အခန်း (၅၃) - အဆောင်ဟောင်းကြီးထဲသို့ တစ်ကျော့ပြန် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်း။

‘ခေါင်းတလားဆိုတဲ့ ဒီလိုမင်္ဂလာမရှိတဲ့ သင်္ကေတမျိုးကို အဆောက်အအုံတစ်ခုပေါ်မှာ ဒီအတိုင်း ပုံဖော်ထားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ပါဘူး။

၎င်းကလည်း လူရာပေါင်းများစွာကို ဆံ့ငုံထားတဲ့ စာသင်ဆောင်ကြီး တစ်ဆောင် ဖြစ်နေတာလေ။’

"ခေါင်းတလားကြီး ဟုတ်လား။ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို ခေါင်းတလား ပုံသဏ္ဌာန် ဆောက်လုပ်ဖို့... အဲဒီတုန်းက ဗိသုကာပညာရှင်က ဘာတွေ တွေးနေခဲ့တာလဲဗျာ။"

ဝတ်စုံဖြူဝတ် တာအိုဆရာကြီးက ကြက်တောင်ရိုက်တံအိတ်ကို ဖွင့်ပြီး သားမြီးယပ်ကို ထုတ်ယူကာ ခန့်မှန်းပြောဆိုလာသည် - "ဒါက တမင်တကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆောက်ခဲ့တာ ဖြစ်ဖို့များတယ်။"

"အဲဒီတုန်းက ဒီအဆောက်အအုံကို ဆောက်တော့မယ်ဆိုတော့ ဆောက်လုပ်ရေး မစတင်ခင် နေရာကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် ဖုန်းရွှေ ဆရာတစ်ယောက်ကို ရှာခဲ့ကြမှာ သေချာတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီအဆောက်အအုံကို ကြည့်ဦး၊ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဒါက လူသေအလောင်းတွေ အမြောက်အမြား မြုပ်နှံထားတဲ့ သင်္ချိုင်းဟောင်းမြေပေါ်မှာ ဆောက်ထားတာ၊ ပြီးတော့ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကိုပါ ခေါင်းတလားနဲ့ တူအောင် လုပ်ထားတာ။"

"တကယ်တော့ ဒီလိုဆောက်တာမှာလည်း သူ့ယုတ္တိနဲ့သူတော့ ရှိပါတယ်။ လူက သေမှာကို ကြောက်တယ်၊ သရဲကကျတော့ ခေါင်းတလားကို ကြောက်တယ်။ အဲဒီလူတွေ သေဆုံးပြီး ခေါင်းတလားထဲထည့် မြေမြုပ်ခံလိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့ဟာ ခေါင်းတလားနဲ့ ထပ်တိုးမှာကို ကြောက်ရွံ့တဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေ ဖြစ်လာကြတာပေါ့။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သရဲနဲ့တွေ့ရင် ခေါင်းတလားထဲ ဝင်ပုန်းရင် ဘေးကင်းတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလ ရှိခဲ့တာလေ။"

"ဒီခေါင်းတလား ပုံသဏ္ဌာန် အဆောက်အအုံက အဲဒီသင်္ချိုင်းဟောင်းမြေရဲ့ ယင်စွမ်းအင် နဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားဖို့ ရည်ရွယ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒီအရာတွေကို ခေါင်းတလားထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားပြီး အပြင်ကို ထွက်ရခက်အောင် လုပ်ထားတာပေါ့။"

ကျွန်တော် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။"ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီအဆောင်ဟောင်းကြီးထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မိတဲ့ သူတွေပဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်ကြတယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာကိုး။"

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေက အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်အထိပါ ဖြစ်လာရတာလဲဗျာ။ ကျွန်တော်ဆိုရင် အစက အပြင်မှာတင် လှည့်စားခံရပြီး အတွင်းထဲ ရောက်သွားတာ။"

"ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ အပြင်မှာ ရှိနေရင်တောင်မှ အိပ်ငိုက်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ဒီအဆောင်ဟောင်းကြီးထဲကို ရောက်သွားပြီး အမိုးပေါ်ကို တရွေ့ရွေ့ လျှောက်သွားမိကြတာလေ။"

တာအိုဆရာကြီးက ပြောလာတယ် "ခေါင်းတလားတစ်ခုမှာ သွေးစွန်းသွားရင် မင်္ဂလာရှိပါ့မလား။"

