၊ မင်းက စက္ကူအရုပ်နောက်ကို လိုက်သွားပြီး သူမ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေတာကို တွေ့တာနဲ့ ဝိညာဉ်မီးလျှံကို သုံးပြီး သူမကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရုံပဲ။"
ကျွန်တော့် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ တွန့်သွားမိသည်။
‘လေးနှစ်သား ကြက်ဖကတော့ ရှာရလွယ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ ခေါင်းတလားသံမှိုနဲ့ ကြောင်မျက်လုံးကျောက်ဆိုတာ... ကျွန်တော် တစ်ခါမှတောင် မကြားဖူးဘူး။
နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ သံမှိုဆိုရင် သံချေးတက်ပြီး ဆွေးမြည့်မနေဘူးလား။’
‘ဒါတွေက ဂူသင်္ချိုင်းတွေထဲက ပစ္စည်းတွေချည်းပဲ၊ သူက ကျွန်တော့်ကို အခုအချိန်ကြီး ဓားပြတိုက်၊ ဂူဖောက်ခိုင်းနေတာလား။’
ကျွန်တော် အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ - "ဆရာကြီး၊ ဒီစက္ကူအရုပ်က သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို တကယ်ပဲ ချုပ်ထားနိုင်ပါ့မလား။"
တာအိုဆရာကြီးက စိတ်မရှည်စွာနဲ့ စိုက်ကြည့်ရင်း - "မင်း ငါ့ကို စိန်ခေါ်နေတာလား။ စိတ်ချစမ်းပါ၊ သူမက အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အကွက်တွေ ဆင်နေပါ့မလဲ။"
"အဝတ်အစားကို အထဲထည့်၊ ခေါင်းတလားသံမှိုကို ရိုက်လိုက်ရင်၊ သူမက ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ သရဲဖြစ်ပါစေ၊ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေရလိမ့်မယ်။"
"ဒီသရဲရဲ့ အကြီးမားဆုံး အစွမ်းက ပုန်းကွယ်တာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါ တာအိုဆရာကြီးဆီကနေ ဒီလောက်အကြာကြီး ဘယ်လို ပုန်းနေနိုင်ပါ့မလဲ။ မရိုးရှင်းဘူး... လုံးဝ မရိုးရှင်းဘူး။"
"ကဲပါ၊ ကဲပါ... အချိန်ပြည့်ပြီ၊ ရူးကြောင်ကြောင်တွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့တော့" ဘေးနားက ရဲစောင့်က ဆက်နားမထောင်နိုင်တော့ အချိန်ပြည့်ပြီလို့ ပြောလာသည်။
‘သူတို့ ကြားရသလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက စိတ်ဝေဒနာရှင်တွေလို ဖြစ်နေလို့ပါ။’
တာအိုဆရာကြီးကို ခေါ်ဆောင်သွားစဉ်မှာပဲ သူက လှမ်းအော်သွားသည်။ - "မှတ်ထားနော်၊ မိုးချုပ်တာနဲ့ စက္ကူအရုပ်ရဲ့ မျက်ခုံးအလယ်ကို ဘာမှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အမြန် ထိုးစိုက်လိုက်။"
ကျွန်တော် တာအိုဆရာကြီးရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။...
‘အခုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးရတော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရခဲ့ပြီလေ။’
‘စက္ကူအရုပ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကို သံမှိုရိုက်နှက်ခြင်း... ကြားရတာ တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်လှပေမဲ့ တာအိုဆရာကြီး ပြောတာဆိုတော့ ယုံကြည်စိတ်ချရမှာပါ။’
‘အခုပဲ ပစ္စည်းတွေကို ချက်ချင်း စတင် ရှာဖွေရတော့မယ် - ခေါင်းတလားသံမှို၊ ကြက်သွေး၊ ကြောင်မျက်လုံးကျောက်၊ စက္ကူအရုပ်၊ ဆံပင်နဲ့ လင်းယင် ဝတ်ခဲ့တဲ့ အဝတ်အစား။’
တခြားအရာတွေက ရှာရလွယ်ပေမဲ့ ခေါင်းတလားသံမှိုနဲ့ ကြောင်မျက်လုံးကျောက်ကတော့ ရှာဖို့ ခက်ခဲလွန်းလှသည်။...
