အခန်း (၄၄) - လင်းရင်၏ အိမ်တွင် စုဆုံခြင်း
‘ကိုယ့်အိမ်ထဲမှာတင် ဓာတ်လှေကားနဲ့ အရေးပေါ်ထွက်ပေါက် အချက်ပြမီးတွေ တပ်ဆင်ထားရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ။’
ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံဖူးသွားခဲ့ရသည်။
ဒီဗီလာအိမ်ကြီးက စတုရန်းမီတာ တစ်ထောင်ကျော် ကျယ်ဝန်းပြီး ဓာတ်လှေကား နှစ်စင်း ရှိတဲ့အပြင် အိမ်စေ၊ အစေခံတင် ဆယ်ယောက်ကျော် ရှိသည်။
ပထမထပ်က ကားဂိုဒေါင်၊ ဒုတိယထပ်က ဧည့်ခန်း၊ တတိယထပ်က အပန်းဖြေနားနေဆောင်ဖြစ်ပြီး စတုတ္ထထပ်ကတော့ အိပ်ခန်းတွေ ရှိတဲ့ လူနေဆောင် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယထပ်ရဲ့ မျက်နှာကြက်က တတိယထပ်အထိ ပွင့်ထွက်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးဖြစ်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှတဲ့ ခရုပတ်လှေကားကြီးက တတိယထပ်အထိ ကွေ့ကောက်တက်သွားသည်။
တတိယထပ်မှာ ဆွဲချိတ်ထားတဲ့ တဖျတ်ဖျတ်တောက်ပနေတဲ့ ကြယ်ပွင့်ပုံစံ မီးဆိုင်းကြီးတွေကတော့ အရန်မီးတွေသာ ဖြစ်ပြီး ဒီအိမ်ကြီးရဲ့ အလှအပကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေဖို့အတွက်ပဲ ထည့်သွင်းထားခြင်းဖြစ်သည်။
တင်ပါးအောက်က ဆိုဖာရဲ့ အိစက်ခိုင်ခံ့မှုမျိုးကိုတော့ ကျွန်တော့်တစ်သက်မှာ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်တော် ဆိုဖာပေါ်မှာ ကိုယ်ကိုပစ်လှဲလိုက်ပြီး ဘယ်လိုချုပ်တည်းမှုမျိုးမှ မရှိဘဲ အေးအေးလူလူ နေလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆိုဖာပေါ်မှာတော့ ကျောက်ခန့်နဲ့ ဟိုမောင်နှံ ထိုင်နေကြပြီး ဘေးဘက်မှာတော့ ချီချီနဲ့ လင်းရင်တို့ ရှိနေကြသည်။
မနေ့က အဆောင်ဟောင်းကြီးထဲကို ခြေချမိခဲ့တဲ့ တစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်ထဲက အခု ကျွန်တော်တို့ ခြောက်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ကျန်တော့တာဖြစ်ပြီး လင်းရင်ရဲ့ အကြံပြုချက်အရ ဒီဘေးဒုက္ခကို အတူတူရင်ဆိုင်ဖို့ သူမရဲ့အိမ်ကို ရောက်လာကြတာ ဖြစ်သည်။
‘အဲဒီတုန်းက လင်းရင်က သူမရဲ့ ဧည့်ခန်းက တော်တော်လေး ကျယ်ဝန်းပါတယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တာပါ။
အခုကြည့်လိုက်တော့မှ တကယ်ကို ကျယ်ဝန်းလှပါတယ်၊ ကျောင်းက ဘတ်စကက်ဘောကွင်းနီးနီးလောက် ရှိတာကိုး။’
‘သူမရဲ့ အမြင်အရတော့ ကျွန်တော်တို့ ခြောက်ယောက်လုံးက အခု ဒုက္ခတစ်ခုတည်းကို ရင်ဆိုင်နေရတာမို့ တစ်ယောက်စီ ခွဲနေတာထက်စာရင် အတူတူ ရင်ဆိုင်ကြတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်တဲ့။’
‘ကျွန်တော့်မှာတော့ ဒါကို ဘာကန့်ကွက်စရာမှ မရှိပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘေးဒုက္ခရောက်လာရင် ကိုယ်စား အထိနာခံပေးမယ့်သူ ပိုများလေ ကောင်းလေ မဟုတ်လား။
ပြီးတော့ ဒီလိုမျိုး ချမ်းသာတဲ့ ကောင်မလေး အူကြောင်ကြောင်နောက်ကို ကပ်လိုက်ရတာလည်း မဆိုးဘူးလေ။’
