အခန်း (၅၆) - လင်းရင်နှင့်အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ကြည်နူးဖွယ် ညချမ်း။

ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး လင်းရင်ဆီကနေ အခြေအနေကို လှမ်းမေးတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျ ဝင်လာတဲ့အထိ အပြင်မှာပဲ အမောဖြေရင်း နားနေခဲ့ကြသည်။

ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ဆုကြေးငွေ ငါးသိန်းကို သိမ်းဆည်းဖို့ ရှိနေသေးတာကြောင့်၊ ကျွန်တော် တာအိုဆရာကြီးကို ခေါ်ပြီး လင်းရင်ဆီကို လိုက်သွားခဲ့သည်၊ ‘ဆရာကြီးက သူတို့ကို ကူညီပေးခဲ့တာဆိုတော့ သူတို့ဘက်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသင့်တာပေါ့။’

‘လင်းရင်ရဲ့ အိမ်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့၊ တာအိုဆရာကြီးက လောကကြီးကို အရာရာ မြင်ဖူးသလိုမျိုး ပုံစံနဲ့ လင်းရင်ရဲ့ ဇိမ်ခံဗီလာကြီးကို မြင်တာတောင် ဘာမှ အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပါဘူး။

သူ့ရဲ့ သားမြီးယပ်ကို ရင်ဘတ်မှာ ပိုက်ထားတဲ့ ပုံစံကတော့ တကယ့်ကို ဆရာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါအတိုင်းပါပဲ။’

ဒါဟာ ငွေကြေးချမ်းသာပြီး အသည်းငယ်လှတဲ့ လင်းရင်ကို လှည့်စားဖို့အတွက်တော့ လုံလောက်လှသည်။

လင်းရင်က တာအိုဆရာကြီးကို မြင်မြင်ချင်းမှာတင် ရိုရိုသေသေနဲ့ ချီးမွမ်းစကားတွေ ဆိုခဲ့ပြီးနောက်၊ အကောင်းဆုံး ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ဂုဏ်ပြုစားပွဲတစ်ခုကို တည်ခင်းဧည့်ခံခဲ့သည်။

စားပွဲဝိုင်းမှာ တာအိုဆရာကြီးက တစ်ယောက်တည်း သောက်စားနေခဲ့ပြီး၊ လင်းရင်ကတော့ သန့်စင်ခန်းသွားမယ့် လမ်းမှာ ကျွန်တော့်ကို လာရှာပြီး သံသယစိတ်နဲ့ မေးလာခဲ့သည်။ - "ကျန်းအာစီ၊ အဆောင်ဟောင်းကြီးထဲက သရဲက တကယ်ပဲ ရှင်းလင်းသွားပြီလား။"

‘သူမက ချမ်းသာပေမဲ့ ငတုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ လူအမြောက်အမြား သေဆုံးခဲ့ပြီး အလွန်တရာ လက်ခုပ်ထဲကရေလို ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေမျိုးကြီးကနေ... ဗြုန်းစားကြီး တာအိုဆရာတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး ပြဿနာအားလုံး ရှင်းသွားပြီ၊ ပိုက်ဆံပဲ လွှဲပေးလိုက်တော့လို့ ပြောလာရင် ဘယ်သူက အလွယ်တကူ လက်ခံနိုင်ပါ့မလဲ။’

ကျွန်တော် သူမကို စနောက်လိုက်မိသည်။ - "ခုနတင် ဆရာကြီးကို အရမ်း ရိုသေပြနေပြီးတော့၊ အခုကျမှ ဘာဖြစ်လို့ မယုံသလို ဖြစ်နေရတာလဲ။"

"ငါက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေလို့ပါ၊ လူအများကြီးကို သတ်ခဲ့ပြီး ငါတို့ကို ရက်ပေါင်းများစွာ နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ အရာကြီးက ဗြုန်းခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်ဆိုတော့... ဘယ်လိုပြောရမလဲ... စိတ်ထဲမှာ လက်ခံဖို့ အချိန်နည်းနည်း လိုနေသေးလို့။"

