အခန်း (၅၅) - အဆောင်ဟောင်းကြီးမှ သရဲခြောက်မှု ကပ်ဘေးကို ရှင်းလင်းခြင်း။

‘ဆံပင်အဝါရောင်သရဲက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပူးကပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပါပြီ။ ဝတ်စုံဖြူဝတ် တာအိုဆရာကြီးက ချက်ချင်းပဲ တစ်ဟုန်ထိုး ရှေ့ကို တိုးလာပြီး ဝါးရောင်စက္ကူ လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ကျွန်တော့်ကျောပြင်ပေါ် ဖြတ်ခနဲ လာကပ်ပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်ဘက်က ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ ရှိမလာခဲ့ဘူး။’

ဆရာကြီးရဲ့ မျက်မှောင်တွေက ကျစ်ကျစ်ပါအောင် တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။ - "မကောင်းတော့ဘူး၊ မကောင်းတော့ဘူး၊ ဒီကောင် ဒီလောက်အထိ အသက်နဲ့လဲပြီး လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။"

"သူက အာစီနဲ့အတူ သေတွင်းထဲ သက်ဆင်းပြီး ဝိညာဉ်ပါ အစပျောက်အောင် လုပ်ပစ်ချင်နေတာလား။"

ကျွန်တော့်ကျောပေါ်က ဝါးရောင်စက္ကူ လက်ဖွဲ့က မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ အဲဒီအချိန်မှာတင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါးစပ်ထဲကနေ ကျွန်တော့်အသံမဟုတ်တဲ့ အလွန်တရာ ခြောက်ခြားစရာကောင်းတဲ့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ - "ဟင့်အင်း... မင်း... မင်းက တကယ်တော့ ဘာကောင်လဲ။ မင်းက လူမဟုတ်ဘူး!"

ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောရိုးက တဖြည်းဖြည်း မတ်ထောင်လာပြီး၊ လည်ပင်းကို တစ်ချက် လှည့်လိုက်ရင်း တဟားဟား ရယ်မောလိုက်မိသည်။ - "မင်းက တကယ့်ကို သတ္တိကောင်းတာပဲ၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုတောင် လာပြီး ပူးကပ်ရဲတယ်ပေါ့။"

"ငါ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မသိသေးဘူးနဲ့ တူတယ်..."

ကျွန်တော် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်အိမ် ရောင်ပြန်ထဲမှာတော့ စိမ်းဖန့်ဖန့် ဝိညာဉ်မီးလျှံ တစ်ခုက တိတ်တဆိတ် တောက်လောင်နေခဲ့သည်။ ၎င်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အနည်းငယ်မျှပင် အလင်းမပေးနိုင်သလို၊ ဘယ်လို နွေးထွေးမှုကိုမှလည်း ယူဆောင်မလာပါဘူး။

ဒါဟာ ဝိညာဉ်တွေကို တိုက်ရိုက် လောင်ကျွမ်းစေတဲ့ မီးလျှံပဲ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် ညာဘက်လက်ကို သုံးပြီး ကိုယ့်လည်ပင်းကိုယ် ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ၊ အရေပြားတစ်လွှာလုံးကို ခွာချတော့မယ့်အတိုင်းပါပဲ။ ဆံပင်အဝါရောင်သရဲရဲ့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ညည်းညူသံတွေက ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် အားနဲ့ ဗြုန်းခနဲ ဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့၊ တုန်ခါနေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားပါတော့သည်။

သူက လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း မြေပြင်ပေါ်မှာ လူးလိမ့်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။ မီးလျှံတွေက သူ့ရဲ့ လည်ပင်းမှာ ကပ်ညှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဆက်လက် လောင်ကျွမ်းနေတာမို့၊ သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ပိုမို မှေးမှိန်လို့ လာသည်။

ဝတ်စုံဖြူဝတ် တာအိုဆရာကြီးက ဒါကို မြင်တော့မှပဲ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချနိုင်တော့သည်။ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုခုံးကို လာပုတ်ပြီး - "လုံလောက်ပါတယ် လုလင်ပျိုရယ်၊ မင်းက ငါ့ကိုတောင် လန့်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ။ မင်းက ဝိညာဉ်မီးလျှံကို သုံးပြီး သူ့ကို အတင်းမောင်းထုတ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။"

