အခန်း (၃၃) - ထူးဆန်းသော လက်ဝါး၏ နိမိတ်စကား

သန်းခေါင်ယံအချိန် အိမ်တွင်းဝယ် လမင်းကို မမြင်ရပါ။

ကျိ... ကျိ... ရှပ်... ရှပ်...

ထူးဆန်းသော အသံဗလံများ တစ်သီတစ်တန်းကြီး ထွက်ပေါ်လာရာ လူတစ်ယောက်က စားပွဲခုံကို လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်နေသလို သို့မဟုတ် ဓားဖြင့် တစ်ခုခုကို ထုဆစ်နေသလိုပင် ခံစားရသည်။ အပြင်ဘက်တွင်လည်း အချိန်အခါမဟုတ်ဘဲ အဖော်ရှာနေသည့် ကြောင်တစ်ကောင်၏ အော်မြည်သံက စူးစူးဝါးဝါး ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကျွန်တော်သည် ရန်ငြိုးဖွဲ့အရိုးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လျက် ကုတင်ပေါ်မှ ဂရုတစိုက် ဆင်းကာ စားပွဲခုံဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ ထိုအရာသည်ပင် ထူးဆန်းသော အသံဗလံများ ထွက်ပေါ်ရာ အရင်းအမြစ် ဖြစ်နေသည် - ‘အနီရောင် သေတ္တာ’ ပင် ဖြစ်၏။

မှန်ပါသည်၊ အနီရောင် ရန်ရှန်း သေတ္တာကြီး ပွင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကို ဖွင့်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ စွန့်လွှတ်ထားခဲ့ကာမှ ၎င်းသည် သန်းခေါင်ယံအချိန်ကြီးတွင် အလိုအလျောက် ပွင့်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ညှိုးခြောက်နေသော သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ခုလို ပြာနှမ်းပြီး တွန့်လိပ်နေသည့် လက်ချောင်းဆစ်များက သာမန်လူထက် အများကြီး ပိုမိုရှည်လျားကာ လက်သည်းများကလည်း ထုဆစ်ဓားများကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည်။ ထိုကဲ့သို့သော လက်ဝါးတစ်ခုသည် အနီရောင် ရန်ရှန်း သေတ္တာထဲမှနေ၍ အပြင်သို့ ဆန့်ထွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုထူးဆန်းသော လက်ဝါးသည် အလွန်အရှည်ကြီး ဆန့်ထွက်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်း အများစုမှာ သေတ္တာထဲတွင်သာ ကွယ်ဝှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လက်သည်းများက စားပွဲခုံမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ကုတ်ခြစ်လျက် ရှိသည်။ ဤသည်မှာပင် စောစောက ကြားလိုက်ရသည့် ထူးဆန်းသော အသံဗလံများ၏ တရားခံ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျွန်တော်သည် အရိုးတုတ်ကို ကိုင်ဆွဲလျက် အနီးသို့ တိုးကပ်သွားမိသည်။ အနီရောင် သေတ္တာထဲတွင် လက်ဝါးတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါ။ အကယ်၍ ၎င်းသည် သေဆုံးပြီးသားလူတစ်ယောက်၏ လက်ဝါးဖြစ်ပါက အနည်းငယ် နားလည်ပေးနိုင်ဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ထိုလက်ဝါးသည် အသက်ရှိသကဲ့သို့ အသေအချာ လှုပ်ရှားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တခြားခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း ဘာမျှမရှိဘဲ လက်ဝါးသက်သက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အတန်ကြာအောင် ကုတ်ခြစ်ပြီးနောက် ထိုလက်ဝါးသည် နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သေတ္တာထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားသည်။ သေတ္တာအဖုံး၏ အတွင်းဘက်တွင် ဆွဲကွင်းတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းက ထိုဆွဲကွင်းကို လှမ်းချိတ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးက နောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း တိမ်းစောင်းသွားကာ သေတ္တာအဖုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ပိတ်လိုက်တော့သည်။ နောက်ဆုံး မြင်ကွင်းအဖြစ် ထိုလက်ဖဝါးသည် သတ္တာထဲသို့ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြောင်းပြန်လိပ်ဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုကဲ့သို့ပင် ၎င်းသည် သေတ္တာကို ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ပိတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်သည် အိပ်မက်မက်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သေချာစေရန် မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အသာပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ ဘေးကင်းစေရန်အတွက် အနီးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်မောင်းကို လွှဲကာ အရိုးတုတ်ဖြင့် ထိုသေတ္တာကို ဘေးသို့ ဝုန်းခနဲ ရိုက်လွှတ်လိုက်သည်။ သေတ္တာသည် နံရံကို ဆောင့်မိပြီးမှသာ စားပွဲခုံကို သွားရောက် စစ်ဆေးမိတော့သည်။