ကျွန်တော် မသိစိတ်အရ ကိုယ့်နားရွက်ကိုယ် ထိမိရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် ကြက်သီးထသွားခဲ့တယ်။ နားရွက်... နားကပ်။
ဟုတ်သားပဲ၊ သခင်ကြီးခိုကျန့်ဟိုင် ။
‘သခင်ကြီးခိုက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းနဲ့ ရတနာလောကမှာ ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်တာမို့ သူ့မှာ အဆက်အသွယ်တွေ သေချာပေါက် ရှိနေလိမ့်မည်။’
ကျွန်တော် မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ သခင်ကြီးခိုရဲ့ ဆိုင်ဆီကို တက္ကစီနဲ့ ချက်ချင်း မောင်းလာလိုက်သည်။
ဆိုင်ကို ရောက်တော့၊ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က စာရေးမလေးက တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ တခြားဝန်ထမ်းတွေကို ညွှန်ကြားနေခဲ့သည်၊ သူမရဲ့ စကတ်က အလွန် ကြော့ရှင်းလှပနေဆဲပါ။
သူမက ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိပုံရသည်၊ မြင်မြင်ချင်းမှာပဲ သူမမျက်လုံးထဲက ဝမ်းသာရိပ်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
"မစ္စတာကျန်း၊ ရောက်လာပြီပဲ။"
"လာပါ၊ လာပါ၊ အရင်ထိုင်ပါဦး။"
"ယိုယာ၊ မြန်မြန် လက်ဖက်ရည် ဖျော်ခဲ့စမ်း၊ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တော် ရောက်နေတယ်။" သူမက ကျွန်တော့်ကို ဆိုဖာပေါ် ထိုင်ဖို့ ပျာပျာသလဲ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် စားပွဲပေါ်က အေးစက်နေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို ကောက်မော့လိုက်ပြီး၊ အမောဖြေကာ ပြောလိုက်သည်။ - "သခင်ကြီးခို... ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော် သခင်ကြီးခိုနဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ။"
စာရေးမလေးက တစ်ရှူးကမ်းပေးရင်း - "ကျွန်မ သခင်ကြီးခုဆီ အကြောင်းကြားပြီးပါပြီ။ သခင်ကြီးခိုက မှာထားတယ်၊ ရှင် ရောက်လာရင် ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပါတဲ့။"
ကျွန်တော် သူမကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ သခင်ကြီးခိုက အနက်ရောင် ကျုံရှန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး၊ တည်ကြည်ခန့်ညားတဲ့ အရာရှိကြီးတစ်ဦးလိုမျိုး ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်ကို မြင်တာနဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ဆိုဖာဆီ အမြန် လျှောက်လာခဲ့သည်။-
"ဟော... အာစိ ရောက်လာတာပဲ။"
"မနေ့ကတင် မင်းအကြောင်း ပြောနေတာ၊ ဒီနေ့တော့ တွေ့ရပြီပေါ့။"
ကျွန်တော် လေးလေးနက်နက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရင်း - "သခင်ကြီးခို၊ ကျွန်တော့်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ သခင်ကြီးရဲ့ အကူအညီကို လာတောင်းတာပါ။ တကယ်လို့သာ မတတ်သာရင်..."
