အခန်း (၃၄) - ခိုကျန့်ဟိုင်
ကျွန်တော် ‘ဝမ်ပေါင်ဂေဟာ’ ထဲသို့ တစ်ကျော့ပြန် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
စောစောက မမဟုန်ဟု ခေါ်သည့် အမျိုးသမီးသည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး အပြုံးများ ပွင့်လန်းသွားပြီး အနားသို့ ပျာပျာသလဲ ပြေးကပ်လာတော့သည်။ သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် ပြင်းထန်လှသော ရေမွှေးနံ့ကြောင့် ကျွန်တော်ပင် အသက်ရှူကျပ်မတတ် ခံစားလိုက်ရ၏ -
“မောင်လေး... ပြန်လာပြီလားရှင်”
“စောစောက အစ်မ အလေးမထားမိသလို ဖြစ်သွားတာကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့နော်”
ကျွန်တော့် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်သွားမိသည်။ မမဟုန်၏ သဘောထားမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲသွားရသနည်းဆိုသည်ကို တကယ်ကို စဉ်းစားမရနိုင်ပါ။ သူမ ရုတ်တရက် မနောတရား ကောင်းသွားတာများလား။ သို့သော်လည်း ကျွန်တော်သည် သူမကဲ့သို့သော လူစားမျိုးနှင့် ဆက်ဆံရသည်ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက စောစောက ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်က အများကြီး ပို၍ အဆင်ပြေပေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့ကောင်တာ၏ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာ၌ ထိုဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် သူမသည် အလွန်ပင် စိတ်အားငယ်နေပုံရပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ငိုထားသကဲ့သို့ နီမြန်းလျက် ရှိနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အရွယ် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း လျှောက်လာခဲ့သည် -
“မောင်လေး... ဒီပုတီးစေ့က မင်းရဲ့ ဥစ္စာလား”
သူက လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက်ရာ ၎င်းထဲတွင် ပုတီးစေ့တစ်စေ့ ရှိနေသည်။
ဓာတ်တော်ပါတကား။
‘ကျွန်တော့်၏ အကြည့်များက ချက်ချင်းပင် အေးစက်ထက်မြက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအဘိုးအိုသည် ဓာတ်တော်ကို သိနားလည်ပုံရပြီး ကျွန်တော့်ကို အသေအချာ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ခရိုင်မြို့ငယ်လေးတစ်ခု၏ ဝမ်ပေါင်ဂေဟာတွင် ဓာတ်တော်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သူ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် မျှော်လင့်မထားခဲ့မိပါ။’
ကျွန်တော်က ပြန်ဖြေလိုက်သည် - “ဟုတ်ပါတယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆရာကြီးခိုသည် ပိုမိုဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လှမ်းအော်တော့သည် -
“မြန်မြန်... အကောင်းဆုံး လက်ဖက်ရည် သွားပြင်ချေ”
“လာပါ၊ လာပါ၊ မောင်ရင်... ဒီမှာ ထိုင်ပါဦး၊ ထိုင်ပါဦး”
သူက ကျွန်တော့်ကို ဧည့်ခံဧရိယာဆီသို့ ဖိတ်ခေါ်သဖြင့် ကျွန်တော်လည်း အားနာမနေတော့ဘဲ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာကို သိရှိနိုင်ရန် တိုက်ရိုက်ပင် ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။
ဆရာကြီးခိုသည် ဓာတ်တော်ကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်မထားတော့ဘဲ စားပွဲပေါ်ရှိ လင်ဗန်းထဲသို့ အသာချလိုက်ကာ အကဲခတ်သည့် ပုံစံဖြင့် မေးမြန်းလာသည် -
“မောင်ရင်... ဒီပုတီးစေ့က ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား”
ကျွန်တော်က မချိပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း -