စားပွဲခုံမျက်နှာပြင်တွင် စောစောက ထူးဆန်းသော လက်ဝါး၏ လက်သည်းများကြောင့် ကုတ်ခြစ်ရာများ ထင်ကျန်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် စည်းကမ်းမဲ့ ကုတ်ခြစ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ထုဆစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် -

【ညနေ ၇ နာရီ ၁၀ မိနစ်မှာ မင်း သေရမယ်။】

‘ကျွန်တော့် နှုတ်ခမ်းများ အလိုလို တုန်ရီသွားပြီး အရိုးတုတ်ဖြင့် စားပွဲခုံကို ဒုန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်မိသည် -

“တောက်... ငါ သေခြင်းတရားဘေးဆိုးကနေ လွတ်မြောက်လာတာပဲ ရှိသေးတယ်၊ အခုတစ်ခါ သေခြင်းတရား နိမိတ်စကားက ပေါ်လာပြန်ပြီလား။ ဘယ်တော့မှ မပြီးနိုင်မစီးနိုင်ပါလား

ဒေါက်... ဒေါက်...

အမေက တံခါးအပြင်ဘက်မှနေ၍ လှမ်းအော်သည် -

“အာစိ... မင်း ဘာဖြစ်လို့လဲအေ။ ဘာသံတွေလဲ၊ အသံအကျယ်ကြီး ကြားလိုက်ရတယ်”

ကျွန်တော်က ပြန်ဖြေလိုက်သည် -

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးအမေ။ ကြွက်တစ်ကောင် ပြေးထွက်လာလို့ ရိုက်လိုက်တာပါ”

အမေက တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း ထွက်သွားသည် -

“ကြွက်လား။ မနက်ဖြန်ကျမှ ကြွက်သတ်ဆေး သွားဝယ်ရမယ်။ အိပ်တော့ အိပ်တော့”

ကျွန်တော်သည် နံရံနားသို့ သွားပြီး ရန်ငြိုးဖွဲ့အရိုးဖြင့် သေတ္တာကို အသာလှန်၍ တည့်မတ်ပေးလိုက်သည်။ အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း မည်သည့်လက်ဝါးမျှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်မလာတော့ပါ။ ထို့ကြောင့် အရိုးတုတ်ကို ချလိုက်ပြီး လက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်ကာ လှည့်ပတ်ကြည့်မိသည်။

ရလဒ်ကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ၊ ဘယ်လိုမှ ဖွင့်လို့မရတော့ပါ။ ကျွန်တော်လည်း မတတ်နိုင်ဘဲ ဒါကို ဘေးခဏ ဖယ်ထားလိုက်ရတော့သည်။ ၎င်း ရေးသားသွားခဲ့သည့် စာကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ယုံကြည်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

‘ယခုအချိန်တွင် မနက် ၃ နာရီ ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ညနေ ၇ နာရီ ၁၀ မိနစ် ဆိုတော့...။ ကျွန်တော်က မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျောင်းသို့ ပြန်ရမည် ဖြစ်သည်။ ညနေ ၇ နာရီဆိုလျှင် ညစာသင်ချိန် (Evening Self-study) ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဒါက နောက်ပြောင်နေတာလား။ ညစာသင်ချိန် အတန်းထဲတွင် လူအများကြီး ရှိနေတာကို ကျွန်တော်က ဘာသတိပေးချက်မှ မရှိဘဲ ရုတ်တရက်ကြီး သေဆုံးသွားနိုင်ပါ့မလား။’