"စိတ်ချပါ၊ အဲဒီကောင်က လုံးဝကို သေသွားပါပြီ။ တကယ်လို့ သူကသာ အပြင်ကို ထွက်ပြီး ပြဿနာထပ်ရှာဦးမယ်ဆိုရင်၊ ငါကိုယ်တိုင် အဆောက်အအုံပေါ်ကနေ ခုန်ချပစ်မယ်။"

အပေါ်ထပ် အမှောင်ထုထဲကနေ နှိမ်နင်းပေးလိုက်တဲ့ 'သူမ' ရဲ့ အင်အားနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ ကျွန်တော် လုံးဝ စိတ်ချလက်ချ ရှိလှသည်။ ‘ကျွန်တော့်ကလွဲလို့ သူမရဲ့ လက်ချက်ကနေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ဖူးတဲ့သူ မရှိသလောက်ပါပဲ’။

ကျွန်တော် လင်းရင်ကို အဆောင်ဟောင်းကြီးထဲမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။

‘သေချာတာပေါ့၊ တကယ့် အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကိုတော့ ချန်လှပ်ထားခဲ့ပြီး ရလဒ်ကိုပဲ ပြောပြခဲ့တာပေါ့။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် သူမဆီကနေ ဆုကြေးငွေ ငါးသိန်း လက်ခံထားတာဆိုတော့ လုပ်ငန်းခွင် ရိုးသားမှုကိုတော့ ပြသရမှာလေ။’

ဒါကို ကြားပြီးတဲ့နောက်၊ သူမက ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်ကို လှမ်းဖက်လိုက်ပြီး၊ သူမရဲ့ လက်မောင်းနှစ်ဖက်နဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်ကာ ခေါင်းကို မြှုပ်ထားပါတော့သည်။

ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားမိပြီး ဗီဇအရ သူမကို တွန်းထုတ်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင်၊ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ရီနေတာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ခံစားချက်တွေ ပြည့်လျှံပြီး ငိုရှိုက်သံ စွက်နေတဲ့ အသံလေးနဲ့ ပြောလာတယ် - "ကျေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." "... အကြိမ်ပေါင်းများစွာ... ငါ... ငါ တကယ် သေတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ..." "တကယ်ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အာစီ။"

ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ဘတ်က သူမရဲ့ ပူနွေးတဲ့ မျက်ရည်တွေကြောင့် တဖြည်းဖြည်း စိုစွတ်လာခဲ့ပြီး၊ ကျွန်တော့်ဘက်ကလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကျောပြင်လေးကို အသာအယာ ပုတ်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးမိသည်။

‘မှန်ပါသည်၊ သူမက သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်တာကိုး - ချမ်းသာတဲ့ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပေါ့။’

‘သူမရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုက အခြားသူတွေလို မမာကျောဘူး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။’ ဒီအချိန်အတောအတွင်းမှာ လင်းရင်က အလွန်တရာ သတိရှိပြီး အမှားအမှန် ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့တာပါ၊ ကျောက်ခန်းရဲ့ အလောင်းကို မြင်ရတဲ့ အချိန်မှာတောင် သူမရဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုက ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားရုံတင် ရှိခဲ့တာလေ။’

ဒီလို အရှုပ်အထုပ်ကြီးထဲကို ဗြုန်းစားကြီး ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပေမဲ့၊ သူမက ထိတ်လန့်မှုတွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို မခံခဲ့ရဘဲ၊ အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရင်း မဟာမိတ်တွေ ရှာဖွေခဲ့တာ...

ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ လှုပ်ရှားနေတဲ့ ခေါင်းလုံးလေးကို ကြည့်ပြီး လက်လှမ်းကာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်မိသည်။ - "မင်း တကယ်ကို အကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်ခဲ့တာပါ။"

"ဒါပေမဲ့၊ ငါ အဲဒီ ခုနစ်သိန်းကိုတော့ လုံးဝ ပြန်မအမ်းနိုင်ဘူးနော်။"

လင်းရင်ရဲ့ ငိုရှိုက်သံက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး၊ လှပစွာ ပွင့်လန်းခါစ ပန်းပွင့်လေးကို တစ်ယောက်ယောက်က ဗြုန်းခနဲ လာပြီး နင်းခြေဖျက်ဆီးလိုက်သလိုမျိုးပါပဲ။

လင်းရင်က ခေါင်းကိုမော့၊ မျက်ရည်တွေကို ကျွန်တော့်အင်္ကျီနဲ့ တိုက်ရိုက်သုတ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကျွန်တော့်ကို ကောက်ကျစ်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ လှမ်းကြည့်လာပါတော့သည်။

အစကတော့ ကျွန်တော် သဘောမပေါက်ခဲ့ပေမဲ့၊ ဘေလ်ရှင်းရမယ့် အချိန် ရောက်တော့မှပဲ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရတော့သည်။

အဲဒီမိန်းကလေး လင်းရင်က သူမရဲ့ ကတ် ပါမလာဘူးလို့ ပြောတာလေ! အကျိုးဆက်အနေနဲ့ နှစ်သောင်းကျော် ကျသင့်တဲ့ ဘေလ်ကြီးကကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ် ခြေဦးလှည့်လာပါတော့သည်။

ကျွန်တော့်ဘက်က ဒီလို အရှုံးမျိုးကို ဘယ်လို ခံနိုင်ပါ့မလား။ ဒါကြောင့်မို့လို့ တာအိုဆရာကြီးကို စကားချိုချိုလေးတွေ သုံးပြီး မြှောက်ပင့်ပေးလိုက်ရာ၊ သူက စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ သူ့ရဲ့ ကတ်ကို ထုတ်ပြီး ရှင်းပေးခဲ့သည်။

‘လင်းရင်က စားပွဲဝိုင်းမှာတင် ဆရာကြီးဆီကို ငါးသိန်း လွှဲပေးထားခဲ့တာမို့၊ အခုအချိန်မှာ တာအိုဆရာကြီးက သူဌေးကြီး ဖြစ်နေပြီလေ။’

ဆရာကြီးက ကျောက်မြို့တော်မှာ တစ်ရက်လောက် ထပ်နေချင်တယ်လို့ ပြောသည်။ လင်းရင်က ဧည့်သည်ဆောင် ပြင်ဆင်ပေးထားပေမဲ့၊ ဆရာကြီးကတော့ အပြင်မှာပဲ ကိုယ်ပိုင် အခန်းငှားနေမယ်လို့ ဇွတ်ငြင်းခဲ့သည်။

မတော်တဆအားဖြင့် တာအိုဆရာကြီးရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲမှာ အလှပဂေးလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံပါတဲ့ အရောင်အသွေး စုံလင်လှတဲ့ ကတ်ပြားလေးတစ်ခုကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသေးသည်။

တာအိုဆရာကြီးက မနေဘူးဆိုတော့၊ ကျွန်တော်နဲ့ ချီချီလည်း အားနာမနေတော့ဘဲ လင်းရင်ရဲ့ ဇိမ်ခံဗီလာမှာပဲ တန်းပြီး တည်းခိုခဲ့ကြသည်။

ချီချီနဲ့ လင်းရင်ကတော့ အခုဆို သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားကြပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဇိမ်ခံဗီလာကြီးရဲ့ အရသာကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်ဖြစ်သည်။

‘လင်းရင်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကတော့ မဲ့ပြုံးနဲ့ မျက်စောင်းထိုးတာပါပဲ။ ဒီကောက်ကျစ်တဲ့လူက - အဆောင်ဟောင်းကြီး ပြဿနာ မရှင်းခင်တုန်းကတော့ ဘယ်လိုမှ မနေဘူးလို့ ငြင်းခဲ့ပြီး၊ အခုကျတော့မှ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး နေချင်နေတာ။’

