အခန်း (၅၄) - သရဲနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးခြင်း။

‘အဲဒီလက်မည်းကြီး အနောက်ကို လုံးဝ ဆုတ်ခွာသွားတော့မယ့်ပုံကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ၊ ကျွန်တော် ဒါကို ဒီအတိုင်း အဖြစ်မခံနိုင်တော့ပါဘူး။’

ကျွန်တော် တံခါးကို လှမ်းဆွဲပြီး ဝုန်းခနဲ ပြန်ပိတ်လိုက်ကာ အဲဒီလက်ကို တံခါးဘောင်ကြားထဲမှာ ညှပ်ပစ်လိုက်သည်။

အခွင့်အရေးကို အရယူရင်း ဝိညာဉ်ရိုးတံကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အသားစတွေ စုတ်ပြတ်သတ်သွားတဲ့အထိ ၎င်းလက်ပေါ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုရိုက်ပစ်လိုက်ပြီးမှပဲ လက်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

‘သူက ကျွန်တော့်ကို လာပြီး လန့်အောင်လုပ်တာမို့၊ ကျွန်တော်ကလည်း သူ့ကို ပြန်ပြီး ကြောက်လန့်သွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာက မျှတပါတယ်လေ။’

ဒီကိစ္စကို ဖယ်ထားပြီးနောက် ကျွန်တော် သရဲကို ဆက်ပြီး ခြေရာခံခဲ့သည်။

၎င်းက စင်္ကြံလမ်းရဲ့ အထဲကို ပိုပြီး တိုးဝင်သွားတာမို့ အိမ်မြှောင်ရဲ့ အပ်ကလည်း လိုက်ပြီး လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ အပ်က စာသင်ခန်းတစ်ခုဆီကို ညွှန်ပြသွားတော့သည်။

ကျွန်တော် စာသင်ခန်းရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး အိမ်မြှောင်ရဲ့ အပ်ကို ထပ်မံ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် အနောက်နဲ့ အရှေ့ကို လမ်းလျှောက်ကြည့်ရာ၊ အကြိမ်အနည်းငယ်အပြီးမှာတော့ အပ်က အဲဒီစာသင်ခန်းဆီကိုပဲ တိတိကျကျ ဆက်တိုက် ညွှန်ပြနေခဲ့သည်။

ကျွန်တော် ဓာတ်မီးကို ပါးစပ်မှာ ကိုက်၊ ဝိညာဉ်ရိုးတံကို မြှောက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင်၊ အတွင်းထဲကနေ စာပွဲခုံတွေနဲ့ ကုလားထိုင်တွေ လဲကျသွားတဲ့ အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျွန်တော် တံခါးကို ချက်ချင်း ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။ နေရောင်ခြည်က အတွင်းထဲကို စိမ့်ဝင်နေတာမို့ စာသင်ခန်းရဲ့ နေရာအတော်များများကို မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

‘စာသင်ခန်းထဲမှာ ဘာမှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ဘယ်သူ့အရိပ်အယောင်မှ မတွေ့ရ’။ ကျွန်တော် အိမ်မြှောင်ကို ဆက်ကိုင်ထားပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အထဲကို ရောက်တာနဲ့ ၎င်းက မတိကျတော့ဘဲ ဘယ်ညာကို ယိမ်းထိုးနေတော့သည်။ ‘ဒါပေမဲ့ ခြုံငုံကြည့်ရင်တော့ လမ်းကြောင်းက ဒီစာသင်ခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေတုန်းပါ။’

ရုတ်တရက် စာပွဲခုံတွေရဲ့ အောက်ကနေ အရိပ်မည်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ပြေးထွက်လာသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ် ချက်ချင်း တင်းကျပ်သွားပြီး ၎င်းဆီကို ဝိညာဉ်ရိုးတံနဲ့ လွှဲရိုက်လိုက်ပေမဲ့၊ အဲဒီအရိပ်က ဖျတ်လတ်စွာ ရှောင်ကွင်းပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားကနေ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်၊ ‘အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရလို့ပါပဲ လေလွင့်ကြောင်တစ်ကောင်ပဲ ဖြစ်နေလို့ပါ။’

‘ဝတ်စုံဖြူဝတ် တာအိုဆရာကြီး ပြောတာ တကယ်မှန်တယ်၊ ဒီစုတ်ပြတ်နေတဲ့ အိမ်မြှောင်က တကယ်ကို မတိကျဘူးပဲ။’