"နှစ်တွေ အကြာကြီးအတွင်းမှာ ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ လူတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီသရဲက တဖြည်းဖြည်း အားကောင်းလာပြီး သူ့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု နယ်ပယ်ကလည်း လိုက်ပြီး ကျယ်ပြန့်လာတာပေါ့။ လူ့အသက်ပေါင်းများစွာရဲ့ သွေးတွေ စွန်းထင်နေတဲ့ ခေါင်းတလားတစ်ခုမှာတော့ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း အင်အား သိပ်မကျန်တော့ဘူးလေ။"

"အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား၊ အထဲဝင်ကြစို့။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

တာအိုဆရာကြီးနဲ့ ကျွန်တော် ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ တားမြစ်ကြိုးတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဆရာကြီးက အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်ကြည့်ပြီး ပထမထပ်မှာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ဒုတိယထပ်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် တက်ခဲ့ကြသည်။

နေ့ခင်းဘက် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ အဆောက်အအုံအတွင်းထဲက အလင်းရောင်က အလွန်တရာ အကန့်အသတ် ရှိလှသည်။ ‘အဲဒီဦးနှောက်မရှိတဲ့ ဗိသုကာပညာရှင်ကတော့ တကယ်ပဲ စဉ်းစားဉာဏ် မရှိတာပဲ၊ ဒီအဆောက်အအုံက တိမ်ထူတဲ့နေ့နဲ့သာ ကြုံရင် အတွင်းထဲက မြင်ကွင်းက ညဉ့်နက်သန်းခေါင်နဲ့ ဘာမှခြားနားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။’

ကျွန်တော် ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာတဲ့ ဓာတ်မီးကိုဖွင့်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်ခဲ့သည်။

ပထမထပ်နဲ့ ဒုတိယထပ်ကြားက သံတံခါးကြီးကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းကို ထပ်မံ ပိတ်ဆို့ထားပြန်သည်။

‘ဒီတစ်ခါတော့ ၎င်းကို ကျွန်တော့်လမ်းကို လာပိတ်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး’။ ကျွန်တော် ကျောပိုးအိတ်ထဲက ပုဆိန်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

‘ဒီပုဆိန်က ဒီကောက်ကျစ်တဲ့ တံခါးအတွက် သီးသန့် ပြင်ဆင်လာတာပါ။ မနေ့ညက ဒီတံခါးကြောင့် ကျွန်တော့်အသက် လုခဲ့ရတာလေ။ အခု ၎င်းကို သွားပြီး မခုတ်ပစ်ရရင် ကျွန်တော် ကျန်းအာစီတစ်ယောက် လူတောထဲ ဘယ်လိုမျက်နှာပြရတော့မလဲ။’

ကျွန်တော် ပုဆိန်ကို မြှောက်ပြီး အားနဲ့ သုံးချက်၊ အသာအယာ လေးချက် လောက် လွှဲခုတ်လိုက်ရာ သော့ခလောက်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ ပုဆိန်ကို ပြန်ချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ခံစားလိုက်ရတဲ့ ကျေနပ်မှုကိုတော့ စကားနဲ့တောင် ဖော်ပြလို့ မရပါဘူး။

ကလဲ့စားချေလိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်အနည်းငယ်နဲ့အတူ တံခါးကို ခြေထောက်နဲ့ ဝုန်းခနဲ ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။

ဒုတိယထပ်ကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက် တာအိုဆရာကြီးက သူ့ရဲ့ ပိတ်စအိတ်ထဲကနေ ပစ္စည်းအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သံလိုက်အိမ်မြှောင်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းပေါ်မှာ နက္ခတ်တာရာတွေ၊ ဓာတ်ကြီးငါးပါးနဲ့ အဋ္ဌဂံကွက် တွေ အားလုံးကို ထင်ထင်ရှားရှား ထုလုပ်ထားကာ ၎င်းရဲ့ နီဖြူရောင် အပ်ချောင်းလေးက မသိမသာ လည်ပတ်နေသည်။

ပြီးတော့ အဝါရောင်စက္ကူ လက်ဖွဲ့ အချို့လည်း ပါဝင်ပါသည်။

သူက အိမ်မြှောင်ကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားရင်း စကားတွေကို မပြတ် ရွတ်ဆိုနေခဲ့သည်။

အိမ်မြှောင်က စတင်လည်ပတ်လာတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရပေမဲ့ ၎င်းညွှန်ပြတဲ့ လမ်းကြောင်းက မရေမရာ ဖြစ်နေပြီး၊ တစ်ချက်ဆို ဘယ်ဘက်ကို ညွှန်လိုက်၊ တစ်ချက်ဆို ညာဘက်ကို ညွှန်လိုက် ဖြစ်နေသည်။

