အခန်း (၄၈) - မဖြစ်နိုင်တာ... ညကြီးမင်းကြီး လာပြီး စာသင်နေကြတာလား
မှောင်အတိကျပြီး အဆုံးမရှိသလို ခံစားရတဲ့ လှေကားထောင့်ကြီးက ဖုန်းဓာတ်မီး အများကြီးရဲ့ အလင်းရောင်ကိုတောင် ဝါးမြိုပစ်သွားနိုင်သည်။
ကျွန်တော် အောက်ကို ဆင်းလာရင်း ခြေဖျားနဲ့ ခဲလုံးလေးတစ်လုံးကို မတော်တဆ ကန်မိသွားသည်။
တောက်... တောက်... တောက်... ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့လေးတွေ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ကျသွားတဲ့ အသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကလင်... စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ ၎င်းက သတ္တုတစ်ခုခုကို သွားရိုက်မိသလိုမျိုး ခြောက်ကပ်ကပ် မြည်ဟည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် လမ်းကို မြင်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ ရှေ့က မြင်ကွင်းကိုပါ အနည်းငယ် မြင်ရအောင် ဖုန်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ပြီး အလင်းပြပြီး ဒုတိယထပ်ကနေ တစ်လှမ်းချင်း၊ တစ်လှမ်းချင်း သတိကြီးစွာနဲ့ ဆင်းလာခဲ့ရာ ခြေချော်သွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ ခြေလှမ်းတိုင်းကို အထူးသတိထားနေရသည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်မိသည်။
လင်းရင် က သူမရဲ့ ခေါင်းတစ်ဝက်လောက်ကို လှမ်းပြူကြည့်ရင်း "ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ကျွန်တော် အကြောက်ဆုံးအရာက တကယ်ပဲ ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ၊ ဒုတိယထပ်နဲ့ ပထမထပ်ကြားက လှေကားကို ဘယ်ကောင်ကမှန်းမသိ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။
ဆေးသုတ်ထားတာတွေ ကွဲအက်နေတဲ့ တံခါးအကြီးကြီးတစ်ခုက လှေကားရဲ့ အလယ်တည့်တည့်မှာ ရှိနေပြီး မှောင်မိုက်မှုထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ပုန်းကွယ်လို့နေသည်။
ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်မောင်းလောက် ထူထဲတဲ့ တံခါးမှန်ပြတင်းပေါက်ရဲ့ ကွက်လပ်ကနေတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်ရင် တံခါးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပထမထပ်နဲ့ ပြင်ပကမ္ဘာဆီ ဦးတည်နေတဲ့ လမ်းကို လှမ်းမြင်နေရသည်။
ဒီတံခါးဟာ ၎င်းရဲ့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေလိုပဲ အေးစက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို ပိတ်လှောင်ထားသလိုပါပဲ ရက်စက်လွန်းလှသည်။
ကျွန်တော် ဖုန်းကို လင်းရင် ဆီ လှမ်းပေးလိုက်ပြီး သူမကို အလင်းပြခိုင်းလိုက်သည် "နံရံကို မှီထား၊ ငါ့နားကို သိပ်မကပ်နဲ့။"
ကျွန်တော် ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ရိုးတံကို ခေါင်းပေါ်အထိ မြှောက်လိုက်ပြီး အားပါပါ ထုရိုက်ချလိုက်သည်။
ဒုန်း။!!
