အခန်း (၅၁) - လွတ်မြောက်ခြင်း။
ပြတင်းပေါက်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ မိန်းကလေးတွေရဲ့ မျက်ဝန်းတွေဟာ အရပ်ခြောက်ပေကျော်၊ တောင့်တင်းသန်စွမ်းပြီး ချောမောခန့်ညားတဲ့ ယောကျာ်းကြီးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုး တောက်ပလို့ သွားကြသည်။
ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ချတာက အန္တရာယ်ရှိနိုင်ပေမဲ့ ဒီအဆောင်ဟောင်းကြီးထဲမှာ ဆက်နေရတာထက်စာရင်တော့ ရာနှုန်းပြည့် ပိုပြီး ဘေးကင်းတာ သေချာသည်။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်နားကို တိုးသွားပြီး အပြင်က လတ်ဆတ်တဲ့ လေထုကို အဆုတ်ဝအောင် ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ ရင်ထဲက မွန်းကျပ်မှုတွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
အောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သေးငယ်တဲ့ အလှစိုက် ပန်းခင်းလေးတစ်ခု ရှိနေတာကို တွေ့ရသည်။
‘ဒီလို နေရာမျိုးမှာ သစ်ပင်ပန်းမန်တွေ ရှိနေတာက ဆိုးလှတယ်လို့တော့ မပြောနိုင်ပါဘူး။
တကယ်လို့ အောက်ခြေက ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်သာ ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ တကယ့်ကို ဒုက္ခရောက်ကြမှာ။’
ခြေထောက်ကျိုးနိုင်ခြေ ရှိတယ်ဆိုတာကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြရင်တောင် ဘယ်သူကမှ မကြောက်ဘဲ နေပါ့မလဲ။’
သူတို့အားလုံး ဝမ်းသာမျက်ရည်တွေနဲ့ ပြတင်းပေါက်နားကို တိုးဝှေ့လာကြသည်။
ရန်ချန်က အပြင်ဘက်ကို စွဲလန်းတကြီး ငေးမောရင်း "နောက်ဆုံးတော့... နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ အပြင်ထွက်လို့ရပြီ။"
ချီချီက လူတွေ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ် တက်လို့ရအောင် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို လှမ်းရှာပေးသည်။
သူမက ရိုးရိုးသားသားပဲ အကြံပြုလာတယ် "အဆောင်ဟောင်းထဲ ဝင်ကတည်းက အာစီကပဲ ငါတို့ကို တစ်လျှောက်လုံး ကယ်ခဲ့တာ။ အခု လွတ်မြောက်မယ့် လမ်းရှိပြီဆိုတော့ အာစီ အရင်ဆုံး ဆင်းသင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။"
လင်းရင်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်၊ ‘ဒါက တကယ်ကို ယုတ္တိရှိတဲ့ စကားပဲလေ။’
ဒါပေမဲ့ ရန်ချန်ကတော့ မျက်ခုံးပင့်ပြီး ကန့်ကွက်လာပါတော့တယ် "သူ့ကို အရင်သွားခိုင်းရမယ်ဟုတ်လား။ ဘာလို့လဲ"
"သူ ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ ငါလည်း သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးပြီးပြီပဲ။"
"သူက ယောကျာ်းရင့်မကြီးလေ၊ ဒီမှာက အားနွဲ့တဲ့ မိန်းကလေး သုံးယောက်ရှိတာ။ သူက အနောက်ကနေ ကာကွယ်ပြီး တာဝန်ယူပေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ယောကျာ်းဆိုတာ မိန်းကလေးတွေကို ဦးစားပေးရတယ်ဆိုတာ သဘာဝပဲ မဟုတ်လား"
လင်းရင်က သူမကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ မျက်စိစောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။ ‘အရင်ဆင်းတာ နောက်ဆင်းတာ ဘာကွာလို့လဲ။’
သူမကတော့ ဒီလိုအချိန်လေးကိုပင် မရရအောင် လာပြီး ငြင်းခုံနေသေးသည်။
‘ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးလည်း မရှိ၊ ဦးနှောက်လည်း မရှိတဲ့အမျိုးသမီး... သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေလဲဆိုတာကိုတောင် စဉ်းစားလို့ မရဘူး။
အခု လွတ်မြောက်တော့မယ့် အချိန်ကျမှ မိမိရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကို ပြန်ပြီး စောင်းမြောင်းပြောဆိုနေတာကိုး’။