နိုးလာပြီးနောက် မနက်စာ စားကာ ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်လျက် ကျောင်းလိုင်းကားစီးကာ ကျောင်းသို့ ပြန်ခဲ့သည်။ မြို့ထဲရောက်၍ လိုင်းကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ကျောင်းသို့သွားရန် တခြားဘတ်စ်ကားတစ်စီး ထပ်စီးရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော်သည် တခြားဘတ်စ်ကားတစ်စီး ပြောင်းစီးကာ မြို့ထဲရှိ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးသို့ လာခဲ့လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ကြသလို လက်မှုအနုပညာ အလုပ်ရုံများလည်း ရှိကြသည်လေ။

ရန်ငြိုးဖွဲ့အရိုးကိုတော့ အဝတ်နက်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားရသဖြင့် ဘေ့စ်ဘောရိုက်တံတစ်ခုနှင့် တူနေသော်လည်း ဓာတ်တော်ကိုမူ သီးခြား ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သည်။ ကျွန်တော့်အစီအစဉ်ကတော့ ဓာတ်တော်ကို နားကပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြုလုပ်ကာ နေရောင်ခြည်နှင့် အများဆုံး ထိတွေ့နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။

‘တခြားသူများ လိုချင်တက်မက်ကြမည်ကိုမူ စိုးရိမ်စရာ လုံးဝမရှိပါ။ ဝတ်ရုံဖြူတာအိုဆရာက ဓာတ်တော်ကို သိနားလည်သူ အလွန်နည်းပါးသလို ခွဲခြားသိမြင်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ပြင် ဓာတ်တော်ဆိုသည်မှာ ရေစက်အပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ရေစက်မပါပါက မည်သို့မျှ အသုံးမဝင်ချေ၊ ဟိုးတုန်းက တာအိုဆရာ ကိုယ်တိုင်ပင် လက်ဝယ်မပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်လား။’

ကျွန်တော် အလုပ်ရုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လှပသော ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး အနည်းငယ်က သုံးစွဲသူများကို ဝန်ဆောင်မှု ပေးနေကြသည်။ ကျွန်တော့်ကို လာရောက်ကြိုဆိုသူမှာ မျက်မှန်နီ တပ်ဆင်ထားသည့် အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမတွင် မူလက တောက်ပသော အပြုံးများ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော့်၏ အသက်အရွယ်နှင့် ဝတ်စုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အပြုံးများက ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

ကျွန်တော်က ဓာတ်တော်ကို ထုတ်ယူကာ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

သူမက နောက်ပြန်လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားပြီး အနီးရှိ ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် -

“သူ့ကိုပဲ ရှာလိုက်...” ဟု ပြောသွားခဲ့သည်။

ကျွန်တော့် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကုတ်သွားမိသည်။ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ နောက်ပြန်လှည့်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျွန်တော့် အင်္ကျီလက်က လေးလံသွားခဲ့သည်။ ထိုဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်က အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်အင်္ကျီစွန်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမက အားနာရိုသေစွာဖြင့် တောင်းပန်စကား ဆိုလာသည် -

“တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်၊ မမဟုန်က အလုပ်တစ်ခုခု ရှိနေလို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်”

“အစ်ကို ဘာလိုအပ်တာရှိလဲ၊ ညီမကိုပဲ ပြောပြလို့ ရပါတယ်ရှင်”

ကျွန်တော်လည်း စကားများမနေချင်တော့သဖြင့် ဓာတ်တော်ကို လင်ဗန်းပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်ကာ -

“ဒီပုတီးစေ့ကို နားကပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြုလုပ်ချင်လို့။ ပုတီးစေ့ကိုယ်နှိုက်ကိုတော့ လုံးဝ မထိခိုက်စေချင်ဘူး။ အပေါက်ဖောက်ထားတဲ့ သတ္တုပြားလေးတွေနဲ့ ပတ်ပတ်လည် ပတ်ထားပေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ”

“ဒီဇိုင်းနဲ့ တခြားအရာတွေကတော့ အရေးမကြီးပါဘူး”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်” ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်က ပျာပျာသလဲ မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မမဟုန်ဟု ခေါ်သည့် အမျိုးသမီးက ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည့် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကြီး စီးလျက် တင်ပါးကို လှုပ်ခါကာ ချက်ချင်း လျှောက်သွားတော့သည်။

