အခန်း (၃၂) - သန်းခေါင်ယံအချိန် အိမ်တွင်းမှ ထူးဆန်းသော အသံဗလံများ
ဝတ်ရုံဖြူတာအိုဆရာက ဖူလုံတောင်ကို ပြန်ချင်နေပြီး ကျွန်တော်ကလည်း အိမ်ပြန်ဖို့ လိုအပ်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ဘတ်စ်ကားတစ်စီးတည်း အတူစီးကာ ကားဂိတ်သို့ လာခဲ့ကြပြီးမှ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။
ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ဝတ်ရုံဖြူတာအိုဆရာက အမှတ်မထင် မေးလာသည် -
“အဲဒီ သေတ္တာအနီလေးကို ဖွင့်ကြည့်ပြီးပြီလား”
ကျွန်တော်က ခေါင်းခါပြကာ -
“မဖွင့်ရသေးဘူး။ ဆရာကြီး လျှောင်ကော်မှာ ဒါကိုဖွင့်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိနိုင်ပေမဲ့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လို့ ကျွန်တော် သူ့ဆီ သေတ္တာမပေးလိုက်ရဘူး။ ဒါကြောင့် အခုတော့ ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားတာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီး လျှောင်ကော်ဆီကနေ ဒီသေတ္တာရဲ့ နာမည်ကိုတော့ သိခဲ့ရတယ်။ အဲဒါကို ‘အနီရောင် ရန်ရှင်း သေတ္တာ’ လို့ ခေါ်တယ်”
“ဆိုးဝါးတဲ့ ကံကြမ္မာငါးပါးနဲ့ အကုသိုလ်ဒုစရိုက်သုံးပါးရဲ့ စွမ်းအင်တွေနဲ့ သွန်းလုပ်ထားတာတဲ့”
တာအိုဆရာကြီးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောသည် -
“ဒါဆိုရင်တော့ ဒီသေတ္တာက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ၊ ထဲထဲက ပစ္စည်းတွေကလည်း ဘယ်လိုမှ မရိုးရှင်းနိုင်ဘူး။ ဒီလိုလုပ်မလား...”
“လောကကြီးမှာ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ ငါ မင်းအတွက် လူတစ်ယောက်လောက် လိုက်ရှာပေးမယ်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် သူ ဒါကို ဖွင့်နိုင်လိမ့်မယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့ ဆရာကြီးကို ဒုက္ခပေးရဦးမှာပဲ”
“ဂရုစိုက်ပါ။ အစိမ်းရောင် သရဲမီးတောက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း ငါ ဖူလုံတောင်ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ မင်းကို ချက်ချင်း အဖြေပေးမယ်၊ ဝိညာဉ်ထိမ်းမြားခြင်း ကတိကဝတ် အကြောင်းကိုလည်း ငါ ဆက်ပြီး စုံစမ်းပေးပါ့မယ်”
“ကျွန်တော့်မှာ အမြဲတမ်း သံသယတစ်ခု ရှိနေတာ၊ အဲ့တာက ဆရာကြီး ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်တောင် ကူညီပေးနေရတာလဲ”
ဝတ်ရုံဖြူတာအိုဆရာက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အကြည့်တွေက ဝေဝါးနေသည် -
“ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်တုန်းက ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ စိတ်မကောင်းမှုကို အစားထိုးဖို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အကြာမှာ မင်းနဲ့ငါ ပြန်ဆုံတွေ့ရတာက ကံတရားကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း ငါကိုယ်တိုင်က တစ္ဆေလက်ထက်စာချုပ်ကို စိတ်ဝင်စားလို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