ကျွန်တော် လက်ထဲက ဝိညာဉ်မီးလျှံကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ - "ဝိညာဉ်မီးလျှံ မရှိရင်တောင်မှ၊ သူ ကျွန်တော့်ကို ပူးကပ်ဖို့ ကြိုးစားတာက အချည်းနှီးပါပဲ။"

"တစ္ဆေလက်ထက်စာချုပ် က ရှိနေဆဲပဲ၊ ပြီးတော့... သူမကလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာလေ။"

ကျွန်တော် ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်အချရဆုံး လက်နက်ကို ကောက်ယူဖို့ ငုံ့လိုက်ရင်း၊ ဆံပင်အဝါရောင်သရဲ ထွက်ပြေးနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းမှန်သမျှကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

ဆံပင်အဝါရောင်သရဲက သူ့ဖတ်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရုန်းကန်ပြီးမှပဲ ဝိညာဉ်မီးလျှံကို မနည်း ငြှိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ကာ၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း အလွန်တရာ အားနည်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ တာအိုဆရာကြီးက သားမြီးယပ်ကို ကိုင်ပြီး သူ့ကို လုံးဝ အဆုံသတ် အစပျောက်အောင် လုပ်ဖို့ ရှေ့ကို တိုးလာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် နေရောင်ခြည်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ကွယ်ပျောက်သွားမှန်း မသိဘဲ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အပူချိန်ကလည်း ထိုးဆင်းသွားကာ အေးစက်လှတဲ့ အငွေ့အသက်တွေက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို စိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။

‘ဒါက ရာသီဥတုအေးတဲ့ အအေးမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ သရဲတစ္ဆေတွေရဲ့ အေးစက်စုတ်ပြတ်မှုမျိုးပါ။’

ကျွန်တော့်ရဲ့ ညာဘက်မျက်လုံးက အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပူလောင်လာခဲ့ပြန်သည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တစ်ခု ရှိလာခဲ့သ်၊ ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရိုးအီနေတဲ့ ခံစားချက်ကြီးကြောင့် ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ အနောက်ကို ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ ဘေးနားက စာသင်ခန်းတံခါးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး၊ စက္ကူလို ဖြူဖျော့ကာ ဖက်တီးကျောက်လို နုနယ်ချောမွေ့နေတဲ့ လက်တစ်ဖက်က လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။ ကြက်သီးမွေးညင်း ထရလောက်အောင် ခြောက်ခြားစရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်ကြီးက ချက်ချင်း ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ကျွန်တော့်တစ်သက်မှာ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ ဒါဟာ အလှပဆုံး လက်တစ်ဖက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ရဲရဲကြီး ပြောရဲသည်။ ‘သွယ်လျပြီး ကျောက်စိမ်းဝါးလုံးလေးလို ဖြစ်နေကာ၊ လက်သည်းတွေကလည်း ပတ္တမြားလို လှပလို့နေတာပါ။ ဒီလက်ပေါ်မှာ ဘယ်လို အပြစ်အနာအဆာမျိုးမှ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အကွက်စေ့အောင် လုပ်ထားတဲ့ ကြွေရုပ်လေးတစ်ရုပ်ရဲ့ လက်လိုပါပဲ။’

ခေတ္တမျှတော့ ကျွန်တော် စိတ်လွင့်သွားခဲ့ပြီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးက အဲဒီလက်ဆီကိုပဲ မသိမသာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ကျွန်တော့်ဘက်က တာအိုဆရာကြီးကတော့ ရန်သူကြီးနဲ့ ထိပ်တိုက်တိုးနေရသလိုမျိုး မျက်နှာက တည်တင်းနေပြီး၊ နဖူးပေါ်မှာလည်း ချွေးစေးတွေ အဆက်မပြတ် စီးကျနေခဲ့သည်။

သူ့လက်ထဲက အိမ်မြှောင်ရဲ့ အပ်ကတော့ ရူးသွပ်နေတဲ့အတိုင်း ပတ်ချာလည်အောင် လည်ပတ်နေရင်း... နောက်ဆုံးမှာတော့ အိမ်မြှောင်ကြီး တစ်စစီ ကွဲကြေသွားပါတော့သည်။

ဆရာကြီးက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာနဲ့ သူ့ရဲ့ ပိတ်စအိတ်ထဲကနေ အဝါရောင်စက္ကူ လက်ဖွဲ့တွေ၊ ဟင်္သာပြဒါးကွန်ရက်တွေ၊ ကြေးပြားပိုက်ဆံကြိုးတွေနဲ့ အခြား ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အလုအယက် လိုက်ကပ်နေခဲ့သည်။

ဆရာကြီးတောင် ဒီလောက် ကြောက်နေရရင်၊ ဆံပင်အဝါရောငါသရဲဆိုရင်တော့ ဝိညာဉ်ပါ လွင့်မတတ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူက မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေရင်း၊ မျက်လုံးတွေက အပြင်ကို ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်နေကာ၊ ပါးစပ်ကြီး အကြာကြီး ဟနေခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်လို စကားလုံးတစ်လုံးမှ ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ပါ။

အဲဒီ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လက်ကြီးက ဆံပင်အဝါရောငါသရဲရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်ကို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူက မျက်လုံးကိုတောင် မလှုပ်ရှားရဲဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။ ကျောက်စိမ်းလုံးတွေထက် ပိုမိုလှပတဲ့ အဲဒီလက်ချောင်းတွေက သူ့ရဲ့ နဖူးပေါ်ကို တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာတာကို သူ ရင်ဆိုင်ကြည့်နေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့။ ၎င်းက တကယ်တော့ တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ခြင်း မရှိဘဲ၊ အလွန်တရာ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အကွာအဝေးမှာတင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

"အား...!!!" သူက အလွန်တရာ ခြောက်ခြားစရာကောင်းတဲ့ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံကြီးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဆိုးရွားဆုံး အရာကြီးနဲ့ ကြုံတွေ့လိုက်ရသလိုမျိုး ဖြစ်သွားပြီး၊ ၎င်းအသံက ကျွန်တော့်ကိုပါ သတိပြန်ဝင်လာစေခဲ့သည်။

သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဆံပင်အဝါရောင်သရဲရဲ့ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ရင်တွေ တဒုန်းဒုန်း ခုန်လာခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးနှစ်လုံးက အပြင်ကို ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ ကတ္တရာစေးလို မည်းနက်နေတဲ့ မျက်တွင်းတွေထဲကနေ သွေးတွေ စီးကျလာကာ၊ ခြေလက်တွေကလည်း ကောက်ရိုးမုန့်လိုမျိုး အကြိမ်ကြိမ် လိမ်ယှက်ပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဆံပင်အဝါရောင်သရဲက ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အသည်းအသန် ဒဏ်ရာရထားပြီးသား ဖြစ်တာမို့၊ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူက တဖြည်းဖြည်းချင်း အစပျောက်ကွယ်သွားပါတော့သည်။ သူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားခင် အထိတောင်၊ သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုကို ပုံဖော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေလက်တွေက တစ်ခါမှ ဒီလောက်အထိ တောင့်တင်းမနေခဲ့ဖူးပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်အိမ်တွေက အဲဒီစာသင်ခန်းရဲ့ အမှောင်ထုထဲကို ကြောက်ရွံ့စွာနဲ့ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

'သူမ ရောက်နေပြီ!' 'ဒီလို လူသတ်တဲ့ နည်းလမ်းက သူမရဲ့ အမှတ်အသားပဲ!'

'ဆံပင်အဝါရောင်သရဲက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပူးကပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ သူမကို သွားပြီး စော်ကားမိလို့ နေမှာ၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူမက တိုက်ရိုက် နှိမ်နင်းလိုက်တာ ဖြစ်မယ်။'

‘သူမက ကျွန်တော့်အတွက် ကလဲ့စားချေပေးလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ သူမက ကျွန်တော့်ကိုပါ တစ်ပါတည်း သုတ်သင်ပစ်မလားဆိုတဲ့ ထိတ်လန့်စိုးရိမ်စိတ်တွေက ကြီးစိုးနေဆဲပါ။’

‘ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပါ တုန်လှုပ်သွားစေမယ့် အရာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ အဲဒီလက်က အနောက်ကို ပြန်ဆုတ်မသွားဘဲ၊ ကျွန်တော့်ဆီကို ဦးတည်ပြီး ကမ်းလင့်လာခဲ့တာပါ! ၎င်းရဲ့ အရှည်က သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်မောင်းလိုပဲ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ကျွန်တော် ရပ်နေတဲ့ နေရာကနေဆိုရင် သူမက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကိုင်လို့ ရနေတာလေ!’