လင်းရင်ရဲ့ ဗီလာကြီး တစ်ခုတည်းတင် ဖျော်ဖြေရေး စက်ပစ္စည်းတွေက တစ်ရက်တည်းနဲ့ ကစားလို့ မကုန်နိုင်လောက်အောင် စုံလင်လှပါသည်။ -‘ အားကစားခန်းမ၊ ရေကူးကန်၊ ပြီးတော့ အနောက်ဘက်မှာ ဂေါက်ကွင်းပါ ရှိနေသေးတာလား။’

ရက်ပေါင်းများစွာ အိပ်စက်ခွင့် မရခဲ့တာကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘေးကင်းသွားလို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတာကြောင့်လား မသိပေမဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်လုံး ရက်ပေါင်းများစွာ မအိပ်ရသေးတာတောင် အိပ်ငိုက်ခြင်း မရှိကြပါဘူး။ ဂိမ်းတွေကစား၊ သီချင်းတွေဆိုကြရင်းနဲ့ ဗြုန်းခနဲ ညနေစောင်းအချိန်ကို ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ အသီးသီး ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ပြန်၊ ရေမိုးချိုးပြီး အိပ်စက်ဖို့ ပြင်ကြသည်။

ရေချိုးပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် အိစက်ညက်ညောလှတဲ့ ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ လှဲလျောင်းလိုက်မိသည်။ ‘မွေ့ရာအိအိကြီးက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ထွေးပွေ့ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီး၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း တက်လာတာမို့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းတောင် မလှုပ်ချင်တော့ပါ။’

ကျွန်တော် အိပ်ပျော်တော့မယ့် အချိန်မှာတင်၊ ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောပိုးအိတ်က ဒုတိယထပ်မှာ ကျန်ခဲ့တာကို သတိရသွားမိတယ်!

‘ကျောပိုးအိတ်က ကိစ္စမရှိပေမဲ့၊ အတွင်းထဲက ပစ္စည်းတွေက အလွန်အရေးကြီးတာပါ - သေတ္တာနီ ဝိညာဉ်ရိုးတံနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံး ရှိနေတာလေ။’

ဒါ့အပြင် သေတ္တာနီက သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ ပွင့်လာမှာ ဖြစ်သည်။

‘ဒါကို ဒုတိယထပ်မှာ ဒီအတိုင်း ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ပါဘူး။’

ကျွန်တော် ပင်ပန်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းနှိုးပြီး အောက်ထပ်ကို ဆင်းခဲ့ကာ ဓာတ်လှေကားဆီကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ဓာတ်လှေကားတံခါး ပွင့်သွားတာနဲ့ အတွင်းထဲမှာ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက် ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဲဒီအမျိုးသားက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ - "မင်းက သမီးလေး လင်းရင်ရဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ရမယ်။"

"မင်္ဂလာပါ၊ ဦးက သမီးရဲ့ အဖေပါ။ ဦးက ပုံမှန်ဆို ရုံးလုပ်ငန်းတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာမို့ အိမ်ကို တော်တော်နဲ့ ပြန်မလာဖြစ်ဘူး။"

ကျွန်တော် အိပ်ချင်စိတ်ကို အတင်းထိန်းရင်း - "နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ် ဦးလေး။"

အဲဒီအမျိုးသားက ဓာတ်လှေကားထဲကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။ - "ရပါတယ်၊ မင်းတို့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေကြရင် ဖြစ်ပါတယ်။"

"ဒီကလေးမမှာ သူငယ်ချင်း သိပ်မရှိရှာဘူး၊ မင်းတို့သူ့ကို ပိုပြီး အဖော်လုပ်ပေးကြပါဦး။"