လင်းရင်က စကားစတင်လိုက်သည် "ငါတို့ အရင်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိခဲ့ကြပေမဲ့ အခုတော့ အားလုံး သေခြင်းတရားရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရပြီ။"
"ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ငါတို့အားလုံး စည်းစည်းလုံးလုံးနဲ့ အတူတူ ရင်ဆိုင်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရတာထက် ခြောက်ယောက်ဆိုတော့ ပိုကောင်းတာပေါ့။"
ကျောက်ခန့်က ချက်ချင်းပဲ ဝင်ထောက်ခံပါတယ် "လင်းရင် ပြောတာ မှန်တယ်။"
"ဒီအတွက် လင်းရင်က သူမရဲ့အိမ်ကိုပါ ငါတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းအဖြစ် တမင်သက်သက် လုပ်ပေးထားတာပဲ၊ ငါတို့ ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး။"
"ဒါမှမဟုတ်ရင် တချို့လူတွေဆိုရင် ဒီလိုနေရာမျိုးကို တစ်သက်လုံး ရောက်ဖူးမှာတောင် မဟုတ်ဘူး"
စကားပြောနေရင်းနဲ့ ကျောက်ခန့်က ကျွန်တော့်ကို သိသိသာသာကော မသိမသာကော လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။ မကြည့်ဘဲနဲ့တောင် သူ ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်နေမှန်း သိသာလှသည်။
‘ကျွန်တော်ကတော့ အာရုံစိုက်မနေတော့ပါဘူး၊ သေခါနီးလူနဲ့ ဘာလို့ အတင်းအကျပ် ဖက်ပြိုင်ငြင်းခုံနေမှာလဲ။’
လင်းရင်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို တောင်းပန်တဲ့ အကြည့်မျိုး လှမ်းကြည့်လာသည်။
ကျွန်တော် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း "စိတ်မပူပါနဲ့ လင်းရင်ရယ်၊ ငါက လူယုတ်မာတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းမျိုးအထိ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
ကျောက်ခန့်က သွားတွေကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြိတ်လိုက်သံက ဂျိမ်းခနဲ ထွက်လာသည်။
ကျွန်တော် ထိုင်နေတဲ့ နေရာကနေတောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရတာမို့ စနောက်လိုက်မိသည် "ကရာတေး ခါးပတ်ပြာ ကျောက်ခန့်ကြီးရာ... သွားပြင်ရတာ မသက်သာဘူးနော်။"
"ဒါပေမဲ့လည်း ခါးပတ်ပြာကြီးရဲ့ အင်အားနဲ့ဆိုရင် သွားအနည်းငယ် ပြင်ရတာက အေးဆေးပါပဲ၊ ငါနဲ့မှ မတူတာ။ ငါသာ သွားကျိုးသွားရင် ဆန်ပြုတ်ပဲ သောက်ရတော့မှာ"
အဲဒီလိုပြောရင်း လင်းရင်ကို ကျီစယ်သလို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
လင်းရင်ကတော့ မိုးလေဝသခန့်မှန်းချက်ထက်တောင် တိကျနေပါသေးသည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက စကားပင် မဟနိုင်လောက်အောင် ဆွံ့အလို့နေသည်...
‘သူမ ကျွန်တော့်ကို လာရှာမိတာ တော်တော်လေး နောင်တရသွားပုံပါပဲ။ ဘယ်လိုအရှုံးမျိုးမှ လုံးဝမခံတဲ့ လူစားမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့တာကိုး။’
ကျောက်ခန့်ကတော့ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဝုန်းခနဲ ထလာပြီး ကျွန်တော့်ကော်လံစကို လှမ်းဆွဲပါတော့သည် "မင်း... လင်းရင်သာ မရှိရင်!..."