ပန်းပဲဆရာတစ်ယောက်က သံရိုင်းတုံးကြီးကို တူကြီးနဲ့ အားရပါးရ ထုရိုက်လိုက်သလိုမျိုး၊ ဝိညာဉ်ရိုးတံက ဆေးသုတ်ထားတဲ့ တံခါးကြီးပေါ်ကို ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပါတော့သည်။
ဝုန်း... တံခါးကြီးက နှစ်ချက် သုံးချက်လောက် တုန်ခါသွားပြီး ဝိညာဉ်ရိုးတံကတော့ ပိုပြီးတော့တောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အနားတိုးပြီး သွားစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
ဝိညာဉ်ရိုးတံရဲ့ မာကျောမှုကတော့ ထိပ်တန်းပါပဲ၊ သံမဏိတွေနဲ့ သတ္တုစပ်တွေထက်တောင် သာလွန်နိုင်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတံခါးရဲ့ သော့ခလောက်က တခြားတစ်ဖက်မှာ ရှိနေတာဖြစ်ပြီး ‘ကျွန်တော်က မျက်နှာပြင်ကိုပဲ ရိုက်လို့ရတာမို့ ၎င်းကို ဖွင့်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
ခုနက ရိုက်ချက်က တံခါးကြီးက သက်တမ်းရင့်ပြီး ဆွေးမြည့်နေမလားဆိုတဲ့ လောင်းကြေးတစ်ခုအနေနဲ့ စမ်းသပ်လိုက်တာသက်သက်ပါ။’
ကျွန်တော် ထုံကျင်သွားတဲ့ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြောလိုက်မိသည်။ "တခြားလမ်း ရှာရမယ် ထင်တယ်။"
"ဒီတံခါးက ဖွင့်လို့မရဘူး။"
‘ဒါက ကျွန်တော့်ကို မူလတန်းကျောင်းတုန်းက အချိန်တွေကို သတိရစေပါသည်၊ နေ့လယ်စာစားပြီးတဲ့အထိ ကျောင်းဆောင်ထဲကို ဝင်ခွင့်မပြုတာကြောင့် ကျောင်းသားအမြောက်အမြားက လူသွားလမ်း တံခါးနားမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြဖူးတာမျိုးပေါ့။’
လင်းရင် လည်း တံခါးနားကို တိုးလာပြီး ခဏလောက် လေ့လာကြည့်ပြီးမှ ခေါင်းခါပြရှာသည်။ "ဒီဘက်လမ်းကတော့ မရတော့ဘူး။ ငါတို့ တခြားတစ်ဖက်ကို သွားကြည့်ရင်ကော။"
"ဒီအဆောင်ဟောင်းကြီးထဲမှာ အရင်က တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးလို့ နေမှာပါ၊ ဒါကြောင့် ကျောင်းက အပေါ်ထပ်တက်မယ့် လမ်းကို တံခါးနဲ့ ပိတ်ထားတာ။"
"ဒါကို ပိတ်ထားတော့ကော ဘာထူးလဲ။ ပိတ်ထားတာတောင် ငါတို့က အထဲရောက်နေပြီပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီငတုံး နှစ်ယောက်ဆိုရင် အပေါ်ကနေ ခုန်ချမလို့အထိ ဖြစ်ခဲ့တာကိုး။"
"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဟိုဘက်ကို သွားကြည့်ရအောင်။"
လင်းရင်က လေသံတိုးတိုးလေးနဲ့ အင်းဆိုပြီး ကျွန်တော့်နောက်ကနေ အလိုက်သင့်လေး လိုက်လာရှာသည်။
‘ဒီမိန်းကလေးက အခုတော့ တော်တော်လေး လိမ္မာနေရှာပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး ဆုံတုန်းကလို မြင့်မြတ်ပြီး မော်ကြွားနေတဲ့ ဟန်ပန်တွေ လုံးဝ မရှိတော့ပါဘူး။ အခုအချိန်မှာတော့ သူမက အိမ်သာအိုး ရှာမတွေ့တဲ့ ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်နဲ့ ပိုတူလို့နေသည်’။
ကျွန်တော်တို့ အခြားတစ်ဖက်ကို သွားဖို့အတွက် ဒုတိယထပ်ရဲ့ လူသွားလမ်းကို ပြန်လည် ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်။
ဒီအဆောင်ဟောင်းကြီးကို ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့တဲ့ ပါရမီရှင်ကြီးက ကျောင်းအထပ်တိုင်းရဲ့ လူသွားလမ်းမှာ ပြတင်းပေါက် တစ်ပေါက်မှ မရှိတဲ့အပြင် အသုံးမဝင်တဲ့ နံရံဆေးရေးပန်းချီတွေ၊ ကြွေပြားတွေ၊ ဆောင်ပုဒ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီပန်းချီတွေက သက်တမ်းရင့်ပြီး စုတ်ပြတ်သတ်လို့နေသည်။
ကျွန်တော် အဆောင်ဟောင်းကြီးကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်တုန်းက ဒါဟာ ထောင်တစ်ခုလို့ တကယ် ထင်ခဲ့မိသည်။
နောက်ဆုံး လက်ကျန် မျှော်လင့်ချက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လူသွားလမ်းရဲ့ အခြားတစ်ဖက်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။
‘ပြတင်းပေါက် မရှိတာကြောင့် ဒီအထပ်မှာ လရောင်ရဲ့ အလင်းစလေးတောင် မရှိ။ ဖုန်းသာ မရှိရင် လှေကားထောင့်ဝကို ကျော်သွားတာတောင် ကိုယ်တိုင် သိလိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။’