ကျွန်တော် ပျော့ခွေစွာနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်လိုက်မိသည်။ - "သေချာတာပေါ့ဗျာ၊ သေချာတာပေါ့။"

သူ ဓာတ်လှေကားထဲက ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်၊ ကျွန်တော် ဝင်လိုက်ပြီး နံရံကို ပျင်းရိစွာ မှီထားလိုက်သည်။

ကျွန်တော် ဒုတိယထပ်ကို ဆင်း၊ ဆိုဖာထောင့်မှာ ရှိနေတဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကို မြင်တာနဲ့ လျှော့တိလျှော့ရဲ ကောက်ယူပြီး ဓာတ်လှေကားထဲကို ပြန်ဝင်ခဲ့ပါသည်။

ဓာတ်လှေကားက အပေါ်ကို အထပ်အနည်းငယ်ပဲ တက်ရသေးတဲ့ အချိန်မှာတင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်းက ရုတ်တရက် မြည်လာခဲ့သည်။

လင်းရင်ဆီက လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျ ဖြစ်ပြီး - "အိပ်လို့မပျော်ဘူး... မင်း ဘာလုပ်နေလဲ။"

ကျွန်တော် နဖူးကို ပွတ်လိုက်မိသည်။ သူမက ကျွန်တော့်ထက်တောင် ပိုပြီး အားအင်တွေ ပြည့်ဝနေပါလား၊ အခန်းတွေကလည်း သိပ်မဝေးတာကို မက်ဆေ့ခ်ျ သီးသန့် ပို့နေသေးသည်။

"ငါ ဓာတ်လှေကားထဲမှာ၊ ဒုတိယထပ်ကို ပစ္စည်းသွားယူတာ။"

"ပြီးတော့ မင်းအဖေနဲ့လည်း စကားခေတ္တ ပြောခဲ့သေးတယ်၊ သူက ငါ့ကို မင်းတို့အိမ်ရဲ့ သမက်လုပ်ခိုင်းချင်နေတာတဲ့။"

လင်းရင် - "???! မင်း ရူးနေလား။ ငါ့အဖေ ဆုံးသွားတာ နှစ်တွေအကြာကြီး ရှိလှပြီဥစ္စာ!"

မှေးစိုက်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်ခွံတွေက ချက်ချင်း ဖြတ်ခနဲ ပွင့်သွားခဲ့ပြီး၊ ဖုန်းပါ မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ‘သူက သေသွားပြီဟုတ်လား’။

‘အိပ်ချင်စိတ်တွေ အားလုံး ချက်ချင်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီး၊ ၎င်းနေရာမှာ ကြက်သီးမွေးညင်း ထရလောက်တဲ့ ခြောက်ခြားမှုတွေ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဒါဆို ခုနတင် ကျွန်တော် စကားပြောခဲ့တဲ့လူက လူစစ်စစ်လား။ ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။

လင်းရင်ကတော့ လိမ်ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်သူကမှ မိမိအရင်းခေါက်ခေါက် အဖေရဲ့ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုအပေါ် နောက်ပြောင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

တကယ်လို့ သူမပြောတာ မှန်တယ်ဆိုရင်၊ သရဲတစ်ကောင်က ဒီဗီလာကြီးထဲကို တကယ်ပဲ ဝင်ရောက်နေပြီပေါ့!’

ကျွန်တော် ဝတ်စုံဖြူဝတ် တာအိုဆရာကြီးဆီကို ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားပေမဲ့၊ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတာကြောင့် ပိုပြီး ထိတ်လန့်သွားမိသည်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက၊ စတုတ္ထထပ် ဧည့်ဆောင်နေရာမှာ အဲဒီသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား ဓာတ်လှေကားထဲက ထွက်သွားပြီးနောက်၊ သူ လျှောက်သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းက ကျွန်တော့်အခန်းရှိရာဘက်ကို ဦးတည်နေတာပါ!