သခင်ကြီးခိုက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတဲ့ လေသံနဲ့ - "ဒါ ဘာ စကားပြောတာလဲ။"
"မင်း ငါ့ဆီ လာအကူအညီတောင်းတာက အမှန်ပဲ မဟုတ်လား။ ကိစ္စကြီးကြီး သေးသေး ငါ့ဆီ လာတာ မှန်တယ်။ တခြား ဘာပြဿနာတွေ ရှိနေလို့လဲ။ မြန်မြန်ပြောစမ်း၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။"
‘သခင်ကြီးခိုရဲ့ အိုမင်းနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ထက်မြက်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပါဘူး။ သူက အသက်ကြီးပေမဲ့ အလွန် လျှို့ဝှက်ချက်များပြီး ထက်မြက်သူပါ။ ပထမဆုံး တွေ့ကတည်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ စရိုက်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိမြင်ထားသည်။’—'မတတ်သာတဲ့ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်က လူတစ်ဖက်သားကို လာပြီး ဒုက္ခပေးမယ့်သူ မဟုတ်တာကိုး။’
‘ပြီးတော့ သခင်ကြီးခိုဟာ ကျွန်တော်နဲ့ ဘယ်လိုမျိုး ရင်းနှီးမှု တည်ဆောက်ရမလဲဆိုတာကို အမြဲ ကြံဆနေခဲ့သည်။ အခုလို ကြုံကြိုက်သွားပြီဆိုမှတော့ ဒီအခွင့်အရေးကို လွတ်ထွက်သွား ခံပါ့မလဲ။’
ကျွန်တော် ဆိုင်ထဲက စာရေးမတွေကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သခင်ကြီးခုက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ရုံးခန်းထဲ ဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
ရုံးခန်းထဲ ရောက်တော့ ကျွန်တော် လိုအပ်တာကို တန်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ - "ကျွန်တော် မကြာခင်က ကိစ္စအချို့ထဲကို မတော်တဆ ပါဝင်ပတ်သက်သွားလို့ အခြေအနေက အလွန် အရေးကြီးနေပါတယ်။ သခင်ကြီးခို အနေနဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် ပစ္စည်းနှစ်ခု ရှာပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။"
ကျွန်တော်က ကိစ္စကို အသေးစိတ် မပြောပြချင်တာကြောင့် သခင်ကြီးခိုကလည်း ထပ်မမေးတော့ပါဘူး။ သူက ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ မေးလာသည်။ - "ဘာလိုတာလဲ၊ ပြောသာပြောပါ။"
"နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ ခေါင်းတလားသံမှိုတစ်ချောင်းနဲ့၊ကြောင်မျက်လုံးကျောက် နှစ်လုံးပါ။"
သခင်ကြီးခိုရဲ့ တွဲကျနေတဲ့ မျက်ခွံတွေက ရုတ်တရက် ပင့်တက်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက အလွန် ထက်မြက်သွားခဲ့သည်။ သူက ရယ်မောလိုက်ရင်း - "ဒါပဲလား။"
"အာစိ၊ မင်း လူမှန်ဆီ လာတာပဲ။ တာချန်းမြို့ မှာ မင်းလိုအပ်တဲ့ ဒီပစ္စည်းနှစ်ခုကို ရှာပေးနိုင်မယ့်သူက ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိမယ် ထင်တယ်။"
"မင်း ဒီတစ်ခေါက် ငါ့ဆီ လာအကူအညီတောင်းတာကို ငါ တကယ် ဝမ်းသာပါတယ်။ စိတ်ချပါ၊ မင်းလိုအပ်တဲ့ ဒီပစ္စည်းနှစ်ခုကို သေချာပေါက် ရအောင် လုပ်ပေးမယ်။"
"ကျွန်တော် ဒီနေ့အတွင်း လိုချင်တာပါ။"
"ပြဿနာမရှိဘူး၊ ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းကျရင် မင်းအတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်စေရမယ်။"
‘စာရေးမလေးက တံခါးခေါက်ပြီး လက်ဖက်ရည် အသစ် လာချပေးချိန်မှာတောင် ကျွန်တော် အတန်ငယ် ကြောင်အံ့နေမိတုန်းပဲ...
အဆိုးရွားဆုံးနဲ့ အခက်ခဲဆုံးလို့ ထင်ရတဲ့ ပစ္စည်းနှစ်ခုက ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ပြေလည်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်မထားခဲ့မိပါဘူး။’
သခင်ကြီးခိုရဲ့ နောက်ခံအရှိန်အဝါက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး နက်ရှိုင်းနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။