လင်းရင်က မျက်မှောင် ချက်ချင်းကုတ်သွားပြီး "ကျောက်ခန့်... ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ ငါတို့က အတန်းဖော်တွေသက်သက်ပဲ။ ပြီးတော့ လင်းရင်လို့ပဲ ခေါ်တာကို ကြိုက်တယ်"
ကျောက်ခန့်က ပျာပျာသလဲ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ပြန်ပြောရှာပါတယ် "ငါ... ငါ တခြားသဘော မဟုတ်ပါဘူး။ လင်းရင်... နင် မကြိုက်ရင် နောက်ခါ တခြားပဲ ခေါ်ပါ့မယ်။"
သူမ သက်ပြင်းကို မတတ်နိုင်သလို ချလိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည် "ပြန်ထိုင်ကြပါ၊ ငါတို့တွေ အချင်းချင်း ရန်မဖြစ်သင့်ဘူး။"
ကျောက်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် ကော်လံစကို ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး မှောင်မည်းနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ အတွေးထဲ နစ်မြောနေမိသည်။
လင်းရင်က "မနေ့ညက ငါတို့နဲ့အတူ အဆောင်ဟောင်းကြီးထဲ ဝင်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားအချို့ သေဆုံးသွားကြပြီ၊ ပြီးတော့ သူတို့ သေဆုံးတဲ့ ပုံစံချင်းက အတော်လေး တူညီမှုတွေ ရှိနေတယ်။"
"ပထမအချက်က အချိန်က အမြဲတမ်း သန်းခေါင်ယံ တစ်ဆယ့်နှစ်နာရီ နောက်ပိုင်းပဲ ဖြစ်တယ်။"
"ဒုတိယအချက်ကတော့ သေဆုံးမှုအားလုံးက အဆောက်အအုံပေါ်ကနေ ခုန်ချတာကြောင့် ဖြစ်တယ်။"
"ငါ ရထားတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ ဆိုရင်တော့ အဆောက်အအုံပေါ်က ခုန်ချတာက နည်းလမ်းတစ်ခုသက်သက်ပဲ၊ သေဆုံးခြင်းကတော့ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ရလဒ်ပဲ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း အဆောင်ဟောင်းကြီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဆောက်အအုံပေါ်က ခုန်ချတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်မကျန်ခဲ့ဘူး။"
"ဒါပေမဲ့... ခြွင်းချက်တစ်ခုတော့ ရှိတာပေါ့..." ‘အဲဒီစကားကိုတော့ သူမ နှုတ်ကနေ ထုတ်မပြောဘဲ ရင်ထဲမှာပဲ ပြောလိုက်တာပါ။’
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမ ကျွန်တော့်ထက်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါနဲ့ တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပါသေးသည်။
အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ဟိုမောင်နှံက ထရပ်ပြီး စကားပြောလာပါတယ် "ငါတို့ အရင်ဆုံး မိတ်ဆက်ကြရအောင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ဒုက္ခတူ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေပဲဥစ္စာ။"
"ငါ့နာမည်က ဝိညာဉ်ရေးရာပညာရှင်လို့ ခေါ်တယ်၊ စိတ်ပညာ မဟာဘွဲ့ရထားတဲ့သူပေါ့။ ဒါကတော့ ငါ့ရည်းစား ရန်ချန်၊ မင်းတို့ကျောင်းက ကျောင်းသူပဲ။ ငါက ငါ့ရည်းစားဆီ လာလည်ရင်းနဲ့ အခုလို ကိစ္စထဲ မတော်တဆ ပါသွားတာ"
ချီချီနဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အစကတည်းက လင်းရင်ကတစ်ဆင့် မိတ်ဆက်ပေးထားပြီးသားမို့ ထပ်ပြီး မိတ်ဆက်နေစရာ မလိုတော့ပြီ။