‘ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက်၊ ကျွန်တော် ကျောပိုးအိတ်ကို ပိုးပြီး စတုတ္ထထပ်ကို ပြန်တက်ခဲ့သည်။

ကျွန်တော် စတုတ္ထထပ်မှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပေမဲ့၊ ဘာသံသယဖြစ်စရာ လှုပ်ရှားမှုမှ မတွေ့ရ။’

ကျွန်တော် ကိုယ့်ရဲ့ ဧည့်သည်ခန်းထဲကို ပြန်ဝင်ပြီး တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ကျယ်ဝန်းလှတဲ့ အခန်းထဲမှာ ဘာမှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး၊ ရေချိုးခန်းထဲကနေ ရေစက်ကျသံ တောက်... တောက်... ဆိုတာပဲ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ မီးတွေကတော့ ပိတ်ထားတာပါ။ ကျွန်တော် ထွက်မသွားခင်တုန်းက မီးတွေ လင်းနေခဲ့တာကို အသေအချာ မှတ်မိနေတာလေ!

သတိကြီးစွာထားပြီး ရေချိုးခန်းဆီကို တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ကာ၊ ရေချိုးခန်းတံခါးကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲဖွင့်လိုက်ပါတော့သည်။

တောက်... တောက်... သေသေချာချာ ပိတ်မထားတဲ့ ရေနံပါတ်ခေါင်းကနေ တစ်စက္ကန့် နှစ်စက္ကန့်ခြား တစ်ခါ ရေစက်တွေ ကျနေသည်။

ကျွန်တော် ရှေ့ကို တိုးပြီး ရေခေါင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ပိတ်လိုက်ကာ၊ အခန်းထဲကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပတ်ပြီး ရှာဖွေလိုက်မိသည်။

ဘာကိုမှ ရှာမတွေ့သေးတာမို့၊ နောက်ဆုံးတော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာနဲ့ ကုတင်ပေါ်ကို ပစ်လှဲချလိုက်ပါတော့သည်။

မျက်ခွံတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်ကျလာပြီး ဘယ်လိုမှ တောင့်မခံနိုင်တော့ပါဘူး။

မှောင်မိုက်နေတဲ့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံမှာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ရှူသံက အလွန်တရာ တည်ငြိမ်လို့နေပါသည်။ မူလက ဘာမှမရှိတဲ့ အခန်းထဲမှာ အခုအချိန်မှာတော့ တစ်ရှူးရှူးနဲ့ အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လက်တစ်ဖက်က ကုတင်အောက်ခြေကနေ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မွေ့ရာပေါ်ကို တွားတက်ကာ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကမ်းလင့်လာခဲ့ပါတော့သည်။

ရောက်လာပြီပဲ!

မှေးစိုက်နေတဲ့ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း ဖြတ်ခနဲ ပွင့်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှန်ပြီး ထိုင်လိုက်ကာ၊ စောင်အောက်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ရိုးတံကို ဆွဲထုတ်ပြီး အဲဒီလက်ပေါ်ကို အားနဲ့ လွှဲရိုက်ချလိုက်ပါတော့သည်။

စူးစူးဝါးဝါး ညည်းညူသံကြီးတစ်ခုနဲ့အတူ အော်ဟစ်သံကြီးက ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျွန်တော် ကုတင်ပေါ်ကနေ ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး၊ ညာဘက်လက်မှာ ဝိညာဉ်မီးလျှံကို အသက်သွင်းကာ၊ အခွင့်အရေးကို အရယူပြီး အဲဒီလက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ကုတင်အောက်ကနေ အားနဲ့ ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်ပါတော့သည်။

အရိပ်မည်းတစ်ခုက ကုတင်အောက်ကနေ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် လူးလိမ့်ထွက်လာပြီး၊ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အော်ဟစ်နေခဲ့ပေမဲ့၊ လရောင်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ ကျွန်တော် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားမိသည်။...