ကျွန်တော် အိမ်မြှောင်ကို လက်နဲ့ပုတ်ပြီး ချိန်ညှိလိုက်တဲ့အခါ၊ ရုတ်တရက် အပ်က တုန်ခါနေရာကနေ ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းက အရှိန်အဟုန်နဲ့ လည်ပတ်သွားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အနောက်တည့်တည့်ကို အတိအကျ ညွှန်ပြလာသည်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ လည်ပင်းအနောက်ဘက်မှာ အေးစက်တဲ့ လေဖြူးလေးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းတွေဟာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ထောင်ထလာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် အသက်ရှူမှုကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆတ်ခနဲ လှည့်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ရိုးတံကို လွှဲရိုက်လိုက်သည်။

ဘုန်းခနဲ အသံနဲ့အတူ ဝိညာဉ်ရိုးတံက တံခါးဘောင်ကို သွားရိုက်မိပြီး၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ တံခါးဝကနေ သရဲပုံရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လျှပ်စီးလို ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျွန်တော် အိမ်မြှောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အပ်က အဲဒီသရဲရဲ့ လှုပ်ရှားမှုနောက်ကို လိုက်ပြီး ပြောင်းလဲနေသည်။ ကျွန်တော် အနောက်ကနေ အမှီလိုက်ခဲ့တဲ့အခါ၊ အဲဒီသရဲက တတိယထပ်ကို ပြေးတက်သွားပြီ ဖြစ်တာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျွန်တော် ဝတ်စုံဖြူဝတ် တာအိုဆရာကြီးဆီ ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ သတင်းရတာနဲ့ သူကလည်း အောက်ထပ်ကနေ ညှပ်ပိတ်ဖို့ ပတ်လာခဲ့တော့သည်။

တတိယထပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ အိမ်မြှောင်က ခေတ္တမျှ ရိုးတိုးရိပ်တိပ် ဖြစ်သွားပြီးမှ ပစ်မှတ်ကို ထပ်မံ သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့သည်။ အပ်ရဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားရာ၊ ၎င်းက ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် စာသင်ခန်းတစ်ခုဆီကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် တံခါးကို မတွန်းဖွင့်ခင် ကျွန်တော့်ရဲ့ နဖူးပေါ်မှာ အ၀ါရောင်စက္ကူ လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို အရင်ဆုံး ကပ်ထားလိုက်သည်။

ကျွန်တော် အတွင်းထဲကို လှမ်းကြည့်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင်၊ ပြင်းထန်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ လေပြင်းတစ်ခုက တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာတာမို့ မျက်စိတောင် ဖွင့်လို့မရဖြစ်နေသည်။ ဘာသတိပေးချက်မှမရှိဘဲ မျက်နှာတစ်ခုက ကျွန်တော့်ရဲ့ မြင်ကွင်းထဲကို အတင်း တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ‘အိပ်ရာက နိုးနိုးချင်းမှာတင် တစ်ယောက်ယောက်က မိမိရဲ့ မျက်နှာရှေ့တည့်တည့်မှာ အလွန်တရာ နီးကပ်တဲ့ အကွာအဝေးကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသလိုမျိုးပါပဲ။’

သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ အဲဒီနောက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဟာ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုရဲ့ ဆွဲခေါ်မှုကို ခံလိုက်ရကာ စာသင်ခန်းအတွင်းထဲကို လွှင့်စင်သွားတော့သည်။

ကျွန်တော် ဘာဖြစ်လို့ ဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့၊ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ တွဲလောင်းကျနေခဲ့ပါပြီ။ အဲဒီကောင်က ပြတင်းပေါက်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ မတ်မတ်ရပ်နေရင်း၊ သူ့ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားကာ ကျွန်တော့်ကို အောက်ထပ်ကို တွန်းချဖို့ အသေသတ် ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ကျွန်တော် ဝိညာဉ်ရိုးတံကို သုံးပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်နဲ့ နံရံကြားက ထောင့်ချိုးမှာ အရှိန်နဲ့ ထောက်ထားလိုက်တာကြောင့် မကျပဲ တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြားလက်တစ်ဖက်ကတော့ သူ့ရဲ့ လက်တွေနဲ့ လုံးထွေးနေပြီး၊ အိမ်မြှောင်ကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားခဲ့တာ လေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီကောင်ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီ - ‘ဆံပင်အဝါရောင် ဆိုးထားတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်လို အမူအရာမျိုး ရှိနေတာပါ။’

သူက အရင်က နှစ်ကြိမ်တောင် ပေါ်လာခဲ့ဖူးသည်။ - ၀တုတ်ကြီး အဆောက်အအုံပေါ်ကနေ ခုန်ချတုန်းကတစ်ကြိမ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အဆောင်ဟောင်းကြီးထဲကို မတော်တဆ လှည့်စားခံရပြီး ရောက်သွားတုန်းက တစ်ကြိမ်ပဲ ဖြစ်သည်။