ဘတ်စ်ကားကို တစ်နေကုန်နီးပါး စီးပြီးနောက်မှာတော့ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။ ညာဘက်မျက်လုံး၏ ထူးဆန်းမှုကြောင့် ကျွန်တော် နေကာမျက်မှန် တပ်ပြီးမှသာ ပြန်လာခဲ့ရသည်။
ရွာကလေးကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ၊ မှောင်ရီပျိုးစပြုလာတိုင်း အိမ်တိုင်းအိမ်တိုင်းကနေ ထမင်းဟင်းချက်တဲ့ မီးခိုးအဝါးလေးတွေ လွင့်တက်နေမြဲ။ ဖုန်ထူတဲ့ မြေသားလမ်းပေါ်မှာ ကလေးတွေက အမြဲတမ်း ဆော့ကစားနေကြပြီး မိသားစုတွေရဲ့ ရယ်မောသံတွေ၊ စကားများသံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ကျွန်တော် ရွာက လူကြီးသူမတွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ဒါက ရွာခံတွေရဲ့ အလေ့အထဖြစ်သလို သူတို့အကျွမ်းကျင်ဆုံး နှုတ်ဆက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
အိမ်ရှေ့တံခါးဝမှာတော့ ဘယ်သူမှ မရှိပါ။
ကျွန်တော် အထုပ်အပိုးတွေကို သယ်ပြီး အိမ်ထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ ထမင်းဟင်းနံ့တွေက နှာခေါင်းထဲကို အရင်ဆုံး တိုးဝင်လာသည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အစ်မဖြစ်သူက ဟင်းပန်းကန်တစ်လုံးကို သယ်ပြီး ဝင်လာသည်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမက အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် -
“မင်း ပြန်ရောက်ပြီလား” ဟု မေးသည်။
ကျွန်တော်က ပြုံးပြီး -
“ဟုတ်ကဲ့၊ ပြန်ရောက်ပြီ အစ်မ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေ ကျသံကို ချက်ချင်း ကြားလိုက်ရပြီး အဲဒီနောက်မှာတော့ ထင်းမီးခိုးနံ့တွေ စွဲကပ်နေပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သည်။
“မေမေ... ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပြီ”
အမေက သူမရဲ့ ထမီစွန်းနဲ့ မျက်ရည်တွေကို အဆက်မပြတ် သုတ်နေပြီး -
“ပြန်ရောက်လာတာ ကောင်းပါတယ်၊ ပြန်ရောက်လာတာ ကောင်းပါတယ်...”
‘အမေနဲ့ အစ်မက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ဘာမှမမေးခဲ့ကြပါ၊ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူတို့အတွက်တော့ ကျွန်တော် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာတာက တခြားအရာအားလုံးထက် ပိုပြီး အရေးကြီးနေလို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။’
ထမင်းစားပြီးနောက် ကျွန်တော် ထွက်သွားတဲ့ညက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မေးကြည့်မိသည်။ ထိုအခါမှပဲ အဲဒီညတုန်းက အမေနဲ့ အစ်မ နှစ်ယောက်စလုံး သတိလစ် မေ့လဲသွားခဲ့တာကို သိလိုက်ရသည်၊ ကံကောင်းတာကတော့ သူတို့အသက်အန္တရာယ် မစိုးရိမ်ရတာပါပဲ။
အစ်မက ရုတ်တရက် ရန်ငြိုးတွေနဲ့ ပြောလာသည် -
“အဲဒီ တာအိုအိုကြီးအကြောင်း ပြောရင် စိတ်တိုဖို့ကောင်းလိုက်တာ”
“ငါ့ကို ခေါင်းတလား သွားရှာခိုင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ကြက်ဖတစ်ကောင် ရှာခိုင်းတယ်၊ အဲဒီနောက်မှာ မင်းရဲ့အင်္ကျီတွေကို ဝတ်ခိုင်းပြီး ခေါင်းတလားထဲမှာ လှဲနေခိုင်းသေးတယ်”