“အဘိုး... အဘိုးကိုယ်တိုင်လည်း ဒါက ဘာလဲဆိုတာ သိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဒါပေမဲ့ ဤအရာက ရေစက်အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။ တခြားသူတွေ လက်ထဲမှာ ရှိနေရင် အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ အဘိုးကလည်း ဒီပုတီးစေ့လေး တစ်စေ့ကို အပိုင်စီးဖို့အတွက်နဲ့ ဝမ်ပေါင်ဂေဟာရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလောင်းအစား လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မထင်ပါဘူး”
အကယ်၍ ထိုအဘိုးအိုသည် ဓာတ်တော်အပေါ် မရိုးသားသော စိတ်ကူးရှိနေပါက ထိုစိတ်ကူးကို ချက်ချင်း ရိုက်ချိုးပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။
ဆရာကြီးခို၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားခဲ့သည် -
“ရေစက်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ် ဟုတ်လား။ ကြည့်ရတာ မောင်ရင်က အတော်လေး သိနားလည်ပုံရတယ်”
“ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရေစက်မျိုး ရှိနေတာ... ဒါက တကယ့်ကို တန်ဖိုးဖြတ်မရတဲ့ ရတနာတစ်ပါးပဲလို့ ငါ ရဲရဲကြီး ပြောရဲတယ်။ မင်းပြောသလိုပါပဲ၊ ဒါက ရေစက်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တာမို့ တခြားသူတွေလက်ထဲမှာ ဘာမှ အသုံးမဝင်ပါဘူး”
“ဒါကြောင့် ငါက ဒီပုတီးစေ့ကို အလိုရှိတာ မဟုတ်ဘဲ မင်းကိုပဲ အလိုရှိတာပါ မောင်ရင်”
‘ကျွန်တော်လား။ ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ မသိမသာ တွန့်သွားမိပြီး ဆရာကြီးခိုကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ဝတ်စားဆင်ယင်မှု သေသပ်ပြီး သိက္ခာရှိမည့်ပုံပေါ်ကာ... ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုးနှင့်တော့ မတူပါ။’
ထိုအချိန်တွင် မမဟုန်က လက်ဖက်ရည် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်က လက်ဖက်ရည်ကို အရသာခံ သောက်တတ်သူ မဟုတ်သဖြင့် လက်ဖက်ရည်ပွဲ အခမ်းအနား သို့မဟုတ် ယဉ်ကျေးမှု ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရေကဲ့သို့သာ အဝသောက်လိုက်တော့သည်။
ဆရာကြီးခိုက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ ပြောသည် -
“ငါ့မှာ တခြား ဝါသနာ အများကြီးမရှိပါဘူး။ ကျောက်သံပတ္တမြားနဲ့ အဖိုးတန် ပစ္စည်းတွေကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ထုဆစ် မွမ်းမံရတာကိုပဲ သဘောကျတာမို့ များသောအားဖြင့် နောက်ဖေးမှာပဲ နေလေ့ရှိတယ်”
“ဒီနေ့တော့ မင်းကို လွှတ်လိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာပဲ မောင်ရင်။ အကယ်၍ မင်းသာ တကယ် ထွက်သွားခဲ့ရင် ငါ နေ့ရောညပါ အိပ်ပျော်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ရှောင်ဟုန်က မင်းကို ဆွဲဆောင်ပြီး ဒီမှာ ထားခဲ့ပေးလို့ပေါ့။ ဆိုင်ထဲမှာ ဒီလို ထက်မြက်ပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ ရှိနေတာက တကယ့်ကို စိတ်အေးရတယ်”
သူက မမဟုန်ကို အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရသည့် ပုံစံဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
‘ထိုအဘိုးအိုက ကျွန်တော့်အပေါ် ဘာလို့ စိတ်ဝင်စားနေရသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် စဉ်းစားမရသေးသော်လည်း အကြောင်းအရာတစ်ခုကိုတော့ အသေအချာ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ စောစောက မျက်ဝန်းအစုံ နီမြန်းနေသည့် ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်ကို တွေ့ခဲ့ရခြင်းနှင့် ယခုမူ ကျွန်တော့်ကို ဆွဲဆောင်ထားခဲ့သူမှာ မမဟုန်ဖြစ်သည်ဟု ပြောနေခြင်း...။
ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုတာ အထင်အရှားကြီး မဟုတ်ပါလား။’
ဒီအမျိုးသမီးက တကယ့်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာဖို့ ကောင်းလှသည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို တခြားသူထံ တွန်းပို့ခဲ့ကာမှ ယခု ဂုဏ်ပြုချီးကျူးခံရမည့် အလှည့်ကျတော့မှ အပြေးအလွှား လာရောက် အပိုင်စီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်က မမဟုန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် ကျွန်တော့်အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲဘဲ အတင်းအကျပ် ပြုံးလျက်သာ နေတော့သည်။