ကျောက်ခန့်ကလည်း သူတို့နဲ့ အကြိမ်အနည်းငယ် ဆုံဖူးတာမို့ အသိတွေ ဖြစ်နေကြပါပြီ။
စိတ်ပညာ မဟာဘွဲ့ရထားတဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာပညာရှင်က သူ့ရဲ့ ဆန်းစစ်ချက်ကို စတင်ပြောဆိုပါတော့သည် -
"ပထမဆုံးအနေနဲ့ ငါက သရဲတစ္ဆေ၊ နတ်ဘုရား ဒါမှမဟုတ် ဒီလိုမျိုး သဘာဝလွန်၊ သိပ္ပံနည်းမကျတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေကို လုံးဝမယုံကြည်ဘူး။ ဒီလောကမှာ အဲဒီလို အရာတွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ဆန်းစစ်ချက်အရ ဆိုရင်တော့ အဆောင်ဟောင်းကြီးက သရဲပုံပြင်တွေဟာ ကောလာဟလတွေနဲ့ တစ်ဆင့်စကားတွေကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှို့ယူမှု တွေသက်သက်ပဲ။"
"ဒါကြောင့် အဲဒီအဆောင်ထဲကို ဝင်မိတဲ့သူတိုင်းဟာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ တိုးပွားလာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံရတော့မယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက်တွေ ဖြစ်လာတတ်တာ။ ညဉ့်နက်လာတဲ့အခါမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တင်းမာမှုတွေကြောင့် အမြင်အာရုံ မှားယွင်းတာတွေ ဖြစ်လာဖို့ ရာခိုင်နှုန်း တော်တော်များတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှို့ယူမှုအချို့နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး လူတွေက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆန္ဒအလျောက် သတ်သေသွားကြတာမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောလို့မရဘူး။"
"အဆောက်အအုံပေါ်က ခုန်ချရင် သေချာပေါက် သေရမယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကတော့ ပိုပြီးတော့တောင် ကောလာဟလ ဆန်ပါသေးတယ်။ အဲဒီလောက် မြင့်တဲ့နေရာကနေ ခုန်ချရင် ပြုတ်ကျသေတာက သဘာဝပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရာခိုင်နှုန်းသက်သက်ပဲ။"
"ငါကတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီကောလာဟလကို သုံးပြီး လူသတ်နေတာလို့တောင် သံသယဝင်မိတယ်။ အဆောင်ဟောင်းကြီးက သရဲခြောက်တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေကို သူတို့က တမင်သက်သက် ဖန်တီးထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါဟာ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အစွန်းရောက် စရိုက်လက္ခဏာ နဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လက္ခဏာမျိုးပဲ။"
"ငါပြောတဲ့ စကားတွေအားလုံးက သုတေသန အထောက်အထားတွေ ရှိပြီးသားပါ။ ငါ ရာဇဝတ်စိတ်ပညာ ကို လေ့လာဖူးတယ်၊ ပြီးတော့ ဖြစ်ရပ်အများကြီးရဲ့ စိတ်ပညာဆိုင်ရာ ဆန်းစစ်ချက် စာတမ်းတွေကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိထားတယ်။ အမေရိကန်နိုင်ငံ မှာလည်း ဒီအကြောင်းကို သုတေသန ပြုလုပ်ထားတာတွေ ရှိတယ်..."
စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့ အချက်အလက် အမြောက်အမြားကို သူက စာပွဲပေါ်မှာ ဖြန့်ခင်းပြလိုက်သည်။
ချီချီကတော့ ပါးစပ်လေး အံ့ဩတကြား ပွင့်သွားရှာပြီး ရန်ချန်ကတော့ သူမရဲ့ ရည်းစားဖြစ်သူရဲ့ တော်ပုံ တတ်ပုံကြောင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာနဲ့ ပြုံးနေသည်။
လင်းရင်က စာရွက်စာတမ်း တချို့ကို ကောက်ကိုင်ကြည့်ပြီး ဘာစကားမှ မပြောဘဲ နေသည်။
ကျောက်ခန့်ကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ တက်ကြွနေခဲ့တယ် "ဟားဟား... ပညာတတ် ကျောင်းသားကြီးတစ်ယောက် ပါလာတာကတော့ တကယ့်ကို ကွာခြားချက် ရှိတယ်ဟေ့။ အမှန်ပဲ၊ ဒီလောကမှာ ဘယ်က သရဲက ရှိမှာလဲ။"
"ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ အမှုကြီးတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်"
ဝိညာဉ်ရေးရာပညာရှင်က သူ့ရဲ့ ဆန်းစစ်ချက်က တော်တော်လေး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ထင်နေပုံရပြီး ကျွန်တော်တို့အားလုံး ငြိမ်နေတာကို မြင်တော့ ဆက်ပြီး ဆန်းစစ်ချက်တွေကို ပြောနေပါတော့သည်။
‘စိတ်ပညာရှုထောင့်အရ... အမှုတွဲ ဖိုင်တွေအရ... ပြစ်မှုကျူးလွန်သူရဲ့ စိတ်ပညာအရ စသဖြင့်ပေါ့။’
သူ စကားပြောလို့ ပြီးသွားတဲ့ အချိန်မှာတော့...
အချိန်က မနက်ခင်းပိုင်းကို ရောက်ရှိနေခဲ့ပါပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာတာကြောင့် လင်းရင်က အိမ်က အစေခံတွေကို ခွင့်ပေးလိုက်ပြီး နေ့ခင်းဘက်မှာတော့ အပြင်ကနေ အစားအသောက် အမြောက်အမြားကို မှာယူပြီး အားလုံး အတူတူ စားသောက်ကြသည်။
‘ကျွန်တော် မှာယူထားတဲ့ အစားအသောက် ဘေလ်ပေါ်က ဂဏန်းတန်းရှည်ကြီးကို ကြည့်ပြီး စုတ်သပ်မိတာတော့ အမှန်ပါပဲ။’
လင်းရင်က တောင်းပန်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောရှာပါတယ် "အားနာပါတယ်နော်၊ အိမ်ထိန်းကြီးလည်း ခွင့်ယူထားတာမို့ အားလုံးပဲ ဒီလိုပဲ အဆင်ပြေအောင် စားပေးကြပါဦး။"
စားသောက်ပြီးတဲ့နောက်။
ဝိညာဉ်ရေးရာပညာရှင်နဲ့ အခြားလူတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ စိတ်ပညာဆိုင်ရာ ဆန်းစစ်ချက်တွေကို ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးနေကြတုန်းပဲ။
ကျွန်တော် ပျင်းပျင်းရှိတာနဲ့ လင်းရင်ဆီကနေ စာအုပ်တစ်အုပ် ငှားပြီး ဖတ်နေလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် ဘေးဘက်ကနေ လေပြေညင်းလေးတစ်ခု ဖြတ်တိုက်သွားသလို သင်းပျံ့လှတဲ့ ရနံ့တစ်ခုက နှာခေါင်းထဲ စွဲကျန်နေခဲ့ပါတယ်။
လင်းရင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည် "မင်းမှာကော ဘာအတွေးမျိုး ရှိလဲ"
ကျွန်တော် စာအုပ်ကို ဆက်ဖတ်ရင်း ပြောလိုက်သည် "ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ငါက သာမန် ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ။ မင်းတို့ဆီမှာ ပညာတတ် ကျောင်းသားကြီးလည်း ရှိနေတယ်၊ ပြီးတော့ တော်တော်လေး ခွန်အားကြီးတဲ့ ခါးပတ်ပြာကြီးလည်း ရှိနေတာပဲ၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။"
လင်းရင်က "မင်း သရဲတွေကို ယုံလား"
ကျွန်တော်က "ယုံတာပေါ့။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဆင်းရဲတဲ့ သရဲ တစ်ကောင်ပဲ မဟုတ်လား။"
လင်းရင်ရဲ့ မျက်ခုံးလေးတွေကတော့ ထိန်းမရအောင် တွန့်ကွေးသွားရပြီး သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာလေးက တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရတဲ့ ပုံစံကြားမှာ ကူးလူးနေရှာသည်။