ဆရာကြီးရဲ့ မျက်မှောင်တွေကြားမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူက အိမ်မြှောင်ကို ကိုင်ပြီး တတိယထပ်အထိ တက်ကြည့်ကာ ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ -

"ဒီအိမ်မြှောင်က မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေကို ခြေရာခံနိုင်တယ်၊ အနီရောင်အစွန်းက မကောင်းဆိုးဝါးရှိရာကို ညွှန်ပြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီခေါင်းတလား အဆောက်အအုံထဲက ယင်စွမ်းအင်က သိပ်ပြီး ထူထပ်လွန်းတာကြောင့် အိမ်မြှောင်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို လာပြီး နှောင့်ယှက်နေတယ်။"

"ထပ်တိုင်းမှာ ခြေရာခံတဲ့ လမ်းကြောင်းက မတူညီကြဘူး ဖြစ်နေတယ်။"

"အခုအချိန်မှာတော့ ငါတို့ လမ်းခွဲပြီး ခြေရာခံမှ ရမယ်၊ အဲဒီသရဲကို အတင်းအကျပ် မောင်းထုတ်ရမယ်။ တကယ့် ပဓာနသရဲက တစ်ကောင်တည်းပဲ ရှိတာ! ကျန်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေကတော့ သိပ်ပြီး ပြဿနာမရှာနိုင်ပါဘူး၊ အများစုက သင်္ချိုင်းဟောင်းက လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဒီအဆောက်အအုံပေါ်ကနေ ခုန်ချသေဆုံးခဲ့ကြတဲ့ ရန်ငြိုးကြီးတဲ့ သရဲတွေပဲ။"

"ငါတို့ အဲဒီကောင်ကို ဖမ်းမိတာနဲ့၊ ငါ လူအချို့ကို ပြောပြီး ဒီအဆောက်အအုံကို ဖြိုဖျက်ခိုင်းလိုက်မယ်၊ ဒါဆိုရင် သရဲခြောက်တဲ့ ကပ်ဘေးတွေ အားလုံး ချုပ်ငြိမ်းသွားလိမ့်မယ်။"

ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားမိတယ် "လူတွေကို ပြောပြီး အဆောက်အအုံကို ဖြိုဖျက်ခိုင်းမယ်ဟုတ်လား။ ဆရာကြီးမှာ ဒီလို အဆက်အသွယ်မျိုးတွေ ရှိတာလားဗျ။"

တာအိုဆရာကြီးရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလာသည်။"ငါက လောကကြီးထဲမှာ အများကြီး လှည့်လည်သွားလာခဲ့တာဆိုတော့ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီး ရှိတာပေါ့။ ဒီအဆောက်အအုံကိုယ်တိုင်ကလည်း ဘေးကင်းလုံခြုံရေး ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ အဆက်အသွယ်တွေ သုံးပြီး အစီရင်ခံစာ တင်လိုက်ရင် ရက်ပိုင်းအတွင်း ဖြိုဖျက်လို့ရပါတယ်။"

"အခု အဓိက ပြဿနာက မင်းနဲ့ငါ လမ်းခွဲရမယ်။ မင်းနဲ့ငါ သီးခြားစီ ခြေရာခံကြမယ်။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..." သူက ဆက်ပြောတယ် "အခုက နေ့ခင်းဘက်ဆိုတော့ အဲဒီအရာက အားနည်းနေလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ မင်းမှာ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ့် ဓာတ်တော် လည်း ရှိနေသေးတာပဲ။"

သူက သူ့ရဲ့ ပိတ်စအိတ်ထဲကနေ ဒုတိယမြောက် အိမ်မြှောင်တစ်ခုကို ထပ်ထုတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကမ်းပေးချင်ပေမဲ့၊ အနည်းငယ် အားနာနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ကျွန်တော် ဘာမှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အိမ်မြှောင်ကို လှမ်းယူလိုက်ရင်း မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "သရဲတစ်ကောင်ကို ခြေရာခံရုံတင် မဟုတ်ဘူးလား။"

"ကျွန်တော့်အသက်ကို လိုချင်နေတဲ့ အဲဒီကောင်နဲ့ ကျွန်တော်လည်း တွေ့ချင်နေတာ။"

"ကျွန်တော့်အသက်ကို ယူဖို့ဆိုတာ အဲဒီလောက် မလွယ်ကူပါဘူး။"

တာအိုဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ကို အ၀ါရောင်စက္ကူ လက်ဖွဲ့အချို့ ထပ်ပေးသည်။

တကယ်လို့ မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေ ရှိနေတဲ့ စာသင်ခန်းနဲ့ ကြုံရင်၊ အဲဒီအ၀ါရောင်စက္ကူ လက်ဖွဲ့ကို တံခါးမှာ ကပ်ပြီး ၎င်းကို အတွင်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်သည်။

တကယ်လို့ အဲဒီပဓာနသရဲနဲ့ တိုးရင်လည်း၊ အ၀ါရောင်စက္ကူ လက်ဖွဲ့ကို သုံးပြီး ၎င်းကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်ပါသည်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ တာအိုဆရာကြီးက အပေါ်ဆုံးထပ်ကို တက်သွားပြီး၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဒုတိယထပ်ကနေ စတင် ခြေရာခံခဲ့သည်။

‘ကျွန်တော်တို့ အပေါ်နဲ့ အောက် ညှပ်ပိတ်ပြီး ဆုံကြမှာမို့၊ အဲဒီအရာကို ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝ ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး!’

အိမ်မြှောင်ကတော့ ဆရာကြီးက ကြိုတင် ချိန်ညှိပေးထားတာမို့၊ ၎င်းက အနည်းငယ် တုန်ခါနေပေမဲ့ လမ်းကြောင်းကိုတော့ တိတိကျကျ ညွှန်ပြနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ကျွန်တော် ဝိညာဉ်ရိုးတံကို ခါးအနောက်မှာ ထိုးထည့်ထားပြီး၊ လက်တစ်ဖက်က အိမ်မြှောင်ကို ကိုင်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ကတော့ ဓာတ်မီးကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။

‘ပြောရရင်၊ စိတ်ချရပုံမပေါ်ရင်တောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုံစံက ဆရာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါတော့ တကယ်ပဲ ထွက်နေတာပါ။’

‘ဒါဟာ ကျွန်တော် ဒုတိယထပ်ကို ရောက်ဖူးတဲ့ တတိယမြောက် အကြိမ် ဖြစ်ပြီး၊ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ခေါက်လုံးမှာ ဘာအမြတ်မှ မရခဲ့ဘဲ အသက်ပါ လုခဲ့ရတာ ချည်းပါပဲ။

အခု နေ့ခင်းဘက် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ကျွန်တော် အနည်းငယ်မျှပင် လျှော့တွက်ရဲခြင်း မရှိဘူး။’

ကျွန်တော် လင်းရင်နဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့အခေါက်က မတော်တဆ ဝင်မိသွားခဲ့တဲ့ စာသင်ခန်းရဲ့ ရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့သည်။

အခုအချိန်မှာတော့ အဲဒီစာသင်ခန်းရဲ့ တံခါးက ပိတ်ထားသည်။ ကျွန်တော် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တံခါးကို အားနဲ့ ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။

ဂျိမ်း။!

အခန်းထဲမှာ လူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ပြတင်းပေါက်တွေကိုလည်း လိုက်ကာတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတာကြောင့် ခြောက်ခြားစရာကောင်းလောက်အောင် မှောင်မိုက်လို့နေသည်။ ကျွန်တော် တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်တဲ့ အခါမှာ တံခါးချပ်က အရှိန်နဲ့ ပွင့်ထွက်သွားပြီး နံရံကို ရိုက်မိကာ "ဂျိမ်း" ဆိုတဲ့ အသံကြီးက အဝေးအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

အတွင်းထဲက လူတွေက တပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာကြရာ၊ ဖြူဖျော့ပြီး အမူအရာကင်းမဲ့နေတဲ့ မျက်နှာပေါင်းများစွာက ကျွန်တော့်ရဲ့ မြင်ကွင်းထဲမှာ ပုံအောလို့ သွားပါတော့သည်။

ကျွန်တော် ခြောက်ကပ်ကပ် အပြုံးလေးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်မိသည်။ "ဆောရီးဗျာ၊ အခန်းမှားသွားလို့။"

အေးစက်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ လေပြင်းတစ်ခုက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သွားရာ၊ ညဉ့်နက်သန်းခေါင် သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုထဲမှာ မတ်မတ်ရပ်နေရသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖြူဖျော့နေတဲ့ လက်အစုံတွေ ထွက်ပေါ်လာတာနဲ့အမျှ၊ ကျွန်တော် တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပြန်ဆွဲပိတ်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ အဝါရောင်စက္ကူ လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို တံခါးပေါ်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကပ်လိုက်ပါတော့သည်။

ဒုန်း ဒုန်း... ဒုန်း ဒုန်း။!