‘လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ သတင်းစာကို ယုံကြည်ရမယ်ဆိုရင်တော့၊ အခု ကျွန်တော့်ကို အောက်ကို တွန်းချဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ကောင်က လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်တုန်းက ဒီအဆောင်ဟောင်းကြီးပေါ်ကနေ ခုန်ချသေဆုံးခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နှစ်တွေတစ်လျှောက် ဆက်တိုက် ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ အဆောက်အအုံပေါ်က ခုန်ချသေဆုံးမှုတွေကလည်း သူ့ကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့တာပါ။’

‘ဒီကောင်စုတ်က နောက်ဆုံးတော့ သူ့မျက်နှာကို ပြလာပြီပဲ!’

သူ့ရဲ့ အင်အားက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလွန်းတာကြောင့် ပြန်လည်ခုခံဖို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီလို လုံးထွေးနေတဲ့ အခြေအနေမှာ ကျွန်တော် ဆယ်စက္ကန့်တောင် တောင့်ခံနိုင်မှာ မမဟုတ်တာမို့၊ ဝိညာဉ်ရိုးတံကို ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ လွှတ်ချလိုက်ပြီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညာဘက်လက်ကို နောက်ဆွဲလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာတင် ဝိညာဉ်မီးလျှံ ကို အသက်သွင်းလိုက်ပါတော့သည်။!

ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က အနောက်ကို ပြုတ်ကျတော့မယ့် အချိန်မှာတင်၊ ညာဘက်လက်ကို ရှေ့မှာ ဖြတ်ခနဲ လွှဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို အမြန် ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။

ဒါဟာ လုံလောက်သွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ညှိုးနဲ့ လက်ခလယ်ကြားကနေ ရှည်လျားပြီး သွယ်လျတဲ့ မီးလျှံအမြီးတန်းလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဆံပင်အဝါနဲ့သရဲက ဝိညာဉ်မီးလျှံကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ သူကိုယ်တိုင် သရဲနဲ့တိုးလိုက်ရသလိုမျိုး ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ သူ့လက်ထဲက အင်အားတွေက ချက်ချင်း လျော့နည်းသွားတော့သည်။

သူက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာနဲ့ အနောက်ကို ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကျွန်တော် အခွင့်အရေးကို အရယူပြီး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပြတင်းပေါက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ အားကုန်သုံးပြီး ဆွဲတက်လိုက်ရာ၊ ကိုယ်အထက်ပိုင်းကို စာသင်ခန်းထဲ ပြန်ရောက်စေခဲ့ပြီး၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကနေ ဖြတ်ကျော်ခုန်ဝင်ကာ အဝါရောင်စက္ကူ လက်ဖွဲ့ ကပ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နဖူးနဲ့ ဆံပင်အဝါရောင်သရဲကို အရှိန်နဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်တိုက်လိုက်ပါတော့သည်။

‘သူက ဝိညာဉ်မီးလျှံရဲ့ ခြောက်လှန့်မှုကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေတုန်းမို့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီလို ဗြုန်းစားကြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်လိုမှ မရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့ပါဘူး။’

ဆံပင်အဝါရောင်သရဲက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝင်တိုက်မှုကြောင့် စာသင်ခန်းရဲ့ အပြင်ဘက်ကို လွှင့်စင်သွားခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံးက မီးလောင်ကျွမ်းခံထားရသလိုမျိုး ဖြစ်သွားပြီး၊ မီးခိုးငွေ့တွေ ထွက်ပေါ်လာကာ အဆက်မပြတ် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ညည်းညူနေတော့သည်။

ကျွန်တော် ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ဝိညာဉ်ရိုးတံကို ကောက်ယူကာ အနောက်ကနေ အသည်းအသန် လိုက်ခဲ့သည်။ ဆံပင်အဝါရောင်သရဲကတော့ ကုန်းရုန်းထပြီး အတင်း ထွက်ပြေးတော့သည်။

ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်အချို့ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ၊ သူ့ရဲ့ အဓိက လူသတ်နည်းလမ်းက လူတွေကို အဆောက်အအုံပေါ်ကနေ ခုန်ချခိုင်းတာပဲ ဖြစ်သည်။

‘တကယ်လို့ မင်းသာ မအိပ်ဘဲ နေမယ်ဆိုရင်၊ သူက မင်းကို လုပ်ဖို့ တကယ်ကို ခက်ခဲလှသည်။

အခုက နေ့ခင်းဘက် ဖြစ်နေပြီမို့၊ ကျွန်တော့်ဘက်က သူ့ကို ပြန်ပြီး အမဲလိုက်ရမယ့် အလှည့်ပဲပေါ့!’