နတ်ဘုရားတွေရဲ့ လက်ရာမွန်လို ဖြစ်နေတဲ့ အဲဒီလက်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို လက်ဖဝါးလှည့်ပြီး ကမ်းလင့်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အနောက်ကို ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ဆုတ်ပြီး ၎င်းကို ရှောင်ကွင်းနိုင်တာ ထင်ရှားပေမဲ့၊ ကျွန်တော် ခြေလှမ်း ရွှေ့လို့ မရခဲ့ပါဘူး။’

သူမရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ လုံးဝ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါဘူး၊ အခုမှပဲ ဆံပင်အဝါရောင်သရဲရဲ့ ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် သေသေချာချာ နားလည်သွားတော့သည်။ ဘာမှ ဖြေရှင်းလို့ မရဘူး၊ လုံးဝကို မရတာ!

‘ဒါက ကိုယ့်အသက်ကို နှုတ်ယူတော့မယ်ဆိုတာ သိနေရင်တောင်မှ၊ ဒီအတိုင်း ရပ်ပြီး သေမင်းကို စောင့်နေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုးပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မြင်ကွင်းထဲမှာတော့၊ အဲဒီ အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ လက်ချောင်းထိပ်လေးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်အိမ်ထဲမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကြီးမားလို့ လာခဲ့ပါပြီ။’

ကိုယ့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြုတ်ကျသွားတာ၊ ခြေလက်တွေက ကောက်ရိုးမုန့်လို လိမ်ယှက်သွားတာ... အဲဒီလို ပုံရိပ်မျိုးကိုတောင် ကျွန်တော် မြင်ယောင်လာမိသည်။

ဒီလို အကျပ်အတည်း အခြေအနေမှာ၊ ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခုက ခေါင်းထဲ ဖြတ်ခနဲ ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ညာဘက်လက်ချောင်းထိပ်တွေမှာ ဝိညာဉ်မီးလျှံကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ပြီး၊ ညာဘက်လက်ကို အရင်ဆုံး လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ကာ၊ ဝိညာဉ်မီးလျှံနဲ့ ကိုယ့်လက်ဖဝါးကို ပြန်ပြီး တို့ထိလိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းကြပ်နေတဲ့ ဒူးလေးကြိုးကြီး ဗြုန်းခနဲ ပြတ်တောက်သွားသလိုမျိုး ချက်ချင်း ပေါ့ပါးသွားခဲ့ပြီး၊ ကျွန်တော် လှုပ်ရှားလို့ ရသွားခဲ့ပြီ!’

‘ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က ဗီဇအရ အနောက်ကို လှန်ချလိုက်တာကြောင့်၊’ အဲဒီလက်ချောင်းထိပ်လေးတွေကို သီသီလေး ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်မောင်းကို တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် လှမ်းဆွဲလိုက်တာကို ခံလိုက်ရသည်။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဝတ်စုံဖြူဝတ် တာအိုဆရာကြီး ဖြစ်နေသ်။ ဆရာကြီးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာတော့ ပစ္စည်းအစုံအလင်က ပတ်ချာလည်လို့နေဆဲပါပဲ - သန့်စင်ခန်းသုံး ဘရပ်ရှ်၊ ဟင်္သာပြဒါးကြိုး၊ ကြေးပြားပိုက်ဆံကြိုး၊ သစ်သားဓား စတာတွေ အားလုံး ရှိနေသည်။

‘သူက ကျွန်တော့်ကို ဆွဲခေါ်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ခုနတင် ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့နေခဲ့တာမို့ ဘာထိတွေ့မှုကိုမှ သေသေချာချာ မခံစားခဲ့ရတာပါ။’ သူက ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကျွန်တော့်ကို ဆွဲပြီး အပြင်ဘက်ကို အသည်းအသန် ပြေးပါတော့သည်။ - "ပြေးစမ်း။!"