ရန်ချန်ကတော့ သူတို့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြတင်းပေါက်ဆီကို တိုးသွားသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အေးစက်စက်နဲ့ပဲ ဘေးကို ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
သူမက ကုလားထိုင်ပေါ် တက်၊ အရှိန်ယူပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်မှာ မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်။
အောက်က မြက်ခင်းပြင်ကို ကြည့်ပြီး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ရီလာရှာသည်။
‘အဆောင်ဟောင်းကြီးထဲက ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက ရန်ချန်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို အကြီးအကျယ် ဖိစီးမှု ပေးထားခဲ့တာပါ။
၎င်းအပြင် နှစ်ရက်ဆက်တိုက် မအိပ်ရသေးတာကြောင့် သူမဟာ စိတ်ပျက်ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။’
သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက သွေးကြောမျှင်တွေနဲ့ နီမြန်းနေပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ ဝမ်းသာပီတိတွေနဲ့ ပြည့်နှက်လို့နေသည်။
‘ကျွန်တော် စာသင်ခန်းထဲကနေ လှမ်းကြည့်ရင်း ဒုတိယထပ်ကနေ မြေပြင်အထိ အမြင့်ဟာ လေးမီတာ ဒါမှမဟုတ် ငါးမီတာလောက် ရှိမယ်လို့ ခန့်မှန်းလိုက်တယ်။’
‘ဒီအတိုင်း ခုန်ချရင်တော့ အရိုးအနည်းငယ် ထိခိုက်နိုင်ပေမဲ့ ခုန်ချတဲ့ နည်းစနစ်ကို သိရင်တော့ ဒဏ်ရာ သက်သာနိုင်သည်။’
ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတုန်းမှာတင် ရုတ်တရက် ဘုန်းခနဲ အသံကြီးတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည် -
"အားးးး!!"
"အားးးး!!"
ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားဖွယ် အော်ဟစ်သံ နှစ်သံက တပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အသံလာရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လင်းရင်နဲ့ ချီချီတို့ဟာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူဖျော့ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာနဲ့ အောက်ကို စိုက်ကြည့်နေကြတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။
အောက်က ပန်းခင်းထဲမှာ သွေးချင်းချင်းနီနေတဲ့ အသားစုံ ပုံကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး သွေးတွေက မြေကြီးထဲကို တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်လို့နေသည်။
ဖြူဖွေးတဲ့ အရိုးတွေနဲ့ အသားစတွေက အရေပြားကို ဖောက်ထွက်ပြီး မူမမှန်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ဘေးက ပန်းပွင့်လေးတွေပေါ်မှာ သွေးစက်အချို့ စွန်းထင်နေပြီး ပိုလို့တောင် ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းနေသည်။
မျက်လုံးအိမ်တစ်ခုကတော့ လမ်းမပေါ်အထိ လိမ့်ထွက်သွားခဲ့ပြီ...
သူမ သေသွားပါပြီ... ရန်ချန်က အောက်ကို ပြုတ်ကျပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။!
‘သူမက ဒုတိယထပ်ကနေ ခုန်ချတာတင် ဒီလောက်အထိ ဖြစ်သွားတာလား။
ဒါဟာ ငါးမီတာလောက်ပဲ မြင့်တာ ရှင်းနေရက်သားနဲ့၊ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားတဲ့ ပုံစံက မီတာပေါင်းများစွာ အမြင့်ကနေ ပြုတ်ကျသွားတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသလိုဘဲ။’
ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်မှောင်တွေ တွန့်သွားသည်။ ‘ကျွန်တော် အစိုးရိမ်ဆုံးအရာက တကယ်ပဲ ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ၊ ဒီမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာ သေချာတယ်!’