ဆံပင်အဝါရောင်သရဲက အပေါ်ထပ်ကို ဆက်ပြီး ပြေးတက်သွားသည်။ ကျွန်တော် မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။ ‘ဒါက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အပေါ်ထပ် အမှောင်ထုထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အရာက ကျွန်တော့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တာလေ။’

တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားမှာ စိုးတာကြောင့် ကျွန်တော် အနောက်ကနေ ဆက်ပြီး ဇွဲမလျှော့ဘဲ လိုက်ခဲ့သည်။

ဒီကောင်က ရူးသွပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို အပေါ်ကို တက်နေသည်။ ကျွန်တော် အနောက်က လိုက်ရင်း ဝတ်စုံဖြူဝတ် တာအိုဆရာကြီးဆီကို ဖုန်းထပ်ခေါ်လိုက်သည်။

‘ဓာတ်မီး ပါလာတာမို့ လှေကားထစ်တွေကို တက်ရတာ ပိုအဆင်ပြေပေမဲ့၊ ဘာဖြစ်လို့ မနေ့ကထက်စာရင် လှေကားလမ်းက ပိုပြီး ရှည်လျားနေသလို ခံစားနေရတာလဲ။’

မော့ကြည့်လိုက်တော့ ဆံပင်အဝါရောင်သရဲက ပဉ္စမထပ် ထဲကို ပြေးဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ‘ကျွန်တော် စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်၊ ဆရာကြီးက စတုတ္ထထပ် (၄ ထပ်) ကိုပဲ ရောက်သေးတာ၊ ဒီငတုံးက ပဉ္စမထပ်အထိ ရောက်သွားပြီ။’

ကျွန်တော် ဆရာကြီးကို အကြောင်းကြားပြီး ၎င်းနောက်ကို ဆက်လိုက်ခဲ့သည်။

‘တကယ်လို့ ဆဋ္ဌမထပ် သာ ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် အနောက်က လိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆဋ္ဌမထပ်ဆိုတာ အမိုးပြင် လေ၊ အမိုးပြင်ပေါ်ကို တက်သွားတာက ကိုယ့်အသက်ကို ကိုယ်သတ်သေတာနဲ့ ဘာမှမထူးဘူး။’

‘ပဉ္စမထပ်ဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး...’

ကျွန်တော် လှေကားကွေ့ကို လျှောက်သွားပြီး အထဲကို ချိုးကွေ့ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညာဘက်မျက်လုံးက ရုတ်တရက် အလွန်တရာ ပူလောင်လာခဲ့သည်။ ကြာမြင့်စွာကတည်းက မခံစားခဲ့ရတဲ့ အဲဒီပြင်းထန်တဲ့ ပူလောင်မှု ခခံစားချက်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို ထပ်မံ ရိုက်ခတ်လာသည်။

ကျွန်တော် နာကျင်စွာနဲ့ မျက်စိကို ခတ်လိုက်ပြီး၊ ပြန်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ ဆွံ့အသွားပါတော့သည်... ‘ကျွန်တော် ပဉ္စမထပ်ထဲကို ချိုးကွေ့ဝင်ခဲ့တာ လုံးဝမဟုတ်ဘဲ၊ အမိုးပြင်ပေါ်ကို ရောက်နေခဲ့တာပါ!’

ကျွန်တော် မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် အထပ်နံပါတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ၊ ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ နံပါတ် '၆' ကတော့ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

‘ခုနတင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပဉ္စမထပ် ဖြစ်နေခဲ့တာကို။’

ဆံပင်အဝါရောင်သရဲက အမိုးပြင်ပေါ်ကနေ ကျွန်တော့်ကို ရက်ရက်စက်စက် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်က မအောင်မြင်ခဲ့လို့လား ဒါမှမဟုတ် တခြားအကြောင်းကြောင့်လား မသိပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အလွန်တရာ ကြီးမားတဲ့ ရန်ငြိုးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ မီးလောင်ထားတဲ့ မျက်နှာကလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်လို့နေခဲ့သည်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ နဖူးပေါ်မှာ ချွေးစေးတွေ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် မဲ့ပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်ရင်း၊ ဆံပင်အဝါရောင်သရဲကို ဝိညာဉ်ရိုးတံနဲ့ လှမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ အောက်ထပ်ကို ပြန်ဆင်းဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ နောက်ပြောင်နေတာလား - ‘တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ အမိုးပြင်ပေါ်မှာ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရင် ကျွန်တော် ရူးနေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူကပဲ အများကြီး လျှောက်တွေးနေတာလား။’