ဖုန်းရှိနေရင်တောင် အလင်းရောင်က အကန့်အသတ် ရှိသည်။ ကျွန်တော်တို့ နံရံကို ဖုန်းမီးနဲ့ ထိုးရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာခဲ့ကြပြီး၊ နံရံ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အဆုံးမရှိတဲ့ လှေကားထောင့်ကြီး ပေါ်လာတဲ့အထိ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
လင်းရင်က ကျွန်တော့်အင်္ကျီထောင့်လေးကို တိုးတိုးလေး လှမ်းဆွဲလိုက်ရှာသည်။
ကြွက်ကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် တခြားအရာတစ်ခုခုကြောင့်လား မသိဘူး၊ စာသင်ခန်းတစ်ခုထဲက စာပွဲခုံကို ဝင်တိုက်မိသလိုမျိုး၊ စာပွဲခြေထောက်က ကြမ်းပြင်နဲ့ ပွတ်တိုက်မိတဲ့ အသံကြီးတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူပြီး စိတ်ကို ဒုန်းဒုန်းချကာ လှေကားထောင့်ထဲကို ခြေချလိုက်သည်။
တစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒုတိယထပ်ကို ပြန်ရောက်နေခဲ့ကြပါပြီ။
အလင်းရောင် မရှိရင်တောင် လင်းရင်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်နေတဲ့ ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် အတိုင်းသား ခံစားမိနေသည်။
‘ပိတ်ထားတယ်... ဒီဘက် လှေကားကလည်း အသေသတ် ပိတ်ထားတာပဲ။’
‘ကျွန်တော်တို့ ဒုတိယထပ်ကနေ အောက်ကို ဘယ်လိုမှ ဆင်းလို့မရဘူး၊ ဆိုလိုတာက ဒီသရဲခြောက်တဲ့ နေရာကနေ သူတို့ ဘယ်လိုမှ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူးပေါ့။’
မထွက်ခွာခင်တုန်းကတော့ အဆောက်အအုံပြင်ပကို ရောက်သွားရင် ဘေးကင်းလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့ကြပေမဲ့ ဒုတိယထပ်ကို မရောက်ခင်မှာတင် အပေါင်းအဖော်တွေက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ လူစုကွဲသွားခဲ့ကြသည်။
‘ဒါဆို ဒုတိယထပ်ကို ရောက်လာတော့ကော ဘာထူးလဲ။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို နောက်ထပ် တစ်ဆင့် တိုးစေတာပဲ ရှိတာပေါ့။’
‘ဒီအတိုင်း စောင့်နေမလား။ ဒါက စောင့်နေရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က အသက်လုပြေးနေကြရတာလေ။
အဆောင်ဟောင်းကြီးရဲ့ ကျိန်စာအောက်မှာ အသက်လုပြေးနေကြရတာ။
ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ ဘာတွေ ရှိနေလဲ၊ လူဘယ်နှစ်ယောက် ရှိနေလဲဆိုတာ ဘုရားပဲ သိလိမ့်မယ်။ တကယ်ပဲ ကျွန်တော်တို့ ခြောက်ယောက်ထဲ ရှိနေတာ ဟုတ်ရဲ့လား။
လင်းရင်နဲ့ ကျွန်တော် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြပါတယ်။’
သူမက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ တောက်ပတဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ အတွေးသစ်တစ်ခု ပေါ်လာပုံရသည်။ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသလိုမျိုး "ပြတင်းပေါက်တွေ။ ဟုတ်တယ်၊ ပြတင်းပေါက်တွေပဲ။"
"ဒီက စာသင်ခန်းတွေထဲမှာ ပြတင်းပေါက်တွေ ရှိတာပဲ။ ဒါက ဒုတိယထပ်လေ၊ ငါတို့ အပြင်ကို ခုန်ချလိုက်ရင် မရဘူးလား။ အဆိုးဆုံးဖြစ်လှ ခြေထောက်တစ်ဖက် ကျိုးရုံပေါ့။"
ပြောပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ လင်းရင်က ဘေးက စာသင်ခန်းဆီကို အမြန်သွားပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားပါတော့သည်။
‘ကျွန်တော် မျက်ခုံးပင့်မိသွားပြီး သူမရဲ့ ဉာဏ်ကောင်းမှုကို ချီးကျူးရမလား ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ ရက်စက်ပြတ်သားမှုကိုပဲ အံ့ဩရမလား မသိတော့ဘူး။’
ညစ်ထေးနေတဲ့ လေတွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း ကျွန်တော်လည်း သူမနောက်ကို လိုက်ဝင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူမက စာသင်ခန်း တံခါးဝမှာတင် ပိတ်ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ပြတင်းပေါက်တွေပါ ပိတ်ထားတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်။"