ဖတ်ခနဲ... ကျွန်တော် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ရှားရှားပါးပါး တည်ငြိမ်လေးနက်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်သည် "တကယ်ပါ၊ ငါ မင်းကို အကြံတစ်ခု ပေးချင်တယ် - မအိပ်နဲ့။"
လင်းရင်ကလည်း တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းရှာတာမို့ ချက်ချင်းပဲ သဘောပေါက်သွားသည်။ "မင်း ဆိုလိုတာက ငါတို့ မအိပ်ဘဲ နေခြင်းအားဖြင့် ဒီဘေးဒုက္ခကို ရှောင်လွှဲနိုင်မယ်လို့ ပြောတာလား။"
"မင်းပြောတာက တကယ်ကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိပါတယ်။ မနေ့ညက ငါ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ အတင်းထိုင်ကြည့်နေတာနဲ့ တစ်ညလုံး မအိပ်ဖြစ်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ရေးရာပညာရှင်နဲ့ အခြားလူတွေလည်း မနေ့ညက တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ကြဘူးလေ။"
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူမကို အကြည့်တစ်ချက်သာ ပေးလိုက်သည်။
အချိန်က ညနေပိုင်းကို ရောက်လာခဲ့ပါပြီဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်ရေးရာပညာရှင်နဲ့ အခြားလူတွေကတော့ အမှုဖော်ထုတ်ဖို့နဲ့ တရားခံကို ဖမ်းဆီးဖို့အတွက် ပြင်ဆင်နေကြပြီဖြစ်ပြီး ချီချီလည်း သူတို့အုပ်စုထဲကို ဝင်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် အခမဲ့ ညစာကို စားသောက်ပြီးတဲ့နောက် ထရပ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖို့ ပြင်သည်။
လင်းရင်ကတော့ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေရင်း လက်တစ်ဖက်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အသာအယာ ကိုင်ထားရာကနေ ကျွန်တော့်ကို သတိထားမိသွားပြီး သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလာသည်။"မင်း ပြန်တော့မလို့လား"
ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ညွှန်ပြလိုက်ရင်း "ငါကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ပိုပြီး ယုံကြည်တယ်လေ။"
"မင်းတို့ပဲ ဆက်ပြီး အစီအစဉ် ဆွဲကြပါဦး၊ ငါ ပြောစရာ ရှိတာကိုတော့ ပြောပြီးပြီ။"
"ချီချီ... နင် လိုက်မလား"
ချီချီက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ လင်းရင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်နဲ့ ဇဝေဇဝါဖြစ်ပြီး စကားပင် မဟရဲရှာဘူး။
ကျွန်တော် နားလည်လိုက်တာမို့ မပြတ်မသား မလုပ်တော့ဘဲ သတိပေးလိုက်တယ် "မနေ့ညက နင် ဘယ်လို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရလဲဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦးနော်"
...
ကျွန်တော် ကျောင်းနားက ဟိုတယ်ဆီကိုပဲ ပြန်လာပြီး တည်းခိုလိုက်သည်။ အရင်ကတည်းက သုံးရက်စာ အပြည့် ပေးထားခဲ့တာကိုး။
ညနေစောင်းလာတဲ့အခါမှာ လမ်းမပေါ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘဲ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အလိုအလျောက် ပွင့်ဟသွားတဲ့ မှန်ပြတင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
သူဌေးကို နှုတ်ဆက်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်ခဲ့လိုက်သည်။
သူဌေးက ခေါင်းကို ဆန့်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချကာ အော်ဟစ်နေမိရှာတယ် -
"ဒီလင်မယားငယ်လေးတွေ အုပ်စု ရန်ဖြစ်ကြပြန်ပြီလား။ ရည်းစားမလေးက နောက်ကနေ လိုက်လာတာတောင် တံခါးတောင် ကူမဖွင့်ပေးဘူး၊ အခုခေတ် လူငယ်တွေကတော့ တကယ်ပါပဲ..."
မှန်တံခါးကြီးကတော့ အလိုအလျောက် ပွင့်ဟသွားပြီး... အလိုအလျောက် ပြန်ပိတ်သွားပါတော့တယ်...