တံခါးကို လာရောက် ထုရိုက်နေတဲ့ တုန်ခါမှုတွေက ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးဆီကို တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် လက်ဆင့်ကမ်း ရောက်ရှိလာသည်။ စိတ်မချတာကြောင့် အဝါရောင်စက္ကူ လက်ဖွဲ့ နောက်တစ်ခုကိုပါ ထပ်ပြီး ကပ်လိုက်မိသည်။

ကလဲ့စားချေလို့ ပြီးသွားတဲ့နောက် ကျွန်တော် ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်ခဲ့သည်။

‘အိမ်မြှောင်ရဲ့ အပ်ကတော့ ရှေ့တည့်တည့်ကိုပဲ ဆက်ပြီး ညွှန်ပြနေတုန်းပါ။’

စင်္ကြံလမ်းကတော့ မှောင်မိုက်နေဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ဒီတစ်ခါတော့ ဓာတ်မီး ပါလာတာမို့ တော်တော်လေး ပိုအဆင်ပြေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ရှေ့က လမ်းအချို့ကို သေသေချာချာ မြင်တွေ့နေရတာသည်။

စာသင်ခန်း အနည်းငယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း အိမ်မြှောင်ရဲ့ လမ်းကြောင်းက ပြောင်းလဲခြင်း မရှိ။

ကျွန်တော် လမ်းတစ်ဝက်လောက်ကို ရောက်တဲ့အခါ၊ အိမ်မြှောင်ရဲ့ အနည်းငယ် တုန်ခါနေတဲ့ အပ်က ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။အလွန်တရာ ဝေဝါးပေမဲ့ လမ်းကြောင်းကတော့ တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာပါ။

ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြည့်တွေ တင်းကျပ်သွားမိသည်။ ကျွန်တော် ဓာတ်မီးကို ပါးစပ်မှာ ကိုက်၊ ဝိညာဉ်ရိုးတံကို ဆွဲထုတ်ပြီး ခြေလှမ်းတွေကို မြှင့်ကာ အနောက်ကနေ အသည်းအသန် လိုက်ခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်က လေးလံသွားပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဟန်ချက်ပျက်ကာ ရှေ့ကို စိုက်ကျသွားပါတော့သည်။

ကျွန်တော် ခန္ဓာကိုယ်ကို နံရံဘက်ဆီ အမြန် လှည့်ချလိုက်ရင်း၊ ဝိညာဉ်ရိုးတံကို သုံးပြီး မြေကြီးကို ထောက်လိုက်တာကြောင့် ဒီတစ်ခါတော့ မျက်နှာနဲ့ မြေကြီး တိုက်ရိုက် မဆုံမိဘဲ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

‘ထိတ်လန့်မှုကို ထိန်းချုပ်ရင်း၊ တရားခံကို ရှာဖွေဖို့အတွက် အကြည့်တွေကို အောက်ခြေ ကြမ်းပြင်... ကျွန်တော့်ခြေထောက်... ခြေကျင်းဝတ်ဆီကို ရွှေ့လိုက်မိရာ...

ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်။!’

ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဘေးက စာသင်ခန်း တံခါးဝကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ လက်တစ်ဖက်က လှမ်းပြီး ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

အဲဒီလက်ကနေ ပြင်းထန်တဲ့ ဆွဲအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ကျွန်တော့်ကို စာသင်ခန်းအတွင်းထဲ ရောက်အောင် အတင်း ဆွဲခေါ်နေတော့သည်။

‘ဒီမြင်ကွင်းက တကယ့်ကို ရိုးအီနေတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုလိုပါပဲ။’

ကျွန်တော် ရေနစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အကြိမ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည်အမှတ်ရသွားပြီး၊ ရင်ထဲမှာ ဒေါသမီးတွေ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

ကျွန်တော် ဝိညာဉ်ရိုးတံကို မြှောက်ပြီး အဲဒီလက်ပေါ်ကို အားနဲ့ လွှဲရိုက်ချလိုက်သည်။

ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ...

ဖြူဖျော့နေတဲ့ လက်ကြီးက ချက်ချင်း တုန်တုန်ရီရီနဲ့ အနောက်ကို ဆတ်ခနဲ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။