“ရလဒ်ကတော့ ခေါင်းတလားထဲ ဝင်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ငါ အိပ်ပျော်သွားတာ၊ နိုးလာတော့ ဆေးပေးခန်းက ကုတင်ပေါ် ရောက်နေပြီ”
“အမေလည်း အတူတူပဲ။ အမေ့ကို ကြက်ဖတစ်ကောင် ပွေ့ခိုင်းပြီး သန်းခေါင်ယံအချိန်ကြီး ရွာအပြင်ဘက်ကို ထွက်ခိုင်းတယ်။ ဘေးအိမ်က အဒေါ်ကြီးဝမ် ပြောပြတာကတော့ အမေ သိပ်အဝေးကြီးတောင် မလျှောက်ရသေးဘူး၊ လမ်းပေါ်မှာတင် မေ့လဲသွားတာတဲ့”
“အမေကော ငါကော သတိလစ်သွားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ တာအိုစုတ်ကြီးကတော့ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်သွားတယ်”
“မင်းသာ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်မရောက်လာရင် ငါ အဲဒီတာအိုစုတ်ကြီးကို သေသေချာချာ သွားရှာပြီး အပြတ်အသတ်ကို ဆော်ပလော်တီးပစ်မှာ”
အမေက အစ်မကို အမြန်ပုတ်လိုက်ပြီး -
“အဲဒီလို မပြောပါနဲ့အေ။ အဲဒီ တာအိုဆရာကြီးက အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ အာစိရဲ့အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့တာပဲ။ မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အဲဒီလို ပြောနိုင်ရတာလဲ”
ကျွန်တော်က မတတ်နိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိပြီး -
“အစ်မ... အစ်မ တကယ်ပဲ တာအိုဆရာကြီးကို အထင်လွဲနေတာ”
ကျွန်တော်က ဝတ်ရုံဖြူတာအိုဆရာက ဖူလုံတောင်ကို ပြန်သွားပြီးမှ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ဖို့အတွက် ရှင်းလုံဘုရားကျောင်းကို အပြေးအလွှား လာခဲ့ရတဲ့အကြောင်းတွေကို မပြတ် ရှင်းပြခဲ့ရသည်။
နားထောင်ပြီးနောက် အမေက တာအိုဆရာကြီးကို သေသေချာချာ ကျေးဇူးတင်ရမည်၊ နောက်နောင် လက်ဆောင်ပစ္စည်းအချို့ သို့မဟုတ် ဂုဏ်ပြုစာလွှာတစ်ခုခု လုပ်ပြီး ဖူလုံတောင်ကို ပို့ပေးရမည်ဟု တတွတ်တွတ် ပြောနေတော့သည်။ အစ်မကလည်း ဝတ်ရုံဖြူတာအိုဆရာအပေါ် ထားတဲ့အမြင် နည်းနည်းပြောင်းသွားပုံရပေမဲ့ နှုတ်ခမ်းစူပြီး ဇွတ်ငြင်းနေတုန်းပါပဲ။
“ဒါနဲ့... မင်းအခန်းထဲက ကုတင်မွေ့ရာကို အမေက ဖြုတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ ငါ့အခန်းထဲက ဗီရိုထဲသွားပြီး စောင်အသစ်တစ်ထည် ယူခင်းလိုက်ဦး၊ မဟုတ်ရင် အိပ်ရတာ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး”
“မွေ့ရာကို ဘာလို့ ဖြုတ်လိုက်တာလဲ”
“ငါလည်း ဘယ်သိမှာလဲ။ အဲဒီတာအိုကြီးက ငါတို့ကို လုပ်ခိုင်းတာလေ၊ ခေါင်းတလားတို့၊ ကြက်တို့၊ စောင်တို့။ အင်း... အခုတော့ ငါတို့ ခဏလောက် အသားမစားဘဲ နေရတော့မယ် သိရဲ့လား...”
“ပြီးတော့ မင်းက နေကာမျက်မှန်ကြီး တပ်ထားသေးတယ်...”
အစ်မက တတွတ်တွတ်နဲ့ ပွစိပွစိ ပြောနေတာမို့ ကျွန်တော်လည်း အမြန်ပဲ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။
အစ်မရဲ့ ဗီရိုထဲမှာ နဂါးနဲ့ဟင်္သာပုံစံ ပါတဲ့ အနီရောင်တောက်တောက် စောင်တစ်ထည်ပဲ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သုံးဖို့ စိတ်မပါပေမဲ့လည်း တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါ။
ကျွန်တော် စောင်ကို ပွေ့ပြီး ထွက်လာချိန်မှာပဲ ဝုန်းခနဲ အသံကြီး ထွက်လာပြီး...
