အခန်း (၃၉) - ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ချသည့် ဖြစ်ရပ်ဆိုး

ချောင်ဇီသည် မည်သည့် ခုခံကာကွယ်မှု အမူအရာမျှမရှိဘဲ ခေါင်းဖြင့် စိုက်ကျလာခဲ့သကဲ့သို့ သေချာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ‘သာမန် ပြုတ်ကျမှုမျိုးနှင့် လုံးဝ မတူညီပါ’ - ဤအရာသည် ချောင်ဇီ၏ ရုပ်အလောင်းက ကျွန်တော့်ကို ပေးစွမ်းလိုက်သည့် ပထမဆုံး အထင်အမြင်ပင်။’

ညှီစော်နံလှသည့် သွေးညှီနံ့များက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ရာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီသွားခဲ့ရသည်။ ချောင်ဇီ၏ ခေါင်းခွံသည် ကွဲအက်နေခဲ့သော်လည်း မျက်လုံးများကမူ ကျွတ်ထွက်မသွားဘဲ ထိုပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည့် ခေါင်းကြီးဖြင့် ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချောင်ဇီ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ...

ကျွန်တော် အပြင်သို့ မထွက်ခွာခင်က သူသည် အဆောင်အခန်းထဲတွင် သေသေချာချာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည် မဟုတ်လား၊ သို့သော် ယခုမူ အဆောင်ပေါ်မှနေ၍ ခုန်ချ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် ကျောင်းဆောင်ဟောင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ကောလာဟလများကို ချက်ချင်း သတိရမိလိုက်သည်။ ထိုအဆောက်အအုံသည် သုသာန်ဟောင်းတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းလှသည့် သရဲတစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်ဆိုးများ အမြဲတမ်း ပေါ်ပေါက်လေ့ရှိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု ခန့်က ကျောင်းသားအမြောက်အမြား ထိုနေရာတွင် ပြိုင်တူ ခုန်ချသေဆုံးခဲ့ကြဖူးသည်။ ချောင်ဇီနှင့် ဖက်တီးတို့သည်လည်း ထိုနေရာမှ အခုတင် ပြန်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ၎င်းတို့သည် ကျောင်းဆောင်ဟောင်း၏ နိမိတ်ဆိုးများမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပါ။ အကယ်၍ စောစောက ကျွန်တော်သာ ၎င်းတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့ပါက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးသလို ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ အဆောင်သို့ ပြန်လာခြင်းက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုကို ခံရနိုင်ပြီး၊ ကျောင်းဆောင်ဟောင်းသို့ သွားခြင်းကလည်း နိမိတ်ဆိုးများ ကပ်ညှိကာ သေဆုံးနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ဒါဟာ ဘယ်လမ်းကို ရွေးရွေး သေရမည့် လမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်နေသည်။’

ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်မိရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရကာ အဆောင်အဆောက်အအုံထဲသို့ အပြေးအလွှား ပြန်လည် ဝင်ရောက်ခဲ့လိုက်သည်။

ဖက်တီး!

ချောင်ဇီတောင် ခုန်ချသွားခဲ့ပြီဆိုလျှင် ဖက်တီးအနေဖြင့်လည်း သေချာပေါက် လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူတို့သည် ကျောင်းဆောင်ဟောင်းသို့ အတူတူ သွားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူလည်း ထိုနိမိတ်ဆိုး ကပ်ညှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်သည် ပဉ္စမထပ် အထိ ခြေလှမ်းများကို တစ်ရှိန်ထိုး အားကုန် ပြေးတက်ခဲ့လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်၏ ပြေးလွှားသံကြောင့် အိပ်ပျော်နေသည့် ကျောင်းသားအချို့ နိုးထလာခဲ့ကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှ ဆဲဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အဆောင်အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် တံခါးကို အားကုန် ကန်ဖွင့်လိုက်တော့သည်။

အခန်းထဲရှိ အရက်နံ့များနှင့် အော့အန်ဖတ်နံ့များမှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ကုတင်များဆီသို့ ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ ဖက်တီး၏ စောင်မှာ ဘေးသို့ လွင့်စင်နေခဲ့ပြီး ဖိနပ်များလည်း မရှိတော့ချေ။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ချောင်ဇီ၏ ကုတင်ပေါ်ရှိ စောင်မှာမူ လူတစ်ယောက် ခြုံထားသကဲ့သို့ ဖောင်းကြွနေဆဲ ဖြစ်သည်။

‘ခုန်ချတာ... ခုန်ချတာ... ဆဋ္ဌမထပ် ဝရန်တာ အမိုးပေါ်ကနေပဲ ဖြစ်ရမယ်။’

‘အဆောင်၏ ဝရန်တာတွင် ဖက်တီး၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရသဖြင့် သူသာ ခုန်ချမည်ဆိုပါက သေချာပေါက် ၆ ထပ် အမိုးပေါ်မှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။’ ကျွန်တော် အပြင်သို့ ပြန်လည် ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည့် ထူးဆန်းလှသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ကို ရရှိလိုက်သည်။

ကျွန်တော် ကုတင်ဘက်သို့ မျက်လုံးကို ပြန်လည် ပို့ဆောင်လိုက်မိရာ... ချောင်ဇီ၏ ကုတင်ပေါ်ရှိ စောင်အောက်တွင် လူတစ်ဦး အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ အသက်ရှူသံနှင့်အတူ စောင်က နိမ့်ချည်၊ မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်တော့်မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ရသည် - ‘ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ချောင်ဇီက အခုတင် ငါ့မျက်စိရှေ့မှာတင် သေဆုံးသွားခဲ့တာလေ။ ကုတင်ပေါ်ကလူက သေချာပေါက် ချောင်ဇီ မဟုတ်နိုင်ပါ။ ဒါဆိုရင် ဘယ်သူလဲ။’

ကျွန်တော် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်ချက် တိုးလိုက်မိပြီး စောင်ကို ဆွဲလှန်ရန်အတွက် လက်ကို မသိမသာ လှမ်းလိုက်မိသည်။

“တစ်ယောက်ယောက် ခုန်ချတော့မယ်...”

လှေကားထောင့်ဘက်မှနေ၍ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည့် အော်ဟစ်သံကြောင့် ကျွန်တော် ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်လက်က စောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် မိမိကိုယ်ကို သတိရှိစေရန်အတွက် လျှာကို သွားဖြင့် တင်းတင်းကိုက်လိုက်ရင်း နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကာ ၆ ထပ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ဦးတည်ခဲ့လိုက်တော့သည်။

၆ ထပ် အမိုးပေါ်တွင် ကျောင်းသား ငါးဦးသည် ဖက်တီးကို အတင်းအကျပ် လှမ်းဆွဲထားကြသော်လည်း သူက ဝိညာဉ် ပူးကပ်ခံထားရသကဲ့သို့ အမိုးအစွန်းဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဖက်တီး၏ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် ထိုကျောင်းသား ငါးဦးစလုံးပင် သူ့နောက်သို့ ပါသွားကြရသည်။

ယခုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ကျွန်တော် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လိုက်ပြီး ဖက်တီး၏ လည်ပင်းကို နောက်ကနေ သိုင်းဖက်ကာ သူ့နားထဲသို့ အတင်းအကျပ် အော်ဟစ် နှိုးဆော်လိုက်သော်လည်း သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေပြီး ခြေတစ်ဖက်မှာ အမိုးအစွန်းပေါ်သို့ပင် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် အောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချောင်ဇီ၏ ရုပ်အလောင်းသည် ဤအမြင့်မှကြည့်လျှင် အနီရောင် အစက်အပြောက်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ သေးငယ်လှသည်။

ထိုအမြင့်ကို ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် အမြင့်ကြောက်သည့် ရောဂါကြောင့် ခေါင်းများ မူးဝေသွားခဲ့ရပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း ပျို့အန်ချင်စိတ်များနှင့်အတူ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဖက်တီး၏ ပေါင်ကို ဖက်ထားရင်း -

“တောက်... ဒီဖက်တီးက ကြီးလာတာ ဘာတွေစားပြီး ကြီးလာတာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားသန်နေရတာလဲ”

နောက်ထပ် ကျောင်းသားတစ်ဦးက -

“ဒါ ကျောင်းဒါရိုက်တာရဲ့ သား မဟုတ်ဘူးလား၊ ကျောင်းဒါရိုက်တာရဲ့ သားသမီးတွေပါ ဘာလို့ အဆောက်အအုံပေါ်ကနေ လိုက်ခုန်ချနေကြတာလဲ”

ကျွန်တော် ဖက်တီး၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် သိုင်းဖက်ထားသဖြင့် သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေခဲ့သော်လည်း သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာမူ အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းသွားခြင်း မရှိ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လွန်ခဲ့သည့် ၁၀ နှစ်က ကျောင်းသားအမြောက်အမြား အဘယ်ကြောင့် ပြိုင်တူ ခုန်ချခဲ့ကြသလဲဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည် - ‘ဝိညာဉ်အင်အားဖြင့် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခြင်းခံရသည့် လူတစ်ဦး၏ ခွန်အားကို သာမန် လူသားချင်း ခွန်အားဖြင့် မည်သို့မျှ ယှဉ်ပြိုင်၍ မရနိုင်ချေ။ အကယ်၍ လက်ကို မလွှတ်ခဲ့ပါက ၎င်းတို့ပါ အတူတူ ပြုတ်ကျသွားပေလိမ့်မည်။’

အခြား ကျောင်းသား ငါးဦးစလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည့် အရှိန်ဖြင့် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည် - ‘သရဲတစ္ဆေ မီးလျှံစိမ်း!

ဒါဟာ ဖက်တီးအပေါ်မှာ သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်ပြီး၊ စောစောက စက္ကူရုပ်ကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ခဲ့သည်မဟုတ်လား။’ သတိမထားမိဘဲ ကျွန်တော်သည် ထိုမီးလျှံစိမ်းကို ထုတ်ဖော်သည့် နည်းလမ်းကို ကျွမ်းကျင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ကြိမ်က ခံစားချက်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်ရုံမျှဖြင့် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ပေါ်တွင် မီးလျှံစိမ်းက တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

ထူးဆန်းလှသည့် မီးလျှံစိမ်းသည် လက်ချောင်းများပေါ်တွင် ထပ်မံ တောက်လောင်လာခဲ့ပြီးနောက် ထိုတောက်လောင်နေသည့် လက်ဖြင့် ဖက်တီး၏ လည်ပင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်တော့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဖက်တီးဘက်က တုံ့ပြန်မှု ရှိလာခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ခုသော အရာနှင့် ထိတွေ့မိသကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။ သုံးစက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ဖက်တီးသည် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသည့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားခဲ့တော့သည်။ ကျွန်တော်တို့ ခြောက်ဦးစလုံး ဘေးသို့ အမြန်ဆုံး ရှောင်ကွင်းလိုက်ကြသဖြင့် ဖက်တီးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံမှန်အတိုင်းပင် လဲကျသွားခဲ့ရသည်။ စောစောက သူ ဒုက္ခပေးခဲ့သမျှနှင့်စာလျှင် ယခုကဲ့သို့ လဲကျသွားခြင်းက ထိုက်တန်သည်ဟု ဆိုရမည်။

အခြား ကျောင်းသား ငါးဦးစလုံးလည်း မောဟိုက်နွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်က ၎င်းတို့အား ဖက်တီးသည် ကျွန်တော့်၏ အဆောင်ဖော်သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိကြောင်းသာ လိမ်ညာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ ‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို သရဲပူးနေပါတယ်လို့ သွားပြောလို့ မဖြစ်ဘူးမဟုတ်လား။’

ဖက်တီး ရုတ်တရက် ပြန်နိုးလာပြီး ထပ်မံ ခုန်ချမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုကျောင်းသား ငါးဦးအား ဖက်တီးကို အဆောင်အခန်းထဲအထိ ကူညီ သယ်ဆောင်ပေးရန် မေတ္တာရပ်ခံလိုက်သည်။ အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည့် အချိန်တွင် ကျွန်တော့်ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်စိတ်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည် - ‘ချောင်ဇီ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့သည့် အရာက ဘာလဲ။ ချောင်ဇီက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ထိုစောင်အောက်တွင် ပုန်းနေခဲ့သည့် အရာက ဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။’

‘

သို့သော် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည့် အချိန်တွင် ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြန်သည် - ချောင်ဇီ၏ စောင်မှာ ဘေးသို့ လွင့်စင်နေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ‘ကုတင်ပေါ်တွင် မည်သည့်အရာမျှ မရှိတော့ချေ။ ထိုအရာက ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီလား။’

ကျွန်တော်တို့ ဖက်တီးကို သူ့ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ကြသည်။ ကျွန်တော် ဤအခန်းထဲတွင် ဆက်လက် နေထိုင်ရန် စိတ်ကူး လုံးဝမရှိတော့သဖြင့် ဝရန်တာတံခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရန် ပြင်တော့သည်။ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူအချို့သည် ဖက်တီးအကြောင်းကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေဝေဝါဝါဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်ရင်း -

“ကျန်တဲ့ လူနှစ်ယောက်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”

ကျောင်းသားတစ်ဦးက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် -

“ဘယ်က လူနှစ်ယောက်လဲ၊ ငါတို့ လေးယောက်တည်း ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား”

ကျွန်တော့်မျက်နှာ အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည် -

“လေးယောက်? မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

“စောစောက ငါတို့ အမိုးပေါ်ကို အတူတူ သွားခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား”

နောက်ထပ် ကျောင်းသားတစ်ဦးကလည်း ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် -

“ငါတို့ လေးယောက်လေ၊ အဲဒီဖက်တီးရဲ့ ဆွဲခေါ်တာကို ခံရလို့ အတူတူ ပြန်သယ်လာကြတာ”

“မင်း ဒါကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား”

ကျွန်တော့်မျက်နှာ ချက်ချင်း ညိုမှောင်သွားခဲ့ရသည်။

ကျွန်တော် သေသေချာချာ မှတ်မိနေသည် - ‘အမိုးပေါ်သို့ သွားစဉ်က လူခြောက်ဦး ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ရောက်သွားသည့် အချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ လူငါးဦး ရှိနေခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ၎င်းတို့ သုံးဦးစလုံးက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ပြောနေကြသည်’ – ‘လူသုံးယောက်...

ကျွန်တော် အမိုးပေါ်သို့ မတက်ခင်ကတည်းက ထိုနေရာတွင် လူသုံးယောက်သာ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်ယောက် ခုန်ချတော့မည်ဟု လှမ်းအော်ခဲ့သည့် ကောင်လေးသည်လည်း ယခုနေရာတွင် မရှိတော့သလို၊ နောက်ထပ် တစ်ယောက်သည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့သည် လူသားများ မဟုတ်ကြတာ သေချာသလောက်ပင်’။ ကျွန်တော်မှတစ်ပါး အခြား သုံးဦးစလုံး၏ အဖြေက တူညီနေခဲ့သည် - အမိုးပေါ်သို့ သွားပြီး ဖက်တီးကို ပြန်သယ်လာသူမှာ လေးဦးသာ ရှိပြီး၊ စတုတ္ထ သို့မဟုတ် ပဉ္စမမြောက် လူဟူ၍ အစကတည်းက မရှိခဲ့ဘဲ ကျွန်တော်သည် လေထုထဲကိုသာ စကားပြောနေခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ကျွန်တော်ကသာ ရူးသွပ်နေသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုကျောင်းသား သုံးဦးသည် ကျွန်တော်တို့ အဆောင်တစ်ခုလုံးတွင် ပြဿနာ ရှိနေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားကြသဖြင့် မည်သူမျှ ဆက်မနေရဲကြတော့ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အောက်ထပ်မှနေ၍ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် - “အား... တစ်ယောက်ယောက် ခုန်ချသွားပြီ...” “လူသေနေပြီဗျို့...”

ကြည့်ရတာ ချောင်ဇီ၏ ရုပ်အလောင်းကို တစ်စုံတစ်ဦးက ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပုံရသည်။ ထိုကျောင်းသား သုံးဦးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

ကျွန်တော် ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်သည် -‘ ဤအဆောင်အခန်းထဲတွင် ယနေ့ည ဆက်လက် အိပ်စက်ရန် စိတ်ကူး လုံးဝမရှိတော့ပါ၊ အပြင်က ထိုင်ခုံရှည်ပေါ်တွင် အိပ်ရပါစေဦးတော့။’ ကျွန်တော့်ကုတင်က အောက်ထပ်တွင် ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်ငြိုးဖွဲ့အရိုးကို ကုတင်၏ အတွင်းဘက်တွင် ပုန်းကွယ် သိုဝှက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းနေစဉ်မှာပင် ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် အရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည် -

အနီရောင် ကပ်ဆိုး သေတ္တာ!

ကျွန်တော် သေသေချာချာ မှတ်မိနေသည် - ထိုသေတ္တာသည် ကျွန်တော့်လွယ်အိတ်ထဲမှ ပြုတ်ကျခဲ့သဖြင့် လွယ်အိတ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ၎င်းသည် ကုတင်၏ အတွင်းဘက်တွင် ထူးဆန်းစွာ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်လွယ်အိတ်၏ ဇစ်သည်လည်း ပွင့်ဟနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ‘ဒါဟာ တစ်စုံတစ်ဦးက လာရောက် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ထိုအနီရောင် သေတ္တာကိုယ်တိုင်က အပြင်သို့ အလိုအလျောက် ထွက်လာခဲ့ခြင်းလား။’

ကျွန်တော် သေတ္တာကို ယူရန်အတွက် ကုတင်ပေါ်သို့ တွားတက်လိုက်သည့် အချိန်တွင်... ထိုသေတ္တာ ကွယ်ထားသည့် နံရံမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေးသားထားသည့် စာသားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်ရသည် -

“ဒါကို ဖွင့်လိုက်ရင် မင်း သေရလိမ့်မယ်...”