ဆံပင်အဝါရောင်သရဲက ချက်ချင်းပဲ ကျွန်တော့်အနောက်ကို အတင်း လိုက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် အမြန်ပဲ ပဉ္စမထပ်ကို ဆင်းခဲ့လိုက်သည်။ ‘အမိုးပြင်ပေါ်မှာ မဟုတ်သရွေ့တော့ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ဘက်က ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသေးတယ်လေ။’

ပဉ္စမထပ် စင်္ကြံလမ်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ၊ ကျွန်တော် လှေကားထစ်တွေကို စောင့်ကြည့်ရင်း အနောက်ကို ဆုတ်ခွာခဲ့သည်။

တောက်... တောက်... ‘ဒီခြေသံတွေက တကယ့်ကို ရိုးအီနေတဲ့ ခြေသံတွေပါပဲ။’

မှုန်ဝါးနေတဲ့ အမှောင်ထုထဲမှာ ဆံပင်အဝါရောင်သရဲရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မျက်နှာကြီးက ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓာတ်မီးက တတိယထပ်မှာတင် ပြုတ်ကျကျန်ခဲ့တာမို့၊ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ မျက်စိတစ်ဝက် ကန်းနေသလို ဖြစ်နေပြီး၊ စာသင်ခန်းထဲကနေ စိမ့်ဝင်လာတဲ့ နေရောင်ခြည်ရဲ့ အကူအညီနဲ့သာ ဆံပင်အဝါရောင်သရဲရဲ့ တည်နေရာကို မနည်း လှမ်းမြင်နေရသည်။

တောက်... တောက်... ရုတ်တရက်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနောက်ဘက်ကနေ နောက်ထပ် ခြေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

‘အဲဒီခြေသံတွေက ကျွန်တော့်ဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လာနေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းက ပိုပြီး နီးကပ်လာခဲ့ပါပြီ။’

ကျွန်တော် အမြန်ပဲ အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိတ်လန့်သွားမယ့်အစား အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားမိသည်။ - ‘ဝတ်စုံဖြူဝတ် တာအိုဆရာကြီး ရောက်လာခဲ့ပါပြီ!’

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အံ့ဩသွားစေတာကတော့၊ ဆံပင်အဝါရောင်သရဲက ထွက်မပြေးတဲ့အပြင် ကျွန်တော့်အနောက်ကို ဆက်ပြီး အသည်းအသန် လိုက်လာနေတာပဲ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဝိညာဉ်ရိုးတံကို မြှောက်လိုက်သည်။ ဆံပင်အဝါရောင်သရဲက ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ရူးသွပ်စွာနဲ့ အော်ဟစ်လာတော့တယ် "မင်းလည်း အသက်ရှင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး!"

ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်မှောင်တွေ တွန့်သွားပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ ဝိညာဉ်ရိုးတံနဲ့ လွှဲရိုက်ပစ်လိုက်သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး အာစီ! အဲဒီကောင်က မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပူးကပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ!!" အနောက်ကနေ ဝတ်စုံဖြူဝတ် တာအိုဆရာကြီးရဲ့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ လှမ်းအော်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အဲဒီအချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် ဝိညာဉ်ရိုးတံကို လွှဲရိုက်ပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။ ဆံပင်အဝါရောင်သရဲက အဲဒီတိုက်ခိုက်မှုကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်တာကြောင့်၊ ရှဲခနဲ အသံနဲ့အတူ ဖြူဖွေးတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်က တော်တော်လေး မှေးမှိန်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး လုံးဝ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားခဲ့ပေမဲ့၊ သူက ကျွန်တော့်ဆီကို အတင်းအကျပ် ဆက်ပြီး တိုးကပ်လာခဲ့သည်။ တစ်နည်းနည်းနဲ့ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အနောက်ဘက်ဆီ ရောက်အောင် ပတ်သွားနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေဖနောင့်နှစ်ဖက်ကလည်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ မြေပြင်ကနေ ကြွတက်သွားသည်။

ဝိညာဉ်ရိုးတံကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ထဲကနေ အလိုလို လျှောကျသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လိမ့်ဆင်းသွားခဲ့ကာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကလည်း ဘာအင်အားမှမရှိဘဲ ပျော့ခွေပြီး တွဲလောင်းကျသွားပါတော့သည်။...