ကျွန်တော် သိချင်စိတ်နဲ့ ကိုယ်ကို ငုံ့ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
လရောင်မှိန်မှိန်လေးက ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ ပြတင်းပေါက်တစ်ဝက်ကနေ ဖြာကျနေပြီး ဇကာကွက်တွေရဲ့ ကူးလူးလှုပ်ရှားနေတဲ့ အရိပ်တွေကို ထင်ဟပ်စေကာ စာသင်ခန်းထဲက ဝေဝါးနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အလင်းပြနေသည်။
တစ်ယောက်... နှစ်ယောက်... သုံးယောက်... ရေတွက်လို့မရတဲ့ အရိပ်မည်းကြီးတွေက သူတို့ရဲ့ ထိုင်ခုံတွေပေါ်မှာ မတ်မတ်ကြီး ထိုင်နေကြသည်။
ကျွန်တော် တံခါးဝကနေ ခေါင်းပြူပြီး စာသင်ခန်းထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့၊ ရေတွက်လို့မရတဲ့ အေးစက်စက် အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ဆီကို ချက်ချင်း စုပြုံကျရောက်လာပါတော့သည်။
သူတို့အားလုံး ခေါင်းကို တပြိုင်နက်တည်း လှည့်လာကြပြီး သူတို့ရဲ့ ဖြူဖျော့ပြီး ခံစားချက်မဲ့နေတဲ့ မျက်နှာတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေသည်။
ဒါက အတန်းနောက်ကျလို့ ကထိက စာသင်နေတဲ့အချိန် အတန်းထဲကို ဝုန်းခနဲ ဝင်မိသလိုပါပဲ၊ သင်က ချက်ချင်းပဲ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်သွားပြီး အတန်းတစ်ခုလုံးက သင့်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသလိုမျိုး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက အတန်းနောက်ကျတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းသည်။
လင်းရင်က ကြောက်လွန်းလို့ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေပုံရပြီး တိုးတိုးလေး ညည်းတွားရှာတယ် "ဘာလို့ လူတွေ လာပြီး စာသင်နေကြတာလဲ..."
စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကထိကရဲ့ ပုံရိပ်က ဝေဝါးပြီး သဲသဲကွဲကွဲ မရှိပေမဲ့၊ မြေဖြူခဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျိုးကျသွားတဲ့ အသံကိုတော့ ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။
ဖောက်... ကျွိ...
သူတို့အားလုံး တပြိုင်နက်တည်း ထရပ်လိုက်ကြပြီး သူတို့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက ကျွန်တော့် ရှိနေရာဆီကို ဦးတည်ရွေ့လျားလာပါတော့သည်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ လင်းရင်ကို လှမ်းဆွဲပြီး အပြင်ကို အသည်းအသန် ပြေးထွက်ခဲ့လိုက်သည်။
‘နောက်ပြောင်နေတာလား။ ဒီလိုအချိန်ကြီး၊ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ လာပြီး စာသင်နေကြတယ်ဟုတ်လား။ ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ စာသင်ချိန်ကို သွားပြီး နှောင့်ယှက်မိသလို ဖြစ်သွားတာကိုး။’
ကျွန်တော်တို့နောက်က ခြေသံတွေက သေနတ်သံတွေ ဆက်တိုက်ထွက်လာသလိုမျိုး မြန်ဆန်လှပေမဲ့ အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှတာကြောင့် မွန်းကျပ်စရာ ဖိအားတွေကို ပေးစွမ်းနေသည်။
အခုအချိန်မှာ ပြတင်းပေါက် လိုက်ရှာဖို့ အချိန်မရှိတော့သဖြင့်၊ အရင်ဆုံး ပုန်းအောင်းဖို့ပဲ လိုက်ရှာလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကိုဆွဲပြီး အနီးဆုံး လှေကားအတိုင်း တတိယထပ် (၃ ထပ်) ဆီကို ပြေးတက်ခဲ့လိုက်သည်။
ဖုန်းရဲ့ ယိမ်းထိုးနေတဲ့ အလင်းရောင်က လှေကားထစ်တွေကို သေသေချာချာ မမြင်ရစေတာကြောင့် တစ်ထစ်ချင်း တက်နေရင် တော်တော်လေး နှေးကွေးသည်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သုံးထစ် တပြိုင်နက်တည်း ခုန်တက်ရင်း အပေါ်ကို အသည်းအသန် တက်ခဲ့လိုက်သည်။
လင်းရင် ခမျာမှာတော့ ပိုပြီး သနားစရာကောင်းရှာသည်။သူမရဲ့ ခြေလှမ်းက အဲဒီလောက် မရှည်တာကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အတင်းဆွဲခေါ်မှုအောက်မှာ ဒူးတွေ ကြမ်းပြင်နဲ့ ပွတ်တိုက်ပြီး ပါလာခဲ့ရသည်။