“သူဌေးဝမ်... ရှင် ဒီကိုမလာတာ ကြာပြီနော်။ ညီမအပေါ် စိတ်ကုန်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”

သူဌေးဝမ်က မမဟုန်၏ ခါးကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဆွဲဖျစ်လိုက်ပြီး -

“မင်းကတော့လေ။ ဒီနေ့ အမှာစာတွေအကုန်လုံး မင်းကိုပဲ ပေးလိုက်မယ် ဟုတ်ပြီလား”

ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်က နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ စူလိုက်မိသည်။ သူမက စောစောတင် မမဟုန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ဟု အကြောင်းပြချက်ပေးခဲ့ကာမှ မမဟုန်က နောက်ပြန်လှည့်၍ တခြားလူတစ်ယောက်ကို သွားရောက် ဝန်ဆောင်မှု ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါက တကယ်ကို အခြေအနေ မလှတော့ပါပဲ။

သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်တကြီး ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး ကျွန်တော် စိတ်မဆိုးသည်ကို မြင်မှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

“အစ်ကို... ဒီဘက်ကို ကြွပြီး ဒီဇိုင်းနဲ့ နမူနာပုံစံတွေကို ရွေးချယ်ပေးပါဦးရှင်။ တစ်နာရီလောက်ဆိုရင်တော့ အပြီးရနိုင်ပါတယ်”

ကျွန်တော်က အကြမ်းဖျင်း ရွေးချယ်ပေးလိုက်ပြီး ပုတီးစေ့ကို သူမထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ တစ်နာရီကျော် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော်လည်း အနီးအနားတွင် ထမင်းသွားစားရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ဓာတ်တော်၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုနှင့် ပတ်သက်၍မူ စိုးရိမ်စရာ မရှိပါ။ ဤ ‘ဝမ်ပေါင်ဂေဟာ’ သည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတစ်ခုလုံးတွင် အကြီးဆုံး အလုပ်ရုံ ဖြစ်သည်။ ‘ကျွန်တော်တို့ တာချန်းမြို့တွင်ပင် နာမည်ကြီးလှပြီး တခြားမြို့များတွင်လည်း ဆိုင်ခွဲများ ရှိကြသည်။ အကယ်၍ ဤနေရာကပင် စိတ်မချရပါက တခြားဘယ်နေရာမှ စိတ်ချရတော့မည် မဟုတ်ပေ။’

ဝမ်ပေါင်ဂေဟာ အတွင်းဝယ်...

ကျွန်တော် ထွက်ခွာသွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင်။

ဆိုင်၏ နောက်ဖေးတံခါးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားခဲ့သည်။

အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အရွယ် အဘိုးအိုတစ်ဦးက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သည်။ ဆိုင်ထဲရှိ လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ ထိုအဘိုးအိုက တခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးများကိုသာ အော်ဟစ်မေးမြန်းတော့သည် -

“ဒီပုတီးစေ့ကို ဘယ်သူ ယူလာတာလဲ”

သူ့လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက်ရာ လက်ထဲတွင် အရောင်အသွေး စုံလင်လှသည့် ပုတီးစေ့လေး တစ်စေ့ ရှိနေသည်။ ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်က ချက်ချင်း ကြောင်အသွားခဲ့သည်။ ဒါက သူမ ‘နားကပ်လုပ်ဖို့အတွက် နောက်ဘက်ကို ပို့လိုက်တဲ့ ပုတီးစေ့ မဟုတ်လား။ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။ ပုတီးစေ့မှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိလို့လား။’

အဘိုးအိုက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ထပ်မံ အော်ဟစ်သည် -

“ငါ မေးနေတယ်လေ။ ဒီပုတီးစေ့ကို ဘယ်သူ ယူလာတာလဲ။ မင်းတို့အားလုံးက လူအတွေလား။ ဆိုင်ထဲကို ဘာပစ္စည်း ဝင်လာလဲဆိုတာတောင် မသိကြဘူးလား”

ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရှင်းပြရန် ရှေ့သို့ တိုးလာစဉ်မှာပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည့် မမဟုန်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူမကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ မမဟုန်က ဖားပြားသော အပြုံးများဖြင့် -

“ဆရာကြီးခို... ညီမ ဒီပုတီးစေ့အကြောင်း သိပါတယ်ရှင်။ စောစောတင် ညီမကိုယ်တိုင် ကြိုဆိုခဲ့တာပါ။ ဘေ့စ်ဘောရိုက်တံကြီး လွယ်ထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ယူလာတာပါရှင်”

“အဲဒီလူက စောစောက ဝေခွဲမရဖြစ်နေလို့ ညီမကပဲ အားစိုက်ပြီး ဒီမှာ ထားခဲ့ဖို့ အသေအချာ ပြောဆိုခဲ့ရတာပါရှင်”

ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်သည် ဆွံ့အသွားခဲ့ရတော့သည်။ ကျွန်တော့်ကို ကြိုဆိုခဲ့သူမှာ သူမကိုယ်တိုင် ဖြစ်ပါလျက် မမဟုန်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သူမ ကြိုဆိုခဲ့တာပါဟု ပြောနိုင်ရသနည်း။ ဆရာကြီးခို၏ မျက်နှာအမူအရာကို ထပ်မံကြည့်ရှုပြီးနောက် သူမ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ဆရာကြီးခို၏ ပုံစံအရ ထူးခြားဆန်းပြားသည့် အရာတစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ထားရပုံရသည်။ သူမ ဤဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်ကတည်းက ဆရာကြီးခို ဤမျှလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ဆရာကြီးခိုသာ ပျော်ရွှင်သွားပါက ပစ္စည်းလက်ခံခဲ့သည့် ဝန်ထမ်းလည်း အကျိုးကျေးဇူးအချို့ ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုမူ သူမ၏ အကျိုးဆောင်မှုများကို မမဟုန်က အပိုင်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်၏ ရင်ထဲတွင် ခါးသီးမှုနှင့် နာကျင်မှုများသာ တိုးဝှေ့လာခဲ့တော့သည်။

အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အရွယ် ဆရာကြီးခိုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးသည် -

“အဲဒီလူငယ် အခု ဘယ်မှာလဲ”

မမဟုန် - “သူ အပြင်ထွက်သွားပါတယ်ရှင်။ ပုတီးစေ့ကို လုပ်ဆောင်ဖို့ အချိန်လိုသေးတာမို့ ခဏနေရင်တော့ ပြန်လာပါလိမ့်မယ်ရှင်”

“ဆရာကြီးခို... ဘာဖြစ်လို့လဲရှင်။ ဒီပုတီးစေ့မှာ ထူးခြားတာတစ်ခုခု ရှိလို့လားရှင်”

ဆရာကြီးခို၏ မျက်ဝန်းထဲက ရူးသွပ်မှုတွေက မပြယ်သေးဘဲ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည် -

“ထူးခြားရုံတင်မကဘူး၊ ဒါက လူ့လောကက ပစ္စည်းတောင် မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“ငါ အဲဒီလူငယ်ကို ဒီမှာပဲ စောင့်မယ်”

“ရှောင်ဟုန်... မင်း အဲဒီလူကို ဆွဲဆောင်ထားနိုင်တာ တော်တယ်။ နောက်နောင် ဆိုင်မန်နေဂျာရဲ့ အလုပ်တွေကို မင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာသင်ယူထားလိုက်တော့”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မမဟုန်သည် မိုးပေါ်မှ လာဘ်ကြီးပြုတ်ကျလာသလိုမျိုး ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ပါ။ ဆရာကြီးခို၏ စကားက သူမကို ဆိုင်မန်နေဂျာအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ဒါက ရာထူးတိုးရုံတင်မကဘဲ အဆင့်အများကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုန်တက်သွားခြင်း ဖြစ်၏။

ဝန်ထမ်းမိန်းကလေးငယ်က စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သတ္တိမွေး၍ မပြောရဲဘဲ မမဟုန်၏ စူးစိုက်ကြည့်ခြင်းကိုသာ ခံလိုက်ရသည်။ သူမက သဘာဝအတိုင်း အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ပြီး ကြောက်တတ်သူဖြစ်သဖြင့် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုးပဲ နေလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ကျိ... ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။