‘ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်နားကို ပထမဆုံး လာကတည်းက တစ်ခုခု မရိုးသားမှန်း ဝေဝါးစွာ ခံစားမိပေမဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့တာပါ။’
ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ရန်ချန် ငြင်းခုံနေတုန်းက ကျွန်တော် ဘာမှဝင်မပြောဘဲ ဘေးကို ဖယ်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
‘အခုကြည့်ရတာ လူမိုက်တွေကို လျစ်လျူရှုတာက တကယ့်ကို အကောင်းဆုံး ဗျူဟာတစ်ခုပါပဲ။’
ချီချီက ပါးစပ်ကို အုပ်ထားရင်း ကြောက်လန့်တကြား မျက်ရည်တွေ စီးကျလာရှာတယ် "အာစီ... အာစီ... ကျွန်မ တကယ် ထင်မထားခဲ့ဘူး..."
သူမက ခုနတင် ကျွန်တော့်ကို အရင်ခုန်ချခိုင်းနေတာမို့၊ အခုအချိန်မှာ ကြောက်လန့်မနေရင်ပဲ ဆန်းပါလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားသည်။
‘သူမ အောက်ကို ခုန်ချလိုက်တယ်... ဟုတ်တယ်၊ ဒါပဲ။’
‘ဒုတိယထပ်ကနေ ခုန်ချတာ ဖြစ်နေရင်တောင် ဒါဟာ သွယ်ဝိုက်တဲ့နည်းနဲ့ "အဆောက်အအုံပေါ်ကနေ ခုန်ချခြင်း" ဆိုတဲ့ ကန့်သတ်ချက် ကို ပြည့်မီသွားစေတာပါ။’
ဒီအဆောင်ဟောင်းကြီးရဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေမှာ အစကတည်းက သေဆုံးခဲ့ကြတဲ့သူတွေ အားလုံးဟာ အပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျပြီး သေဆုံးခဲ့ကြသည်ကို ကျွန်တော်တို့နားလည်ထားကြသည်။
‘ရန်ချန်က ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိပုံရတဲ့ ဒုတိယထပ်ကနေ ခုန်ချခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့၊
ဒီခုန်ချမှုကပဲ "အဆောက်အအုံပေါ်ကနေ ခုန်ချခြင်း" ဆိုတဲ့ ကျိန်စာရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို အသက်သွင်းလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်လား။’
‘လင်းရင်နဲ့ ချီချီတို့ဟာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေကြရှာပြီ၊ ခုနတင် အတူတူ စကားပြောနေခဲ့တဲ့ အဖော်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် မြေပြင်ပေါ်မှာ အလောင်းကောင် ဖြစ်သွားရတာကိုး။’
‘ဘယ်သူက ဒါကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလဲ။
ကျွန်တော်လည်း လက်မခံနိုင်ပါဘူး။’
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ကို မှီပြီး ရန်ချန်ရဲ့ အလောင်းကို မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်လို့နေသည်။
‘ဒါက လူ့အသက်တစ်ချောင်းတည်းတင် မဟုတ်ပါဘူး၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ် ဖြစ်သလို... ကျွန်တော့်ရဲ့ ငွေတစ်သိန်း လည်း ဖြစ်နေလို့ပါပဲ’...
ရန်ချန် သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
သူမ သေဆုံးသွားတာက အဖော်တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားရုံတင်မကဘဲ၊ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေးပါ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
‘အခု ဒုတိယထပ်ကနေ ခုန်ချဖို့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပါ ပျောက်ဆုံးသွားပြီဆိုတော့၊ ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ တခြား ဘယ်လိုနည်းလမ်း ရှိဦးမှာလဲ။
အောက်ထပ်က လှေကားကလည်း တံခါးနဲ့ အသေသတ် ပိတ်ထားပြီး၊ ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ချပြန်ရင်လည်း အဆောက်အအုံပေါ်က ခုန်ချသလို ကျိန်စာမိပြီး သေရဦးမှာ...’