‘သူမမှာ ဒဏ်ရာရသွားလား၊ မရဘူးလားဆိုတာကို ကျွန်တော် ဂရုစိုက်ဖို့ အားမရှိပါဘူး၊ သူမကို ကယ်ထုတ်နိုင်ရင်ပဲ တော်လှပြီလေ။’
ကျွန်တော်တို့ တတိယထပ်ရဲ့ လှေကားအလယ်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ နောက်က လိုက်လာတဲ့ ခြေသံတွေက တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်တော် အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး နောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ဒုတိယထပ်ရဲ့ လူသွားလမ်းမှာ လူတွေနဲ့ ဝေဝါးစွာ ပြည့်နှက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ မလှုပ်ရှားကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စိုက်ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေကိုတော့ ကျွန်တော် အတိုင်းသား ခံစားမိနေသည်။
တတိယထပ်ကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက်၊ တခြား စာသင်ခန်းထဲက လူအုပ်ကြီးနဲ့ မတော်တဆ ထပ်မတိုးမိစေဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ တတိယထပ် လူသွားလမ်းရဲ့ ထောင့်စွန်းတစ်ခုမှာ ဝင်ပုန်းပြီး အမောဖြေလိုက်ကြသည်။
လင်းရင်ရဲ့ အသက်ရှူသံက ကီလိုမီတာဝက်လောက် အပြင်းအထန် ပြေးလာရသလိုမျိုး ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေရှာသည်။ သူမက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဟန်ပန်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ နံရံကို မှီချလိုက်ပါတော့သည်။
ရုတ်တရက်၊ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဆတ်ခနဲ တုန်လှုပ်သွားပြီး ခြေလက်တွေက မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ပရမ်းပတာ လှုပ်ရှားလာသည်။
ဖုန်းရဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ သူမရဲ့ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေတဲ့ အမူအရာနဲ့ အကြီးအကျယ် ပွင့်ဟသွားတဲ့ နှုတ်ခမ်းအစုံကိုပဲ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
အာ... အသံထွက်မလာခင် စက္ကန့်ပိုင်းအလိုမှာတင် သူမက လက်နဲ့ ပါးစပ်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ပိတ်လိုက်ပြီး ဘာအသံမှ ထွက်မလာအောင် အတင်းအောင့်ထားရှာသည်။
ဒါပေမဲ့ မျက်ရည်တွေကတော့ သူမရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာပေါ်ကနေ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ စီးကျလာတုန်းပဲဖြစ်သည်။
သူမက ရပ်နေတဲ့ နေရာကနေ ကိုယ်ကို တောင့်တောင့်ကြီး ဖယ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းက တကယ့်ကို ခက်ခဲလွန်းလှပုံရသည်။
ကျွန်တော် ဖုန်းကို မြှောက်ပြီး အလင်းပြလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ - အသည်းအသန် ကြောက်လန့်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး သွေးတွေ ရွှဲနစ်နေတဲ့ တွင်းချိုင့်ကြီးလို မျက်နှာတစ်ခုက မှောင်မိုက်မှုထဲကနေ ဝုန်းခနဲ ပေါ်လာပါတော့သည်!
‘ကျွန်တော် ဗီဇအရ နောက်ကို ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိပြီး ရင်ထဲမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတွေက မပြယ်သေးပါဘူး။’
မှောင်မိုက်ခြင်းက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ဒါပေမဲ့ ၎င်းကို အလင်းပြလိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ ပိုပြီးတော့တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းသွားပြန်သည်။’မှောင်မိုက်မှုထဲကနေ ဘာတွေ ပေါ်လာမလဲဆိုတာ သင် ဘယ်တော့မှ ခန့်မှန်းနိုင်မှာ မဟုတ်လို့ပါပဲ။
ပြီးတော့ အခု ကျွန်တော် အလင်းပြပြီး မြင်လိုက်ရတဲ့အရာက... အလောင်းကောင်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါပဲ!’