နှင်းပွင့်လို ဖြူဆွတ်နေတဲ့ ပေါင်းရိုးကြီးတစ်ခုက အမေ့လက်ထဲကနေ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ အမေက ကျွန်တော့်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်ပြီး -
“အာစိ... မင်းရဲ့ အထုပ်အပိုးထဲမှာ ဒါကြီးက ဘာလို့ ရှိနေရတာလဲ။ ဒါ လူရိုးကြီး မဟုတ်လား”
“မင်း ဒါကို ဘယ်ကရလာတာလဲ။ အာစိ... မင်း မကောင်းတာတွေ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား”
ကျွန်တော် စောင်ကို ကိုင်ထားရင်း အနိုင်နိုင် အရိုးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပြုံးစိစိနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် နောက်ပြောင်လိုက်သည် -
“ဒါလား။ ဒါက ကျောက်မြို့တော်မှာ ကျွန်တော် ဝယ်လာတဲ့ ကစားစရာလေ။ ပလတ်စတစ်နဲ့ လုပ်ထားတာ။ မြို့ကလူတွေအကုန်လုံး ဒါနဲ့ ဆော့ကြတာ၊ အရမ်း ခေတ်စားတာလေ၊ အိမ်တိုင်းမှာ တစ်ခုစီ ရှိကြတယ်”
အစ်မက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဗဟုသုတအသစ် ရသွားသလိုမျိုး -
“မြို့ကလူတွေက အဲဒီလို ဆော့ကြတာလား”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်”
အခန်းထဲကို အမြန်ပြေးဝင်လာပြီးနောက် ကျွန်တော် ရန်ငြိုးဖွဲ့အရိုးကို ကုတင်နဲ့ နံရံကြားက ထောင့်လေးထဲမှာ အလွယ်တကူ လှမ်းကိုင်နိုင်အောင် ဝှက်ထားလိုက်သည်။ နောက်နောင်ကျရင် ဒီရန်ငြိုးဖွဲ့အရိုးကို တစ်ခုခုနဲ့ ထုပ်ပိုးထားရမည် ထင်သည်၊ မဟုတ်ရင် လမ်းပေါ်မှာ လူတွေ သတိထားမိပြီး တစ်နေ့နေ့ ရဲဖမ်းတာ ခံရနိုင်ခြေ ရှိသည်။
ကုတင်ပေါ်က မူလမွေ့ရာက ဂွမ်းတွေကို အကုန်လုံး ထုတ်ပစ်ထားတာမို့ ကျွန်တော် မွေ့ရာဟောင်းကို အပြင်လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး မွေ့ရာအသစ် လဲလှယ်ကာ အိပ်လို့ရအောင် အနည်းငယ် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဒီရက်ပိုင်း အရမ်း ပင်ပန်းနေလို့လား သို့မဟုတ် စောစောက လှုပ်ရှားလိုက်ရလို့လားတော့ မသိ၊ ထမင်းစားပြီးခါစ ရှိသေးတာကို ဗိုက်က ပြန်ဆာလာပြန်သည်။ ဒါပေမဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး အဆာပြေစားဖို့ ပျင်းနေတာမို့ အခန်းထဲက ဘီစကစ်မုန့် အထုပ်အနည်းငယ်နဲ့ပဲ အဆာပြေ ဖြေဖျောက်လိုက်ရသည်။
ဘီစကစ်မုန့်တွေ စားပြီးနောက် ကျွန်တော် နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကိုသုံးကာ ညာဘက်မျက်လုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးကြည့်မိသည်။
အရမ်းကို စိတ်မကောင်းစရာပဲ၊ အရင်အတိုင်းပါပဲ၊ မျက်ဆှန်းဖြူနဲ့ မျက်သူငယ် အရောင်တွေက ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေတုန်း...။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်၊ နောက်နောင်ကျရင် နေကာမျက်မှန်ကို အမြဲတမ်း တပ်ထားရတော့မည် ထင်သည်။
ကျောပိုးအိတ်ထဲကို လှမ်းနှိုက်ပြီး အနီရောင် သေတ္တာလေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဒီသေတ္တာရဲ့ အဖွင့်အပိတ်က ခလုတ်အလှည့်ပုံစံ ဖြစ်ပေမဲ့ ခလုတ်က လှည့်လို့မရပါ။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုပဲ လှည့်ပတ်ကြည့်ကြည့် အလဟသပဲဖြစ်နေသည်။
သေတ္တာကို ဘေးနား လွှင့်ပစ်ဖို့ အလုပ်တွင် ခလုတ်ရဲ့ အကြားအဟ ထဲမှာ သွေးကွက်လိုမျိုး အရာတစ်ခုကို သတိထားမိသွားသည်။ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ပဲ သွေးကွက် ဖြစ်နေတာမို့ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတွေ ချက်ချင်း ဆန်းပြားလာတော့သည်။ ကျွန်တော် စိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုတွေ၊ အွန်လိုင်းဇာတ်လမ်းတွဲတွေ အများကြီး ကြည့်ဖူးတာမို့ ဒီပစ္စည်းက သွေးတစ်စက် ချလိုက်ရင် ပွင့်သွားနိုင်မလားလို့ ခန့်မှန်းမိသွားသည်။
ကျွန်တော် မီးဖိုချောင်ထဲကို သွားပြီး အံကြိတ်ကာ လက်ကို ဓားနဲ့ အနည်းငယ် လှီးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ အခန်းထဲပြန်လာပြီး သေတ္တာရဲ့ အပေါ်ပိုင်းနဲ့ ခလုတ်ပေါ်ကို သွေးစိမ်းတွေ ချလိုက်သည်။ အဲဒီနောက်မှာ ကုတင်ပေါ်ထိုင်ပြီး နာရီဝက်လောက် စောင့်ဆိုင်းကာမှ ပြန်ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။
ဒုန်း!