‘ပြေးရမယ်ဟုတ်လား။ သေချာတာပေါ့၊ ကျွန်တော် ပြေးရမှာပေါ့! မနေ့ညက အခြေအနေမျိုးကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ကြုံရပါစေဦးတော့၊ သူမနဲ့တော့ လုံးဝ ထပ်မတွေ့ချင်တော့ပါဘူး။

သူမ ပေါ်လာတိုင်းမှာ ဘယ်လိုမှ ပြန်လည်ခုခံလို့ မရတဲ့၊ ရုန်းကန်ဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိတဲ့ သတ်မှတ်ပြီးသား ရလဒ်ဆိုးကြီးကိုပဲ ယူဆောင်လာတာလေ။’

ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အပြင်ဘက်ဆီကို ရူးသွပ်စွာ ပြေးခဲ့ကြပြီး၊ အဆောင်ဟောင်းကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်... ပြီးတော့ ကျောင်းရဲ့ အပြင်ဘက်အထိ ရောက်တော့မှပဲ ရပ်ပြီး အမောဖြေနိုင်ကြပါတော့သည်။

ဆရာကြီးကလည်း တွေ့ရခဲတဲ့ အခြေအနေမျိုးအဖြစ် အသက်ကို လုပြီး ရှူနေရရှာတာမို့၊ တစ်ကိုယ်လုံး ပန်းပဲဖိုက လေမှုတ်ပြွန်ကြီးအတိုင်း တရွှဲရွှဲနဲ့ မြည်ဟည်းနေခဲ့သည်။ သူ့ကျောပြင်က အင်္ကျီဆိုရင်လည်း ချွေးတွေနဲ့ ရွှဲရွှဲစိုနေခဲ့တာ ထင်ရှားလှသည်။

သူက တွေ့ရခဲတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ညည်းညူရှာသည်။ - "ဘာဖြစ်လို့ ဒီဘိုးဘွားကြီးက ဒီနေရာမှာ ရှိနေရတာလဲ။ ဒါက ငါတို့အသက်ကို လာနှုတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ အဲဒီကောင်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ဝိညာဉ်ပါ အစပျောက်သွားရတယ်လို့။"

"တာအိုဆရာကြီး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။" ကျွန်တော် ဒူးပေါ်လက်ထောက်ပြီး ကျေးဇူးတင် စကားဆိုလိုက်မိသည်။ ‘သူ့ကို ဒီလောက်အထိ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာ အစုံအလင်ကို ဝတ်ဆင်ထားတာ မြင်ရတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။’

ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး တော်တော်လေး ကြာအောင် အနားယူပြီးမှပဲ စိတ်တွေ ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာကြသည်။ -‘ ပင်ပန်းလို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ကြောက်လန့်လွန်းလို့ပါ။’

ဆရာကြီးက ရေသန့်ဗူး နှစ်ဗူး သွားဝယ်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီ တစ်ဗူး လှမ်းပစ်ပေးကာ၊ သူ့ဗူးကိုတော့ တစ်ကျိုက်တည်းနဲ့ ကုန်အောင် မော့သောက်လိုက်သည်။ - "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒီကောင်ကိုတော့ ရှင်းလင်းလိုက်နိုင်ပြီ။ နောက်မှ ဒီစုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဆောက်အအုံကို ဖြိုဖျက်ခိုင်းလိုက်ရုံပဲ။"

ကျွန်တော် ရေသန့်ဗူးကို နဖူးမှာ ကပ်ပြီး အပူလျှော့လိုက်မိသည်။ - "နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ခွင့် ရတော့မည်။ ဒါပေမဲ့ တာအိုဆရာကြီး၊ ကျွန်တော် ဆရာကြီးရဲ့ အိမ်မြှောင်ကို အထဲမှာ ထားခဲ့မိတယ်ဗျာ၊ အားနာလိုက်တာ။"

ဆရာကြီးက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလာသည်။ - "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါ့ဟာလည်း ကွဲကြေသွားတာပဲဥစ္စာ။"

အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး တိတ်ဆိတ်မှုတွေကြားထဲမှာ ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားကြပါတော့သည်။...