‘နေပါဦး... အဆောက်အအုံပေါ်က ခုန်ချတာ ဟုတ်လား။’
ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေးထဲမှာ လျှပ်စီးလက်သလို အတွေးသစ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် အကြီးအကျယ် သောကရောက်နေတုန်းမှာပဲ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် သဲလွန်စတစ်ခုကို ရလိုက်သလိုမျိုး၊ ၎င်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ စိတ်ထဲ ချက်ချင်း လင်းခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘေးက လိုက်ကာတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
‘ရန်ချန် သေရတာက ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ချတာက အဆောက်အအုံပေါ်က ခုန်ချတာနဲ့ အတူတူ ဖြစ်သွားလို့ပဲ။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က မခုန်ချဘဲ လှေကားထစ်လိုမျိုး တွဲလောင်းခိုပြီး အောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသွားရင်ကော။’
ဒါဟာ သံသယဝင်စရာမလိုဘဲ လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သလို၊ စွန့်စားရမယ့် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
ရန်ချန်ဆိုတဲ့ စမ်းသပ်ခံ ကြွက်ဖြူလေးကတော့ သေသွားခဲ့ပြီ၊ အခု ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ပဲ ကျန်တော့သည်။
ကျွန်တော် ရုတ်တရက် ရလိုက်တဲ့ အတွေးသစ်နဲ့ ရန်ချန် သေဆုံးရတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေကို သူတို့ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
ချီချီကတော့ ဒါကို ယုံရ ခက်နေပုံရပေမဲ့ လက်တွေ့ မြင်ကွင်းက ရှင်းနေတာမို့ စိတ်ဒွိဟ ဖြစ်နေရှာသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ လင်းရင်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နည်းလမ်းက တကယ်ပဲ လုပ်ဆောင်နိုင်တယ်လို့ ခံစားမိပုံရသည်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ အရင်ဆုံး စမ်းသပ်ပေးဖို့ လိုအပ်သည်။
ကျွန်တော် လိုက်ကာတွေကို ဆွဲဖြဲလိုက်ရင်း "ဒီလိုက်ကာတွေက လောက်ပါ့မလားတော့ မသိဘူး၊ ကျန်တဲ့အပိုင်းကိုတော့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ပဲ အစားထိုးရမယ်။ ငါ အရင်ဆုံး ဆင်းမယ်။"
လင်းရင်ရဲ့ သွယ်လျတဲ့ မျက်ခုံးလေးတွေက မသိမသာ တွန့်သွားရှာတယ် "မင်း အရင်ဆင်းမယ်ဟုတ်လား။ သေချာလို့လား။ မင်းလည်း ရန်ချန်လိုမျိုး ပြုတ်ကျပြီး သေသွားနိုင်တယ်နော်!"
ကျွန်တော်က နောက်ပြောင်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ် "ဒါဆို ငါ မသေရင်ကော ဘာပေးမလဲ"
သူမ ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက်၊ သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ကျွန်တော့်လက်ထဲက လိုက်ကာတွေကို အတင်းလုယူလိုက်ပါတော့သည်။ -
"ငါ အရင်ဆင်းမယ်။ ငါတို့ထဲမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ အဲဒီအရာတွေကို ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိတာ။"
"တကယ်လို့ မင်းသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာ အသက်မဲ့တဲ့ သားကောင်တွေ ဖြစ်သွားကြမှာ။"
"ဒါကြောင့် မင်း သေလို့မဖြစ်ဘူး။"
"ငါကတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ပြောရရင် မင်းသာ မရှိရင် ငါက အစကတည်းက သေနေခဲ့ပြီးသား လူပဲဥစ္စာ။"
ကျွန်တော် လင်းရင်ရဲ့ သတ္တိကို တကယ့်ကို အံ့ဩမိသွားသည်။ "မင်း သေချာလို့လား"
လင်းရင်က သူမရဲ့ ဂျာကင်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သည်။
သူမက ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်ရင်း၊ သူမရဲ့ သွယ်လျတဲ့ နှုတ်ခမ်းအစုံကနေ မြို့ပြတစ်ခုလုံးကို မှောက်လှန်ပစ်နိုင်လောက်တဲ့ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လှပလွန်းလှတဲ့ အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာရှာသည်။ -
"မင်း စိတ်ထဲကနေ မှတ်ထားလိုက်ပါဦး၊ ငါ မင်းကို ငွေနှစ်သိန်း ကြွေးတင်နေသေးတယ်နော်။"
"တကယ်လို့ ငါ သေသွားရင် မင်း ဘာမှရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"
ကျွန်တော့်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ မသိမသာ တွန့်သွားမိသည်။ ‘တကယ့်ကို လည်လှချည်လား ဒီမိန်းကလေးကတော့။’
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်တိုအင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သည်။ လင်းရင်နဲ့ ချီချီတို့လည်း ဂျာကင်အင်္ကျီတွေကို ချွတ်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ အဝတ်အစားတွေကို ကြိုးတစ်ချောင်းလို ကျစ်လိုက်ပြီး လိုက်ကာတွေနဲ့ ဆက်လိုက်ကြသည်၊ အကြမ်းဖျင်း တွက်ကြည့်ရသလောက်တော့ နည်းနည်း လိုနေသေးပုံရသည်။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်အထက်ပိုင်းက အဝတ်အစားတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
လင်းရင်နဲ့ ချီချီတို့က ကျွန်တော့်ကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်ကြပြီးမှ၊ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ပဲ သူတို့ရဲ့ အတွင်းခံ လက်တိုအင်္ကျီတွေကို ထပ်ပြီး ချွတ်ပေးကြရှာသည်။
မှုံဝါးနေတဲ့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ၊ အေးစက်ပြီး မှိန်ပြပြ လရောင်ရဲ့ အကူအညီနဲ့၊ မိန်းကလေးတွေရဲ့ သွယ်လျပြီး အချိုးအစားကျတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းတွေနဲ့ ပြည့်ဖြိုးတဲ့ ရင်အစုံကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော့်မှာ ဒါတွေကို ထိုင်ပြီး ငေးမောဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး၊ သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ယူ၊ ကြိုးလိုမျိုး ကျစ်ပြီး အားလုံးကို အတူတူ ဆက်လိုက်သည်။
အတိအကျ အဲဒီအချိန်မှာပဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ နားက ဆတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားသည်။
ဝေဝါးပြီး ကုတ်ကုတ်ကပ်ကပ်နဲ့ လျှောက်လာနေတဲ့ ခြေသံအချို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ နားထဲကို ပျံ့လွင့်လို့ ဝင်ရောက်လာပါတော့သည်။
ကျွန်တော်တို့ အားလုံးရဲ့ ရင်ဘတ်တွေ ချက်ချင်း တင်းကျပ်သွားကြသည်။
အဆောင်ဟောင်းကြီးထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြတဲ့ ခြောက်ယောက်ထဲမှာ၊ ကျောက်ခန့်က အရင်ဆုံး သေဆုံးခဲ့သည်။အဲဒီနောက် ဝိညာဉ်ရေးရာပညာရှင်နဲ့ ကျောက်ခန့်ရဲ့ သရဲက စာသင်ခန်းထဲကို အတူတူ ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ခုနတင်ပဲ ရန်ချန်လည်း အောက်ကို ပြုတ်ကျပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
‘ဒါဆိုရင် အခု အဆောင်ဟောင်းကြီးထဲမှာ ကျွန်တော်တို့အပြင် တခြားလူ ရှိနေသေးတာလား။
ဒါမှမဟုတ်... အဲဒါက လူကော ဟုတ်ရဲ့လား။’