ကျွန်တော် သေတ္တာကို စားပွဲပေါ် လွှင့်ပစ်လိုက်သည်၊ ဘာမှ ထူးမခြားနားပါပဲ။
သွေးချပြီး အသိအမှတ်ပြုခိုင်းတာက လုံးဝကို အသုံးမဝင်ပါဘူး...။
‘ကျွန်တော် ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေရင်း စိတ်တိုလာမိသည်။ အမေနဲ့ အစ်မကို တစ္ဆေလက်ထက်စာချုပ် အကြောင်း လုံးဝ မပြောရဲခဲ့ပါ၊ သူတို့ကတော့ စာချုပ်က ပျက်ပြယ်သွားပြီလို့ အလိုလို ထင်နေကြတာ။ လက်တွေ့မှာတော့ မပျက်ပြယ်သေးပါဘူး၊ နောက်နောင် ဘာတွေ ဖြစ်လာဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေလက်ထက်စာချုပ် ကတိကဝတ်က ကျွန်တော့်မိသားစုကို ခြိမ်းခြောက်လာမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ဘာမှမဆိုင်းမတွဘဲ အိမ်ကနေ ထွက်သွားမိလိမ့်မည် ထင်သည်။ ကျွန်တော် စွန့်လွှတ်နိုင်တာကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အသက်ပဲ ရှိတာလေ...။
အဲဒီလို တွေးနေရင်းနဲ့ပဲ အိပ်ငိုက်လာခဲ့သည်၊ ဒီရက်ပိုင်း အိပ်ရေးမဝခဲ့သလို မနေ့ညကလည်း တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ရဘူးလေ။’
အနီရောင် သေတ္တာပေါ်က သွေးကွက်တွေက သေတ္တာထဲကို စိမ့်ဝင်သွားသလိုမျိုး တစ်စစနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိခဲ့ကြပါ။
ကျိ... ကျိ... ရှပ်... ကျိ...
ဘယ်အချိန် ရှိသွားပြီလဲတော့ မသိပါ၊ ကျွန်တော် တရှပ်ရှပ်နဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အသံဗလံတစ်ခုကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ လမင်းကို မမြင်ရပေမဲ့ သန်းခေါင်ယံအချိန် ရောက်နေပြီဆိုတာကိုတော့ ခံစားမိသည်။
ကျိ... ရှပ်... ရှပ်...
ထူးဆန်းတဲ့ အသံက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေတုန်းပဲ။
ကျွန်တော် ကြောင်တစ်ကောင်လို အမွေးအမှင်တွေ ထောင်ထသွားပြီး ကုတင်ပေါ်ကနေ ဝုန်းခနဲ ထထိုင်လိုက်မိသည်၊ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုအနေနဲ့ ကုတင်ဘေးက ရန်ငြိုးဖွဲ့အရိုးကို လှမ်းစမ်းမိသည်။ အရိုးကို ကိုင်လိုက်ရတော့မှ စိတ်နည်းနည်း ပိုအေးသွားသည်။
ကျွန်တော် သေသေချာချာ နားစွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ထူးဆန်းတဲ့ အသံထွက်ပေါ်ရာ နေရာကို ချက်ချင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
အဲဒါ ကျွန်တော့်အခန်းထဲက စားပွဲပေါ်ကပဲ။
ကျွန်တော် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်သူငယ်တွေပါ အလိုလို ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။ ရင်ထဲက ခံစားချက်တွေက လှိုင်းလုံးကြီးတွေလို စီးဆင်းလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
အနီရောင် ရန်ရှန်း သေတ္တာကြီး ပွင့်သွားခဲ့ပြီ!