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည် -
“အဘိုး... အဘိုးဆိုင်က ဝန်ထမ်းတွေက တကယ်ကို ထက်မြက်ကြပါတယ်ဗျာ။ အကယ်၍ ဟိုဘက်က ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်သာ မရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော် တခြားဆိုင်ကို တကယ် သွားမိတော့မှာပါ”
ကျွန်တော်က စကားပြောရင်းနှင့် ထောင့်စွန်းတစ်နေရာတွင် မျက်ရည်များကို ခိုးသုတ်နေသည့် ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဆရာကြီးခို၏ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်သွားခဲ့သည်။ ဆရာကြီးခိုဟု အခေါ်ခံရသူဖြစ်ရကား သူသည် လူအ တစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်။ အသက်ကြီးလာလေလေ လူအကဲခတ် ပိုမိုကျွမ်းကျင်လာလေလေ ဖြစ်ရာ သူသည် ထိုကိစ္စထက် ကျွန်တော့်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ပိုမို အလေးထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် မိမိ၏ ဝန်ထမ်းများအကြောင်းကိုလည်း ကောင်းကောင်း သိထားသဖြင့် မမဟုန်၏ စရိုက်ကို အနည်းနှင့်အပါး သဘောပေါက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
သူက ချက်ချင်းပင် တစ်စုံတစ်ဦးကို စေခိုင်းကာ ထိုဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တော့သည်။ ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်သည် ရင်ထဲတွင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေရသည့်အပြင် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးနေတော့သည်။
ကျွန်တော်က သူမကို ကြင်နာစွာ ကြည့်ရှုရင်း အမူအရာတစ်ခု ပြလိုက်သည်။
သူမသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ သတ္တိမွေးလျက် အဖြစ်မှန်ကို တိုင်တန်းပြောဆိုတော့သည်။ ‘အဆိုးဆုံးဖြစ်ရုံပေါ့... အလုပ်ထွက်လိုက်ရုံပဲ ရှိတာ၊ ဒီလို မတရားမှုကိုတော့ သူမ အောက်ကျို့ခံမည် မဟုတ်ပါ။’ မိန်းကလေးငယ်သည် ရင်ထဲရှိ မကျေနပ်မှု အားလုံးကို တစ်သက်တည်း သွန်ချလိုက်တော့သည်။
ဆရာကြီးခို၏ မျက်နှာသည် တစ်လှည့်စီ စိမ်းဖျော့ကာ နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။
ကျွန်တော့်ကို အေးစက်စွာ ဆက်ဆံပြီး ခွဲခြားဆက်ဆံခဲ့သည်က တစ်ကြောင်း၊ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် လှည့်စားခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ဘေးနားတွင် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေပြီး ရှင်းပြရန် ဟန်ပြင်နေသည့် မမဟုန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရုံနှင့် ဆရာကြီးခိုသည် ချက်ချင်း အားလုံးကို သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်။
သူက သူမကို ချက်ချင်း ထွက်သွားရန် ပြောလိုက်သည်။
ဆိုင်၏ ဝန်ထမ်းဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်ရကား မမဟုန်သည် ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် မောင်းထုတ်ခံရသည်ကို အလွယ်တကူ လက်မခံနိုင်ဘဲ ပြဿနာ ရှာချင်နေပုံရသည်။ သို့သော် ဆရာကြီးခိုက သူမကို အချိန်အကန့်အသတ်တစ်ခု တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်တော့သည် -
“ဆယ်မိနစ်။ ဆယ်မိနစ်အတွင်း မင်း ဒီကနေ မထွက်သွားရင် တာချန်းမြို့ရဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာ အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ မင်း ဘယ်တော့မှ အလုပ်ထပ်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ထိုစကားများသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပင် ဖြစ်ရာ မမဟုန်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျာပျာသလဲ ဖြူလျော်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ဝန်ထမ်းဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြား ဆရာကြီးခို၏ တကယ့် အဆင့်အတန်းအမှန်ကို အသေအချာ မသိရှိခဲ့ပါ။ သို့သော် ဆရာကြီးခို၏ စကားတစ်ခွန်းသည် သူမကို တာချန်းမြို့တွင် အလုပ်ရှာမရအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည့် သြဇာအာဏာ ရှိကြောင်းကိုမူ ဧကန်အမှန် သိရှိထားသည်။
သူမ တွေဝေမနေရဲတော့ဘဲ နောက်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား သွားကာ အိတ်ကို ဆွဲလျက် အပြင်သို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ ဖိနပ်ဒေါက် ကျိုးသွားတာကိုပင် အနားမရပ်ရဲဘဲ ထွက်ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
မမဟုန် ထွက်သွားပြီးနောက် ဆရာကြီးခိုက အားနာစွာဖြင့် ပြောသည် -
“ငါ မျက်စိကန်းခဲ့တာပဲ။ သူ့ကို ဆိုင်မန်နေဂျာအဖြစ် တောင် ရာထူးတိုးပေးဖို့ လုပ်မိတော့မလို့”
“မောင်ရင် ဒီကိုရောက်ရောက်ချင်း ဒီလို ဆက်ဆံမှုမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့လိုက်ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်မထားမိဘူး”
ကျွန်တော်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း -
“ရပါတယ်ဗျာ။ ဒါနဲ့ အဘိုးရဲ့ နာမည်ကို သိပါရစေဦး”
‘ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာခြင်းသည် ဆရာကြီးခိုက ကျွန်တော့်ကို အလေးအနက်ထားကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်ရကား ကျွန်တော်လည်း ဆက်၍ မာန်တက်မနေသင့်တော့ပါ။’
ဆရာကြီးခိုက ဆက်ပြောသည် -
“ငါ့နာမည်က ခိုကျန့်ဟိုင် ပါ။ မောင်ရင်လေးက ဆရာကြီးခိုလို့ပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်”
“ငါ့ရဲ့ ငယ်စဉ်တုန်းက ဒီပုတီးစေ့မျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ရင် ဒီနေ့လည်း ငါ မှားယွင်း ဆုံးဖြတ်မိတော့မလို့ပဲ”
“တကယ်တော့ ဒါတွေအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်က တစ်ခုတည်းပါ။ ငါက မောင်လေးနဲ့ မိတ်ဆွေ ဖွဲ့ချင်လို့ပါ”
ကျွန်တော်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည် - “မိတ်ဆွေ ဟုတ်လား”
ဆရာကြီးခိုက ပြန်ဖြေသည် -
“ဟုတ်တယ်၊ မိတ်ဆွေပေါ့။ ဟိုးတုန်းက ငါဟာ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးတယ်။ သူက ငါ့ရဲ့ အသက် ခုနစ်ဆယ် အရွယ်မှာ သွေးထွက်သံယို ဘေးဆိုးတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ တွက်ချက်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ မင်းလက်ထဲကလို ပုတီးစေ့မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူကို ရှာဖွေဖို့ပဲ”
“အဲဒီလူနဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်အောင် ဖွဲ့နိုင်သရွေ့ ငါ့ရဲ့ သွေးထွက်သံယို ဘေးဆိုးကို ရှောင်လွှဲနိုင်လိမ့်မယ်”
“ငါက အခု အသက် ၆၉ နှစ် ရှိပြီဆိုတော့ အဲဒီ ဘေးဆိုးက သိပ်မဝေးတော့ဘူးပေါ့”
ကျွန်တော်က ပုတီးစေ့ကို ကောက်ယူကာ ရယ်မောလိုက်ရင်း -
“အဘိုးရဲ့ အဆင့်အတန်းမျိုးနဲ့ဆိုရင် အသက်ကလည်း တစ်ဝက်တစ်ပျက် နတ်သက်ကြွေမယ့် အရွယ် ရောက်နေပြီပဲ။ ဘာလို့ ဒီလို အရာတွေကို ယုံကြည်နေရသေးတာလဲဗျာ”
ဆရာကြီးခိုက ရယ်မောကာ -
“ငါ့ရဲ့ စီးပွားရေးကို ဒီလောက်အထိ ကြီးပွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တာဟာလည်း အဲဒီ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ လူကြောင့်ပဲလေ၊ ဒါကြောင့် ငါက ဒါကို မြေဝယ်မကျ ယုံကြည်တာပေါ့”
“မောင်ရင်လေးကကော... ဒီအဘိုးအိုနဲ့ မိတ်ဆွေ ဖွဲ့ဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား”